ละมุนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 29,733 Views

  • 251 Comments

  • 494 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8,159

    Overall
    29,733

ตอนที่ 24 : บทที่ 6 เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    15 พ.ค. 62



เอ่อ ... คือ ... คือว่า

           สองคำที่วนเวียนออกมาจากห้วงความคิดในตอนนี้ก็คือ เอ่อ กับ คือ เท่านั้น ... เธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อร่างกายมันโอนอ่อนจนไม่สามารถจะขยับหนีไปไหน

           สติหรือ ... เหมือนจะไม่มีด้วยเสียซ้ำ ไม่รู้ว่าเขาใช้เวทย์มนตร์อะไรกับเธอกัน

           “นะ”

           เขาเปล่งเสียงทุ้มๆออกมาอีกคำ คนที่เข้ามาประกบแนบชิดยืดตัวขึ้นจ้องใบหน้านวลด้วยอารมณ์ที่กำลังตีรวนกันอย่างหนัก ... ตอนนี้เขาเข้าใจความรู้สึกของตัวเองแล้วว่าควรจะเอายังไง

           ที่ผ่านมาเพียงแค่ไม่ได้มอง ... ไม่ได้สนที่จะเปิดใจ

           เอาวะ ... อายุก็แค่ตัวเลข

           น้องข้างบ้านก็เช่นกัน ...

           แค่สถานะของความเคยชินเท่านั้น

           ตอนนี้เป็นน้อง ... อีกหน่อยไม่เป็นแล้วก็ไม่เห็นแปลก

           “ว่าไง”

           “คือ ... คือไผ่”

           พอสิ่งใดสิ่งหนึ่งมันได้ระเบิดออกไปแล้ว เข้าใจอารมณ์ความรู้สึกมั้ยว่ามันมักจะไม่เหมือนเดิม ...

           จากหน้าตาจิ้มลิ้มที่เขาเคยมองว่าน่ารัก น่าเอ็นดู และเคยห่วงใยเป็นแค่น้องสาว ... ตอนนี้มันไม่อย่างนั้นน่ะสิ

           ปากเล็กๆที่เพิ่งฉกฉวยคลุกเคล้าลงไปเมื่อนาทีก่อน แค่ได้จ้องอยู่แบบนี้หัวใจก็สั่นจนควบคุมไม่ได้

           อยากทำแบบนั้นซ้ำๆอีก ...

           เขาโรคจิตไหม

           “อะไร คืออะไร”

       ช่วยเอาหน้าออกไปไกลๆกันหน่อยได้มั้ยคะ ... ทำแบบนี้มัน คือ .... เอ่อ

           เป็นเสียงของความคิดน่ะ ... ถ้าตกใจจนถึงขั้นช็อกได้ เธอคิดว่าตัวเองก็คงช็อกไปแล้ว ฮือออออ

           ฝนฟ้าก็เหมือนจะรู้ว่ามีคนกำลังงงและเบลออยู่ตรงนี้ บันดาลเม็ดฝนห่าหนักๆสาดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ... เสียงดังอื้ออึงกลบเสียงเครื่องยนต์ไปหมด

           และเพราะแบบนี้ ...

           เขาจึงขยับหน้าเข้ามาใกล้ แล้วค่อยๆกระซิบคุยกับเธอแทน

           “หรือไม่ได้ยิน ... หืม ได้ยินรึเปล่า”

           ไผ่หวานตัดสินใจพยักหน้า เพราะว่าถ้าเธอจะไม่แสดงอาการอะไรออกไปเลย มันคงจะดูแปลกไปหน่อย

           จะใช้เวลาคิดนานแค่ไหน ... สุดท้ายแล้วก็ต้องตอบเขาอยู่ดี

           “ไผ่ ฟังพี่พูดนะ ... ที่จริงพี่ก็โคตรจะทำตัวไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่ามันจะเหมาะที่มาอธิบายอะไรแบบนี้มั้ย ... แต่คิดแล้วก็ควรพูด”

           “เลยอยากถามกันตรงๆ อยากให้ไผ่ตอบกันตรงนี้เลย ... ได้ไหม”

           เสียงทุ้มดูอ่อนโยน พาลจะทำให้หัวใจของคนฟังเต้นแรงขึ้นอีกเท่าตัว ...

