Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 42 : บทที่ 41 ผลของกลีบต้นผีดูดเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 358 ครั้ง
    3 พ.ย. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 49 กลุ่มลับถึง 136


บทที่ 41 ผลของกลีบต้นผีดูดเลือด


'แม่ง คนพวกนี้ขึ้โกงมากกว่าฉันซะอีก ! แค่ปลาไม่กี่ตัว แต่พวกเขาก็ขายกันตั้ง 10,000 กว่าหยวน !'


ไป่เฟิงมองไปที่ปลามังกรทั้งสองตัวตรงหน้าเขา ความไม่เชื่อปรากฏขึ้นมาบนหน้าของเขา


ไป่เฟิงส่ายหัวแล้วเดินออกมาจากตู้ปลา ยังมีปลาอีกมากมายที่หากให้มือสมัครเล่นแบบเขาก็พูด ยังบอกได้เลยว่าพวกมันสวยงามมาก


'ทำไมพวกเขาต้องมาตั้งร้านขายที่ตรงนี้ด้วย ?'


เมืองนี้ไม่ใช่ที่ ๆ คนมีเงินจะมาเดินกัน ส่วนใหญ่คนที่นี่จะไม่มีทางจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อสัตว์เลี้ยงคุณภาพสูงแบบนี้แน่นอน


'ช่างมัน มันไม่ได้เกี่ยวฉันซักหน่อย' ไป่เฟิงยักไหล่แล้วเดินออกจากร้าน แน่นอนว่าเขาไม่ได้ซื้ออะไรเลยซักอย่าง


รถบรรทุกขนาดเล็กจอดอยู่หน้าร้านขายจักจั่น เมื่อไป่เฟิงเดินมาถึงตลาดเกษตร ไป่เฟิงก็พูดคุยกับเจ้าของร้านเล็กน้อย ก่อนจะปีนเข้าไปนั่งที่นั่งข้าง ๆ คนขับ


"น้องชาย ให้ไปส่งที่ไหน ?"


จักจั่นจำนวนมากถูกขนขึ้นมาบนรถ คนขับวัยกลางคนพร้อมที่จะออกเดินทางได้ทุกเมื่อ


จักจั่นที่อยู่ในถุงแต่ละถุงมีน้ำหนักประมาณหนึ่งเหลียง พวกมันมีทั้งหมด 10,000 ตัว พวกมันถูกห่อหุ้มอย่างดีเพื่อป้องกันไม่ให้ดักแด้โดนน้ำ เพราะถ้าหากมันตายน้ำหนักของมันจะเพิ่มจำนวนมาก [1]


ไป่เฟิงเพียงแค่บอกเส้นทางกับคนขับรถไม่กี่ครั้ง ก่อนที่จะเห็นหมู่บ้านชิงหลิงจากระยะไกล


เนื่องจากเขาได้สั่งให้เปยเซียง ให้มารอที่ทางเข้าหมู่บ้านเพื่อช่วยเขาในการขนจักจั่นกลับบ้านไว้แล้ว ทำให้เขาไม่ต้องเดินไปกลับมาหลายรอบ


พวกเขาปฏิเสธไม่ให้คนขับรถช่วย จากนั่นหยิบถุงขึ้นมาก่อนที่จะเดินกลับบ้านไป ทำให้คนขับรถรู้สึกมึนงง


สำหรับคนปกติ การยกของที่หนัก 100-200 จินนั่น มากเกินกว่าที่พวกเขาจะยกได้ บางทีพวกเขาต้องหยุดพักสองถึงสามรอบก่อนถึงจะไปต่อได้


แต่น้ำหนักดังกล่าวไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับไป่เฟิงและเปยเซียงเลย ทั้งคู่ราวกับยกถุงที่มีน้ำหนัก 20-30 จินเท่านั่น พวกเขาเดินไปหัวเราะไปอย่างไร้กังวล


"หืมม ? นายเป็นใคร ?"


ไป่เฟิงวางถุงใส่จักจั่นขนาดใหญ่ ก่อนที่จะมองชายหนุ่มที่แต่งตัวดูดีที่ยืนอยู่นอกบ้านเขา


"คุณคือไป่เฟิงใช่ไหมครับ เจ้านายผมบอกให้ผมนำเงินนี้มาให้กับคุณสำหรับกุ้งที่เขาซื้อไป"


ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันระหว่างตรวจสอบไป่เฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า 'ผู้ชายคนนี้ไม่เห็นมีอะไรดี .. ทำไมเจ้านายถึงต้องทำดีกับเขาขนาดนี้ ?'


