Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 58 : บทที่ 57 ความตกใจของจางหู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 364 ครั้ง
    28 ม.ค. 61

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 63 กลุ่มลับถึง 199


บทที่ 57 ความตกใจของจางหู่


ไฟลุกโชนขึ้นมาภายในตาของไป่เฟิง ขณะที่เขายืนอยู่ที่ประตู เสียงที่พวกนี้คุยกันเขาได้ยินทุกอย่าง


"ฉันก็ไม่ได้อยากจะจัดการคนจำนวนมากนักหรอก แต่ว่าพวกแกก็สามารถเป็นที่ลับมีดให้มือฉันได้" ไป่เฟิงกล่าวเบา ๆ สายตาของเขามองไปที่กลุ่มชายตรงหน้า เขาพูดเหมือนกับพูดกับตัวเอง


"เฮ้ไอ้เด็กเวร แกคุยกับนรกหรือยังไง ?"


อาวุธทุกชนิดอยู่ในมือของกลุ่มคนตรงหน้า พวกเขาค่อยเดินไปล้อมรอบไป่เฟิง ส่วนเด็กเล็ก ๆ นั่นเหมือนแมลงสาบ พวกเขารีบหนีออกจากที่นี่ทันที มีเพียงเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ไป่เฟิงได้ช่วยไว้เท่านั้นที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม


"เสี่ยวหนาน ถอยไป" จางหูว ยกมือขึ้นส่งสัญญาณจากนั่นเขาก็เดินออกมา


"หึ เด็กน้อย แกแข็งแกร่งไม่เลว ... แกต้องการเข้าร่วมกับพวกเรา ?"


จางหู่หรี่ตาแล้วยิ้มด้วยความสนใจเมื่อมองไปที่ไป่เฟิง


"หนึ่ง สอง สาม ..."


ไป่เฟิงยังคงพึมพำอยู่ใต้ลมหายใจ เขาไม่ได้สนใจคำพูดของจางหู่เลย


การจ้องมองของจางหู่แปลกใจยิ่งขึ้นเมื่อเขาได้ยินเสียงของไป่เฟิง


'ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันได้เจอกับคนบ้าจริง ๆ ?' จางหู่กล่าว


"มารดามันเถอะ ! แกหูหนวก ? แกไม่ได้ยินที่ลูกพี่เราคุยกับแกหรือยังไง ? อ๊า อ๊า เจ็บ ! ปล่อยข้า !"


"หือ ? แกพูดอะไรนะ ? ฉันไม่ได้ยินเลย ..."


เสี่ยวหนานในตอนแรกเดือดดาดไปด้วยความโกรธ ลูกพี่ของเขาพูดกับไอ้เด็กนี้ด้วยความหวังดี แต่มันไม่คิดจะตอบแม้แต่น้อย ! มันเหมือนกับไม่ไว้หน้าลูกพี่ของเขา ! เขาก้าวออกมาอย่างรวดเร็วและง้างมือตบไปที่ใบหน้าของไป่เฟิง เขาตั้งใจจะตบให้ไอ้เด็กที่ไม่สุภาพนี้ แล้วจะสอนบทเรียนที่ดีให้กับมันในวันนี้ !


แต่ใครจะไปรู้ว่าไป่เฟิงเพียงแค่ยกมือขึ้นมาจับมือของเขาได้อย่างสบายใจกัน ? คำถามต่อจากนั่นมันเหมือนกับการเยาะเย้ยเขาอย่างมาก !


"*** แม่แกสิ ! รุมมัน !"


เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างไม่ถูกต้องบนใบหน้าที่แสดงออกมาอย่างน่าเกลียดของเสี่ยวหนาน พวกเขาก็ได้สั่งให้รุมไป่เฟิงทันที


"ฮ่าฮ่า ! อะไรกัน ! มี 12 คนเลยงั้นเหรอ !"


รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของไป่เฟิง กลุ่มคนพวกนี้เหมือนกับถูกประจำส่งมาให้เขาจริง ๆ เหมือนกับมีคนส่งถ่ายในฤดูหนาว ส่งหมอนในตอนที่เขาง่วง !


"อ๊าา ! แขนฉันน ! หักแล้วว !"


