Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 59 : บทที่ 58 หัวใจของเสือร้าย !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 334 ครั้ง
    17 ก.พ. 61

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 63 กลุ่มลับถึง 199


บทที่ 58 หัวใจของเสือร้าย !


หลังจากเขาพูดจบ ไป่เฟิงก็หันกลับไปโดยไม่สนใจสาวน้อยอีกต่อไป เขายังคงทำภารกิจของเขาต่อ


"ปุช !"


เสียงใบมีดที่บาดผ่านเนื้อดังออกมาจากเขาหลังเขา ทำให้ไป่เฟิงหันกลับมาด้วยความตกใจ


สิ่งที่เขาเห็นนั่นทำให้เลือดของเขาหนาวเย็น เด็กสาวตัวน้อยเธอคุกเข่าลงด้วยชุดสีแดง เธออยู่ภายใต้แสงจันทร์สีเงินที่ส่องผ่านเข้ามาพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใสที่เต็มไปด้วยเลือดบนหน้าของเธอ ในมือเล็ก ๆ นั่นถือมีดสั้นอยู่ มันยังคงมีหยดเลือดไหลอยู่ !


ที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอคือผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าเธอสองเท่า มีเลือดจำนวนมากที่ไหลออกมาจากแผลบนคอของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ โดยไม่สามารถฟังออกว่าเขาพูดอะไร เขาพยายามที่จะต่อสู้กับความตายด้วยการใช้มือปิดแผลที่คอของเขา ...


"เหลือแค่ 11 คนแล้วตอนนี้" สาวน้อยยิ้มด้วยความสดใส


เมื่อเผชิญหน้ากับฉากดังกล่าว ไป่เฟิงไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากหัวใจของเขาที่เย็นชาและหลังของเขาที่รู้สึกหนาวสั่น !


"อ๊าาา ! นังสารเลว ! แกฆ่าน้องฉันน !"


จางหู่ตะโกนออกมาด้วยความโกรธและเจ็บปวด แม้ว่าเขาจะไม่สามารถขยับได้ แต่เขาก็ยังคงพยายามที่จะใช้แรงทั้งหมดคลานไปหาเด็กสาวเพื่อที่จะไปบีบคอของเธอด้วยมือของเขาให้ได้ !


คนอื่น ๆ ที่ได้สติก็ตะโกนและสาปแช่งสาวน้อยด้วยเช่นกัน พวกเขาเกลียงชังถึงขนาดที่จะฆ่าเธอให้ได้ ! เธอฆ่าพี่น้องของพวกเขาต่อหน้าต่อตา มันเหมือนกับการตบหน้าพวกเขา !


ไม่มีใครคิดเลยว่าเด็กสาวเพียงคนเดียวที่พวกเขาปฏิบัติเหมือนท่าทำเงินจะไร้ความปราณี !


คนส่วนใหญ่รู้สึกกลัวแม้กระทั่งการฆ่าไก่ แต่สาวน้อยคนนี้สามารถฆ่าคนได้อย่างง่ายดายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น !


“หุบปาก !”


ไป่เฟิงขมวดคิ้วด้วยความโกรธ


ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยินเสียงของไป่เฟิง พวกเขาตะโกนมากขึ้น มากขึ้น !


"ถามหาความตาย ...'


รอยยิ้มของไป่เฟิงเย็นชา เขาเปิดหน้าหนังสือจิตวิญญาณในมือของเขา จากนั่นก็คิดถึงบทเรียนง่าย ๆ ไปที่จางหู่และคนอื่น ๆ !


"อ๊ากกกก ! เจ็บบ มันเจ็บบ !"


"อ๊าาาาา ! ฉันกำลังจะตาย ฉันจะตายยแล้วว !"


ทั้งกลุ่มเริ่มกรีดร้องออกมาในขณะที่พวกเขากอดหัว บางก็ส่ายหัว บางทีก็ดิ้นลงกับพื้นเหมือนปลาขึ้นบก ความรู้สึกของพวกเขาราวกับว่านี้คือความเจ็บปวดที่เลวร้ายที่สุดในโลก มันเหมือนกับว่ามีหนอนตัวใหญ่นับไม่ถ้วนกำลังขุดสมองของพวกเขา !


