ตอนที่ 13 : บทที่ 4 ความรู้สึกของหัวใจ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

บทที่ 4

ความรู้สึกของหัวใจ


 

“กลับปายรอบนี้ไผ่จะไม่กวนแล้วน้า ... ไผ่จะไม่ยึดติดกับพี่เท็นอีกแล้ว อึก”

          “ไผ่จะเลิกรอพี่เท็นแล้ว เอื้อกก! … ไผ่จะเริ่มต้นใหม่ ฮึก ... ไผ่สานยา”

         เขาอยากจะยกมื้อขึ้นปิดปากช่างพูดที่ดังอยู่ตรงหน้านี้ซะจริงๆ ... แววตาที่ดูมีอะไรในใจนี่ก็อีก

           หมายความว่าไงวะ ...

           “เริ่มต้นใหม่อะไร พูดอะไรไผ่ ไหนนั่งคุยกันดีๆซิ”

           นครินทร์ตัดสินใจโยนกระป๋องเบียร์ที่เอื้อมไปฉวยติดมือมาได้ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ก่อนจะรวบทั้งสองไหล่ของคนตาปรอยให้หันมามองกัน

           “ไผ่จะไม่รอพี่เท็นแล้วค่ะ ... ม่ายรอแล้ว”

           “ยังไง รออะไร”

           ตึก ตึก ตึก

           “ไผ่เป็นน้อง เป็นน้องพี่เท็น ... คำนี้ไผ่ฟังมาเป็นร้อยครั้งแล้ว อึก ... รอแทบตาย ... สุดท้ายก็ ฮึก!

           “ก็อะไร”

           คิ้วเข้มจ้องมองริมฝีปากบางที่ถ่ายทอดคำพูดออกมาไม่วางตา ... ใช่ จะเอาอะไรมากกับคนที่สติเลือนรางเพราะน้ำเมาพวกนี้

           จะมีความจริงอยู่ในคำพูดเหล่านั้นสักกี่เปอร์เซ็นต์ ... เขาไม่รู้หรอก

           ตอนนี้เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าทำไมเขาถึงอยากให้เธอพูด ... ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงคิดแบบนี้

           “ไม่อยากรอแล้ว”

           ศีรษะเล็กที่เงยหน้ามองตอบเขาไป จู่ๆก็ฟุบลงกับแผ่นอกหนาของอีกฝ่ายเบาๆ ... สัมผัสยุกยิกจากคำพูดที่ฟังไม่เป็นคำ สร้างแรงสั่นสะเทือนให้กับหัวใจของคนเป็นพี่ชายได้มากมาย

           “มองคนอื่นด้าย ... แต่พี่เท็นไม่มองไผ่เลย ฮึก”

           “ไอ้ตัวดี ... เดี๋ยวนะ นี่คิดอะไรอยู่กันเนี่ย ฮึ”

           มือแกร่งที่ประคองสองบ่าเอาไว้เขย่าเรียกน้องน้อยเบาๆ ... แต่ไม่มีทางที่เธอจะกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกหรอก

           คนตัวบางก้มหน้างุดหลบหลีกความละอายใจ ... ตอนนี้ยอมรับว่ามึนและเบลอเพราะไอ้เจ้าน้ำกระป๋องนั่นอยู่เหมือนกัน ... แต่สิ่งที่พูดออกไปมันคือความอัดอั้นที่เก็บไว้ตั้งนานแล้ว

           ขอแค่คืนนี้ ... ตอนนี้ ขอแค่ได้พูดไป

           และหากว่าเขาจะไม่เข้าใจ ... หากว่าเขาจะรับไม่ได้กับสิ่งที่เธอพูด เธอก็ขอยิ้มรับแล้วเดินออกไปจากจุดนี้อย่างจริงจังสักที

           “ไผ่ ไผ่ คือไผ่”

           “จะม้วนตัวเป็นแมวอีกนานมั้ย ... เงยหน้ามาคุยกันดีๆ”

           แม่คุณเล่นก้มหน้าซบอยู่กับอกเขาแบบนี้ แล้วจะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไงล่ะ

           “คือ ...”

           “คือว่า ... คือว่าไผ่”

           “หยุดคิดแล้วไปนอน”

           จู่ๆเขาก็ตัดบท ... ไผ่หวานฟังเสียงหัวใจที่เธอใช้หูแนบสัมผัสอยู่รัวกระหน่ำเหมือนเขากำลังออกวิ่ง

           ทั้งๆที่ไม่ต่างกันสักนิด ... เธอกับเขารู้สึกได้ไม่ต่างกันเลย แต่ทำไม ...

