[ Fic Gintama ] Origin of Love จุดกำเนิดแห่งรัก { Gintoki x Hijikata }

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 402 Views

  • 2 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    402

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

จุดเริ่มต้นความรักระหว่างเขา 2 คน จุดกำเนิดที่ทั้งเจ็บปวดและอบอุ่น เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับพวกเขานิยายเรื่องสั้น Fan Fic Gintama <br />


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...
S
N
A
P

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 23 เม.ย. 62 / 18:26

บันทึกเป็น Favorite


ORIGIN OF LOVE 
จุดกำเนิดแห่งรัก♥

 

    

Gintoki side

ให้ตายสิไอเจ้าชินปาจิ เสียงดังเป็นบ้า

ไอเจ้าที่แขวนแว่นนั่นเอะอะ อะไรกันนักหนา ยัยคางุระก็อีกคนทำหน้ายังกับเจ้าเหม่งนั่นผมไม่ขึ้นแล้วงั้นแหละ ถอนหายใจทำไมนักหนาวะ วันนี้ไม่มีตังซะด้วยสิไปทำไรดีละเนี่ย

นั่น กินโทกิไม่ใช่หรอ” 

เสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งที่เขาคุ้นเคยอย่างดีแล่นดังยังโสตประสาทของกินโทกิทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวที่เรียกเขานั้นคือใครโดยไม่ต้องหันไปมองด้วยซ้ำไป

อ้าว หล่อนมาจากไหนเนี่ย 

ข้ามาเดินเล่น นายล่ะ

ฉันก็มาเดินเล่นเหมือนกัน

งั้นหรอ งั้นไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ

เอาสิ ฉันก็ไม่มีอะไรทำ

งั้นไปไหนดี

จะไปรู้หรอ?! 

แล้วเธอจะไปเดินเล่นแต่ไม่รู้ไปไหนเนี่ยนะ"

"แล้วถามฉันฉันจะรู้มั้ยฟระ

งั้นไปเดินเล่นแถวสวนสาธารณะก็ได้

เออๆ ให้ตายสิ

กินโทกิค่อยๆเดินไปเรื่อยๆพร้อมหญิงสาวข้างกายพลันสายตาเริ่มสังเกตเห็นที่มือเธอมีรอยพลาสเตอร์ติดอยู่

เห้ มือเธอหน่ะไปโดนอะไรมาหน่ะ เขาเริ่มยกมือเธอขึ้นมาดู

“อ มะ ไม่มีอะไรซะหน่อย”

"แค่เอ่อ..เผลอโดนจับคุไนผิดทางแล้วโดนบาดก็แค่นั้น"

“หืมม..”

กินโทกิมองหญิงสาวตรงหน้า ด้วยใบหน้ากวนเท้าเหลือเกินเพราะเขารู้ว่าหัวหน้าเฮียกกะแห่งโยชิวาระที่ได้รับการฝึกอย่างช่ำชองอย่างซึคุโยะไม่มีทางโดนบาดเพียงเพราะจับคุไนผิดทางแน่นอน

"มองอย่างนั้นหมายความว่าไงยะ!"

"เปล่าแค่คิดว่ายังไงคนอย่างเธอไม่มีทางโดนบาดแค่เพราะจับมีดหล่อนผิดด้านหรอก"

"อึก..."

ซึคุโยะถึงกับสะอึกกับคำพูดของกินโทกิทันทีมันก็จริงที่เธอเองไม่มีทางจับคุไนผิดด้านหรอกแต่จะให้บอกว่าไปอาสาช่วยฮิโนวะทำข้างกล่องให้เซตะมันก็...

"ว่าไงไปทำอะไรมาล่ะ"

"อะ เอาเป็นว่านี่มันเรื่องข้า!"

