Fishing the Myriad Heavens (นิยายแปล)

ตอนที่ 60 : บทที่ 59 ลึกลับที่หนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    28 ม.ค. 61

ฝากเพจอีกทีงับ หน้าเพจถึง 63 กลุ่มลับถึง 199


บทที่ 59 ลึกลับที่หนึ่ง


ไป่เฟิงถอนหายใจอย่างหนัก เมื่อมองไปที่เด็ก ๆ ที่แอบซ่อนตัวอยู่ตามมุม เขาส่ายหัวอย่างหมดหนทางก่อนจะโทรไปหาตำรวจแล้วเดินออกจากที่เกิดเหตุ


ทันทีที่ตำรวจได้รับโทรศัพท์ พวกเขาก็รีบมาทันที พวกเขาค้นหาภายใต้บ้านเก่า ๆ จากนั่นก็ได้ให้ความช่วยเหลือเด็กทุกคนยกเว้นเด็กสาวตัวน้อยได้สำเร็จ


***


เช้าวันต่อมา หนังสือพิมพ์ได้พาดหัวข่าว รวมทั้งช่องข่าวทุกช่องเกี่ยวกับข่าวที่น่าสนใจว่าตำรวจได้จับอาชญากรรมที่ใช้พวกเด็ก ๆ ในการแสวงหาประโยชน์ได้กลุ่มใหญ่ !


ผู้ต้องสงสัยบางคนยังถูกคุมขังเพื่อตรวจสอบต่อไป อย่างไรก็ตามมีเพียงข้อความคลุมเครือบางอย่างที่ตำรวจเผยแพร่เท่านั่นเกี่ยวกับผู้ต้องสงสัย มันไม่มีสิ่งที่สมควรจะเปิดเผยและคิดว่าสถานการณ์ทั้งหมดนี้ อีกไม่นานทุกคนคงลืมไป


ไป่เฟิงอยู่ในอารมณ์ที่ดีมาก เขาเดินมาถึงสะพานชิงโชว ก่อนเที่ยงเล็กน้อย เขาเพลิดเพลินไปกับสายลมและสายน้ำรอบ ๆ ในขณะที่กำลังรอ


แต่เขาก้ไม่ได้รอนานนัก กองกำลังของไป่เฟิงทั้ง 12 ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว


เห็นได้ชัดว่าพวกเขากลัวไป่เฟิงอย่างมากหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน ทุกคนมาถึงนี้อย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงก่อนถึงเวลาที่กำหนดไว้ เพราะเขากลัวว่าไป่เฟิงจะโกรธได้


และมันมีช่องว่างระหว่างผู้ชายทั้ง 11 คนกับเด็กสาวตัวน้อยอีกคน จากที่เห็นเหมือนกับทุกคนพยายามที่จะยืนให้ห่างจากเธอ พวกเขาเหมือนเก็บซ่อนความกลัวไว้ในดวงตาของเขา เมื่อใดก็ตามที่พวกเขามองไปที่สาวน้อยที่ดูไม่เป็นอันตราย


"ดีมาก ดูเหมือนว่าไม่มีใครอยากลองเป็นตัวอย่างในการลงโทษนี้" แม้ว่าจะมีน้ำเสียงยินดีของเขา แต่เขาก็ให้คำใบ้ถึงความเสียใจได้จากสายตาของเขาเช่นกัน


ทุกคนเองก็ดีใจเช่นกันที่ไม่โดนเหตุการณ์แบบเมื่อคืน


"พี่ใหญ่ พวกเราต้องทำอะไรบ้าง ?" จางหู่ถามอย่างตรงไปตรงมา


"อย่าเรียกฉันว่าพี่ใหญ่ ให้เรียกฉันว่าบอส เข้าใจ๋ ?" ไป่เฟิงเดาะลิ้นด้วยความไม่พอใจ นี้ยุคอะไร ? นรกบ้านแกสิให้เรียกฉันว่าพี่ใหญ่


"เอาละ ต่อไปเราจะมากำหนดตำแหน่งของความแข็งแกร่งของพวกนายกัน ก่อนอื่นคนที่สามารถเป็น 3 คนที่แข็งแกร่งที่สุดจะได้รางวัลพิเศษจากฉัน" ไป่เฟิงกล่าวเบา ๆ


มีการแสดงออกอย่างแปลกประหลาดบนใบหน้าของทุกคน เมื่อได้ยินคำพูดของไป่เฟิง


"มีอะไร ?"


