Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 54 : บทที่ 53 การตกปลาเป็นกิจกรรมที่มีความเสี่ยง ! เราจะต้องระวังทุกครั้งที่จะตกปลา !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 388 ครั้ง
    7 ม.ค. 61

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 58 กลุ่มลับถึง 183


บทที่ 53 การตกปลาเป็นกิจกรรมที่มีความเสี่ยง ! เราจะต้องระวังทุกครั้งที่จะตกปลา !


"กร๊าซซซซซ"


มังกรดำโกรธเกรี้ยวอย่างมาก เหล่ามดพวกนี่ที่มันเคยมองข้าม ตอนนี้มันได้กลายเป็นภัยที่คุกคามชีวิตของมัน !


ในช่วงเวลาสั้น ๆ แสงสีดำอันกว้างใหญ่ก็ค่อย ๆ ออกมาจากมังกรดำ แล้วรวมตัวกันเป็นลูกบอลสีดำของหน้าปากของมัน !


"ไข่มุกมังกร !"


"ไม่ดีแล้ว ! มังกรดำมันยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อที่จะสู้ตาย !"


"ถอยยย ! ถอยเร็ว !"


ใบหน้าของนิโคลาย บลาท โกรธอย่างมาก เขารีบวิ่งหนีแยกย้ายไปพร้อมกับอีกสี่คนข้างหลังเขา


แสงนับไม่ถ้วนปรากฏรอบ ๆ ลูกบอลสีดำ ทำให้ตอนนี้มันดูเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกับธรรมชาติรอบ ๆ อย่างมาก


เมื่อไข่มุกมังกรถูกปลดปล่อย มันได้แช่แข็งพื้นที่โดยรอบทันที ทุกสิ่งทุกอย่่างภายในพื้นที่ถูกแช่แข็ง !


หลังจากนั่นพลังของไข่มุกมังกรก็เริ่มขยายไปในอากาศอย่างช้า ๆ มันขยายขึ้นไปรอบ ๆ ที่มันถูกปลดปล่อย !


แม้ว่าไข่มุกมังกรนี้จะดูเล็ก ๆ และเหมือนอ่อนแอ แต่ว่าเมื่อมันสัมผัสกับรังสีดาบหรือมังกรธาตุสองตัวก่อนหน้านี้ ทั้งหมดก้ถูกทำลายลงทันทีโดยไม่มีแท้แต่โอกาศจะเข้าใกล้มังกรดำ !


"บูมมม"


หลังจากที่ผู้นำกลุ่มทั้ง 5 วิ่งหนีออกมาได้ 10 จาง ไข่มุกมังกรมันก็ลอยมาช้า ๆ จนตอนนี้มันได้มาถึงทั้งกลุ่มคนที่ 5 แล้ว !


"ไม่ !"


เสียงร้องแห่งความสิ้นหวังดังขึ้นโดยกลุ่มคนทั้งห้าอย่างไม่เต็มใจ


ราวกับว่าทุกอย่างดูช้า เมื่อไข่มุกมังกรได้ลอยไปถึงกลุ่มคนทั้งห้าแล้วทันใดนั่นมันก็เหมือนกับน้ำโคลนที่ค่อย ๆ ล่วงลงไปกับพื้น


"บูม !"


มีการระเบิดอย่างรุนแรงไปทั่วสนามรบ ! ทันทีที่พลังทำลายล้างนี้ระเบิดขึ้นมา มันได้เข้าปกคลุมท้องฟ้าและทำให้เกิดแผ่นดินไหวของโลก !


โดยมีไข่มุกมังกรเป็นจุดศูนย์กลาง คลื่นทำลายล้างขนาดใหญ่แผ่ออกไปทุกทิศทางในพื้นที่ของป่าแห่งความมืด !


ในทันทีที่คลื่นกระจายไปที่ใด ที่นั่นจะถูกทำลายลงอย่างไร้ความปราณี !


นิโคลาย บลาท และคนอื่น ๆ พวกเขารีบหาทางเอาชีวิตรอด โดยการเผยไพ่ลับของตัวเองออกมาอย่างไม่ลังเล !


อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพวกเขาจะใช้ไพ่ตายเพื่อช่วยชีวิตตัวเองด้วยวิธีใด พวกมันไร้ประโยชน์ทั้งหมด ! ทันทีที่คลื่นน่าสะพรึงกลัวไปถึง พลังที่จะช่วยทำให้มีชีวิตรอดหรือหนี มันจะถูกคลื่นทำลายทิ้งทันที !


ทุกอย่างภายใน 10,000 เมตร ภูเขาที่ถูกทำลายจนเรียบแบน แม้น้ำที่ถูกระเหยอย่างรวดเร็ว แผ่นดินถูกเผาไหม้ !


