Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 43 : บทที่ 42 หมาที่แท้จริงมันจะไม่เห่า แต่มันจะกัด !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 382 ครั้ง
    17 พ.ย. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 50 กลุ่มลับถึง 143


บทที่ 42 หมาที่แท้จริงมันจะไม่เห่า แต่มันจะกัด !


มีอีก 16 กลีบที่วางอยู่บนฝ่ามือของไป่เฟิง


"เปยเซียง มานี้หน่อย" เขาเรียกไป่เซียงให้มานั่งใกล้ ๆ "นี้ ลองดู มันเป็นอะไรที่ดีมาก ๆ" ไป่เฟิงกล่าวพร้อมนำกลีบดอกให้เปยเซียง เปยเซียงนั่นเป็นคนที่เชื่อใจคนง่ายอย่างมาก แล้วไป่เฟิงยังเป็นคนแรกที่ยอมรับเปยเซียงอย่างใจจริง


"อือ"


เปยเซียงไม่ได้ถามคำถามใด ๆ กับไป่เฟิง เขานำกลับใส่ลงในปากของเขา


"เป็นยังไง ?" ไป่เฟิงถามด้วยความคาดหวัง


"งั่ม งั่ม หืม รสชาติไม่เลว" เปยเซียงกลืนเสร็จแล้วตอบกลับ


"แค่นี้ ?"


ไป่เฟิงพูดไม่ออก ฉันไม่ได้ถามเกี่ยวกับรสชาติของมัน !


"แค่นี้" เปยเซียง งุงงง


'*** เสียไปอีกกลีบ !'


ไป่เฟิงรู้สึกว่าหน้าของเขาชาเล็กน้อย เขาลืมไปได้ยังไงว่าเปยเซียงเป็นสัตว์ประหลาดที่สามารถทำลายเครื่องโม่หินด้วยการต่อยเพียงครั้งเดียว !? เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเปยเซียงนั่นดีกว่าไป่เฟิงอย่างมาก !


"เอาละ ไม่มีอะไรแล้ว นายกลับไปทำงานของนายต่อเถอะ " ท่าทางเจ็บปวดปรากฏบนหน้าของไป่เฟิง กลีบดอกไม้พวกนี้มีพลังงานเยอะมาก หากคนปกติกินเข้าไป อาจจะทำให้ร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นได้อย่างมาก !


ไป่เฟิงเก็บกลีบที่เหลืออย่างระมัดระวัง จากนั่นเขาจึงคิดว่าจะไปตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของต้นผีดูดเลือดอีกครั้ง


"ปัง ปัง ปัง !"


มีเสียงเคาะประตูดังออกมาจากประตูหน้า ทำให้ไป่เฟิงหยุดความคิดไปชั่วครู่


"ทำไมถึงมีคนมาที่นี้ในตอนนี้ ?"


ถึงเขาจะไม่แน่ใจ แต่ไป่เฟิงก็เดินออกไปดูที่ประตู


"นายคือ ?"


กลุ่มคนเจ็ดแปดคนยืนเรียงแถวอย่างเรียบร้อยที่นอกประตูหลักของบ้าน ชายวัยกลางคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ายืนอยู่ระหว่างกลุ่มคนพวกนั่น เขาจ้องมองไปที่ไป่เฟิงในขณะที่คนอื่น ๆ ก็มองไปที่สภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวพวกเขา


ความสำเร็จในการทำธุรกิจของเหว่ยฮุ้ย ไม่ได้สำเร็จเพราะความฉลาดของเขา แต่มันคือความเล่ห์เหลี่ยมของเขามากกว่า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่พอใจเขา แม้กระทั่งเขาก็ไม่แน่ใจว่าสร้างศัตรูไว้กี่คน ดังนั้นมันจึงกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาที่จะถูกล้อมรอบไปด้วยกองทัพของบอดี้การ์ดเวลาเขาไปไหนมาไหน


"นายไม่คิดจะเชิญฉันเข้าไปข้างใน ?" เหว่ยฮุ้ยถาม โดยไม่รอคำตอบเขาเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกับบอดี้การ์ดข้างหลังเขาหลายคน


"อืม .. นี้เป็นสถานที่ที่ดี ไม่แปลกใจทำไมนายถึงไม่ขายมัน" เหว่ยฮุ้ยกล่าวโดยท่าทางไม่ไยดี ขณะที่เขาเหลือบมองไปทั่วลานกว้าง