เห็นการแสดงออกของพวกนี้ ทำให้เขารู้ว่าต้องมีอะไรบางอย่างที่น่าสนใจเกิดขึ้น


"ฉันจะเป็นลึกลับที่หนึ่งล๊าาา ~~~~"


เด็กสาวตัวน้อย ๆ ชูมือขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเธอ


'แม่ง ! ****'


'หน้าด้าน !'


คำสาปแช่งสบถออกมาในใจทุกคน


เฉพาะพระเจ้าเท่านั่นที่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ในตอนที่แบ่งเงินกัน 200,000 หยวนสำหรับทั้ง 12 คน


เนื่องจากเป็นคืนสุดท้ายที่พวกเขาจะเป็นอิสระ จางหู่เป็นคนแรกที่ตอบสนอง เขารีบไปหาสาวสวยที่เขามองมาเป็นเวลานานแล้ว เขาจ่ายเงินไปถึง 10,000 หยวน แล้วในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เขาสามารถชวนหญิงสาวคนนี้ไปกับเขาได้ด้วยการซื้อของให้ในราคาแพง ในท้ายที่สุดเธอก็ตกลงที่จะนอนกับเขาคืนนี้ !


แต่ว่าในระหว่างที่จางหู่กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม มันก็เหมือนมีใบมีดเย็น ๆ ปรากฏขึ้นที่คอของเขา !


ในตอนนั่น ความร้อนในร่างกายของเขาหายไปทั้งหมด และมันทำให้เขาตกใจด้วยความโกรธอย่างมาก


เมื่อหันไปมองสาวน้อยที่ยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น ในขณะที่เธอถามเขาว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่าที่เธอจะเป็นลึกลับที่ 1


จางหู่ไม่เต็มใจ ! แต่บอสเคยบอกอย่างชัดเจนว่าห้ามฆ่ากันโดยไม่ได้อนุญาต ไม่งั้นเขาจะตายตามคนที่ฆ่าไปด้วย !


ถึงอย่างงั้น จางหู่ก็พยักหน้าและประกาศออกมาว่าเขาไม่มีปัญหาที่เธอจะเป็นลึกลับที่ 1


นี้มันเรื่องตลกอะไร มันมีใบมีดที่คมอย่างมากที่พร้อมจะเฉือนบนคอของเขาถ้าหากเขาไม่ยอมรับมัน ! จางหู่ไม่สงสัยเลยว่าเด็กสาวตัวน้อย ๆ คนนี้ไม่ลังเลที่จะกรีดคอเขาแน่นอนหากว่าเขาคัดค้าน !


อีก 10 คนก็เจอประสบการณ์แบบเดียวกัน แน่นอนว่าความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในคืนนั่นถูกเด็กสาวตัวน้อยคนนี้พบเจอเหมือนกันทั้ง 11 คน !


จากภายนอกจะไม่เห็นอะไรมากไปกว่าโลลิน้อยน่ารัก แต่หลังจากเธอได้กินกลีบดอกไม้ลงไปถึงสองกลีบ ทำให้ตอนนี้เธอมีความแข็งแกร่งที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ชายเช่นจางหู่หรือคนอื่น ๆ ! ในความจริงเธออาจจะแข็งแกร่งพวกเขาด้วยซ้ำ !


"การเปลี่ยนแปลงนี้มันอะไรกัน ? พวกคนตัวโตอย่างพวกแกไม่แม้แต่จะสู้กับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นี้ได้ ? พวกแกนี้ทำให้ฉันรู้สึกอายจริง ๆ"


ไป่เฟิงส่ายหัวเมื่อมองไปที่กลุ่มคนที่ทำหน้าแปลก ๆ อยู่ข้างหน้าเขา ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้จะจบลงด้วยการเป็นลึกลับที่ 1 โดยไม่แม้แต่ต้องสู้เพื่อแย่งมันได้ ?