ด้วยการดึงแขนออกมา แขนของเสี่ยวหนานก็หลุดทันที ตอนนี้มันได้ห้อยอย่างไร้ประโยชน์แล้ว


ในพริบตากลุ่มชายตรงหน้าราบกับถูกตบด้วยเลือดไก่ พวกเขาเปลี่ยนจากไก่ที่แสนเชืองกลายเป็นเสือดำที่น่ากลัว เข้าไปกวัดแกร่งกรงเล็บและเขี้ยวของพวกมัน !


"ปัง !"


ไป่เฟิงหลบออกมาได้อย่างง่ายดาย การเคลื่อนไหวของเขาดูผ่อนคลายมากราวกับว่าเขากำลังวิ่งเล่นในสวนหลังบ้านตัวเองอย่างสบายใจ !


ทุกครั้งที่เขาชกใคร คน ๆ นั่นจะล้มลงกับพื้นและไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก


คลื่นที่ไป่เฟิงส่งออกมานั่นเขาพยายามควบคุมแรงของเขาให้น้อยที่สุด ! ถึงเขาจะเกลียดชังพวกนี้แต่อย่าลืมว่าพวกมันอาจจะได้เป็นผู้ช่วยของเขาก็ได้ในอนาคต เขายังไม่ต้องการให้คนของเขาเป็นคนพิการ


"นี่มัน เรื่องจริงใช่ไหม ? ฉากที่เหมือนหนังนี้มันอะไรกัน ?"


"พวกนายติดสายเคเบิ้ลกันใช่ไหม ? ไม่งั้นพวกนายคงไม่บินไปไกลขนาดนั่นหรอกทั้งที่โดนแค่หมัดเดียวเนี่ยนะ ?"


"ไอ้****"


จางหู่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากสบถออกมา เมื่อมองเห็นลูกน้องของเขาถูกทุบลงพื้นไม่ก็ถูกต่อยล้มลงไปด้วยท่าทางสบาย ๆ ของไป่เฟิง


"ตุบ !"


"พี่ ... ชาย โปรดอย่าเพิ่งเข้ามา ! เรามีอะไรที่ยังคุยกันได้ ! เกี่ยวกับเรื่องนี้เราไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจงั้นเหรอ ? พวกเราสามารถชดเชยได้หากคุณต้องการ !"


จางหู่รู้สึกว่าขาของเขาสั่นอย่างมากเมื่อไป่เฟิงเดินเข้ามาช้า ๆ น้ำอุ่นไหลลงที่กางเกงของเขาโดยช่วยไม่ได้


สำหรับการหนีนั่น จางหู่ไม่แม้แต่จะมีตัวเลือกดังกล่าว เขาเห็นความเร็วของไป่เฟิงแล้วรู้ได้ทันทีว่าไม่มีทางหนีจากปีศาจตัวนี้ได้


"ไม่เลว ฉันจะลองคิดดูว่าแกจะเสนออะไร"


ไป่เฟิงก้มลงอยู่ข้าง ๆ จางหู่ เขายิ้มเบา ๆ บนใบหน้า จากนั่นก็เคาะที่หน้าของจางหู่เบา ๆ ด้วยหลังมือ


"พี่ชาย คุณบอกได้ไหมว่าเราไปทำไอะไรให้คุณ ? เรายินดีที่จะชดเชยให้คุณเอง ! เรายินดีที่จะมอบเงิน 100,000 หยวนให้ ! ตกลงไหม ? คุณสามารถไว้ใจเราได้ ! พวกเราคือน้องของพี่สกา !"


แม้ว่าจางหู่จะแสดงรอยยิ้มออกมา แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความอับอายและข่มขื่น เพราะงั้นเขาจึงต้องแสร้งทำเมื่ออยู่ต่อหน้าไป่เฟิง เขาพูดเป็นนัย ๆ ว่ายังมีคนคอยหนุนพวกเขาพวกอยู่ !


"โอ้ ไม่ นายไม่ได้ทำอะไรฉันเลย ฉันแค่อยากดูว่ากล้ามเนื้อกับกระดูกของฉันมันแข็งแรงดีหรือเปล่า แล้วพอดีเห็นว่าพวกนายน่าจะช่วยได้ เอาตามจริง ๆ ก็คือ ฉันต้องการให้พวกนายทั้งหมดมาเป็นลูกน้องฉัน ทั้งหมด" ไป่เฟิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มร้าย ๆ


'เชี้ย ! เขามันบ้าไปแล้ว ! ฉันคิดว่าฉันเลือกคำพูดได้ดีแล้วนะ แต่ถึงยังไง ฉันจะทำให้เขาโมโหไม่ได้ ไม่งั้นเขาจะต้องฆ่าฉันแน่ !'