"หนุ่มน้อย ทำยังไงนายถึงจะขายที่นี่ให้กับฉัน ? นายสามารถตั้งราคามาได้เลย" เหว่ยฮุ้ยยิ้มเบิกบานในขณะที่หันไปมองไป่เฟิง


"ขอโทษด้วย บ้านหลังนี้ไม่ขาย ถ้านายสนใจ ก็ไปสร้างใหม่เอาเอง มันมีจุดที่น่าสนใจอยู่แถวนี้" ไป่เฟิงขมวดคิ้วจนมีเส้นสีดำอยู่บนหน้าผากเขา เพื่อนคนนี้คือคนเบื้องหลังที่มีปัญหากับเขานี้เอง


"ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญออกไป"


นับตั้งแต่เห็นได้ว่าเขามีเจตนาร้าย ไป่เฟิงก็ไม่ต้อนรับเห่วยฮุ้ยอีก เขาชี้ไปที่ประตู


"เฮ้ ไอ้เด็กเลว ! ให้มันน้อย ๆ หน่อย !"


ชายร่างใหญ่ที่ชื่อ เจียงเหลียงเดินออกมาจากด้านหลังของเหว่ยฮุ้ย เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธ


"นี้เป็นวิธีพูดของฉัน ถ้านายไม่ชอบก็ไม่ต้องฟัง"


ไป่เฟิงทิ้งความเคารพที่เขาแกล้งทำไว้ก่อนหน้านี้ ไม่ว่ายังไงพวกคนเหล่านี้ก็คุยปกติด้วยไม่ได้ แต่พวกนี้ต้องการจะต้องคุยด้วยหมัดเพื่อที่จะให้เขาขายบ้านหลังนี้แน่นอน


"ฮ่า เป็นเวลานานแล้วที่ฉันไม่เคยเจอคนหนุ่มน่าสนใจแบบนี้ ตั้งแต่ฉันเจอนาย ฉันค่อนข้างพอใจสายตาของนาย ฉันให้นาย 5 ล้านสำหรับบ้านหลังนี้ เป็นยังไง" เหว่ยฮุ้ยยิ้มให้กับไป่เฟิงขณะที่เขายกมือเพื่อหยุด เจียงเหลียง


"ไม่ขาย"


ไป่เฟิงตอกย้ำด้วยคำพูดสองคำ เขาพูดช้า ๆ ชัด ๆ เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดที่จะขายบ้านหลังนี้ ถึงแม้เขาจะอยู่ในจุดที่ชีวิตต่ำที่สุดเมื่อตอนเขาบาดเจ็บหรือถูกทิ้งจากแฟนของเขา ความคิดที่จะขายบ้านหลังนี้ มันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน


"ไปกันเถอะ"


รอยยิ้มอวดดีบนใบหน้าของเหว่ยฮุ้ยจางหายไป เขาหันมาจ้องมองด้วยความหนาวเย็นที่ไป่เฟิง เขาพูดด้วยเสียงเย็นชาจากนั่นก็หันกลับไปแล้วเดินออกจากบ้านพร้อมกับบอดี้การ์ดต่าง ๆ ของเขา


เจียงเหลียงจงใจอยู่หลังสุดเขาหันไปเผชิญหน้ากับไป่เฟิงแล้วกรีดนิ้วลากคอของเขา


ใบหน้าของไป่เฟิงมืดม่นกลับทันที คนพวกนี้เห็นเขาใจดีหน่อยแล้วทำเป็นได้ใจกัน


แม้ว่ากลุ่มคนพวกนี้จะเดินไปตามทางที่เต็มไปด้วยโคลนแห้ง แต่ในความเงียบเหล่านี้ ผู้ที่เคยติดตามเหว่ยฮุ้ยมานานหลายปี สามารถบอกได้เลยว่าภายใต้ความสงบของเหว่ยฮุ้ย แท้จริงแล้วเขากำลังโกรธ !


"เหลียงซี ฉันขอมอบความไว้วางใจให้นายหน่อย ฉันให้เวลา 2 วัน ฉันไม่อยากเห็นเขามีลมหายใจอีกแล้วภายในสองวันนี้ นายเข้าใจที่ฉันพูดไหม ?" เหว่ยฮุ้ยกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล เหมือนไม่มีอารมณ์ใดๆ ในน้ำเสียงของเขา


การที่ได้ติดตามเหว่ยฮุ้ยมาเป็นเวลานาน เป็นไปได้ไหมว่ามือพวกเขาจะไม่เคยเปื้อนเลือด ?