ไฟสีดำอันชั่วร้ายได้แผดเผาอยู่ในป่าแห่งความมืดตลอดสี่ชั่วโมงก่อนที่มันจะดับลงในที่สุด


ไข่มุกมังกรดำแต่เดิมที่มีขนาดเท่าหัวของผู้ใหญ่ ตอนนี้มันมีขนาดเท่าไข่ไก่ นอกจากนี้จากเดิมที่ไข่มุกมังกรมันเต็มไปด้วยรอยร้าวในตอนแรก ตอนนี้มันดูราวกับว่าสามารถแตกละเอียดได้ทุกเมื่อ !


ต้นกำเนิดพลังของมังกรดำได้รับความเสียหายอย่างหนัก จากนั่นมันก็ได้ถูกดูดกลืนกลับเข้าไปในร่างของมังกรดำ


"ไอ้พวกมนุษย์น่ารังเกียจ !"


มังกรดำคำรามโดยเสียงโกรธแค้น ทำให้สัตว์ร้ายและสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวต่าง ๆ รู้สึกกลัวและรีบหนีออกจากแถวนั่นทันที !


หลังจากนั่นมังกรดำก็ลากร่างที่บาดเจ็บของมัน กางปีกแล้วพยายามที่จะบินเข้าไปในส่วนลึกของป่าแห่งความมืด


****


"เชี้ย ! มันเกิดอะไรขึ้น ฉันตกได้อะไรกันแน่ ?"


ไป่เฟิงยังไม่ทันได้ฟื้นตัวจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เขาตกได้หนังสือจิตวิญญาณ ตอนนี้เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ขนาดใหญ่อย่างมากจากดึงเขาจากอีกด้านของเบ็ด !


หลังจากนั่นเขาก็รีบดึงเบ็ดขึ้นมาอีกครั้ง โดยครั้งนี้เขาเกือบจะหล่นเข้าไปในบ่อน้ำ ! คันเบ็ดสีม่วงมันถูกดึงจนขนาดที่ว่ามันโค้งเกือบจะหัก !


ถ้าหากแรงนี้ไม่ได้ถูกลดเพราะระบบ ทั้งไป่เฟิงและคันเบ็ดจะต้องถูกลากลงไปโดยไม่แม้แต่จะมีโอกาศต่อต้าน !


ด้วยความตกใจ ไป่เฟิงรีบทิ้งเบ็ดไม้ไผ่สีม่วงไว้ข้างหลังหินก้อนใหญ่ จากนั่นเขาก็หนีไปหลบอยู่ข้าง ๆ หลังจากที่แรงมหาศาลได้หายไปแล้ว ไป่เฟิงก็ค่อย ๆ เดินไปสังเกตที่บ่อน้ำด้วยความระมัดระวัง พร้อมกับหมุนคันเบ็ดไปด้วย


"ดิ๊ง ! สมบัติล้ำค่าระดับ 2  ! เกล็ดของมังกรดำ ! (นี่คือเกล็ดของมังกรดำ มันมีพลังป้องกันที่น่าตกใจ มันสามารถทนต่อแรงได้ 1000 จิน ! นอกจากนี้ยังสะท้อนแรงทุกอย่างที่เข้ามาอีก 10 % !) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 1,300 ! ขาดประสบการณ์เพื่อเข้าถึงชาวประมง ระดับ 2 : 4,400"


ปากของไป่เฟิงกว้างจนถึงขนาดเอาหมัดเข้าไปได้ มือของเขาสั่นอย่างรุนแรงเมื่อถือเกล็ดของมังกรดำ เขาส่ายหัวแล้วอ่านข้อความจากระบบอีกครั้งด้วยความไม่แน่ใจ


'มังกร ?! นี้ฉันตกมังกรได้ ?'


ความหงุดหงิดปรากฏบนหน้าของไป่เฟิง นี่มันไม่น่าเชื่อ !


'ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมมันถึงมีแรงดึงมหาศาลนัก ! นี้คือพลังของมังกร !'


หัวใจของไป่เฟิงเต็มไปด้วยความกลัว นี้คือเกราะที่ดี เพราะมันถูกเด็ดออกมาจากร่างของมังกรดำ !


หากว่าเขาดึงมังกรขึ้นมาได้ ไป่เฟิงไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา !


ถึงแม้ว่ามันจะยืนบนพื้นเฉย ๆ ไป่เฟิงก็ยังคงไม่สามารถทำอะไรมันได้อยู่ดี !


'การตกปลาเป็นกิจกรรมที่มีความเสี่ยง ! เราจะต้องระวังทุกครั้งที่จะตกปลา !'


