Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 41 : บทที่ 40 ปลามังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 390 ครั้ง
    25 ต.ค. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 48 กลุ่มลับถึง 132


บทที่ 40 ปลามังกร


100,000 หยวน ? เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวซุย ทำให้หัวใจสองพ่อลูกตกใจทันที


'บัดซบ นี้มันยิ่งกว่าปล้นธนาคารอีก !'


หวังจุนคิดอย่างขนลุก เขาไม่เคยได้ยินเลยว่ามีเนื้อชนิดใดที่สามารถขายได้ 100,000 หยวน


แม้แต่ Chinese Bahaba ราคาของมันยังสูงสุดแค่ 30,000 หยวน นั่นสำหรับปลาทั้งตัว และมันไม่ใช่ตัวเล็กๆ ! [Chinese Bahaba คือปลาชนิดหนึ่งของจีน มันหาได้ยากมาก เพราะมันใกล้สูญพันธุ์แล้ว]


"สำหรับคนที่ต้องการมันจริง ๆ พวกเขาเต็มใจที่จะจ่ายมากกว่า 100,000 หยวน"


หลิวซุยตอบอย่างบ้าคลั่ง


เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าไป่เฟิงได้เนื้อแบบนี้มาได้ยังไง สำหรับผู้ฝึกตนแบบเขา การดูดซับพลังงานจากโลกเป็นขั้นตอนที่ช้าและน่าเบื่อมาก พลังงานที่ได้รับมามันมักเจือปนไปด้วยสิ่งสกปรก ในทางตรงกันข้าม พลังงานบริสุทธิ์ที่อยู่ในเนื้อกุ้งอมตะ มันเป็นสิ่งที่สามารถหลอมรวมเข้าร่างกายมนุษย์ได้อย่างง่ายมาก มันไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ ทั้งสิ้น มันเป็นสมบัติล้ำค่าของผู้ฝึกตน !


สำหรับปริมาณพลังงานที่ได้รับจากอาหารเมื่อครู่ เทียบได้กับการฝึกทั้งเดือนของหลิวซุย


"เอ่อ .. นี้เราเพิ่งกินอาหารราคาแสนหยวนไปงั้นเหรอ ?"


แม้แต่ หวังจุนก็เปิดปากด้วยความตกใจ ถึงเขาจะมีชีวิตทั้งมั่งคั่งแค่ไหน แต่เขาก็เน้นที่จะอยู่แบบเรียบงาน เมื่อไหร่กันที่เขาเคยใช้เงินหลายแสนหยวนเพื่อมื้ออาหารมื้อเดียว ?


ในขณะนั้นหวังเจียนก็ตระหนักได้ถึงตัวตนของไป่เฟิงที่ลึกลับขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนที่เขาเจอไป่เฟิงครั้งแรกนั่น เขารู้แค่ว่าไป่เฟิงเป็นคนที่มีความมั่นใจและเรื่องลึกลับอย่างแน่นอน


หลังจากที่เขารู้ว่าไป่เฟิงเป็นพ่อครัวยอดเยี่ยมที่มีฝีมือไม่ต่ำกว่าพ่อครัวระดับห้าดาว และตอนนี้ดูเหมือนไป่เฟิงจะถูกปกคลุมไปด้วยเสื้อคลุมแห่งความลึกลับที่มองไม่เห็นผ่านสายตา


"ลุงหวัง ผมขอซื้อเนื้อต่อครึ่งหนึ่งได้ไหม ?" หลิวซุยหันไปหาหวังเจียนและถาม สำหรับข้างนอกเขาจะพูดกับหวังเจียนในฐานะ บอสหวัง แต่ในที่ส่วนตัว หวังเจียนไม่ค่อยชอบการเป็นทางการซักเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงให้เรียกด้วยความเป็นกันเอง หวังจุนรู้ว่าพ่อของเขาถือว่าหลิวซุยเป็นคนในครอบครัว เขาจึงไม่ถือสาอะไร


"เนื้อนี้มีค่าขนาดนั่นเลยเหรอ ?" หวังเจียนไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากถาม


"แน่นอน ! ตอนนี้ผมติดอยู่ที่คอขวด ผมน่าจะผ่านมันได้ถ้าหากได้กินอีกห้าคัต ! " หลิวซุยประกาศอย่างภาคภูมิใจ


