Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 51 : บทที่ 50 ผลกระทบ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 56 กลุ่มลับถึง 165


บทที่ 50 ผลกระทบ !


ลัวเฉิงสนใจอย่างมาก อุกกาบาตเปรียบเสมือนเงินจำนวนมหาศาล ! จากที่เขาได้ยินจากชายชราหลี่ นั่นคือขนาดของอุกกาบาตนี้น่าจะใหญ่มาก !


ลัวเฉิงทิ้งงานของเขาทิ้งหมดแล้วรายงานต่อเจ้านายของเขา กรมตำรวจมองว่านี้เป็นเรื่องสำคัญอย่างมาก ช่วงเวลาสั้น ๆ ลัวเฉิงพร้อมกับเจ้าหน้าที่อีกสามคนก็ถูกส่งไปสถานที่นั้น


"พระเจ้า ! นี้มันน่ากลัวมาก !"


เจ้าหน้าที่ ที่มีหนวดเล็ก ๆ จ้องมองไปที่พื้นดินที่รกร้างตรงหน้าเขาแล้วเปิดปากพร้อมกับความตกใจในสายตาของเขา


"ไปกันเถอะ เราต้องหาอุกกาบาตก่อนอย่างแรก ฉันได้ยินมาว่าวัดได้จากน้ำหนักหน่วยกรัม !"


เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ รู้สึกตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาเป็นคนที่ค้นพบอุกกาบาตนี้จะต้องได้รับประโยชน์อย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อใช้คุยกับพี่น้องของพวกเขาบนโต๊ะอาหาร !


"มันจะเป็นการดีที่ไม่เข้าใกล้มากนัก ฉันได้ยินมาว่าอุกาบาตบางชนิดมีรังสีที่สูงมาก ๆ ถ้าเราไม่ระวังเราทุกคนอาจจะโดนมันทำให้กลายเป็นสมาชิกของ Fantastic Four คนใหม่ !" ชายหนุ่มที่ดูอ่อนเพลียพูดอย่างหดหู่ในขณะที่เขาเช็ดเหงื่อออกจากหน้าของเขา ทำให้อีกสามคนที่ดูกระตือรือร้นเมื่อครู่ก้าวถอยหลังออกไปทันที


"แม่งอะไรกัน ? อ่าา ฉันมีความคิดอีกอย่าง ฉันคิดว่าฉันจะไม่ไปดูอุกกาบาตแล้ว" เจ้าหน้าที่อีกคนหัวเราะอย่างเขินอาย ในขณะที่เขารีบหนีออกห่างมาหลายก้าว


สุดท้ายเจ้าหน้าที่ทั้งสี่คนก็ลงเอยด้วยการเดินออกมาจากปล่องภูเขาไฟขนาดใหญ่ และสร้างพื้นที่วงกลมป้องกันไม่ให้ผู้อื่นเข้ามาในพื้นที่


"อุกกาบาตอยู่ไหน ?"


หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง กลุ่มคนจำนวนมากรีบวิ่งมา แต่คนที่เดินนำหน้ามานั่นเขาดูเหมือนจะเป็นคนชรา ! พวกเขาดูเหมือนจะตื่นเต้นอย่างมาก ลัวเฉิงจึงถาม


"หัวหน้า ?"


ลัวเฉินมองอย่าหงุดหงิดไปที่หัวหน้าตำรวจที่ยืนข้าง ๆ ชายแก่และถาม เขาไม่สามารถตัดสินใจได้หากเขาไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของชายตรงหน้า


"เสี่ยวลัว นี้คือผู้อาวุโสจากสถาบันวิจัยธรนีวิทยาของประเทศ" หัวหน้าตำรวจพยักหน้าให้กับชายแก่ เขาไม่ให้คนของเขาหยุดหรือขวางใด ๆ กับชายชราทั้งสิ้น


ชายชราเดินไปข้างหน้าแล้วสแกนอากาศด้วยอุปกรณ์มือถือแปลก ๆ เขาพูดพำพึมบางคนอย่างต่อเนื่องไม่หยุด


"เรียบร้อย ไม่มีรังสีเหลือแล้ว !"


