Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 48 : บทที่ 47 ความกล้าหาญสามารถเจอได้จากสถานการณ์ที่เลวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 350 ครั้ง
    16 ธ.ค. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 55 กลุ่มลับถึง 161


บทที่ 47 ความกล้าหาญสามารถเจอได้จากสถานการณ์ที่เลวร้าย


ในขณะที่เจียงเหลียงกำลังยกปืนขึ้น ไป่เฟิงก็รู้สึกได้ถึงอันตรายเหมือนน้ำท่วมตัวเขา ผมของเขาชี้ตั้ง หากเปรียบก็เหมือนหางแมวที่รู้สึกกลัวจนหางชี้ตั้ง เขาก้าวไปข้าง ๆ ครึ่งเมตร


"ปัง !"


หลุมกระสุนปรากฏบนพื้นดินข้างหลังที่เขาเพิ่งก้าวออกมา ทันทีที่ได้ยินเสียงยิงอะไรบางอย่าง


'เป็นไปได้ยังไง ?'


เจียงเหลียงไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาเห็นไป่เฟิงหลบกระสุนของเขาได้ในระยะ 50 เมตร !


'บัดซบ เกือบแล้ว !'


ไป่เฟิงเหมือนเพิ่งวิ่ง 100 เมตรมา เขาเกือบที่จะหลบกระสุนไม่ได้หากเขาช้ากว่านี้ซักมิลลิวินาที เขาจะต้องตายหรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัสแน่นอน !


'กรอดด ! เมื่อไรจะจบ !'


ความต้องการในการฆ่าปรากฏในหัวของไป่เฟิง ตอนนี้เขาไม่คิดอะไรอีกต่อไปแล้วนอกจากจะฉีกกระชากฝั่งตรงข้าม !


ระยะห่างห้าสิบเมตรมันไม่ได้ดูไกลสำหรับเขา ตอนนี้ไป่เฟิงสามารถมองเห็นเจียงเหลียงได้อย่างชัดเจน !


เหมือนดังเช่นเสือดาวที่กำลังหมอบอยู่ในพุ่มไม้ มันจะไม่เป็นไรหากมันไม่ขยับ แต่เมื่อไหร่ก็ตาที่มันตัดสินใจที่จะพุ่งออกมา มันจะเปรียบเสมือนลูกธนูแหลมคมที่ถูกยิงออกมา !


ในพริบตา ไป่เฟิงก็กระโดดออกมาไกลถึงยี่สิบเมตร !


หลุมรอยเท้าลึกจำนวนมากปรากฏขึ้นบนพื้นดินที่ไป่เฟิงกระโดดออกมา !


'ความเร็วนี้มันอะไรกัน ?'


เจียงเหลียงรู้สึกตกใจในดวงตาของเขา เมื่อมองไป่เฟิงกำลังวิ่งมาหาเขา


"ปัง ปัง ปัง !"


เขารู้ตัวได้ทันทีว่าเขาไม่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของไป่เฟิงได้ เขาจึงยิงออกไป 3 นัด ที่ไป่เฟิง


"ปิ้ว !"


ลูกกระสุนสองนัดพุ่งมาจากระยะไกล มันพลาดที่จะยิงโดนเป้าหมาย แต่ว่าสำหรับนัดที่สามนั่น มันโดนยิงเข้าอย่างจังที่ไหล่ของไป่เฟิง


'ฉันยิงโดน ! ไม่ว่ามันจะน่ากลัวแค่ไหน แต่สุดท้ายมันก็ยังมีเลือดเนื้อ !'


เจียงเหลียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเขาเห็นไป่เฟิงสะดุดเล็กน้อย ตอนแรกเขารู้สึกกลัวอย่างมาก เมื่อเห็นไป่เฟิงเหมือนปีศาจเมื่อกี้นี้ แต่ตอนนี้เมื่อเขาเห็นว่าไป่เฟิงได้รับบาดเจ็บ หัวใจที่กลัวของเขาก็ค่อย ๆ หายไป


"ตาย !"