           “คือ ... ไผ่”

           “ไผ่แค่เหงา พี่เข้าใจ ... ต่อไปนี้พี่จะดูแลเราให้มากกว่านี้นะ พี่ขอโทษ”

           “ฮึก”

           เหงาหรือ ... มันไม่ใช่แค่นั้นเลยนะ

           “ไปนอนเถอะ ดึกแล้ว”

           สุดท้ายก็เป็นแบบนี้ ... จบลงแล้วใช่ไหมสิ่งที่เธอพูดออกไป

           เขาไม่รับรู้ และไม่พยายามจะรับรู้อะไรจากความสัมพันธ์ตรงนี้สักนิด ...

ไม่น่าเลยไผ่ ไม่น่าเอาหัวใจมาปาเล่นให้เจ็บเองแบบนี้เลย

           ร่างบางค่อยๆขยับตัวออกห่างจากอีกคนด้วยท่าทางที่พยายามจะฝืน แขนและมือยกขึ้นปาดน้ำตาไวๆเพราะไม่อยากให้เขามาสมเพชหรือเวทนาเอ็นดูอะไรอีก

           แค่นี้ก็พอแล้ว ...

           “ไผ่”

           พอแล้ว ... พอได้แล้ว

           พี่ชายที่เห็นอาการคนตรงหน้ารู้สึกได้ทันทีว่าใต้ความงุ่นง่านและไม่ปกตินั้นมีสาเหตุใหญ่มาจากเขาทั้งสิ้น

           เขาจะทำอะไรได้นอกจากการเรียกชื่อ

           “เดินไหวไหม”

           ไม่ตอบ ...

           “เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”

           “ไม่ต้องค่ะ”

           แค่นั้น ... พูดแค่สั้นๆแล้วตัดสินใจเบี่ยงตัวหนีไปจนพ้นรัศมีที่ใกล้ชิดกันอยู่ ไหล่เล็กๆสั่นไหว เมื่อกลั้นใจยืนหันหลังให้อีกคนก่อนจะพูดออกไป

           “พี่เท็นไม่ต้องห่วงไผ่หรอก ... ไผ่ไม่เป็นอะไร ... ต่อไปนี้ไผ่จะเข้มแข็งให้ได้มากกว่านี้ค่ะ”

           อะไรวะ ... ทำไมรู้สึกไม่โอเคกับประโยคแบบนี้ ไม่สิ ไม่โอเคตั้งแต่ก่อนหน้านี้ที่คุยกันแล้วด้วยซ้ำ

           เมื่อยังไม่เคลียร์กับความรู้สึก สมองจึงสั่งการให้แขนยาวๆยื่นไปรั้งร่างบางให้หันกลับมาอีกครั้ง ... น้องน้อยตรงหน้าที่เห็นมองเขาด้วยความตกใจ

           แววตาที่เคยเห็นว่าสดใสเหลือประมาณ ตอนนี้เศร้าจนเขารู้สึกเครียดขึ้นมาทันที

           “พี่เท็น”

           “เคลียร์กันก่อน”

           “เคลียร์อะไร ไผ่ไม่มีอะไรจะเคลียร์”

           “งอนหรือ ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

           “เปล่าค่ะ ... ไผ่แค่ง่วง”

           เสียงที่ตอบกลับมาสั้นและกระชับจนเขารู้สึกได้ว่าไม่ปกติ ... ใช่ และตัวเขาเองก็ด้วยที่เริ่มจะไม่ปกติ

           “มีอะไรอยากคุยกับพี่มั้ย”

           “ไม่มีค่ะ”

           พอแล้ว ... หยุดมาทำให้เธอหวังลมๆแล้งๆสักทีได้ไหม

           “ไผ่ ... เราบอกเองว่ามองตาก็รู้ใจ นี่ตอนนี้ไผ่ไม่เปิดรับความห่วงใยจากพี่เลยสักนิดเดียว”

           “พี่เท็น ... จะให้ไผ่พูดหรือคะ ไหนเมื่อกี้พี่ไล่ไผ่ไปนอน ... พอเถอะค่ะ อย่าทำแบบนี้เลย ไผ่ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น”

           เด็กน้อยในวันนั้นมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ข้อมือเล็กๆบิดออกจนหลุด ก่อนที่ความไวกว่าของเขาจะรั้งรวบเอาทั้งตัวกลับเข้ามาใหม่อย่างแนบชิด

           “เป็นอะไร ... บอกกันก่อน”

           “หยุดนะพี่เท็น ไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะ!

           ใบหน้าที่อยู่ห่างกันไม่เท่าไหร่กดหน้าผากลงมา หวังให้เด็กดื้อหยุดดิ้น แต่เขาพลาดไปแล้วล่ะ!