ส่วนที่เล;ร้ายที่สุดคือพวกเขาไม่สามารถหยุดความเจ็บปวดนี้ได้ ! ชายบางคนไม่ลังเลที่จะทุบหัวเขาพวกเขาซ้ำ ๆ กับพื้นหรือผนัง ในขณะที่คนอื่น ๆ ก็ต่อยด้วยความโหดเหี้ยมไปที่หัวของเขา แล้วกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน


ไม่มีแม้แต่ความเห็นใ0สำหรับไป่เฟิง เขาทรมานคนกลุ่มนี้เป็นเวลาสามนาที โดยมีไป่เฟิงยืนดูอยู่ข้าง ๆ เขาทำราวกับว่านี้ไม่ใช่เรื่องของเขา


'ฉันเชื่อว่านี้น่าจะเป็นบทเรียนที่ดี พวกมันจะได้รู้ว่าอะไรควรทำ ...'


หลังจากลงโทษจนพอใจ ไป่เฟิงก็ส่งคำสั่งไปยังหนังสือจิตวิญญาณ ความเจ็บปวดก็หายไปทันที


กลุ่มชายนอนลงกับพื้นทันที แต่ละคนหายใจไม่ออกเหมือนหมาที่ใกล้ตาย ทุกคนถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นและเหงื่อมากมาย พวกเขาดูราวกับว่าเพิ่งกลับมาจากสงคราม !


เลือดไหลออกมาที่หัวของพวกเขา เศษผิวหนังและเนื้อยังคงติดอยู่ใต้เล็บของพวกเขา 


หลังจากผ่านไปหลายนาที สีหน้าของพวกเขาก็ค่อย ๆ กลับมาเหมือนเดิม ส่วนใหญ่นั่นยังคงดูสับสนอย่างมาก


พวกเขามองไปที่ไป่เฟิงด้วยความกลัวละเกลียดจัง !


"แก .. แกทำอะไรกับพวกเรา ?"


จางหู่กอดหัวของเขาและพยายามพูดออกมา


"หึ แกคิดว่าไง ? แกคิดว่าฉันกำลังเล่นอยู่ในบ้านพวกแก ? เพราะสัญญาเสร็จสิ้นแล้ว ไม่ว่าจะชีวิตหรือความตายของพวกแก ฉันคือคนควบคุมมัน ! ฉันอยากให้แกมีชีวิต พวกแกก็มีชีวิต ! ฉันอยากให้แกตาย พวกแกก็ไม่มีทางที่จะหนีหรือแอบจากความตายไปได้ !"


ไป่เฟิงมองไปที่กลุ่มคนที่หวาดกลัว เขาแสดงออกด้วยความโหดเหี้ยมในขณะที่พูด


"แก !"


จางหู่พูดได้เพียงคำเดียว ก่อนที่เขาจะรีบปิดปากของเขาอีกครั้ง เขาไม่อยากรู้สึกถึงความรู้สึกเมื่อกี้นี้ !


"ถ้าพวกแกเชื่อฟังคำสั่งฉัน มันก็จะมีผลตอบแทนดี ๆ รอพวกแกอยู่"


ไป่เฟิงยิ้มเบา ๆ จากนั่นเขาก็หันหน้ามาเผชิญกับสาวน้อยอีกครั้ง "ทำไม ? เธอคิดว่ามันดีแล้วหรอ ? เธอก็เห็นมันแล้วใช่ไหม ฉันคิดว่ามันไม่คุ้มสำหรับพลังนี้ ไม่ว่าชีวิตหรือความตายของเธอ มันเป็นของฉัน" ไป่เฟิงหรี่ตาและกล่าวออกมาด้วยความจริงจัง


"ฉันยินดี !"


เด็กที่อาศัยอยู่ที่นี่ เพราะความยากจนพวกเขาจึงถูกบังคังให้โตเป็นผู้ใหญ่ได้เร็วกว่าเด็กคนอื่น ๆ สำหรับสาวน้อยคนนี้ เธอเผชิญหน้ากับความโหดร้ายและเย็นชามามากแล้วในชีวิต เธอพยักหน้าและด้วยความตั้งใจ


ในความจริงไป่เฟิงไม่ได้ต้องการให้สาวน้อยลงนามในหนังสือสัญญาจิตวิญญาณ อย่างไรก็ตามทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเจอนั่น มันชัดเจนว่าเธอจะไม่มีทางเดินไปในทางนั่นหรือจะยอมใช้ชีวิตที่เงียบสงบอีกแล้ว


เสือร้ายมักซ่อนตัวอยู่ในหัวใจทุกคน อยู่ที่ว่าใครคนใดคนหนึ่งจะตัดสินใจยับยั้งธรรมดาในหัวใจตัวเองได้ ทั้งหมดนี้มันขึ้นอยู่กับตัวตนของแต่ละคน


เห็นได้ชัดว่าสาวน้อยคนนี้เปิดกรงในใจของเธอแล้ว หลังจากถูกข่มเหงมาเป็นเวลานาน และตอนนี้เธอได้ปล่อยสัตว์ร้ายออกมาเพื่อปกป้องตัวเธอเอง !


เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เธอกลับมามีชีวิตเหมือนคนปกติ ไป่เฟิงจึงไม่ได้ปฏิเสธสาวน้อยคนนี้ เขานำเข็มออกมาแล้วแทงไปที่หน้าอกของเธอ เมื่อมีเลือดหยดลงมา เขาก็นำมันไปหยดที่หนังสือจิตวิญญาณ


หลังจากนั่นเขาก็กลับไปที่กลุ่มคนก่อนหน้านี้ หลังจากนั่นก็ทำภารกิจของเขาต่อไปจนเสร็จ


เมื่อเสร็จทุกอย่างแล้ว ไป่เฟิงได้นำกลีบของดอกต้นผีดูดเลือดออกมา โดยมอบให้คนละกลีบ เมื่อมาถึงสาวน้อย ไป่เฟิงลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะมอบกลีบอีกใบให้เธอ รวมเป็นสองกลีบ


ทั้งกลุ่มมองไปที่กลีบดอกไม้เป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะใส่ลงในปาก


ตั้งแต่พวกเขาขึ้นเรือปีศาจนี้ ไม่ว่าชีวิตหรือความตาย พวกเขาก็ถูกตัดสินใจโดยกัปตันเรือ มันไม่มีอะไรให้กลัวที่จะต้องกินของแปลก ๆ อีกต่อไปแล้ว


ทันทีที่พวกเขากลืนดอกไม้เข้าไป ตาของพวกเขาก็เบิกกว้างออกมาด้วยความตกใจ


แม้ว่าคนเหล่านี้ความสามารถทางร่างกายของเขาไม่สามารถเทียบได้กับไป่เฟิง แต่พวกเขาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของพวกเขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว !


ในหมู่พวกเขา คนที่พัฒนาได้มากที่สุดนั่นคือเด็กสาวตัวน้อย


ก่อนหน้าที่เพราะการขาดอาหารทำให้ใบหน้าเธอผอมอย่างมาก แม้แต่ผมของเธอก็แห้งและเป็นสีเหลือง ร่างของเธอดูซีดและอ่อนแอ แต่เมื่อได้กลืนกลีบแรกเข้าไป ผิวของสาวน้อยก็กลับมาขาวและนุ่มขึ้น ถึงแม้จะไม่ถึงขนาดที่ว่าอ่อนนุ่มจนถึงขั้นหลุดออกเมื่อสะบัดนิ้ว แต่มันก็ยังคงเรียบเนียนและขาวเหมือนหยก !


ถ้าไม่เห็นริ้วเลือดบนหน้าของเธอ สาวน้อยคนนี้อาจจะถูกเข้าใจผิดได้ว่าเธอเป็นเจ้าหญิงที่โผล่ออกมาจากโรงแฟนตาซี !


"กินมันเข้าไปอีกสิ"


ไป่เฟิงสนใจอย่างมาก เขาต้องการดูว่ากลีบที่สองจะมีผลต่อหรือไม่


กลุ่มของจางหู่เมื่อกลืนกลีบของพวกเขาไปแล้ว พวกเขากำลังมองกลีบดอกไม้บนมือของสาวน้อยตัวเล็ก ๆ หลังจากได้ลิ้มรสผลประโยชน์ของพวกมันแล้ว ทำให้เขาตระหนักได้ถึงความหัศจรรย์ของกลีบดอกไม้นี้ !


อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้สึกราวกับถูกน้ำเทใส่เหนือหัวพวกเขา พวกเขารีบหันหน้าหนีทันทีที่เห็นว่าไป่เฟิงมองมาจากมุมหนึ่งของสายตา


ครั้งแรกที่เขาพยายามทดสอบผลของกลีบดอกต้นผีดูดเลือดนั่น มันจบลงด้วยความล้มเหลวเนื่องจากเขาเลือกผู้ช่วยไม่ดี กลีบดอกนี้ไม่มีผลต่อเปยเซียงเลย แต่สำหรับสาวน้อยคนนี้ร่างกายของเธอนั่นอ่อนแอกว่าคนปกติ ดังนั่นจึงเป็นไปได้ว่ากลีบดอกที่สองอาจจะส่งผลกับเธอ


หลังจากที่คาดเดาไปต่าง ๆ นาๆ ไป่เฟิงก็พิสูทจ์ได้ว่าสิ่งที่เขาคิดเป็นความจริง กลีบดอกที่สองนั่นช่วยพัฒนาร่างกายของสาวน้อยได้ !