เมื่อจางหู่ได้ยินคำพูดของไป่เฟิง เขารู้ได้ทันทีว่าคน ๆ นี้เป็นบ้า ! คนบ้านั่นจะอันตรายมากหากถูกกระตุ้นด้วยคำพูดผิดเพียงคำเดียว


"เพื่อไม่ให้นายทรมานมากเกินไป ฉันคิดว่านายน่าจะนอนลงซักหน่อยนะ"


ไป่เฟิงหรี่ตามอง จากนั่นรอยยิ้มของเขาก็ค่อย ๆ หายไป


"อ๊าาา !"


ด้วยการเคลื่อนไหวไม่กี่ครั้ง ไปเฟิงได้หักแขนและขาของจางหู่ในช่วงเวลาสั้น ๆ ! ตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะขยับได้อีกต่อไปแล้ว !


ถึงแม้ไหล่และขาของเขาจะถูกหักลงไปแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกเจ็บปวด ! จางหู่ไม่สามารถห้ามตัวเองให้กรี๊ดร้องได้


ไป่เฟิงขยับไปหาคนที่หมดสติคนแรกแล้วถอดเสื้อของเขาออก


'ไม่นะ ... ! ***! มันจบแล้ว ! พวกเรากำลังจะเสียความบริสุทธิ์ของเราในครั้งนี้ ! ไอ้เลือดจิตบ้าเลือด !


นักเลงไม่กี่คนที่ยังตื่นอยู่รู้สึกสั่นไปถึง รู*** พวกเขาหวาดกลัวอย่างมาก


'โอ้พระเจ้า ฉันจะ .. ฉันจะต่อต้านมันยังไงดี ?' ความคิดอันมืดมนปรากฏในใจของพวกเขา


ไป่เฟิงมองคนที่เปลือยอยู่ด้านหน้าเขา จากนั่นเขาก็นำเข็มเงินยาว 10 เซนติเมตรออกมาพร้อมกับดึงหนังสือจิตวิญญาณออกจากกระเป๋าของเขา


หลังจากหาจุดที่ถูกต้องแล้ว เขาก็แทงเข็มเงินไปตรงหน้าอกมนุษย์โดยไม่ลังเล !


ขณะที่ดึงเข็มออกมา มีเลือดไหลออกมาเล็กๆ จากแผล โดยมันได้วิ่งไปรอบ ๆ แผลทันที !


ไป่เฟิงมองไปที่หยดเลือดบนเข็มเงินด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเขาก็เปิดหนังสือจิตวิญญาณออกมาและหยดลงบนหน้าที่ว่างเปล่า ในชั่วพริบตาแสงสีแดงเลือดอันชั่วร้ายก็ลอยออกมาจากหนังสือจิตวิญญาณก่อนที่มันจะหายเข้าไปในหัวของมนุษย์ตรงหน้า !


'ศิลปะของปีศาจ !'


ทั้งกลุ่มในตอนแรกถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นว่าไป่เฟิงไม่ได้มีเจตนาทะลวงประตูหลังของพวกเขา แต่อย่างไรก็ตามเอพวกเขาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้ามันก็ได้ทำให้พวกเขาเปิดตากว้างออกมาด้วยความตกใจอย่างมาก !


มนุษย์มักกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก เนื่องจากฉากตรงหน้าพวกเขาไมสามารถอธิบายได้ด้วยหลักวิทยาศาสตร์ มันจึงทำให้พวกเขายิ่งกลัวมากขึ้น


"แกจะทำอะไร ? แกทำอะไรกับน้องของฉัน !"


จางหู่รวบรวมความกล้าและตะโกนออกมาดัง ๆ


"โอ้ มันก็ไม่มีอะไรมาก อย่ากังวล ความจริงพวกมันจะดีต่อพวกนายด้วยซ้ำ นายแค่มีความสามารถที่จะทำอะไรบางอย่างมากขึ้น เช่น .. นี้ !"