"ไม่ต้องห่วงครับบอส ผมรับประกันได้เลยว่าจะทำความสะอาดให้เงียบที่สุด จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ได้"


แม้ว่าเจียงเหลียงจะตอบอย่างมั่นใจ แต่เขาก็ไม่กล้าประมาทไป่เฟิง เขาเคยเห็นคนที่เดือดร้อนก่อนหน้าพวกเขามาแล้วถึงสองครั้ง ครั้งแรกนั่นทุกคนยังอยู่ดี มีตกใจบ้างเล็กน้อย แต่ครั้งที่สองนั่นพูดได้เลยว่าต่างกันโดยสิ้นเชิง เพราะมือสังหารที่ส่งไปนั่น ตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ !


"ดี ฉันคงวางใจได้ถ้าเป็นนาย" เหว่ยฮุ้ยพยักหน้า แววตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย ถึงจุดนี้เขาไม่ได้ให้ความสนใจเกี่ยวกับสายตาของตระกูลเขาอีกต่อไป


'ตราบใดที่ฉันไม่ได้ทำอะไรบ้านหลังนั่น พวกเขาก็จะไม่ทำอะไรฉัน' เขาคิด


'มีปัญหากับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ดี ตอนนี้มันเกินขีดจำกัดที่จะรับได้แล้ว นายเลือกที่จะทำแบบนี้กับฉัน ? ฮึ้ม ! คนพวกนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน !'


ไป่เฟิงนั่นได้ติดตามกลุ่มของเหว่ยฮุ่ยมาตลอดทาง จากความรู้ของเขา มันมีจุดซ่อนตัวยอดเยี่ยมมากมายอยู่รอบ ๆ เส้นทางที่เต็มไปด้วยโคลนนี้ มันเป็นจุดสังเกตที่ดีสำหรับการสะกดรอยตาม


เขาไม่ใช่คนดีเท่าไรนัก แต่ถ้าหากมีใครบางคนชกเขาด้วยหมัดหนึ่งครั้ง ไป่เฟิงจะต่อยคืนสองครั้ง !


หากมีคนต้องการชีวิตของเขา แน่นอนว่าเขาก็ต้องเตรียมใจที่จะโดนเอาชีวิตด้วยเช่นกัน ตั้งแต่ที่เขาได้รับคำเตือนจากแผนร้าย ไป่เฟิงก็ตัดสินใจที่จะขยับตัวตามกลุ่มนี้ไปอย่างช้า ๆ


ในตอนแรกไป่เฟิงทำได้แค่อยู่เฉย ๆ และหายใจทิ้งไปเรื่อย ๆ เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่หมายหัวเขา แต่ตอนนี้ผู้บงการได้เปิดเผยตัวเองแล้ว เขาจึงไม่ต้องอยู่เฉย ๆ หายใจทิ้งไปเรื่อย ๆ อีกแล้ว มันถึงเวลาที่เขาจะเริ่มโต้ตอบครั้งแรกแล้ว !


เขาไม่กล้าที่จะเข้าใกล้กลุ่มมากนัก เนื่องจากเขาไม่ถนัดในการสะกดรอยตามใคร หากเขาถูกพบ แผนการทั้งหมดของเขาก็จะพังลงไป


ไม่นานกลุ่มของเหว่ยฮุ้ยก็มาถึงหมู่บ้านและขึ้นรถไป มันมีสองคันด้วยกันนั่นคือ เมอเซเดส กับ เบนซ์ สีดำทั้งคู่


ไป่เฟิงยืมรถมอเตอร์ไซด์จากลุงเซียง และขับตามหลังโดยรักษาระยะห่างของรถทั้งสองคนไว้


หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถทั้งสองคันก็หยุดใต้อาคารสูงแห่งหนึ่ง กลุ่มของบอดี้การ์ดลงมาล้อมรอบเหว่ยฮุ้ยทันทีที่เขากำลังจะเดินลงมา


ไป่เฟิงยืนอยู่ใต้เงาใกล้ ๆ อาคารแถวนั่น ที่มือของเขานั่นมีปืนเก็บเสียงอยู่ และมันมีกระสุนปืนอยู่ทั้งหมดสองเม็ด


อาวุธนี้เป็นอาวุธที่เขาเก็บได้จากศพที่ถูกฆ่าตายโดยต้นผีดูดเลือด ปืนพกนี้ถูกโหลดกระสุนไว้ตั้งแต่แรก แต่ว่าที่ตอนนี้เหลือกระสุนเท่านี้เพราะไป่เฟิงนั่นใช้มันเพื่อฝึกซ้อมฝีมือตัวเอง


แม้ว่าเขาจะไม่ถึงขั้นที่ใช้ชื่อ Deadshot แต่ไป่เฟิงก็มั่นใจว่าเขาจะไม่มีทางยิงพลาดในระยะ 20-30 เมตร


ที่สำคัญคือไป่เฟิงนั่น มีพื้นฐานที่สำคัญของนักฆ่า นั่นคือ ... ความอดทน !


