Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 49 : บทที่ 48 ศิลปะแห่งการระเบิด !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 357 ครั้ง
    16 ธ.ค. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 55 กลุ่มลับถึง 161


บทที่ 48 ศิลปะแห่งการระเบิด !


ชายทั้งเจ็ดคนยืนอยู่ในโกดัง พวกเขาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันถึงข้อเสนอนี้ มีบางคนที่ยังลังเล แต่เพราะความโลภบังตา จำนวนเงินถึง 5 ล้านหยวน ! นั่นเป็นสิ่งที่เพียงพอที่จะให้พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านโดยไม่ต้องทำอะไร !


ถึงจะมีคนที่ยังลังเลอยู่ แต่พวกเขาคิดถึงค่าตอบแทนที่ดูบ้าขนาดนี้ ถ้าพวกเขาปล่อยโอกาศนี้ผ่านไป มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบอกว่าพวกเขาจะเจอเงินจำนวนนี้อีกหรือไม่ในอนาคต


"พวกเราจะทำตามคำสั่งของบอสครับ !"


กลุ่มคนทั้งเจ็ดคนตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน


"ดีมาก !"


เหว่ยฮุ้ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ คนเหล่านี้ไม่ทำให้เขาผิดหวัง เขาเพียงแค่ทดสอบเท่านั้น เขาไม่เคยวางแผนที่จะปล่อยคนพวกนี้ออกไปอยู่แล้ว


"ตามฉันมา !"


เหว่ยฮุ้ยนำพวกเขา เข้าไปในคลังสินค้าข้างใน และดึงแผ่นผ้ากันน้ำใบเก่าออกมา ส่งผลให้มีฝุ่นกระจายไปรอบ ๆ โกดัง


หลังจากนั่นซักพัก เขาดึงกล่องที่มีความกว้าง 50 เซนติเมตร ยาว 1 เมตร ออกมา


"แกร๊ก !"


บิดกุจแจออกแล้วเปิดฝาที่ปิดไว้


อาวุธปืนทุกชนิดถูกบรรจุอยู่ในกล่อง มีปืนพกหลากหลายประเภท และปืนไรเฟิล AK47 ไม่กี่ชิ้น ข้าง ๆ ยังมีลูกระเบิดมืออีก 7 8 ลูก !


'บัดซบแล้วไง นี้ฉันเพิ่งลงเรือโจรสลัด ?'


ความคิดดังกล่าวกระพริบผ่านใจทุกคน


มีปืนและระเบิดจำนวนมาก ! นี้อย่าบอกนะว่าจะให้เขาไปทำลายค่ายทหาร หรือ บุกสำนักงานของพวกรัฐบาล ?


ความไม่สบายใจเกิดขึ้นในสายตาของคนทั้งเจ็ด ถ้าหากเหว่ยฮุ้ยต้องการให้พวกเขาไปบุกพวกรัฐบาล พวกเขาก็จะหันหลังหนีทันที !


นี้มันเรื่องตลกอะไรกัน ? เงินอาจจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ชีวิตมันสำคัญกว่า !


ถ้าเหว่ยฮุ้ยรู้ว่าคนเหล่านี้คิดอะไรอยู่ เขาอาจจะหยิบปืนขึ้นมายิงคนพวกนี้ด้วยความโกรธก็เป็นได้


"ฉันต้องการให้แกไปจัดการคนบางคน คนที่แม้แต่ Ol’ Black กับเจียงเหลียงก็ตายด้วยน้ำมือของเขามาแล้ว" เหว่ยฮุ้ยโหลดกระสุนปืนเข้าไปในปืนพกของเขา และกล่าวอย่างโกรธแค้น


"ฆ่ามัน !"


ทั้งเจ็ดคนกระตือรือร้น พวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก มันแค่ภารกิจลอบสังหารปกติ ถึงแม้เป้าหมายอาจจะรับมือยาก แต่พวกเขามีกันตั้ง 8 คน ! เงิน 5 ล้านหยวนตอนนี้เหมือนอยู่ในกระเป๋าของพวกเขาแล้ว !


****


"เจ้านาย เกิดอะไรขึ้นกับคุณ ?"