ไป่เฟิงสะดุดเล็กน้อยเมื่อตอนเขาถูกยิง แต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปนัก เขาพุ่งเข้าไปหาเจียงเหลียงอีกครั้ง


"ปัง ปัง !"


กระสุนอีกสองนัดถูยิงออกมา เจียงเหลียงเริ่มรู้สึกใจชื่นมากขึ้น เมื่อเห็นมีเลือดออกอีกสองที่บนร่างของไป่เฟิง


หนึ่งนัดบนท้องเขาของ ในขณะที่อีกนัดเฉียดหน้าของเขา !


ไป่เฟิงพยายามละเว้นจุดสำคัญบนร่างของเขา หากในช่วงสำคัญแบบนี้เมื่อใดก็ตามที่เขาลังเล ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน ! วิธีเดียวที่จะรอดจากสถานการณ์แบบนี้ได้ คือการเข้าไปต่อสู้ระยะประชิดเท่านั้น !


เลือดสด ๆ ไหลอาบหน้าของไป่เฟิงอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้เขาดูเหมือนวีรบุรุษที่กล้าหาญ ดูเหมือนมีความรุนแรงและบ้าคลั่งบนใบหน้าของเขา ไป่เฟิงตอนนี้ดูเหมือนนักรบอสุราที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากนรก !


'อย่าตกใจ ! ฉันไม่มีทางแพ้ !'


นี้เป็นครั้งแรกที่เจียงเหลียงเจอคู่ต่อสู้แบบนี้ เขากัดฟันแล้วยืนอยู่กับที่ เขาก็ไม่สามารถหนีได้เช่นกัน เพราะด้วยความเร็วของไป่เฟิง มันไม่มีทางเลยที่เขาจะหนีได้ !


"ปัง ปัง !"


เจียงเหลียงเริ่มหวาดกลัว เมื่อไป่เฟิงเข้ามาใกล้เขา มันจึงทำให้เขายิงพลาดอีก 2 นัด


10 เมตร !


5 เมตร !


ไป่เฟิงในที่สุดก็ก็เข้าใกล้เจียงเหลียงจนเหลือ 5 เมตร !


หลังจากนั่นเขาก็หายไปจากสายตาของเจียงเหลียง ไป่เฟิงกระโดดขึ้นไปบนอากาศแล้วกระโจนเข้าหาเจียงเหลียง !


"ฮ่าฮ่าฮ่า ! ไอ้โง่ ! ฉันอยากจะรู้จริง  ๆ ว่าแกจะหลบกระสุนฉันยังไงในเมื่อแกอยู่กลางอากาศ !"


เจียงเหลียงหัวเราะอย่างมีความสุข และเล็งปืนในมือของเขาไปที่ไป่เฟิง


"แกร๊ก !"


ในตอนนั่นก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้น มันทำให้เจียงเหลียงสะท้านเข้าไปในหัวใจ !


"ได้ยังไงกัน ..."


เจียงเหลียงส่ำลักความอ่อนแอออกมาทันที เขารู้สึกได้ว่าสติของเขาค่อย ๆ หายไป


ไป่เฟิงค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากคอของเจียงเหลียงด้วยสายตาเย็นชา เจียงเหลียงสุดท้ายก็จบด้วยการที่ถูกไป่เฟิงหักคอของเขา !


"ใครกันแน่ที่โง่ !"