"หรอออออ" กินโทกิพูดพลางลากเสียงยาวเป็นเชิงกวนอีกฝ่าย

"เจ้าบ้าเอ๊ย" 

กินโทกิมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงราวกัยลูกมะเขือเทศ การแกล้งคนนี่ความสุขส่วนตัวจริงๆ แกล้งต่ออีกนิดก็คงสนุกไม่น้อย

"หน้าหล่อนหน่ะแดงหมดแล้วนะ"

"อะ...อ เงียบนะเจ้าบ้า"

"เธอเองก็น่ารักดีนะ..."

ถ้าได้เธอเป็นภรรยาคงดีนะ

หะ...หุบปากไปเลย ล...แล้วก็ช่วยเลิกจับมือได้แล้ว

เหหห อะไรกันหน้าเธอหน่ะ เขาเริ่มยกมืออีกข้างขึ้นมาจับหน้าเธอแต่ว่ามืออีกข้างยังคงไม่ปล่อย หน้าเธอเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆอย่างปิดไม่มิด


Hijikata side

เจ้าโซโกะหายไปเนี่ย ชายหนุ่มผมสีดำขลับบ่นพึมพำกับตัวเอง

ไอบ้านั่นมันหนีไปไหนฟระ ทำของคนอื่นเค้าพังยังมีหน้าหนีไปหน้าด้านๆอีก

ก็โซโกะหน่ะสิเอาดาบของเขาไปเล่นจนหักแล้วยังหน้าด้านบอกว่าไม่ได้ทำบอกแค่ว่าดาบมันเปราะบางเองต่างหาก  เล่นทุบค้อนลงไปแรงขนาดนั้นมันไม่เปราะก็บ้าแล้ว แล้วตกลงโซโกะหายไปไหนแล้วเนี่ย?

ระหว่างที่เขามองไปรอบเพื่อหาเส้นทางไปต่อพลันสายตาดันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มเจ้าของผมหยักโศกสีเงินพอดี จริงด้วยสิก่อนโซโกะออกไปบอกว่าจะไปหายัยหมวยด้วยสิบางทีกินโทกิอาจจะรู้ก็ได้

 ‘ผมจะหาคนแกล้งเล่นหน่อยนะ ยัยตัวแสบนั่นหน่ะ


เขานึกถึงคำพูดของโซโกะก่อนจะวิ่งแบบไม่ฟังคำด่าก่อนหน้าเลยสักนิด เขาจึงรีบวิ่งตามแต่ก็คลาดกันซะแล้ว

"นี่นา-"

ฮิจิคาตะที่กำลังตะโกนออกไปแต่ก็ต้องหยุดเสียงลงก่อนเพราะเสียงมีผู้หญิงทักขึ้นมาซะก่อน เขาเห็นสองคนดูคุยกันอย่างสนิทสนมจนไม่อยากแม้แต่เข้าไปขัด เห็นจับมือกันแล้วยกขึ้นมา มันแอบทำให้เขาเจ็บตรงอกข้างซ้ายจู่ๆเขาก็เริ่มมีน้ำตาไหลออกมา แต่มันก็เริ่มไหลหนักกว่าเดิมเมื่อเขาได้ยินประโยคนั้น...

ถ้าได้เธอเป็นภรรยาคงดีนะ

มันหนักกว่าเดิมขึ้นเรื่อยๆเมื่อกินโทกิเริ่มจับแก้มผู้หญิงคนนั้น เจ็บ เจ็บชะมัด ทำไมมันเจ็บจัง แล้วเราร้องทำไมเนี่ย เขาปาดน้ำตาตัวเอง และรีบวิ่งออกไปก่อนที่กินโทกิจะสังเกตเห็น เขาไม่ได้ไปตามหาโซโกะแต่วิ่งกลับไปตรงแถวที่คนไม่พลุกพล่านปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่



Hijikata side 

อา แย่ที่สุด

ไอบ้านั่นนนนน

ตุบ!