"เจ้านายของคุณ ?" ไป่เฟิงถาม


"เอ่อ บอสหวังที่มาทานอาหารที่นี้เมื่อตอนกลางวัน" ชายหนุ่มตอบช้า ๆ


"โอ้ คุณกลับไปเถอะ บอกว่ามื้อนั่นผมเลี้ยง"


ไป่เฟิงส่ายหัว เขาไม่มีเจตนาที่จะยอมรับเงิน สิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือเครือข่ายของหวังเจียนมากกว่า


"บอสหวังได้บอกไว้ว่า นี้ไม่ใช่เงินสำหรับมื้ออาหารกลางวัน แต่มันสำหรับค่ากุ้งที่คุณให้เขาไป"


เด็กหนุ่มอธิบายก่อนจะนำกระเป๋าไปให้ไป่เฟิง พร้อมเปิดกระเป๋านั่นให้เขาดู


เหมือนฉากเดียวกันกับหนัง ที่คนร้ายเพิ่งปล้นธนาคารแล้วเปิดเงินขึ้นมาดูบนดาดฟ้า ไป่เฟิงมองไปที่ปึกเงินหลายร้อยหยวนซึ้งเรียงอยู่อย่างเรียบร้อยภายในกระเป๋า จากที่เห็นมันเต็มกระเป๋า มันน่าจะมีมูลค่าไม่น้อยกว่าแสนหยวน !


"มันมากเกินไป มันไม่ได้แพงขนาดนั่น !"


ไป่เฟิงปฏิเสธทันที สถานการณ์แบบนี้มันคืออะไร ? เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่พวกคนรวยคิดจะให้ความช่วยเหลือทางการเงินกับคนจนๆ อย่างเขา ? เพียงแค่พวกเขากินกุ้งนิดหน่อยก็ให้เงินมากขนาดนี้กับเขาแล้ว ?


"นี้ไม่ใช่เรื่องของผม ในกรณีนี้ ผมมีหน้าที่มาที่นี้เพื่อเอาเงินมาให้คุณเท่านั้น"


ชายหนุ่มนั้นตอบอย่างตรงไปตรงมา เขาผลักกระเป๋าไว้ในมือของไป่เฟิง ก่อนที่จะรีบเดินหนีไป ไป่เฟิงมึนงงอย่างมาก เขาไม่สามารถหยุดคนที่แต่งตัวประหลาดนี้ได้เลยใช่ไหม ?


'ดูเหมือนหวังเจียนจะเข้าใจผิดบางอย่าง ..'


ไป่เฟิงคิดด้วยรอยยิ้มข่มขื่น และกำลังจะโทรออกไปหาหวังเจียน


แต่ในขณะนั่น เขาคิดถึงความรู้สึกที่หลิวซุยแสดงออก ไป่เฟิงรู้สึกว่าเขาอาจประเมินค่าเนื้อกุ้งนี้น้อยเกินไป


ท้ายที่สุดหลังจากคิดบางอย่างได้ เขาก็โพสต์ข้อความลงในกลุ่มสนทนา


"การจองโต๊ะเต็มแล้ว และการจองเพิ่มสำหรับวันอื่น ๆ จะถูกระงับชั่วคราว สำหรับรายละเอียดอื่น ๆ เช่น วันที่เปิดจองอีกครั้งหรือกำหนดการราคาอาหารในอนาคต จะประกาศอีกที"


เมื่อเขาโพสเสร็จเขาก็ปิดการสนทนาหลังจากนี้ลงทันที เหมือนกับว่าเขาไม่สนใจเรื่องวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในกลุ่มสนทนา


"ฮ่าฮ่า ! ท่านจักรพรรดิ์คนนี้ไม่ได้บ้า ! ท่านจักรพรรดิ์คนนี้ไม่ต้องการยารักษา ! อะไรคือสิ่งที่เขากำลังทำ ? ทหาร! เอาเก้าอี้ของข้ามา !" ผู้ใช้ชื่อ "คนธรรมดาที่รอเปิดเผยว่าตัวเองคือจักรพรรดิ์" โพสต์ในช่วงสั้น ๆ


"การประเมินเสร็จสิ้น คน ๆ นี้เขาบ้าไปแล้ว !" มีคนตอบกลับทันที


"จริง ๆ แล้ว ฉันก็รู้สึกบ้าเหมือนกัน 6,000 หยวนสำหรับมื้ออาหารมื้อเดียว แต่ก็ยังมีคนจองด้วย ?" อีกคนที่เรียกว่า "แพนด้าไม่กินไผ่" ก็โผล่หัวออกมา เห็นได้ว่าเธอก็ไม่สามารถรับเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ได้เช่นกัน


คำพูดมากมายที่แสนดุเดือดปรากฏขึ้นมาทันที คนส่วนใหญ่คิดไว้ไป่เฟิงเป็นสัตว์ประหลาดที่เต็มไปด้วยความโลภ แล้วก็ยังมีบางส่วนที่บ่นถึงพวกที่มีเงินทั้งหลายอีกด้วย