ไป่เฟิงสบถออกมา ตลอดการต่อสู้ เขานับจำนวนกระสุนที่เจียงเหลียงยิงออกมาตลอดเวลา


เขาไม่ได้สนใจร่างของเจียงเหลียงอีกต่อไป เขาเตะร่างนั่นลงไปที่หน้าผา จากนั่นไป่เฟิงก็ลากตัวของเขาที่เต็มไปด้วยเลือดกลับไปที่บ้านของเขา


แม้ว่าเขาจะหดกล้ามเนื้อของเขาเพื่อที่จะให้เลือดไหลออกมาน้อยลง แต่ว่าเขาก็ไม่สามารถที่จะห้ามเลือดที่ไหลออกมาที่หน้าของเขาได้


ไป่เฟิงรีบวิ่งเข้าไปในบ้านและปิดประตู จากนั่นเขาก็ไปที่ห้องครัวและเอามีดเล็ก ๆ รนด้วยไฟเพื่อฆ่าเชื้อ แล้วนำผ้าสะอาดมาเช็ดรอบ ๆ แผล


เขาไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อบาดแผลของเขามีกระสุนอยู่ข้างใน ถ้าเขาไปโรงพยาบาลบางทีอาจจะมีตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้


เขาจะพูดยังไง ? มีคนบางคนต้องการฆ่าผม ผมเลยหักคอมันแล้วเตะลงหน้าผา ? มันก็ไม่ได้มีอะไรมาก ?


"อ๊าาา ! แม่งเอ้ย !"


ไป่เฟิงกัดเศษผ้าในปากในขณะที่เขาค่อย ๆ เอามีดแทงเข้าไปในไหล่ของเขา


"ดิ๊ง !"


ในที่สุดก็มีลูกกระสุนออกมาจากแผลแล้วกลิ้งหล่นลงไปบนพื้น


โชคดีที่ร่างกายของไป่เฟิงนั่นแข็งแกร่งกว่าผู้ชายปกติหลายเท่า กระสุนจึงไม่ถูกฝั่งลึกเกินไปในร่างของเขา ไม่อย่างงั้นคงจะลำบากอย่างมากในการเอามันออกมา


ทีละลูก กระสุนก็ถูกนำออกจากแผลทั้งหมด ส่วนที่ลำบากที่สุดสำหรับไป่เฟิงคือกระสุนที่อยู่ตรงท้องของเขา โชคดีที่มันไม่ได้เจาะเข้าไปในอวัยวะ ถึงอย่างนั้นมันก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเอาออกมา


ใบหน้าของเขาในตอนนี้ ขาวราวกับกระดาษแผ่นหนึ่งจากนั่นคลื่นความเจ็บปวดก็พุ่งเข้าใส่ในตัวเขา


"จงออกมา !"


ด้วยความคิดบางอย่าง เขาเรียก Extreme Arctic Frost ออกมาในห้อง ทำให้ห้องกลายเป็นกลายเป็นดินแดนน้ำแข็งทันที


ไป่เฟิงใช้พลังภายในธาตุน้ำแข็งเพื่อปิดบาดแผลโดยตรง หลังจากที่เลือดหยุดไหลแล้ว เขาจึงเรียก Extreme Arctic Frost กลับเข้าไปในร่างของเขาก่อนที่เขาจะสลบล้มลงไปบนพื้น


ขณะที่เขากำลังหลับ พลังภายในธาตุหยางที่เขาได้ดูดซับไว้ในตอนเช้าก่อนที่จะถูกขัดจังหวะ มันก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง มันดูเหมือนจะมีความคิดเป็นของตัวเอง มันเป็นพลังงานลูกกลมๆ เล็ก ๆ มันค่อย ๆ ผสานตัวเองเข้าไปในเลือดของไป่เฟิงอย่างช้าๆ


เมื่อเทียบกับความเร็วตอนที่ไป่เฟิงฝึกฝนเทคนิคการหายใจด้วยแสง ความเร็วที่พลังภายในธาตุหยางเคลื่อนไหวในร่างกายของเขาตอนนี้นั้นดูจะช้ากว่าถึงสิงเท่า


ขณะที่เขากำลังหลับ ผลของผลเลือดต้นกำเนิด ก็ค่อย ๆ ผสานเข้ากับร่างของเขา มันพยายามที่จะเติมเลือดและพลังภายในที่หายไป