"ตกลง !" หวังเจียนตอบโดยไม่ลังเล


"ฉันว่าตอนนี้ฉันติดหนี้เขาครั้งใหญ่ซะแล้ว .." หวังเจียนถอนหายใจพึมพำกับตัวเอง


ก่อนหน้านี้ที่เขายอมรับเนื้อนี้ เพราะเขาไม่รู้คุณค่าที่แท้จริงของมัน แต่ตอนนี้เขารู้สึกยินดีอย่างมากที่ว่าเพิ่งยอมรับของขวัญมูลค่าหลายร้อยหลายพันหยวนนี้ เขารู้สึกว่าเนื้อก่อนหน้านี้ที่เขากำมันคือมันฝรั่งร้อน แต่แท้จริงแล้วที่เขาถืออยู่นี้มันคือลูกพีช


'ฉันต้องโอนเงินไปให้เขา' ความคิดแรกที่เข้ามาของหวังเจียน เขาดึงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเขาจองหน้าจอของมันเป็นเวลานาน จากนั่นปรากฏใบหน้าว่างเปล่าที่หน้าของเขา ... หมายเลขบัญชีธนาคารของไป่เฟิงคืออะไร ? หวังเจียนตีหน้าผากด้วยความโกรธ


ในท้ายที่สุดเขาก็แต่เก็บมือถือของเขาไว้ในกระเป๋าด้วยรอยยิ้มข่มขื่น


**


ถ้าไป่เฟิงได้ยินการสนทนาที่น่าตกใจบนเฮลิคอปเตอร์นี้ เขาคงพ่นเลือดออกจากปากหลายรอบเลยทีเดียว 100,000 หยวนสำหรับมื้อนี้ ? ความโง่คือความสุขที่แท้จริง วันนี้เป็นวันพักผ่อนที่แสนสบายที่สุดของไป่เฟิงตั้งแต่ช่วงสาย เขาเพียงแค่เช็ดโต๊ะเล็กน้อยแค่นั้น


ไม่มีคราบน้ำมันที่น่ารำคาญที่สุดในตอนทำความสะอาด บางทีมีซอสบ้างนิดหน่อย แต่มันก็ไม่เยอะมากนัก


ทั้งหวังเจียนและหวังจุนกินอาหารไม่หมด เนื่องจากไป่เฟิงไม่ชอบให้อาหารที่เขาทำเหลือ เขาจึงนำมันไปใส่ชามข้าวให้ลูกหมาทั้งสองตัว


"โฮ่ง โฮ่ง!"


เจ้าลูกหมาทั้งสองไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ว่ามันเก่งในเรื่องการทำท่าทางน่ารัก


ขณะที่ไป่เฟิงเดินเข้าไปใกล้พวกมัน มันก็รีบวิ่งไปหาเขาด้วยก้นเล็ก ๆ ที่ส่ายไปมา และหางที่โบกสะบัด พวกมันเลียนิ้วมือของไป่เฟิงด้วยความสนิทสนม


รอยยิ้มโผล่ขึ้นมาบนหน้าของไป่เฟิงในขณะที่เขากำลังเล่นกับลูกหมา แล้วจากนั่นก็วางชามข้าวไว้บนพื้น


ลูกหมาเมื่อเห็นชามข้าว มันก็พุ่งไปที่อาหารทันที ในช่วงสั้น ๆ เนื้อในชามก็หายไปหมดแล้ว


พวกหมาตัวน้อยนี้ถึงจะตัวเล็ก แต่พวกมันก็กินเก่งจริง ๆ


จากอดีต สุนัขนั่นเป็นสัตว์ที่ลึกลับอย่างมาก มีคนแก่เคยบอกไว้เสมอว่าหากสุนัขที่หิวโหยตลอดเวลา ไม่มีว่าคุณจะให้อาหารมันมากแค่ไหน มันก็จะกินเท่าที่คุณให้


แน่นอน คำพูดดังกล่าวนั่นมันมาจากชาวนาผู้ยากจนคนหนึ่ง ที่ไม่มีเวลามากพอจะให้อาหารสุนัขของเขา ดังนั้นจึงดูเหมือนว่า ไม่ว่าเขาจะให้อาหารมันมากแค่ไหนมันก็ดูเหมือนจะไม่อิ่มซักครั้ง ถึงอย่างนั่นมันก็เป็นข้อพิสูจน์ถึงความหิวกระหายอย่างมหาศาลของสุนัขได้ !


"โฮ่ง โฮ่ง !"