"นั่นก็เพราะเธอใช้วิธีขึ้โกง ! มันทำให้เราไม่มีแม้แต่เวลาจะเตรียมตัว ! "


เห็นฉากที่น่าอับอายนี้ทำให้ไป่เฟิงมองไปที่กลุ่มชายตัวโตที่พยายามจะหาข้อแก้ตัวโดยไม่แม้แต่จะคำนึงถึงใบหน้าพวกเขา


"ฉันก็แค่อยากรู้เฉย ๆ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย"


ไป่เฟิงหลับตาลง ความพ่ายแพ้ก็คือความพ่ายแพ้ ส่วนสาเหตุของมันนั่นไม่สำคัญ


ในทางตรงกันข้าม ไป่เฟิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสาวน้อยมาก ต้องมีการเปลี่ยนแปลงกับเธอแน่นอน ใช่ไหม ?


"อย่างแรกที่ฉันจะให้พวกนายไปทำคือ สร้างอิทธิพลแถวนี้ อย่าไปยุ่งกับของชั่วร้ายพวกยาเสพติด ใครขัดคำสั่ง โดนฆ่าทันที !"


ไป่เฟิงนำกองกำลังของเขาไปที่คลังร้างตรงชานเมือง


"นอกเหนือจากนี้ ถ้าฉันได้ยินว่าพวกนายเพิ่งจะใช้อำนาจที่เพิ่งได้รับมาใหม่นี้ไปทำอะไรบางอย่างที่น่ารังเกียจละก็ ฮี่ฮี่ ... ดี เอาเป็นว่าฉันถือว่าไม่เคยได้ยินมันมาก่อนละกัน ..."


ไป่เฟิงเตือนด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนหน้าของเขา คนพวกนี้เคยเป็นคนเลวมาก่อน ถ้าเขาไม่วางกฏหรือข้อจำกัดไว้ พวกเขาอาจจะกลับไปทำเหมือนเมื่อก่อนก็ได้ !


เขาไม่ชอบความคิดที่จะถูกไล่ล่าเหมือนหนูจากตำรวจ หรือการถูกบังคับให้หลบหนีออกไปนอกประเทศ


"เข้าใจ !" กองกำลังไป่เฟิงพยักหน้า


"ดี ในบัตรนี้มีเงินอยู่ 500,000 หยวน นี้เป็นเงินทุนสำหรับสร้างอิทธิพลสำหรับพวกนาย ฉันต้องการรายงานทุก ๆ เดือนนั่นคือทั้งหมด ลึกลับ 1 2 3 ตามฉันมา"


ไป่เฟิงรีบจากไปพร้อมกับทั้งสามคนเดินตามเขา ในส่วนที่เหลืออีก 9 คนนั่นเขาไม่ได้กังวลเลย


ในคืนเดียวกัน ได้เกิดกลุ่มใต้ดินกลุ่มใหม่ขึ้นมาในเมือง ชิงเฉิง !


พี่ใหญ่สกาที่อยู่ในแก๊งจินเจียง เขาถูกลอบสังหารในคืนเดียวกัน ทรัพย์สินและธุรกิจของพวกเขาถูกกลืนหายไปโดยกลุ่มคนลึกลับที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวออกมาจากที่ใด


ในขณะเดียวกันไป่เฟิงก็ไม่ได้สนใจเรื่องเกี่ยวกับสังคมใต้ดินมากนัก เขาเพิ่งกลับมาถึงหมู่บ้านชิงหลิงพร้อมกับสามลึกลับที่ตามเขามา


"โฮ่ง โฮ่ง !"


หมาป่าตัวน้อยทั้งสองวิ่งเล่นไปทั่วลานกว้าง หางสั้น ๆ ของพวกมันกระดิกบนพื้นอย่างน่ารัก เมื่อพวกมันได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาที่ข้างนอกบ้าน


"เจ้านาย คุณกลับมาแล้ว !"