ไป่เฟิงกลืนน้ำลายถึงสิ่งที่คิดในใจ


"ก๊อง ก๊อง ก๊อง !"


เสียงดังสะท้อนออกมาเมื่อไป่เฟิงเคาะไปที่เกล็ดสีดำ เขารู้สึกได้ถึงแรงที่สะท้อนออกมาสู่กำปั้นของเขา !


เกล็ดนี้มันมีความใหญ่เท่าใบหน้าของเขา แต่ว่ามันมีน้ำหนักกว่า 100 จิน ! มันดูเหมือนหนังยาง แต่ว่าความเหนียวและความทนทานของมันน่าจะมากกว่าหนังปกติทั่วไป !


เงาสีดำมันวาวที่เปล่งประกาศออกมาจากเกล็ดเมื่อไป่เฟิงถือมันไว้ภายใต้แสงแดด


'ฉันจะทำยังไงดีกับเกล็ดนี้ ? เอามันไปสร้างเป็นชุดดีไหม ?'


การแสดงออกแปลก ๆ ปรากฏบนหน้าของไป่เฟิงเมื่อเขาคิดว่าจะนำมันไปทำอะไรดี ด้วยความจริงจัง


ไป่เฟิงสั่นหัวเป่าความคิดออกไป ถึงมันจะเป็นความคิดที่ดีที่จะเอามันมาทำเป็นชุดเพื่อปกป้องตัวเขา แต่เขาไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะจัดการกับวัสดุชิ้นนี้ได้


ในท้ายที่สุด ไป่เฟิงก็เก็บสมบัติล้ำค่าระดับ 2 นี้ไว้อย่างระมัดระวัง เนื่องจากเขายังไม่รู้ว่าจะเอาเกล็ดมังกรไปทำอะไร เขาจึงต้องซ่อนมันไว้จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องใช้


หลังจากที่เก็บเกล็ดมังกรไปแล้วก็เดินออกมาจากห้อง เปยเซียงก็เตรียมอาหารเย็นเสร็จพอดี มันเป็นจานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเนื้อกุ้งอมตะย่าง


เหมือนปีศาจที่หิวโหยจนตายจากชาติที่แล้ว และตอนนี้มันได้กลับมามีชีวิต ไป่เฟิงนั่งลงแล้วกินอาหารพวกนี้ทันทีโดยไม่แม้แต่จะพูด เขาคว้าเนื้อแล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว !


หลังจากที่กินกุ้งอมตะเสร็จแล้ว ตอนนี้ไป่เฟิงได้เติมพลังงานที่ต้องการลงไปในท้องเรียบร้อย !


หลังจากที่กินเนื้อไปถึงสามท่อน ท้องของไป่เฟิงก็เต็มแล้วในตอนนี้ เขาว่างตะเกียบลงแล้วลูบท้องด้วยความพึงพอใจ ส่วนของที่เหลือทั้งหมดเขาก็นำมันไปให้เจ้าหมาป่าตัวน้อยทั้งสอง !


ในช่วงที่ผ่านมา เจ้าหมาป่าตัวน้อยทั้งสองมีการเปลี่ยนแปลงที่ดีอย่างมาก ตอนนี้พวกมันเริ่มตัวใหญ่ขึ้นมาก มันเหมือนกับว่าพวกมันถูกเร่งให้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว !


หากมองตอนนี้ พวกมันดูไม่เหมือนลูกหมาป่าที่มีอายุ 3 เดือนเลย ! เมื่อมองพวกมัน จะเห็นฟันสีขาวแวววาวที่ดุร้ายในปากของมัน เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถล้อเลียนมันไม่ได้อีกแล้ว


หลังจากกินอาหารมื้อค่ำเสร็จแล้ว ไป่เฟิงก็ไม่ลืมที่จะโทรไปหาจินหวูว่าเขาไม่ต้องการจักจั่นอีกต่อไปแล้ว


รอยยิ้มบนใบหน้าของจินหวูหายไปทันทีเมื่อเขาได้ยินเสียงจากลูกค้าหมายเลขหนึ่งของเขาผ่านโทรศัพท์ นี้มันนรกอะไรกัน ? เพื่อนคนนี้เปลี่ยนความคิดได้เร็วเหมือนกับพลิกหน้าหนังสือ !


ไอ้เด็กนี่เพิ่งบอกกับเขาว่าจะซื้อจักจั่นจำนวนมากที่เขาหาได้ จากนั่นไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก็กลับโทรมาบอกว่าไม่ต้องการมันอีกต่อไป !