           พลาดที่เอาหัวใจตัวเองเข้าไปพัวพัน ...

           ตึก ตึก ตึก

           ลมหายใจที่กรุ่นอยู่ตรงนี้เบาบางและอ่อนหวาน ... กลิ่นแป้งเด็กที่โชยออกมาจากแก้มนิ่มนั่นดึงดูดให้เขาอยากเข้าไปสัมผัส

           บ้าไปแล้ว ... ไอ้เท็น นี่น้องนะ ...

           หมับ! มือข้างหนึ่งของเขาคว้าไปที่ต้นคอขาวแล้วเรียบร้อย ... สัมผัสที่สั่นอยู่ตรงหน้าไม่ฉุดรั้งความรู้สึกดีชั่วใดๆทั้งนั้น

           เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ... ที่ ... ก็

           “ไผ่ชอบพี่เท็นนะ แต่พี่เท็นอย่ามาทำให้ไผ่ไปไหนไม่ได้แบบนี้เลย ฮึก ... ปล่อยไผ่ ...”

           ปล่อยหรือ ... ให้ปล่อยไปไหน

ความรู้สึกเห็นแก่ตัวสุดท้าย บอกให้เขาก้มลงไปหยุดคำพูดที่ไม่น่าฟังนั้นทันที ... ความนุ่มนิ่มที่ไม่ได้ทันตั้งตัวของอีกฝ่าย เปิดรับให้เขาได้ฉวยโอกาสเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ

           ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่ก็เป็นอึดใจใหญ่ๆที่พาเขาหลงอยู่ในภวังค์ที่ถอนตัวลำบาก ... จนเมื่อมารู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ทัน เขาถึงยอมปล่อย และมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อนั้นตาไม่กะพริบ

           ทำไม ... เขาทำแบบนี้ไปทำไม

           ไผ่หวานไม่ได้ดิ้นรนหรือร้องบอกให้เขาหยุด ... ดวงตาหวานซึ้งมองมาที่เขาอย่างยากที่จะเดาได้ว่าเธอรู้สึกอย่าไร ...

           และนั่น ... ทำให้ความต้องการที่พลุ่งพลานอยู่แล้ว ร้องขอให้เขาเดินเครื่องแบบหน้าไม่อายลงไปอีกครั้ง

           ความหวานในรอบนี้เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่าว่ามันละมุนและหอมกรุ่นมากกว่ารอบแรกที่ไม่ได้ตั้งตัวเป็นสิบเท่า ... อืมมมมม เด็กดื้อนี่กำลังจะทำให้เขาคลั่งตายอยู่แล้ว คิดจะรู้ตัวบ้างมั้ย!

 

 


อย่าเพิ่งด่าอิพี่นะคะ พี่หลงเด็กเข้าให้แล้ว 5555 เดี๋ยวว่างๆจะมาต่อให้ค่า ไปทำงานก่อนน้า

 

ปล. เป็นไงบ้าง มาเม้ามอยกันได้นะคะ น้อมรับทุกคำติชมค่า

 

แล้วพบกันใหม่นะคะ

 

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #74 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 16:14
    อ้าว แล้ส แล้ว แลว
    #74
    1
    • #74-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2562 / 19:12
      5555​ จะเป็นไงน้าทีนี้​ อิอิ
      #74-1
  2. #73 เฉิงหนิงต้า (@KaekaiUreka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 12:32
    แหมมมมม..โทษน้องงง
    #73
    1
    • #73-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2562 / 19:10
      5555​ ตัวเองแหละเนอะตัวดี​ อิอิ
      #73-1
  3. #72 natnaree_aey (@natnaree_aey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 11:25
    ไรท์คะ มาต่อค่ะ ค้างงงงงงงงง เด่วกินข้าวไม่ลงเด้อ
    #72
    1
    • #72-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2562 / 11:31
      555555 ถ้าอย่างนั้นไรท์จะผอมนะคะ

      --- ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ดีใจจังเลยยย ---
      #72-1
  4. #71 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 11:15
    หุหุ ค้างน่ะสิคะ กล้าทิ้งกันกลางคันแบบนี้ เอามีดมาทะลวงหัวใจกันเลยไม๊คะ เอามะ เอามะ
    #71
    1
    • #71-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2562 / 11:19
      55555 กลัวแล้วค่าาาาาาา เดี๋ยวเค้ามาใหม่น้าาา ใจเย็นๆเด้อที่ร้ากกกกก
      #71-1
  5. #70 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 11:09
    ทำน้อง ได้ลงคอ
    #70
    1
    • #70-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 13)
      3 พฤษภาคม 2562 / 11:18
      5555555 ใจร้ายเนาะ

      ปล. ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ น่ารักจังเลยยยย
      #70-1