ไป่เฟิงจับลูกหมาทั้งสองที่พยายิ้นดิ้นหลุดจากมือของเขา เขาตรวจสอบพวกมัน หลังจากที่มั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติหลังจากกินอาหารที่มีพลังงานสูง เขาก็ปล่อยพวกมันแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ


เป็นครั้งแรกที่เปิดร้านอาหาร แล้วไป่เฟิงมองไปที่ Wechat แต่ไม่เห็นมีใครโอนเงินฝากเข้ามา เขายักไหล่อย่างไม่สนใจ


เขาทำเงินไว้เรียบร้อยแล้วในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาแล้วไหนจะเงินเก็บของเขา เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่กังวัลเกี่ยวกับเรื่องเงินในช่วงสั้นๆ นี้


นอกจากนี้เขายังได้รับรางวัลจากตำนวจเป็นจำนวน 130,000 หยวนสำหรับการเป็นวีรบุรุษอีก มันเป็นมากกว่าคำว่าพอสำหรับเขา ในระยะเวลาหนึ่ง


ในเมื่อไม่มีลูกค้า ไป่เฟิงที่อยู่ในบ้านมาทั้งวันเริ่มเบื่อ ดังนั่นเขาจึงสั่งบางอย่างกับเปยเซียงแล้วก็เดินออกมา


เขากำลังจะเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อจักจั่น ไป่เฟิงใจร้อนอย่างมาก เมื่อเขาเห็นดอกของต้นผีดูดเลือดโตขึ้นทุกวันๆ แต่ว่ามันดูไม่เหมือนว่าใกล้จะเป็นผลไม้เลยในเร็ว ๆ นี้


มันเป็นวันที่อากาศร้อน ไป่เฟิงดูดไอศกรีมในขณะที่เขาเดินไปเดินมาอย่างสบายใจ


ในที่สุดเมื่อเขาเบื่อแล้ว เขาจึงกลับไปที่ร้านขายจักจั่นที่เคยซื้อ เขาซื้อมันอีกครั้งโดยเขาซื้อครั้งนี้เป็นจำนวน 10,000 ตัว !


เขาใช้จ่าย 14,000 หยวนในทีเดียว ! ไป่เฟิงรู้สึกเสียใจเมื่อเขามองไปที่เงินในบัญชีธนาคาร


จักจั่น 10,000 ตัว .. มันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ อย่างน้อยที่สุดคนธรรมดาก็ไม่สามารถที่จะแบกมันไปได้ด้วยตัวเอง ถึงจะใส่ลงถุงหลายถุง แต่มันก็ยังเป็นถุงใบใหญ่หลายใบอยู่ดี


เจ้าของร้านนั่นดีใจอย่างมาก เขารีบหาเวลาเพื่อที่จะเอาจักจั่นไปส่งให้กับไป่เฟิง ไป่เฟิงจึงเดินออกมาจากร้าน เขาจะกลับมาอีกครั้งเมื่อคนส่งของกลับมาที่ร้านแล้ว


ตลาดเกษตรนั้นมีขนาดที่ใหญ่อย่างมาก มันมีขายแทบจะทุกอย่าง


ไป่เฟิงเดินไปรอบ ๆ หลังจากที่เขาไม่รู้ว่าจะซื้ออะไร เขาก็เดินตรงไปที่ถนนสายหลัก


หลังจากเดินมั่วไปมา ไป่เฟิงก็พบว่าตัวเองอยู่บนถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน มันยากที่จะบอกได้ว่าไป่เฟิงเต็มใจอยู่ที่นี้ แต่เขาถูกดูดเข้ามาในฝูงชนอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเดินผ่านพวกนี้


ถนนค่อนข้างกว้างและเหมือนจะมีกิจกรรมที่ตรงเขตพิเศษสำหรับโบราณวัตถุและอื่น ๆ เช่น ดอกไม้ นก ปลา และแมลงทุกชนิด ด้านซ้ายเต็มไปด้วยร้านขายของเก่า และด้านขวาเต็มไปด้วยร้านขายดอกไม้ ร้านขายนก และอควาเลี่ยม


นี้ไม่ได้เกิดจากการจัดเรียงของเจ้าหน้าที่ มันเกิดขึ้นจากวัฒนธรรมที่ผู้คนที่นี้สร้างขึ้นมาเองอย่างยาวนาน


มีคนจำนวนมากเดินไปมาบนถนนเส้นนี้ ถึงแม้อุณภูมิที่นี้จะสูง แค่คนส่วนใหญ่จะเดินไปด้วยกินไอติมไปด้วย ผู้หญิงบางคนก็ถือร่มไว้เหนือหัวพวกเธอ


"ว้าว เป็นปลามังกรที่สวยงามอะไรขนาดนี้ !"


มีเสียงที่น่ายินดีดังออกมาจากด้านหน้า ดูเหมือนตรงนั่นจะมีฝูงชนทำแผงลอยขายของอยู่


คนส่วนใหญ่มาที่นี้เพื่อเฝ้าดูความสนุก ยกเว้นไป่เฟิงที่โคตรเบื่อตัวเอง เขาแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนโดยอาศัยรูปร่างที่ยอดเยี่ยมของเขาในการบีบไปด้านหน้าของฝูงที่ดูตื่นเต้นกัน


"สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี วันนี้เป็นวันเปิดร้านของ Fish Dragon Pavilion สำหรับปลาทุกชนิด ซื้อวันนี้ลด 80% !"