ลัวเฉินและคนที่เหลือรีบตามชายชราเข้าไป พวกเขามองเข้าไปในปล่องภูเขาไฟ


"อุกกาบาตอยู่ไหน ?'


รอยยิ้มที่หน้าตื่นเต้นบนใบหน้าของพวกเขาหายไปทันที นอกเหนือจากก้อนดินที่ถูกเผาเหมือนก้อนอิฐแล้ว มันไม่มีร่องรอยของอุกกาบาตใด ๆ เลยในปล่องภูเขาไฟ


"หลังจากที่เรามาถึงที่นี้ มันไม่มีใครผ่านมาซักคน !"


ลัวเฉินและเจ้าหน้าที่ทั้งสามคนมองไปรอบ ๆ อย่างไม่เต็มใจ


"เอาละ อุกกาบาตอยู่ที่นี่ก่อนที่พวกคุณจะมาถึง ?" ชายชราถามทันที


"พวกเรากลัวว่าจะถูกผลกระทบของรังสี เลยไม่ได้เข้าไปใกล้มากนัก" ลัวเฉินรายงานความจริง


"แปลก อุตกาบาตถึงมันจะได้รับความเสียหายแต่มันก็ไม่ได้มีขนาดเล็ก ๆ แล้วมันหายไปได้ยังไง ?"


ชายชราจ้องมองไปที่ปล่องภูเขาไฟแล้วสายหน้าอย่างสับสน


"บางที บางทีนี้อาจเป็นหลุมที่เกิดจากการระเบิด ? การระเบิดขนาดใหญ่ ?" มีเสียงลอยออกมาจากฝูงชน


"เอ๊ะ ?"


ความคิดที่น่าตกใจเกิดขึ้นในใจของฝูงชน ปล่องภูเขาไฟนี้ดูเรียบเกินไป มันไม่ได้มีลักษณะเหมือนอุกกาบาตที่ถูกพุ่งชนพื้นดินเลย !


ในความจริงตอนนี้พวกเขามองภาพตรงหน้า มันเหมือนกับถูกสร้างมาจากแรงระเบิด แรงระเบิดที่เกิดขึ้นรอบ ๆ โดยจุดระเบิดนั่นคือตรงปล่องภูเขาไฟ !


แต่ว่าปล่องภูเขาไฟตรงหน้าพวกเขามันใหญ่เกินไป ! มันต้องใช้ระเบิดขนาดไหนถึงจะทำให้มีสภาพแบบนี้ได้ ?


ระเบิดที่มนุษย์สร้างขึ้นกับอุตกาบาตตกนั่นมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง ! เมื่อทุกคนเริ่มตระหนักถึงความจริง หัวหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจก็เป็นคนแรกที่ตอบสนองโดยการรายงานเรื่องดังกล่าวกับเจ้านายของเขาทันที


ในไม่ช้าพื้นที่โดนรอบก็ถูกปิดด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ทหารติดอาวุธกระสุนปืนยืนกระจายอยู่รอบ ๆ พื้นที่


"เป็นยังไง ? ผลการสอบสวน ?"


ชายหนุ่มในชุดยูนิฟอมถาม จากภายนอก ชายหนุ่มคนนี้ดูเรียบ ๆ และเหมือนจะไม่มีประสบการณ์ใด ๆ แต่ความจริงนั่นคือ ชายหนุ่มคนนี้มียศเป็นถึงพันเอก !


“รายงานครับ ! เราไม่พบสารตะกั่วใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่มีแม้เต่เศษเล็กเศษน้อยของกระสุนเลยในเขตพื้นที่ระเบิดนี้ ! มีสิ่งเดียวที่เราพบนั่นคือ พื้นดินบางส่วนมีกระแสไฟฟ้าอยู่เป็นจำนวนมาก !” สิบโทรายงานสถานการณ์


"เป็นไปได้ยังไง ? ฟ้าผ้าไม่น่าจะมีพลังขนาดนี้ ! หรือบางทีมันอาจเป็นอาวุธพิเศษ ?" เสียวหวูพึมพำกับตัวเอง


เสียวหวูมองไปที่กลุ่มทหารที่กำลังวุ่นวายกับปล่องภูเขาไฟ พวกเขาเดินไปช้า ๆ รอบ ๆ เพื่อดูว่าจะเจออะไรหรือไม่