เปยเซียงมองแผลที่โหดร้ายบนหน้าของไป่เฟิงด้วยความตกใจ


"ไม่มีอะไร นายกินอะไรหรือยัง ?" ไป่เฟิงส่ายมือของเขาและไม่ตอบคำถาม


"ยังเลย" เปยเซียงส่ายหัว


"เอาล่ะ นายไปทำอาหารให้หน่อยสิ โอ้ อย่าลืมใส่ขากุ้งเข้าไปอีกสองท่อนด้วย" ไป่เฟิงหิวโหยอย่างมาก เขาเสียเลือดไปเยอะพอสมควร มันจึงทำให้เขาต้องการพลังงานอย่างมาก


เปยเซียงไม่ได้ถามอะไร เขาสามารถบอกได้เลยว่าไป่เฟิงไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีพอจะทำอาหาร เขาจึงรีบเข้าไปในห้องครัวทันที


ครึ่งชั่วโมงต่อมา จานที่ประกอบไปด้วยขากุ้งยักษ์ย่างจำนวน 5 ท่อนก็วางอยู่บนโต๊ะ


ไป่เฟิงคว้าเนื้อทั้งหมดแล้วกัดมันลงไป ตอนนี้เขาเหมือนขอทานแก่ ๆ ที่หิวโหยอย่างมาก ในไม่ช้าสิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือเปลือกอันว่างเปล่า


เปยเซียงมองไป่เฟิงราวกับกำลังมองผี ยังเหลือเนื้ออีกครึ่งในมือของเขา


หลังจากที่จัดการเนื้อไปได้สามท่อน ไป่เฟิงก็หยุดกิน เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก ตอนนี้ท้องเขารู้สึกอบอุ่นและดีขึ้นมากแล้ว


"ฉันจะออกไปซักพัก ถ้านายเบื่อ นายจะเข้าไปดูทีวีที่ห้องฉันก็ได้"


ไป่เฟิงพูดเสร็จก็ออกไปทันที เขาปล่อยให้เปยเซียงนั่งอยู่บนโต๊ะต่อไป


'ถ้าการคำนวณของฉันถูกต้อง เหว่ยฮุ้ยน่าจะมาคืนนี้ ฉันจะต้องทำให้เขาเป็นเหมือนหมาที่สิ้นหวังอยู่ที่มุมกำแพง' ไป่เฟิงหัวเราะ ในขณะที่เขาเดินสบายๆ บนเส้นทางภูเขา


ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดสูงสุดของเนินเล็ก ๆ เขากำลังนั่งรอให้ปลามาติดเบ็ด


เกมที่รอคอยนี้ยืดเยื้อมาจนถึงตอนกลางคืน ในฐานะชาวประมงผู้ช่ำชอง ไป่เฟิงจึงมีความอดทนอย่างมาก เขาไม่มีความรู้สึกเบื่อเลย เขาเพียงแค่ยืนขึ้นแล้วยืดแขน ขา เท่านั้น


มันเป็นคืนที่ไม่มีเมฆ พระจันทร์ดวงใหญ่ลอยอยู่บนฟ้า มันอาบโลกไปด้วยแสงสีเงินของมัน


เหว่ยฮุ้ยมาถึงหมู่บ้านชิงหลิงพร้อมกับลูกน้องทั้งเจ็ดคนของเขา เมื่อเขามาถึง เขาเพียงกระซิบสั่งสองสามอย่างกับกลุ่มคนทั้งเจ็ด ก่อนจะรีบวิ่งไปที่บ้านของไป่เฟิงในความเงียบ


ทุกคนอยู่ในความเงียบ ตามทางที่เต็มไปด้วยโคลนแห้ง บรรยากาศของกลุ่มคนที่แปดคนดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น


ต้นไม้ทั้งสองด้านบนถนนมันโบกไปมาตามแรงลม กิ่งไม้ของมันสะบัดเป็นคลื่นเหมือนปีศาจที่กำลังเต้นรำในความวุ่นวาย


'พวกเขามาแล้ว !'


ประกายแสงอันตรายปรากฏขึ้นในตาของไป่เฟิง เมื่อเขาสังเกตเห็นกลุ่มคนข้างหน้าสองร้อยเมตร เหว่ยฮุ้ยเป็นผู้นำกลุ่มยืนอยู่ข้างหน้า ดวงตาของเขาเติมไปด้วยความต้องการฆ่า


ความมืดไม่สามารถทำอะไรกับสายตาของไป่เฟิงได้ ตอนนี้เหมือนเขาที่มองอยู่นี้คือตอนกลางวันด้วยซ้ำ ไป่เฟิงสามารถบอกได้ถึงรายละเอียดของสิ่งของที่มีขนาดเล็กที่อยู่ตรงหน้าถึงร้อยเมตรได้ !


ไข่มุกสีดำในฝ่ามือของเขาได้เตรียมรอการมาของทั้งกลุ่มไว้นานแล้ว ไป่เฟิงรวบรวมของแข็งแกร่งของเขาทั้งหมด และด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเขา เขาใส่พลังภายในลงไปไข่มุกสะเทือนฟ้า จากนั่นปาไปด้วยพลังทั้งหมดไปที่กลุ่มของเหว่ยฮุ้ย !