รอยยิ้มดีใจและใสซื่อปรากฏบนหน้าของเปยเซียง ในขณะที่เขาเดินออกมาจากห้อง


"อืม เปยเซียง ระหว่างนี้ฉันจะให้ทั้งสามคนอยู่ในความดูแลของนาย นายพาพวกเขาไปทำความสะอาดห้องหน่อยซัก 2-3 ห้อง" ไป่เฟิงชี้ไปที่ทั้งสามที่อยู่ข้างหลังเขา


เปยเซียงพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเดินนำให้ทั้งสามตามเขาไป


หลังจากนั่นไป่เฟิงก็ไปที่ห้องครัวและเปิดตู้เย็น สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเล็ก ๆ กุ้งอมตะมันเหลือน้อยกว่าครึ่งแล้ว !


ไป่เฟิงดึงเนื้อส่วนที่ใหญ่ ๆ ออกมา เขาไม่มีสิ่งใดที่ต้องการนอกจากให้รางวัลตัวเองสำหรับการทำงานหนักในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา


สิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้มันแทบจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นอาหารเลย สำหรับพวกเขานี้มันสำหรับการปราบความหิวของเขาเอง !


ในไม่ช้า กลิ่นความอยากอาหารที่คุ้นเคยก็ลอยออกมาทั่วห้องครัว มันทำให้ไป่เฟิงรู้สึกอยากยกฝาครอบขึ้นอย่างมาก


"อืมม นี้คือความหมายของการมีชีวิต ! อยู่รอดกับเอาตัวรอด มันมีความแตกต่างกันอยู่อย่างเดียว แต่ความแตกต่างนั่นมันมีช่องว่างที่ยิ่งใหญ่อย่างมาก !"


ไป่เฟิงกลืนนำลาย จากนั่นก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์ เขาไม่ได้กินกุ้งอมตะมาสองสามวันแล้ว หลังจากที่ได้กลิ่นนี้ ความเบื่ออาหารของไป่เฟิงก็ค่อย ๆ หายไปอย่างช้า ๆ


เมื่อจัดอาหารเสร็จแล้ว เปยเซียงก็กลับมาพร้อมกับกองกำลังของไป่เฟิงทั้งสามคนหลังจากที่ทำความสะอาดห้องเสร็จแล้ว


ในความจริงไป่เฟิงนั่นเป็นเจ้านายที่มีความเมตตาอย่างมาก อย่างทาสของเขาในตอนนี้เขาก็ให้สิทธิในการใช้ชีวิตแบบลูกน้องของเขา ทั้ง ๆ ที่ไม่จำเป็นเลย


สำหรับกองกำลังทั้งสามคนของไป่เฟิงนั่น พวกเขาไม่เคยลิ้มรสอาหารแบบนี้มาก่อน ทันทีที่กินเนื้อสีขาวเข้าไปทำให้พวกเขารู้สึกอบอุ่นและมีความสุขอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าที่พวกเขามีชีวิตรอดมาได้ 20 ปีมานี้โดยกินอาหารที่มัน **** มาได้ยังไงกัน


ส่วนไป่เฟิงนั่น เขาเหมือนพายุทอร์นาโดที่กวาดอาหารไปอย่างรวดเร็ว เขากินเนื้อเข้าไปถึงสามท่อนครึ่งด้วยตัวเอง ! มันราบกับว่าเขาหิวโหยอย่างมากในช่วงไม่กี่วันมานี้ ส่วนที่น่าแปลกที่สุดคือสาวน้อยลึกลับที่ 1 นั่นเธอสามารถกินเนื้อทั้งท่อนถึงหนึ่งท่อนได้ด้วยตัวเอง !


ในทางตรงกันข้ามกับอีก 2 ลึกลับที่เมื่อกินอาหารในส่วนของเขาเข้าไป สุดท้ายก็ทำได้แค่จ้องมองไปที่ส่วนเล็ก ๆ ที่เหลืออยู่บนจานของพวกเขาในขณะที่ลูบท้องที่ป่องออกมาด้วยเสียงคราญคราง


สำหรับกลุ่มที่มีความสุดนั่นไม่ใช่ที่ไหนไกล มันคือหมาป่าตัวน้อยทั้งสอง พวกมันนั่งอยู่ข้าง ๆ เก้าอี้ไป่เฟิง มันแล่บลิ้นออกมาราบกับกำลังรออะไรบางอย่าง


"กินเสร็จกันแล้ว ?"