ปวดหัวจัง ผมกำลังนั่งกินเหล้าในบาร์แห่งหนึ่งเพราะไอบ้าบางตัว ผมไม่เข้าใจตัวเองด้วยซ้ำว่าตัวเองโกรธไอบ้าทำไม แต่ยิ่งคิดยิ่งโกรธ แต่มันโกรธหนิทำไมต้องจับมือจับแก้มด้วย ไม่เห็นต้องจับขนาดนั้นเลย รอยยิ้มแบบนั้นอีก เกลียด!!!ๆๆๆๆ

คุณลูกค้าครับไม่รู้ว่าเครียดอะไรหรอกนะ 

ดื่มหนักแบบนี้ คงต้องเจอเรื่องแย่มากเลยนะครับ

ก็คงงั้น

แต่ก็ไม่ควรประชดอย่างนี้นะครับ

 “ไม่รู้เรื่องของฉัน

ไม่ต้องมาสอนฉันรู้แต่เพราะไอบ้านั่นไม่รู้บ้างหรอฉันไม่ชอบเลย แย่ที่สุด ไม่เข้าใจความรู้สึกคนอื่น ฉันไม่ได้อยากประชดสักหนี่อยแค่อยากลืม แต่ยิ่งกินมากเท่าไหร่ความรู้สึกเจ็บมันยิ่งมากขึ้น

แหม แย่จังนะครับ

นั่นสิแย่มากเลยนะ” จู่ก็มีเสียงหนึ่งพูดขึ้นแต่ไม่ใช่เสียงเดิมที่พูดกับเขา

ไอเสียงกวนตีนแบบนี้มัน

อืมมม

เขาครางออกมาเป็นสัญญาณว่าเริ่มไม่ไหวแล้ว

ไง ฮิจิคาตะคุงมาทำอะไรในที่แบบนี้ล่ะ

หา!!!!”

ไม่ต้องยุ่ง!!”

 

Gintoki side  

ผัวะ!!!

ตอนนี้หัวผมเต็มไปด้วยเลือดเพราะว่าโดนเอาขวดเหล้าฟาดหัวหลายรอบเหลือเกินโดยไอบ้านิโคตินนี่ นี่คิดถูกคิดผิดฟระ ที่มาพาไอบ้านี่กลับมาส่งเนี่ย ตลอดทางยังถือขวดเหล้า ตั้งแต่ร้านจนถึงครึ่งทางยังโดนฟาดหัวอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฮ่า ฮ่า เลือดแปลกจังมีเลือดด้วย ฮ่าๆ

โอ๊ะ! เจ็บจัง

มีเศษแก้วกระเด็นมาโดนข้อมือขวา แต่เขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่

ก็เลือดหน่ะสิฟระ เอ็งเล่นเอาขวดฟาดหัวเลือดหัวตูเลือดไม่ออกสิแปลกแถมยังมีหน้ามาหัวเราะคนอื่นเค้าอีก สมควรแล้วโดนบาดเอง สำนึกบุญคุณกันบ้างไหมเนี่ย

นี่ๆ ไปไหนอ่ะ

ก็พาเอ็งกลับบ้านนั่นแหละเฟ้ย!!ยังมีหน้ามาถามอีก!!

ทำไม ไม่ตอบไม่เล่นกับฉันบ้างเลยอุส่าเล่นด้วย!”

เล่นบ้าอะไร นั่นเรียกเล่นเรอะ เอาขวดเหล้าฟาดหัวแบบนี้เรียกฆาตกรรมแล้ว ให้เล่นด้วยเรอะให้ฉันเอาขวดฟาดหัวแกกลับไหม! แล้วต่อให้เล่นจริงคิดว่าฉันเล่นอะไรได้ด้วยเรอะแบกเอ็งกลับก็เต็มมือแล้ว

นี่ทำไมไม่ตอบ

เมื่อกินโทกิไม่ยอมตอบ เขาจึงเริ่มหงุดหงิดพยายามดิ้น เพิ่มความรำคาญให้กับกินโทกิมากขึ้นจนทนไม่ไหว