บรรยากาศแปลก ๆ เหมือนที่พวกเขาเรียกกันว่าองุ่นเปรี้ยวที่พวกเขาไม่สามารถกินได้ ยังคงอยู่ในห้องสนทนาต่อไป


"ดูเหมือนว่ากุ้งอมตะจะเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากสำหรับหลิวซุย"


หวังเจียนแสดงความต้องการที่จะซื้อกุ้งจากไป่เฟิงเพิ่ม ก่อนที่เขาจะโทรออก


"ลืมมันซะ ยังไงฉันก็จะทำ ถ้าเขาต้องการ" ไป่เฟิงตัดสินใจ ในเวลาเดียวกันเขาก็เตือนตัวเองให้ระมัดระวังในการจัดการเรื่องพวกนี้


อย่างน้อยที่สุด เนื้อของสัตว์อสูรระดับ 1 ไม่ควรที่จะถูกเปิดเผยให้คนภายนอกได้เห็น


"หนึ่ง สอง สาม ..."


ไป่เฟิงนับจำนวนเงินที่อยู่ในกระเป๋าด้วยหัวใจกระปรี้กระเปร่า ภายในมีเงินถึง 500,000 หยวน !


เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากตกใจ นี้คือเงินครึ่งล้านหยวน ! คนแก่บางคนต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตของเขาในการเก็บสะสมเงินให้ได้แบบนี้ ในทางตรงกันข้ามเงินจำนวนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่ต้องเอ่ยในสายตาของคนรวย !


ไป่เฟิงหยิบเงินเหมือนไก่ตัวผู้ปกป้องไก่ตัวเมีย เขาตัดสินใจที่จะไปธนาคารก่อนอย่างแรกในตอนเช้าเพื่อฝากเงิน มันรู้สึกไม่ดีอย่างมาก หากมีเงินจำนวนมากไว้ในบ้าน !


เขาเดินกลับไปที่ลานกว้าง ไป่เฟิงนำจักจั่น 10,000 ตัว ไปกองไว้เป็นกองเล็ก ๆ ตรงหน้าต้นผีดูดเลือด


จักจั่นพวกนี้ยังมีชีวิตอยู่ บางตัวยังมีหยดน้ำอยู่ตามตัว บางตัวก็โผล่ออกมาแล้วยืดแขนขาพวกมันด้วยความงุ่มงาม จากนั่นพวกมันก็พยายามที่จะปีนออกมา


ในทางตรงกันข้ามกับรากของต้นผีดูดเลือดที่พุ่งออกมาด้วยความเร็ว มันพุ่งอย่างแม่นยำไปที่จักจั่น มันทำเหมือนกับว่ามันไม่เคยกินพวกมันมาก่อน


ราวกับได้คำแนะนำจากหมอผู้เชี่ยวชาญ ราก 10,000 เส้นมันแทงเข้าไปในช่องท้องของจักจั่นทุกตัว และในพริบตาพวกมันก็แห้งเหี่ยวเหลือแต่เปลือก !


แสงสีแดงหนา ๆ ปรากฏขึ้นรอบ ๆต้นผีดูดเลือด มันคล้ายกับว่ามันเป็นดวงอาทิตย์เล็ก ๆ มันโตเร็วอย่างมาก !


ดอกไม้ที่อยู่อย่างโดดเดียวบนต้นผีดูดเลือด มันเริ่มบานยิ่งขึ้น มันมีเสน่ห์ที่น่าหลงไหลปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน แม้แต่กลิ่นหอมที่เล็ดลอดออกมาก็หอมมากขึ้น !


หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ต้นผีดูดเลือดก็หดตัวลง พื้นดินเต็มไปด้วยซากศพของเปลือกจักจั่น 10,000 ตัว


กลีบดอกไม้จำนวนมากร่วงโรยลงมาด้วยความสวยงาม ในไม่ช้า มีกลีบสีเลือดแปดกลีบกระจายไปทั่วลานกว้าง กลีบเหล่านี้มีความหนามากกว่ากลีบดอกไม้ทั่วไป มันมีลายคล้าย ๆ หลอดเลือดอยู่ มันดูเหมือนว่าลายพวกพวกนี้ถูกแกะสลักมาจากช่างฝีมือชั้นยอด


"ปิง !"


ไป่เฟิงหยิบกลีบขึ้นมาหนึ่งกลีบ เขาใช้นิ้วไปจับมันเบาๆ ทันใดนั่นก็มีเสียงที่ได้ยินชัดไปทั่วลาน มันเป็นเสียงที่เหมือนกับเขากำลังต่อยหยกชิ้นหนึ่ง


"กลีบดอกไม้พวกนี้น่าจะเป็นสมบัติล้ำค่า ฉันสงสัยว่าพวกมันจะให้ผลเช่นเดียวกับผลเลือดต้นกำหนด หรือเปล่า ?"