"ดูเหมือนว่ามันมีข้อจำกัดในการใช้ผลของกลีบดอกนี้ มันจะใช้ซ้ำได้เฉพาะบางคนเท่านั้น" ไป่เฟิงพึมพำ


ไม่เพียงแต่มีแต่เธอเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลง คนอื่น ๆ นั่นเลือดได้หยุดไหลลงและบาดแผลตกสะเก็ดไปหมดแล้ว


กลีบดอกไม้นี้พิสูจน์ได้ว่ามันมีประโยชน์อย่างมากแม้กระทั่งกับไป่เฟิงเอง ดังนั่นมันจะมีประโยชน์มากขึ้นหากใช้กับคนปกติ


โดยเฉลี่ยแล้ว ความสามารถทางร่างกายของทั้ง 12 คนนี้ได้แข็งแกร่งขึ้นถึงสองเท่า !


"นับจากนี้ต่อไป พวกนายทั้ง 12 จะเป็นใบมีดที่คมที่สุดในมือฉัน ! จงเรียนรู้เพื่อที่จะกลายเป็นดาบที่ไม่สามารถแตกได้ ! ทั้ง 12 คนจะถูกเรียกว่า กองกำลังของไป่เฟิง ! ส่วนชื่อพวกนายจะเรียกว่า ลึกลับที่หนึ่ง ถึงลึกลับที่สิบสอง โดยเรียงลำดับจากความแข็งแกร่ง !"


"การทดสอบจะจัดขึ้นถึงในเร็ว ๆ นี้ เพือจัดอันดับของพวกนาย !"


"ฉันไม่สนว่าพวกนายจะรู้สึกอึดอัดกับคนอื่นยังไง แต่พวกนายต้องปล่อยความแค้นใจที่มีทั้งหมดทิ้งไป อย่าให้ฉันเห็นว่าพวกนายต่อสู้กันเอง และถ้าหากมีใครในสิบสองคนนี้ฆ่ากันเอง โดยไม่ต้องคำนึงถึงเหตุผล คนที่ฆ่าจะต้องจ่ายด้วยชีวิตของเขาเช่นกัน !"


“ก่อนที่พวกนายจะมาเป็นกองกำลังที่สุดยอดของฉัน ก่อนอื่นเลยในนี้มีเงิน 200,000 หยวนอยู่ในบัตร เอามันไปแล้วสนุกไปกับชีวิตอิสระสุดท้ายของพวกนายซะ !"


ไป่เฟิงออกคำสั่งด้วยเสียงเด็ดขาด เขาไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ


"พรุ่งนี้เวลา 12.00 น. ฉันจะรออยู่ที่สะพานแม่น้ำชิงโชว ถ้าฉันไม่เห็นใครก่อน 12.00 น. พวกนายจะได้รับการลงโทษที่หอมหวาน ฉันสัญญาได้เลยว่าการลงโทษมันรุนแรงกว่าเมื่อกี้ร้อนเท่า ไม่สิ พันเท่าเลยด้วยซ้ำ !" ไป่เฟิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "แน่นอน ถ้ามีคนพยายามที่จะหนี เราจะมาดูกันว่านายจะหนีไปจากฉันได้หรือเปล่า .."


กองกำลังของไป่เฟิงกลืนน้ำลายลงด้วยความยากลำบาก พวกเขากังวัลใจอย่างมากเมื่อมองไปที่รอยยิ้มอันโหดเหี้ยมบนหน้าของไป่เฟิง


ความเจ็บปวดที่เพิ่งเขาเพิ่งได้รับมาไม่นานมานี้ยังคงอยู่ในใจพวกเขา มันเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถลืมได้ในชีวิตนี้ ! ถ้ามันเพิ่มขึ้นร้อยเท่า ? พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด บางทีการกระโดดตึกยังดีซะกว่า !


"เข้าใจแล้ว !"


กองกำลังของไป่เฟิงตะโกนออกมาพร้อมกัน


"งั้นก็ไปได้แล้ว"


ไป่เฟิงสั่งแยกย้ายกลุ่มด้วยการสะบัดนิ้วเบา ๆ


*****


เอาจริง ๆ มันเรียกว่าบอดี้การ์ดก็ได้ แต่มันไม่เท่ห์ เลยขอเป็นกองกำลัง ถถถถถ+


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 334 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #633 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:17
    เม้นต์ล่างประกาศผิดล่ะ ต้องประกาศว่า คุณได้รับ ชะนี คลาสF 1ea
    #633
    0
  2. #528 banksohit1 (@banksohit1) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 20:10

    คุณได้รับ โลลิ คลาส SSS 1ea


    #528
    0