ไป่เฟิงมองไปที่กองกำลังทั้งสามคนของเขา รอยยิ้มจาง ๆ อยู่บนหน้าเขา


"อึก !"


ลึกลับที่ 2 กับ 3 นั่นพวกเขาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ พวกเขารู้สึกว่ามีลางไม่ดีบางอย่างบนรอยยิ้มของไป่เฟิง


"เสร็จแย้วว !"


รอยยิ้มหวาน ๆ ปรากฏบนหน้าของลึกลับที่ 1 ในขณะที่เธอถูหน้าท้องเล็ก ๆ ของเธอ


'พวกแกสองคนนี้สัตว์ประหลาดชัด ๆ ! '


ลึกลับที่ 2 กับ 3 นั่นคิดอย่างมืดม่น สัตว์ประหลาดทั้งสองนั่นแต่ละคนดูเลวร้ายและโรคจิตโคตร ๆ !


หนึ่งในพวกเขานั่นใช้วิธีทรมานที่โหดร้ายจนถึงขนาดที่ไม่สามารถอธิบายเป็นวิทยาศาสตร์ได้นานถึงสามนาทีโดยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนแปลงอารมณ์บนใบหน้าของเขา ส่วนอีกคนนั่นสามารถกรีดคอคนอื่นได้ทั้ง ๆ ที่ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ใครจะไปรู้ว่าไม่แน่เธออาจจะเดินมาแทงเขาทั้งใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนั่นก็ได้ ?


"เอาละ ในเมื่อกินเสร็จกันแล้ว ต่อไปก็ลุกขึ้นมาขยับร่างกายกันซักหน่อย เพื่อย่อยอาหารสักหน่อย"


ไป่เฟิงกล่าวด้วยแววตาชั่วร้าย โดยไม่ต้องรอการตอบกลับมา เขาหันไปทางเปยเซียงแล้วพูด "เปยเซียง ทำไมนายไม่ไปเล่นกับพวกเขาสักหน่อยละ ?"


"ผมทำไม่ได้ครับเจ้านาย พวกเขาอ่อนแอเกินไป"


เปยเซียงตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มใสซื่อในขณะที่เขาเกาหัวด้วยความรู้สึกแปลก ๆ


ลึกลับที่ 2 กับ 3 นั่นโกรธอย่างมากเมื่อได้ยินการสนทนาของทั้งคู่ ถึงเพื่อนคนนี้จะตัวใหญ่กว่าแล้วยังไง ? เขาหยิ่งงั้นเหรอ ? ในตอนแรกที่เขาเข้าไปช่วยพวกเขาตอนทำความสะอาดห้องนั่น พวกเขารู้สึกว่าเปยเซียงเป็นคนดีที่ซื่อสัตย์ และเป็นคนที่ง่าย ๆ 


เส้นสีดำปกคลุมที่หน้าผากของลึกลับที่ 2 กับ 3 เขาจำได้ถึงวลีคลาสสิกจากในหนังบางเรื่อง "ไม่ ไม่ อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้หมายถึงพวกนาย ที่ฉันจะพูดก็คือพวกนายมันก็เป็น ... เป็นแค่ขยะ !"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

692 ความคิดเห็น

  1. #371 Panyapong2234 (@Panyapong2234) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:15
    อย่าหายไปนะ รอติดตาม
    #371
    0
  2. #369 สายมุก (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 21:24
    ขอบคุณมากค่ะ สนุกมาก
    #369
    0
  3. #368 sesil (@sesil) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 13:34
    เปยเซียงถ้าจะพูดอย่างนั้นเดินไปตบเลยเถอะ ถึงจะพูดเพราะหวังดีก็เถอะนะ
    #368
    0