เงียบๆสักทีได้ไหม น่ารำคาญ!!” เขาตะคอกกลับไปด้วยความรำคาญ จนฮิจิคาตะสะดุ้งและหยุดลงทันที ทำหน้าเหมือนจะร้องแต่มันก็ไม่ได้ทำให้กินโทกิสนใจเลย

บ้านอยู่ไกลชะมัด ยัยคางุระเป็นไงบ้างน้า เริ่มเป็นห่วงแล้วสิ เราไม่น่าเอาไอบ้านี่มาด้วยเลย บ้านหมอนี่ก็อยู่ไกลอีก อืม งั้นพาไปบ้านเราก่อนดีกว่าไหมวะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ค่อยเดินกลับเองแหละมั้ง ประหยัดแรงลงเยอะเลยด้วย

พอคิดได้ดังนั้น เขาก็เดินตรงไปยัง(ร้าน)บ้านประจำทันที

หืม ยัยนั่นกลับบ้านมาแล้วหรอ

เขาสังเกตเห็นรองเท้าที่ถูกวางอยู่หน้าบ้าน เขาใช้เท้าเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปวางตัวของฮิจิคาตะลงบนโซฟาซึ่งนิ่งเงียบผิดปกติ ทั้งที่เค้าไม่ได้พาไปส่งบ้านตัวเอง กินโทกิแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปเปิดตู้พบเด็กสาวนอนอยู่

ก็ปกติดีนี่

เขาพูดจบก็ปิดตู้ปล่อยให้นอนไป ก่อนจะเดินไปหาฮิจิคาตะ

นี่ คืนนี้นายนอนที่นี่ก่อนละกัน ฉันขี้เกียจพาไปส่งบ้าน

อืม

ฮิจิคาตะพูดเสียงเบาๆและไม่ได้สบตาอีกฝ่าย

เห้อ น่ารำคาญจริงๆทำไมฉันต้องพานายมาด้วยเนี่ย

ก็ไม่ขอสักหน่อยนี่

ฮิจิคาตะได้ยินดังนั้นโต้กลับไปในทันที ใช่สิ เราไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย

หา นี่ฉันอุส่าพามาถึงนี่ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังมาพูดแบบนี้อีกหรอ!”

กินโทกิพูดกลับไปด้วยความโมโหที่อีฝ่ายพูดแบบนั้นใส่พร้อมกับจับข้อมือ

ก็ไม่ได้ขอจริงๆนี่!”

หา! ว่าไงนะ

เขาตะคอกเสียงดัง ทันทีที่อีกฝ่ายยังคงยังกลับมา และบีบข้อมือนั้นแรงขึ้น

ว่าไงนะ!”

ปล่อย

เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ!”

ปล่อย!”

เขาบีบแรงขึ้นมันยิ่งทำให้เขาเจ็บเพราะแรงก็ไม่ใช่น้อยๆ กินโทกิเริ่มโกรธมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเขากลับ เขาจ้องหน้าอีกฝ่ายและบีบข้อมือนั้นแรงขึ้นอีก

ปล่อย

ฮิจิคาตะลดเสียงลงและพยาแกะมือออก หน้าเริ่มแสดงสีหน้าเจ็บเพราะแผลเก่าเลือดออกมากกว่าเดิม

ฉันถามว่าเมื่อกี้แกพูดว่าอะไร

เขายังคงตะคอกกลับไปเสียงดัง

ป ปล่อย

เขาพูดลงด้วยเสียงสั่นเครือ แต่มันไม่ได้ทำให้กินโทกิเย็นลงเลย

ตอบฉั-

ขำกำลังจะตะคอกกลับไป แต่ก็หยุดชะงักลงทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย ดวงตามีน้ำไหลลงมา เขาปล่อยมือนั้นลงทันที

อึก ฮึก




(ปล.ในเรื่องนี้ฮิจิคาตะผมยาวนะ เราชอบแบบนี้มากกว่า น่ารักดี)


ชิบหาย!