เขาขยับตัวเล็กน้อยและนั่งเงียบ ๆ ในร้านอาหารเพื่อมองไปที่อาคารจินเหม่า บางครั้งเขาก็สั่งอะไรมากิน บางครั้งเขาก็จะจดบันทึกเมื่อมีคนเข้าออกอาคาร


เวลาผ่านไป และในไม่ช้าโคมไฟในตอนเย็นที่อยู่บนนถนนก็สว่างขึ้นภายใต้ท้องฟ้าที่เริ่มมืด ผู้คนค่อย ๆ เดินออกจากร้าน แต่มีแค่ไป่เฟิงที่นั่งอยู่ตรงมุมข้าง ๆ หน้าต่างของร้าน


"เขายังอยู่อีกงั้นเหรอ ? เขานั่งตรงนั่นมานานมากแล้วนะ ... ฉันคิดว่าเขาน่าจะกำลังรอโอกาสที่จะได้กินอาหารฟรีแน่ๆ เฝ้าเขาไว้อย่าให้เขาหนีไป " เจ้าของร้านชี้ไปที่ไป่เฟิงและบอกกับพนักงานของเธอเงียบ ๆ


"เอ๊ะ เขาออกมาแล้ว "


ไป่เฟิงเหลือบไปมองพนักงานแล้วเรียกเก็บค่าอาหาร


ไป่เฟิงผิวปากเบา ๆ ในขณะที่เขาปีนขึ้นไปนั่งบนรถมอเตอร์ไซด์ที่จอดข้างนอก และดึงหมวกกันน็อกสีดำขึ้นมาใส่ ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะทำภารกิจเป็นเงาอีกครั้ง


รถของเหว่ยฮุ้ยขับออกจากเมืองและมุ่งหน้าไปที่ชานเมือง


มีรถน้อยมากบนท้องถนน ทำให้มีแค่รถเมอร์เซเดส เบนซ์สีดำเพียงลำพังเท่านั้นบนถนน ไป่เฟิงปิดไฟหน้าและไฟท้าย เขาอาศัยแสงจันทร์ในการมองอย่างเดียว


ในที่สุดรถก็หยุดที่คฤหาสน์หลังใหญ่ มีมือยื่นออกมาจากในตรงคนจับและเสียงบิ๊บ จากนั่นก็มียามออกมาเปิดประตูเพื่อให้รถเบนซ์สีดำเข้าไปข้างใน


'โอ้ ไอ้คนโรคจิตนี้อาศัยอยู่ในที่แบบนี้งั้นสินะ' ไป่เฟิงมองไปที่สถานที่ที่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นอนตรงหน้า


นี้เป็นบ้านหลังที่โคตรใหญ่ ราคาของมันน่าจะสูงอย่างมาก อีกทั้งความปลอดภัยของมันก็ยังอยู่ในระดับที่สูงที่สุด !


ยามที่นี่ส่วนใหญ่เป็นทหารผ่านศึกที่เกษียณออกมาจากกองกำลังพิเศษ การรักษาความปลอดภัยของที่นี่จึงแน่นหนามาก มียาวลาดตระเวนอยู่ตลอด


นอกจากนี้ผู้ที่ต้องการเข้าไปข้างในจะต้องถูกตรวจสอบก่อนที่จะได้เข้าไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 382 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 มกราคม 2561 / 20:09
    ท่าทางน่าจะไปเจอกับแผนที่
    #359
    0
  2. #325 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:09
    ขอบคุณครับ สนุกมากกก
    #325
    0
  3. #307 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 19:28
    ตายแน่ไอหวัง 555555
    #307
    0
  4. #306 Elga (@czuieyez) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 11:33
    ขอยคุณคร้าบ
    #306
    0
  5. #305 Elga (@czuieyez) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 11:33
    ทำไมรู้สึก สั้นจัง
    #305
    0