ไม่จำเป็นต้องพูดถึงความเมตตาหรือศีลธรรม แม้ว่าไป่เฟิงจะคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้ต้องการฆ่าเขา ! ถ้าเขาตกลงไปในมือของคนพวกนี้ เขาไม่มีทางเลือกนอกจากตายแน่นอน แล้วทำไมเขาจะต้องไปอยู่ในมือคนพวกนี้กันด้วย ?


แผลของไป่เฟิงฉีกขาดในขณะที่เขาใช้พลังของเขา เขากัดฟันจากนั่นหันหลังแล้ววิ่งออกไปโดยไม่แม้แต่จะมองกลับไป !


"นั่นมันอะไร ?"


เหว่ยฮุ้ยและกลุ่มคนทั้งเจ็ด มองไปที่ไข่มุกสีดำที่พุ่งแหวกอากาศมาที่พวกเขาด้วยความเร็ว


"มันเร็วมาก !"


"ดิ๊ง !"


ก่อนที่พวกเขาจะตอบสนองทัน ไข่มุกสีดำก็ตกลงตรงหน้าของคนทั้งกลุ่ม ขณะเดียวกันมันก็เด้งขึ้นจากพื้น


"รีบหนีเร็ว !"


เหว่ยฮุ้ยรู้สึกถึงอันตรายและตะโกนออกไปทันที พวกเขารีบกระโดดออกไปข้างทางทันที !


แต่พลังของไข่มุกสะเทือนฟ้าสามารถหลบได้ง่ายขนาดนั้น ?


รัศมีการระเบิดของมันคือ 300 เมตร ! ไข่มุกสะเทือนว่าคือชื่อของบรรพบุรุษของระเบิดทั้งหมดในโลกนี้ ! ถ้ามันสามารถหลับได้ด้วยการกระโดดไปข้างทาง ก่อนที่มันจะระเบิด มันคงเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในภายใต้สวรรค์


ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพลังการทำลายล้างของมันเป็นหนึ่งในสิ่งที่อันตรายที่สุดในโลก


"บูมมมมมมมมมมมมมมมมม !"


การระเบิดนี้เหมือนการระเบิดของภูเขาไฟที่น่าตกใจ ! โคลนและเศษหินนับไม่ถ้วนเหมือนขีปนาวุธร้ายแรง พวกมันกระจายไปทุกทิศทุกทาง !


มันเป็นเวลากลางคืน สำหรับชาวบ้านในหมู่บ้านชิงหลิงพวกเขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากดูทีวีและนอนหลับ ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังมาถึงหมู่บ้าน


"เฮ้ ตาแก่ แกได้ยินเสียงฟ้าร้องอะไรแบบนี้ไหม ? ฉันคิดว่าฝนน่าจะใกล้ตกแล้ว รีบไปเก็บผ้าเร็วเข้า !"


มนุษย์ป้าวัยกลางคนนั่งอยู่หน้าทีวี และตะโกนออกมาโดยไม่แม้หันหัวไป


กระแสไฟฟ้าสีดำลุกโชนออกมาจากไข่มุกสะเทือนฟ้า มันห่อหุ้มทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมี สามร้อยเมตร !


"บูมมมมมมมมมมม !"


การระเบิดที่น่าสยดสยองเกิดขึ้นอีกครั้ง พลังงานถูกรวมรวบแล้วระเบิดออกมาอีกครั้ง !


"ไม่ ! ฉันจะไม่ยอมตายที่นี่ ! ปล่อยฉัน !"


เหว่ยฮุ้ยดูเหมือนคนบ้า พลังภายในและเลือดพลุ่งพล่านภายในตัวเขา ขณะเดียวกันเขาก็ใช้พลังการฝึกฝนของเขา


ชั้นบาง ๆ เหมือนแสงสีทองปรากฏขึ้นไปทั่วร่างของเขา มันเป็นเกราะป้องกันให้กับร่างกายของเขา !


"ปุ้งง !"


ด้วยแสงและเสียงที่มองไม่เห็น เกราะสีทองของเขาไม่สามารถทนต่อแรงกดดันได้ พวกมันได้แตกตัวออกทันที !


ทันทีที่มันแตกออก ทำให้ร่างกายของเหว่ยฮุ้ยเริ่มระเหยออกอย่างเห็นได้ชั้น ผิวหนังของเขามันเริ่มร้อนจนเหมือนจะละลาย !


สิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับชายอีกเจ็ดคนที่ได้ติดตามเหว่ยฮุ้ยมาเผชิญหน้ากับสิ่งนี้ด้วย !


เมฆเห็ดขนาดใหญ่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าตรงที่เกิดการระเบิด ความจริงเพราะมันเป็นตอนกลางคืนจนไม่มีคนเห็นมัน ไม่อย่างงั้น ควันขนาดมหึมานี้อาจจะสามารถเห็นได้หลายร้อยลี้ !


"ปุ้งง !"


ไป่เฟิงผู้หลบหนีออกมาก่อนระเบิด ขณะเดียวกันเขาก็ถูกคลื่นกระแทกของมันส่งเขาให้ปลิวออกไป แม้ว่ารัศมีการระเบิดอาจจะกว้างสามร้อยเมตร แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่ามันเป็นพื้นที่ราบหรือที่โล่ง แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างจากจุดระเบิดเพียงสองร้อยเมตรและไหนจะอยู่อีกฟากของภูเขาเล็กๆ ทำให้เวลาที่ไข่มุกสะเทือนฟ้าระเบิด เขาจึงไม่เป็นอะไรมาก


นอกจากนี้ไป่เฟิงก็หลบหนีออกมาได้เร็วมาก เพราะภูเขาที่อยู่ข้างหลังได้ต้านแรงไว้ให้เขาแล้ว ไป่เฟิงที่ถูกแรงกระแทกส่งตัวปลิวออกมา นอกจากแผลที่เปิดออกมาอีกครั้ง เขาก็ไม่ได้บาดแผลเพิ่มเติม


ไป่เฟิงถ่มน้ำลายที่เป็นโคลนออกจากปากของเขา แล้วคลานขึ้นไปบนภูเขาเพื่อดูผลงานของการระเบิด


ฉากตรงหน้าถูกปกคลุมไปด้วยควันและเศษซากต่างๆ ถนนกระจายไปด้วยกิ่งไม้ เศษไม้ ก้อนหินแตกกระจาย ไหนจะเส้นทางภูเขาที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านพ้นสงครามมา


"แก๊ง ซี๊ซซซ ปุ้ง !"


กลิ่นเหม็นที่เกิดจากดินที่ถูกไฟไหม้และหินที่ถูกหลอมละลาย กระจายเต็ม พวกมันค่อย ๆ ลุกลามที่ตรงไป่เฟิงอย่างรวดเร็ว พื้นดินตรงที่เป็นจุนศูนย์กลางของระเบิดมันมีการเผาไหม้สีแดงและควันสีดำอย่างต่อเนื่อง และพื้นดินที่เป็นรอยแตกเหมือนใยแมงมุมนั่นอีก !


ปล่องภูเขาไฟขนาดใหญ่เกิดขึ้นตรงขุดศูนย์กลางของระเบิด กระแสไฟฟ้าโดยรอบยังคงมีเหลืออยู่จนสามารถเห็นได้


แม้แต่ศพของกลุ่มเหว่ยฮุ้ยก็ไม่มีเหลือ มันราวกับว่าพวกเขาไม่เคยมีชีวิตอยู่แม้แต่แรก ถึงจะไม่เห็นศพแต่ไป่เฟิงก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาตายไปแล้วแน่นอน !


เขาจ้องมองไปที่ปากหลุมอุกกาบาตที่ดูน่ากลัว และรู้สึกขนลุก จากที่คิดไว้ว่าการระบบประเมินว่ามันเป็นสมบัติระดับยอดเยี่ยม ! มันไม่ได้พูดเกินจริงเลยเกี่ยวกับ ไข่มุกสะเทือนฟ้า !


'โชคดี ที่ฉันระวังตัวเองและอยู่ห่างจากจุดระเบิด ไม่อย่างงั้นถ้าฉันหนีออกมาไม่ทัน มันคงเป็นเรื่องโง่มากที่จะตาย'


ไป่เฟิงรู้สึกยินดีอย่างมาก ที่เขาเลือกที่จะวางใจการประเมินผลของระบบ


"ฮ่าฮ่า ! มันจบแล้วว !"


ร่างกายของเขากำลังรู้สึกถึงความเจ็บปวด และเลือดที่ไหลออกมาจากแผลของเขา ยังไงก็ตาม ไป่เฟิงไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น เขายืนอยู่บนยอดเขาเล็ก ๆ และหัวเราะออกมาอย่างกับคนบ้า !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 357 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มกราคม 2561 / 10:00
    จัดการเรียบบบ 555
    #362
    0
  2. #335 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 19:18
    ค่อนข้างเสียดาย ทำไมไม่ทำมันให้เป็นทาสหา?
    #335
    0