กินโทกิเลิ่กลั่กทันทีที่อีกฝ่ายปล่อยน้ำตาไหลออกมา เขาถึงพึ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปเขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายมีแผลอยู่ เขาเริ่มรู้สึกผิดที่ทำไปอย่างนั้น เขาพยายามจับตัวอีกฝ่ายแต่ฮิจิคาตะยังกลัวที่อีกฝ่ายทำกับตัวเองเจ็บจึงถอยหลังไปเรื่อยแล้วสะมือออกด้วยความกลัว จนกระทั่งหลังชิดกับโซฟา

อย่าหนีสิ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง แต่ด้วยท่าทางเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกมันไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายหายกลัวเขาเลย เขาจับข้อมืออีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วงตรงแผลอีกฝ่ายมันยิ่งทำให้ฮิจิคาตะกลัวและร้องหนักกว่าเดิมอีก

อึก อึก

เขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ด้วยความกลัวว่ากินโทกิจะทำเขาเจ็บอีก ยิ่งกลั้นเท่าไหร่มันยิ่งไหลมากขึ้น

ฮึก ฮือ อึก

เทื่อกินโทกิเห็น มันยิ่งทำให้เขาลนลานมากกว่าเดิมจนไม่รู้ว่าควรทำยังไง เขาเห็นอีกฝ่ายดูกลัวตัวเอง เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไงเขาจึงเอาตัวเข้าไปกอดอีกฝ่าย

อ อึก ฮะ แฮ่ก แฮ่ก

เขาเริ่มหยุดร้องลงเมื่ออีกฝ่ายเข้ามากอดเขาขย้ำเสื้ออีกฝ่ายแน่นมาก เอาหน้าซุกที่อกอีกฝ่ายไม่ได้มีการขัดขืนเลย และกอดอีกฝ่ายกลับ กินโทกิค่อยๆลูบหัวทีละนิด

ก็ทำนิสัยน่ารักเป็นนี่

ฮิจิคาตะเริ่มไม่ไหวปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ  ตาเริ่มพล่าสุดท้ายเขาสลบคาอ้อมแขนอีกฝ่าย เขาเริ่มรู้สึกว่ามันเริ่มนิ่งจึงผละออกจาก เห็นอีกฝ่ายสลบไป เขาจึงค่อยๆอุ้มตัวของอีกฝ่ายขึ้นมา

นอนทั้งแบบนี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

เขาอุ้มไปยังห้องนอนประจำแล้ววางลงอย่างเบามือ เขาจัดการเตรียมเสื้อเช็ดตัวให้ทั้งตังเองและอีกฝ่ายพอเช็ดตัวเสร็จเขาค่อยๆ เปิดผ้าห่มแล้วนอนลงพร้อมกับจึงตัวอีกฝ่ายเข้ามากอด เขาชอบกอดตัวมันรู้สึกนิ่มแถมยังอุ่นอีก

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำวาทำถึงชอบกอดมันมีความรู้สึกแปลกๆแล่นเข้ามาในช่วงที่เขาเจออีกฝ่ายครั้งแรกและมันยังเข้ามาเรื่อยๆทุกครั้งที่เจอกัน ตอนนี้เขาอยากหยุดทุกอย่างไว้เป็นแบบนี้ไปก่อน อยากอยู่แบบนี้ไปนานๆ นานที่สุดเท่าที่ทำได้ แค่นี้ก็พอ

 


·         ยังไม่จบรอก่อนนะคะ

เดี๋ยวกลับมาแต่งต่อแน่นอน


TO BE CONTINUDE…



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PDPSK♥ จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 CottonM
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:01

    ท่านรองของไรต์น่ารักมากเลยค่ะ >w< อยากหอมหัว อยากกอดไปหมดเลย//เขิน ชอบที่คุณกินแหย่สึกกี้ หน้าแดง ตัวแดงไปหมดแล้ววว แต่คุณกินก็น่าสงสาร เล่นโดนท่านรองเอาขวดฟาดหัวเลือดอาบ ระวังเลือดหมดตัวนะคะ

    #2
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(