แสงจากดวงอาทิตย์ในตอนเช้าเป็นสิ่งที่มีความสมบูรณ์แบบที่สุด ราวกับว่ามันได้การชี้นำจากพระเจ้า พลังงานที่สดใสก็ได้แผ่ซ่านไปรอบๆ บาดแผลของไป่เฟิง หากมองเข้าไปใกล้ ๆ จะเห็นได้ถึงเส้นใยกล้ามเนื้อที่งอกขึ้นมาเหนือบาดแผลด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ตอนนี้ร่างกายของไป่เฟิงกำลังได้รับการฟื้นฟูและดูเหมือนเซลล์ของเขาก็ค่อยๆ เกิดใหม่อีกครั้ง


กว่าที่ไป่เฟิงจะรู้สึกตัว เวลาก็ได้ล่วงเลยมาจนสามโมงเย็นแล้ว


บาดแผลของเขาถูกปิดอย่างสมบูรณ์ และความเจ็บปวดส่วนใหญ่ก็หายไปแล้ว


"ฉันไม่ได้อยากใช้เจ้านี้เลย ..."


ไป่เฟิงพำพึม ประกายแสงอันตรายปรากฏในตาของเขา เมื่อเขามองไปที่ไข่มุกสะเทือนฟ้าในมือของเขา


'พวกเขาน่าจะรู้ตัวแล้วว่าคนที่เขาส่งมาฆ่าฉัน มันตายไปแล้ว'


ความต้องการฆ่าปรากฏในใจของเขา นี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาเกือบตายด้วยน้ำมือคนพวกนี้ !


****


ตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ตอนนี้เหว่ยฮุ้ยโมโหอย่างมากในที่ทำงานของเขา


เจียงเหลียงต้องโทรหาเขาทุก ๆ สามชั่วโมงเพื่อแจ้งสถานะของเขา แต่นี้ครึ่งวันมาแล้วตั้งแต่เขาโทรมารายงานครั้งล่าสุด ! และเขาก็ไม่สามารถโทรหาเจียงเหลียงได้ด้วยเช่นกัน


"ไอ้ขยะเอ้ย ! ไอ้พวกโง่ไร้ประโยชน์ไปตายอีกแล้ว !"


เหว่ยฮุ้ยรู้ว่าเจียงเหลียงน่าจะตายแล้ว อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย


"ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เวลาที่ฉันต้องมาเจ็บปวดกับเรื่องนี้ !"


เหว่ยฮุ้ยค่อย ๆ สงบตัวเองลง


"ตั้งแต่ฉันตัดสินใจว่าจะเสี่ยงทุกสิ่งทุกอย่างในเรื่องนี้ ทำไมฉันต้องมาสนใจไอ้พวกตระกูลเนี่ยด้วย ?"


เหว่ยฮุ้ยยิ้มเย็นชา เขาเดินออกไปพร้อมกับบอดี้การ์ดของเขาที่ประตูทางเข้าตึก


ตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมา เหว่ยฮุ้ยได้สะสมอาวุธปืนขนาดใหญ่เอาไว้ เขาได้เก็บมันไว้ที่คลังสินค้าร้างที่ชานเมือง


ตอนนี้รถ เมอร์เซเดส-เบนซ์สองคันก็ได้มาจอดที่ข้างนอกคลังสินค้า เหว่ยฮุ้ยสั่งคนเดินตามหลังเขามาเจ็ดคน เข้าไปในคลังสินค้า


"ฉันมีภารกิจให้พวกแก หากทำสำเร็จ พวกแกจะได้เงินคนละ 5 ล้านหยวน ! สำหรับคนที่ต้องการจะหันหลังกลับตอนนี้ ก็ให้ทำซะในตอนนี้ ก่อนที่พวกแกจะไม่มีสิทธิ์ที่จะหันหลังกลับอีกแล้ว" เหว่ยฮุ้ยสำรวจคนที่เจ็ดคนด้วยสายตาเย็นชา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 350 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มกราคม 2561 / 09:48
    จะได้เวลาปิดศึกละ
    #361
    0