อย่างไรก็ตามความพยาของเสียวหวูก็น่าผิดหวังที่สุด กลุ่มคนที่ถูกไข่มุกสะเทือนฟ้าระเบิดใส่โดยตรง แม้กระทั่งกระดูกพวกเขาก็ไม่สามารถหาเจอได้ ! เสียวหวูจึงไม่สามารถหาอะไรพบซักอย่าง


ในท้ายที่สุด เมื่อไม่มีทางเลือกจึงต้องปิดคดีแล้วปล่อยให้มันเป็นเรื่องลึกลับต่อไป


ถึงสถานการณ์จะผ่อนคลายลง แต่การตรวจสอบข้อเท็จจริงในความลับทางทหารมันกลับเป็นประเด็นที่ร้อนแรงอย่างมาก ! นั่นคืออาวุธที่มีพลังทำลายล้างขนาดนี้ หากว่ามันเป็นภัยต่อประเทศ แน่นอนว่าพวกมันทั้งหมดจะต้องถูกกำจัดทิ้ง !


***


ส่วนผู้ร้ายในเรื่องนี้ ไป่เฟิงไม่ได้รู้ถึงผลกระทบกับสิ่งที่เขาทำเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขากำลังลงจากภูเขาเพื่อกลับไปที่บ้านของเขา


เมื่อความกลัวและกังวลของเขาหายไปแล้ว ไป่เฟิงกำลังเพลิดเพลินไปกับช่วงบ่ายอันแสนสบายของเขา เขานั่งสบายอยู่ใต้ต้นไทรด้วยเก้าอี้ชาดหาดพร้อมกับจิบชาไปด้วย เขาอาบแดดที่ซึ้งส่องผ่านใบไม้มาที่เขา


หมาป่าตัวเล็ก ๆ ทั้งสองมันนอนอยู่ตรงเก้าอี้ชายหาดของไป่เฟิง พวกมันลืมตาถูกครั้งที่มีสายลมพัดไปที่ต้นไม้ มันจะมีความสับสนในตาของพวกมันทุกครั้งที่มอง


ไป่เฟิงตัดสินใจที่จะหยุดฝึกฝนเทคนิคการหายใจด้วยแสงซัก 2-3 วัน นอกจากพื้นฐานของเขายังไม่มั่นคงแล้วไหนจะไม่มีผลของผลเลือดต้นกำเนิดช่วยอีก หากเขาฝืนฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแรง มันจะต้องเกิดอันตรายมากกว่าปกติแน่นอน


เวลาผ่านไปเร็วเสมอสำหรับคนขึ้เกียจ ในพริบตาสองวันผ่านไป ในวันที่สองไป่เฟิงทำจิตใจให้สงบและใช้ชีวิตแบบเดียวกันกับที่เจ้าของกิจการชอบทำกัน


วันนี้เขาก็เอนกายนอนลงบนเก้าอี้ชายหาดใต้ต้นไทรตามปกติ แต่ก่อนที่เขาจะหลับก็ได้มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา


"สวัสดี ? ใคร ?" ไป่เฟิงถามด้วยเสียงขึ้เกียจ


"สวัสดี คุณลูกค้าผู้ที่น่าเคารพ ผม จินหวู ! ตอนนี้จักจั่นล็อตใหม่เข้ามาแล้ว คุณสนใจไหม ?"


เพื่อประโยชน์สำหรับลูกค้า VIP รายนี้ จินหวูยอมเหนื่อยด้วยตัวเอง เขาวิ่งไปทั่วและข่มขู่พวกจัดซื้อของเขา สำหรับจักจั่นพวกนี้


"โอ้ บอสจินนี้เอง ! เอาสิ ! อืมม เอาทั้งหมดที่คุณมี !" ไป่เฟิงกล่าวหลังจากหยุดพูดกลางคัน


"เยี่ยม ! ผมจะให้คนไปส่งคุณในเย็นนี้ ! คุณจะได้รับจักจั่น 100,000 ตัวด้วยกันในครั้งนี้"


จินหวูถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากที่เขาได้รับการยืนยันจากไป่เฟิง หากไป่เฟิงไม่เอาจักจั่นพวกนี้ เขาจะขาดทุนอย่างมากสำหรับจักจั่น 100,000 ตัวนี้ !