ไป่เฟิงหันกลับมาตอบด้วยรอยยิ้มบนหน้าของเขา จากนั่นเขาก็จับโต๊ะหินขนาดใหญ่ใกล้ ๆ ด้วยมือเดียวแล้วโยนมันออกไปไกล ๆ


กลุ่มคนที่เหลือตกใจอย่างมาก ไม่ใช่ว่าโต๊ะหินนั่นมีน้ำหนัก 300-400 จิน ? ทำไมเขาถึงโยนมันได้ง่ายดายราบกับโยนของเล่น ?


ดวงตาของพวกเขาเริ่มร้อนขึ้นมาทันที หากพวกเขามีความสามารถเช่นนี้แล้วเขาจะต้องกลัวไอ้พี่สกาโง่ ๆ นั่นด้วย ? พวกเขาจะจัดการมันทันทีที่เห็นหน้า !


หลังจากนั่นเมื่อพวกเขาได้พลังนี้มาแล้ว อย่างแรกที่พวกเขาจะทำนั่นคือฆ่าไป่เฟิงเป็นอันดับแรก !


แต่ไป่เฟิงไม่ได้สังเกตเห็นความโลภหรือความปรารถนาในสายตาคนพวกนี้เลย? อนิจจาเมื่อพวกมันกลายเป็นทาสของเขาด้วยหนังสือจิตวิญญาณนี้ มันไม่มีอะไรไปมากกว่าความฝันที่จะถูกทำลายลงด้วยการที่ถูกเขาควบคุม !


หลังจากนั่นไป่เฟิงก็เดินไปยังคนต่อไป พวกเขาถอดเสื้อออกโดยไม่รอให้ไป่เฟิงทำ


"อ๊าาา ! มันเจ็บเหมือนตกนรก !"


"หุบปาก ! ฉันยังไม่ได้เอาเข็มทิ่มแกเลย !" ไป่เฟิงมองคนที่พยายามเสแสร้งตรงหน้าด้วยความรังเกียจ


ความจริงคือคนพวกนี้มันไม่สามารถที่จะทนความเจ็บปวดหรือโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย !


ไป่เฟิงใช้ระโยชน์ในช่วงเวลาแห่งความเงียบสั้น ๆ เขาเป็นเหมือนศัลแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในการเจาะเข็มผ่านหน้าอกของมนุษย์ !


"ฉันต้องการความแข็งแกรงนี้เช่นกัน !"


ไป่เฟิงมองไปที่คนที่พูดออกมาอีกคน นี้คือสาวน้อยคนที่ไป่เฟิงเจอครั้งแรก เธอลุกขึ้นและเดินมาหาเขาด้วยความมุ่งมั่นบนใบหน้า


"สาวน้อย นี้ไม่ใช่เกม พี่ชายคนนี้เดียวจะเรียกตำรวจเพื่อพาทุกคนกลับบ้านเอง ตกลงไหม ?"


ไป่เฟิงหัวเราะเขาลูบหัวสาวน้อย


"ฉันไม่อยากถูกข่มเหงอีกต่อไปแล้ว ! ฉันอยากที่จะแข็งแกร่งเหมือนคุณ ! จะไม่มีใครข่มเหงฉันได้อีกแล้วเมื่อถึงตอนนั่น !"


สาวน้อยไม่กล้าที่จะสบตาไป่เฟิง แต่เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น


"ฉันต้องการแค่ 12 คนเท่านั้น และตอนนี้ฉันก็ได้ครบแล้ว เดียวอีกสักพักตำรวจก็จะมาแล้ว เธอก็จะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่" ไป่เฟิงนิ่งเงียบ เขาไม่ได้คาดหวังถึงความมุ่งมั่นของสาวน้อยเช่นนี้เลย !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 364 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #370 BlacKDvil (@BlacKDver) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 22:05
    หลังจากนั้นเฮียเฟิงก็ได้เปิดโลกใหม่กับเหล่าทาสของเค้า อ่าาาา ยาราไนก๊ะ
    #370
    2
    • #370-1 จิ้งจอกกอดลูกโลก (@pimlp) (จากตอนที่ 58)
      9 พฤษภาคม 2561 / 18:55
      55555+
      #370-1
    • #370-2 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 58)
      30 สิงหาคม 2561 / 18:24
      นี้มัน...ผลไม้ต้องห้าม!!
      #370-2