ชายวัยกลางคนตะโกนออกมา


มีปลามังกรที่มีความยาว 60 เซนติเมตร โดยสามารถมองเห็นมันได้ในถังที่ทางเข้าร้าน ปลามังกรที่มีท่าทางไม่สนใจคนอยู่บนหน้าของมัน มันล่องลอยไปรอบ ๆ อย่างเฉื่อยช้า ลำตัวของมันเต็มไปด้วยสีแดงสด และหากมองดูดี ๆ จะเห็นได้ว่านี้ไม่ใช่ปลามังกรธรรมดา


"ร้าน Fish Dragon Pavilion น่าประทับใจจริง ๆ ! ปลามังกรตัวนี้ถึงจะดูไม่ใช่เกรดที่ดีที่สุดในบรรดาปลามังกรแดง แต่ราคาของมันไม่น่าจะน้อยกว่าสิบล้านหยวน !"


ชายชราเดินโซเซไปด้านหน้าและมองปลามังกรที่สวยงามกำลังว่ายไปมาในถัง


"ใช่ พวกเขาค่อนข้างเหมือนพวกเผด็จการ ตอนที่พวกเรามาที่นี้ ร้าน Fish Dragon Pavilion ก็ได้รีบซื้อสามร้านข้างๆ จากนั่นเขาก็ทุบมันออกไป โดยรวมแล้วร้านนี้น่าจะมีขนาด 400-500 ตร.ม. " เจ้าของร้านขายของเก่าที่อยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจ


"ถ้าพวกเขามีอำนาจมากขนาดนั่น ทำไมพวกเขาต้องมาเปิดร้านที่นี้ด้วย ? มันจะไม่ดีกว่าหรอที่ไปตั้งขายในเมือง ?" มีคนถามด้วยความสงสัย


แน่นอนว่าไม่มีใครที่จะตอบเขาได้  สำหรับชายวัยกลางคน เขากล่าวคำสั้นๆ และประกาศเปิดร้าน Fish Dragon Pavilion อย่างเป็นทางการ


ไม่มีดอกไม้แสดงความยินดี หรือการตกแต่งที่โอ้อ้วด เจ้าของร้านแค่จุดพลุให้โชคดี แล้วจากนั่นก็เปิดร้านทันที


กลุ่มคนที่อยู่ข้างนอกก็แวะเข้าไปดูในร้าน พวกเขามองไปรอบๆ ร้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น ร้านมีขนาดที่กว้างขวางมาก การออกแบบที่เรียบง่ายและธรรมดา เนินเขาประดิษฐ์และพืชที่สวยงามทุดชนิดถูกจัดไว้เรียงอยู่ในด้าน มันให้ความรู้สึกสดชื่นและมีชีวิตชีวามาก


บรรดาปลาที่อยู่บนหน้าจอ ไม่มีตัวไหนเลยที่เป็นพันธุ์ธรรมดา ตัวที่ถูกที่สุดนั้นยังมีราคาอย่างน้อยสี่หลัก !


ไป่เฟิงสังเกตปลามังกรคู่ แต่ละตัวที่มีความยาวกว่า 70 เซนติเมตร ราคาของพวกมันคือ 18,000 หยวนต่อตัว


อย่างแรกที่ต้องดูคือ การกระจายของสี หนวด และขนาดตัว เพื่อตรวจสอบคุณภาพของปลามังกร


สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการกระจายสี ตามมาด้วยความยาวของหนวด จากนั่นคือขนาดของปลา


เมื่อไป่เฟิงตรวจสอบปลามังกรคู่นี้ เขาบอกได้เลยว่ามันน่าประทับใจมากสำหรับปลามังกร แต่เห็นได้ชัดว่ามันน้อยกว่าปลามังกรแดงที่มีขนาดเล็กกว่าที่อยู่หน้าร้าน แม้แต่ในสายตาของมือสมัครเล่น ความจริงนั่นทั้งสองไม่แม้แต่จะเทียบกันได้แม้แต่ลมหายใจ !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 390 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #580 mill >w (@palita-mew-mew) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:12
    ขอบคุณค่ะ
    #580
    0
  2. #323 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 13:57
    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #323
    0
  3. #276 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 18:49
    สนุกดีครับ
    #276
    0
  4. #275 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:25
    จะซื้อปลา?
    #275
    0