'สำหรับพวกจักจั่นรอบนี้ มันน่าจะเพียงพอที่จะให้ผลเลือดต้นกำเนิดสุก ใช่ไหม ?'


รอยยิ้มปรากฏบนหน้าของไป่เฟิง ผลเลือดต้นกำเนิดเป็นผลไม้เสริมความสามารถที่สมบูรณ์แบบ เขาต้องการมันเพื่อที่จะใช้ในการฝึกเทคนิคการหายใจด้วยแสงโดยไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน


จินหวูเป็นคนที่มีประสิทธิภาพมาก ในเวลาเพียงสามสิบนาที ไป่เฟิงก็ได้โทรศัพท์แจ้งว่าจักจั่นทั้งหมดกำลังจะไปส่งที่หมู่บ้านชิงหลิง


จินหวูมาด้วยตัวเองในครั้งนี้ พร้อมกับคนงานหลายคนเพื่อช่วยนำสินค้าไปที่บ้านของไป่เฟิง หนึ่งจะต้องเข้าใจว่าจักจั่น 100,000 ตัวนี้ หนักกว่า 3,000 จิน !


ไป่เฟิงเรียกเปยเซียง จากนั่นเขาก็รีบไปที่หมู่บ้าน


ขณะที่กำลังเดินไปที่หมู่บ้าน ไป่เฟิงก็ได้โอนเงินจำนวน 160,000 หยวนให้หวูจิน ในความจริง ปกติจักจั่นพวกนี้มีราคาถึงตัวละ 4 ดอลลาห์ เพราะงั้นการซื้อขายในครั้งนี้จึงไม่แพงแม้แต่น้อย


จักจั่นสามสิบตัวเท่ากับ 1 จิน หากคำนวณ ราคาของจักจั่นต่อตัวคือ 4 หยวน นี้คือราคาขายส่ง !


คราวนี้ไป่เฟิงไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือของจินหวู อย่างน้อยเขากับเปยเซียงก็จะได้ขนไปรอบเดียว ! พวกเขาสองคนแบกไปอย่างน้อยคนละ สามถุง ก่อนที่จะเดินนำหน้าไป


"ฮุ ฮุ บอส ฮุ ฮุ ผมขอค่าจ้างเพิ่มเล็กน้อย ! นี้มันไกลมาก !"


คนงานหลายคนยืนหอบในขณะที่พวกเขามาถึงบ้าน


"แฮ่ก แฮ่ก ได้ ฉันจะจ่ายให้พวกนายสองเท่า ! โอเค ?"


จินหวูเกือบจะหลังหักด้วยเช่นกัน เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าลูกค้าที่ดีที่สุดของเขาจะอาศัยอยู่ในที่เงียบสงบแบบนี้ ?


สำหรับการขนจักจั่นมาที่บ้านหลังนี้ได้ด้วยความปลอดภัยนั่น ไป่เฟิงจึงขอบคุณอย่างมาก ไป่เฟิงจับมือของจินหวูด้วยความซาบซึ้งเล็กน้อยสำหรับความช่วยเหลือนี้ เขาบอกว่าเขาจะซื้ออีกหากมีมาเพิ่มในอนาคต !


เมื่อกลุ่มของจินหวูเดินออกไปแล้ว ไป่เฟิงจึงได้เปิดปากถุงที่มีจักจั่นกว่า 100,000 ตัว ก่อนที่จะเทลงตรงหน้าต้นผีดูดเลือด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #441 Prajuab0 (@Prajuab0) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 00:12
    จักจันแสนตัวนึกภาพไม่ออก555
    #441
    0
  2. #427 AMERFON (@fonzazand119) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 22:32
    น่าเลี้ยงมาก 5555
    #427
    0
  3. วันที่ 19 มกราคม 2561 / 10:29
    กลายเป็นหลุมปริศนา 5555
    #363
    0
  4. #336 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 19:41
    สักวันมันต้องหมดแน่ ทำไมแกไม่ทำฟาร์ม
    #336
    0