ไป่เฟิงไม่มีทางเลือก ใครจะไปรู้ว่าต้นผีดูดเลือดจะจากเขาไป ?


ตั้งแต่ต้นผีดูดเลือดได้จากไปแล้ว ทำไมเขาจะต้องซื้อจักจั่นจำนวนมากมาอีกด้วยละ ? จะเอามาให้เขากินเองงั้นเรอะ ?


หลังจากวางสายอย่างรวดเร็ว ไป่เฟิงก็ไปอาบน้ำ ก่อนที่จะนอนลงบนเตียงของเขา แล้วค่อย ๆ หลับลงไป


***


"คุณบอกว่า เหว่ยฮุ้ยไม่ได้โผล่หัวมาตลอดสองวันนี้ ?"


เนี่ยยุนถามเสียงแห้ง ๆ


"นายน้อยยุน อย่าว่าแต่การโผล่หัวเลย เหว่ยฮุ้ยหายไปอย่างไร้ร่องรอยในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา แม้แต่บอดี้การ์ดที่มักจะอยู่รอบตัวเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน " ชายคนหนึ่งโค้งหัวคำนับแล้วตอบ


"เฮ้อ ! ไอ้จิ้งจอกเฒ่า ! มันคิดว่าฉันกำลังจะทำอะไรบางอย่างกับมัน มันเลยรีบหนีไปมากกว่า ! "


เนี่ยยุนกล่าวด้วยความรังเกียจ


"นับตั้งแต่เขาได้หนีออกจากเมือง เราก็ได้เวลาที่จะเข้าควบคุมบริษัทของเขาแล้ว มันก็ยังดีกว่าไม่เหลืออะไร" เนี่ยยุนออกคำสั่งด้วยเสียงเย็นชาราบกับว่าเขาไม่คิดจะสนใจเรื่องพวกนี้


"ได้ครับ นายน้อย !"


ชายคำนั่นโค้งคำนับอีกทีก่อนจะจากไปด้วยความรวดเร็ว


"หวูโบ คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้ ?"


การแสดงออกอย่างเฉยชาก่อนหน้านี้ลดลงเล็กน้อย เขาหันไปถามชายชราข้าง ๆ


"คน ๆ นี้เห็นได้ว่าเขารู้ขีดจำกัดตัวเองดี เขาจึงวิ่งหนีไปโดยไม่ลังเลที่จะทิ้งบริษัทของเขาไว้" หวูโบยิ้ม "มันแย่ตรงที่เราไม่รู้ถึงความลับที่เขาซ่อนมันไว้"


หวูโบพูดประโยคสุดท้ายด้วยความสงสาร


"มันอาจจะไม่ใช่ความลับที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ สถานที่แห่งนั่นคือบ้านของบรรพบุรุษของตระกูลเนี่ยของฉัน ตระกูลเนี่ยได้ครอบครองที่แห่งนั่นมานานกว่าร้อยปี มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีความลับที่เราไม่รู้จัก"


เนี่ยยุนคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อตอนที่เขาเล่นกับเหว่ยฮุ้ย เขาจับตามองเหมือนตั๊กแตนที่ล่าจักจั่น เมื่อเขาไม่รู้ว่าเบื้องหลังสิ่งที่ซ่อนอยู่คืออะไร เขาจึงเแสดงออกด้วยความเบื่ออย่างมาก


เขาไม่เคยคาดหวังถึงเรื่องนี้ตั้งแต่แรก


"แล้ว นายน้อยยุน คุณจะกลับไปที่ตระกูลเลยหรือไม่ ?"


หวูโบถาม คำพูดและลมหายใจของเขาช้าเหมือนกับคนแก่ปกติ จากนั่นเขาก็หยุดหายใจทันทีเพื่อเขาลืมบางอย่างไป


"ฉันจะกลับไปเมื่อถึงเวลา แต่ตอนนี้พวกเรามาอยู่ที่นี่แล้ว พวกเราน่าจะไปเยี่ยมบ้านบรรพบุรุษของตระกูลเนี่ยซักหน่อย ฉันสงสัยว่าทำไมตระกูลถึงยังเก็บบ้านหลังเก่า ๆ นี้ไว้ ทำไมพวกเขาจะต้องรักษาแผ่นจาลึกไว้ที่บ้านหลังนั่นด้วย ?" เนี่ยยุนรู้สึกสงสัยในตัวเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 388 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #632 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:01
    เสียดายมังกร แต่ก็ดีแล้วล่ะ เพราะพระเอกคงฆ่ามันไม่ได้
    #632
    0
  2. วันที่ 19 มกราคม 2561 / 12:24
    ไม่ได้มังกรทั้งตัว เสียดาย
    #365
    0