ไป่เฟิงมองรอยเลือดแปลก ๆ ที่อยู่บนกลีบดอกสีสันสดใส


ในขณะที่เขากำลังคิดบางอย่าง ไป่เฟิงก็นำกลีบเข้าปากของเขา กลีบดอกมันรู้สึกหนาวในปากเล็กน้อย มันเหมือนน้ำแข็ง เมื่อเขาเคี้ยวมัน น้ำผลไม้จำนวนมากก็ไหลออกมาจากกลีบเต็มปากของเขา


มันค่อนข้างหวาน บางครั้งก็ขมและฝาด มันให้ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย


สิ่งที่ไป่เฟิงสนใจมากที่สุดคือผลของกลีบดอกไม้นี้ ช่วงเวลาที่ของเหลวแปลก ๆ ไหลเข้าไปในกระเพาะของเขา ไป่เฟิงรู้สึกถึงคลื่นลมที่กระจายไปทั่วร่างกาย


มันน่าแปลกใจเล็กน้อย แต่ไปเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกกลัว เขารู้สึกคันเล็กน้อย หลังจากนั่นเขาก็รู้สึกได้ชัดว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น


กระดูกของเขาเหมือนกับถูกแร่ธาตุโจมตีซ้ำ ๆ มันเป็นเหมือนค้อนของช่างเหล็ก มันมีสิ่งสกปรกจำนวนมากที่ถูกปล่อยออกมา แม้แต่ในโครงสร้างเซลล์ของเขาก็เช่นกัน


ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผลของกลีบดอกก็หมดลงไป


ชั้นของสิ่งสกปรกปรากฏขึ้นอีกครั้งบนผิวของไป่เฟิง สิ่งสกปรกเหล่านี้มันถูกบังคับให้ออกมาจากร่างของเขา กล้ามเนื้อและกระดูกของเขามันเหมือนผ่านกระบวนการควบแน่นมา มันบังคับให้สิ่งสกปรกพวกนี้ออกมาจากร่างของเขา


หลังจากอาบน้ำอยู่นาน ไปเฟิงก็ตรวจสอบร่างกายของเขาในกระจกอีกครั้ง เขาเห็นกล้ามเนื้อของเขาที่แต่ก่อนผอมเล็กอย่างมาก แต่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบ มันทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างมากเมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ว่าเขาไม่ได้อยากเป็นเหมือนพวกนักกล้ามหรอกนะ


ความแข็งแกร่ง : 34


ความเร็ว : 29


พลังจิต : 34


เทคนิคการหายใจด้วยแสง : สำเร็จขั้นแรก !


อาวุธ : Extreme Arctic Frost


ขาดประสบการณ์เพื่อเข้าถึงชาวประมง ระดับ 2 : 6,900 !


ร่างกายของเขาผ่านการควบแน่นและมันทำให้กระชับมากขึ้น นอกจากนี้มันยังพลังเพิ่มขึ้นมากในเรื่องของความแข็งแกร่งและความเร็วของเขา ! มีแค่พลังจิตเขาไม่ได้เพิ่มแค่นั่น


เขาตื่นเต้นมาก เขาคว้าอีกกลีบและกลืนมันลงไป อย่างไรก็ตาม 10 นาทีผ่านไป มันก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง


"เป็นไปได้ไหมว่ามันไม่ได้ผลหากใช้หลายครั้ง ? บางทีมันอาจจะเป็นของที่ใช้ได้แค่ครั้งเดียว ...."


ไป่เฟิงคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งนั่นคือพลังงานภายในกลีบนั่น กลีบเดียวไม่เพียงพอที่จะปรับแต่งร่างกายของเขาเป็นครั้งที่สอง


ความเป็นไปได้นี้น่าจะถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ในมือของเขามีกลีบอยู่ทั้งหมด 16 กลีบ ...


[1] ED/N : 1 เหลียง = 50 กรัม = 1/10 จิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 358 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #587 ญ่าหรัญ (@YaRun) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:10

    ขอบคุณค่า สนุกๆ

    #587
    0
  2. วันที่ 18 มกราคม 2561 / 20:05
    อื้อหือ รวยยย
    #358
    0
  3. #324 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:03
    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #324
    0
  4. #302 EchizenRyoma (@siriwanphanpa) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 02:38
    สนุกมาก
    #302
    0
  5. #301 Worada Ray (@wai69770689) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 12:07
    อ่าน รวดเดียวสนุกมาก  ขอบคุณ  ^^ อยากรู้จังคราวหน้าจะตกได้อะรัย
    #301
    0
  6. #296 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 13:46
    สนุกดีครับ
    #296
    0