           “ทำไม ... ทำไมถึงชอบไผ่ล่ะคะ ก็พี่เท็นมีแฟนแล้ว” พอเธอกำลังจะขยายประโยคให้ยืดยาวไปกว่านี้ คนที่ประมวลผลเร็วกว่าก็รีบแก้ไขความข้องใจนั้นให้ทันที

           “เลิกแล้ว พูดผิดพูดใหม่”

           “ค่ะ ... ก็ พี่เท็นไม่น่าจะลืมพี่จ๋าได้”

           เธอบอกเขาเสียงเบา ... ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอสังเกตพี่ชายข้างบ้านอยู่เงียบๆ รู้ว่าเขาพยายามเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง แต่ในใจก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าเวลาที่จะทำให้เขาลืมคนที่รักกันมาตั้งนานมันเร็วขนาดนี้เลยหรือ

           บางครั้งก็คิดซ้ำๆแต่เรื่องนี้จริงๆนะ

           “แล้วรู้ได้ยังไงว่าพี่จะจำหรือลืม รู้ได้ยังไง หืม”

           “ก็ ก็เป็นไผ่ ไผ่ไม่ลืมนี่”

           “คนเราไม่เหมือนกันหรอกนะ ผู้หญิงอาจจะคิดมากกว่า แต่พี่ไม่ได้หมายความว่าพี่จะไม่จดจำอะไรเลย ตัดขาดโกรธเกลียดอะไรเขา ... มันก็ไม่ใช่แบบนั้น”

           “ตอนนี้รู้แค่ว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว”

           เขาวางมือทาบตรงอกซ้ายของตัวเองต่อหน้าเธอ ... มันก็เหมือนฉากรักโรแมนติกที่เธอเคยอ่านหนังสือนิยายในห้องสมุด

           ตอนอ่านไม่มีสัมผัสที่อุ่นหรือเย็นให้ได้ใจเต้นแรงแบบนี้

           แววตาเว้าวอนและมือที่จับอยู่ตรงแก้มแบบนี้ก็อีก

           “พูดจริงเหรอคะ”

           น้ำตาไหลออกมาทำไมกัน ทั้งที่เธอก็ควรยิ้มดีใจ หรือโผกอดเขาที่มาสารภาพความความในใจ ... แต่ไม่มีแรงขยับเลย

           รู้สึกอยากร้องไห้ที่จู่ๆก็มีวันนี้ ... วันที่เขาหันมามองเธอ

           มอง ... ให้เป็นมากกว่าน้องสาว

           มอง ... และรับรู้เอาความรู้สึกของเธอไปใส่ไว้ในหัวใจเขา

           “จริง แล้วพี่ก็อยากบอกเราว่าหลังจากคืนนั้น ... พี่ก็ลืมอะไรที่เกี่ยวกับไผ่ไม่ลงสักเรื่องเดียว”

           “...”

           “พี่ ... ขอโอกาสได้ไหม”

           เขาใช้สองมือค่อยๆปาดน้ำตาให้คนตรงหน้า ... ในอกวูบโหวงเหลือเกิน ที่ได้เห็นความหวั่นไหวที่เธอมีต่อเขาแบบนี้

           “ไม่เอา ไม่ร้องสิ แบบนี้มันเหมือนพี่เป็นคนเลวยังไงไม่รู้”

           ใบหน้าขรึมๆหรี่ตามองแล้วยักคิ้วแซว ... รอยยิ้มของเขาทำให้ใบหน้าที่มอมแมมแดงระเรื่อขึ้น ต้องเสยกหลังมือขึ้นมาเช็ดกลบเกลื่อน

           “ไม่ใช่สักหน่อย”

           “ถ้างั้นเพราะอะไรล่ะ ไหนคุยกันดีๆก่อน วันนี้ไม่ได้เมา เราต้องเปิดใจคุยกัน”

           แขนทั้งสองข้างรั้งไหล่บอบบางให้หันมามองกันตรงๆ ใบหน้าเล็กๆจึงต้องเงยขึ้นสบตาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

           “ไม่ได้เมาหรอกค่ะ ... ที่จริงวันนั้น ...”

           “ไผ่ก็รู้ตัวดีว่าพูดอะไรออกไป”

           “หืม ... สารภาพแล้วขอเลิก ประมาณนั้นเลย?”

           “ไม่ใช่สักหน่อย ... แค่สารภาพเฉยๆ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ อย่าลืม”

           “อ่า ก็จริง ...”

           เขาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ เนียนดึงเสื้อที่อยู่บนตักคนตัวเล็กขึ้นมาคลี่ออก ก่อนจะคลุมทับให้เพราะเธอเริ่มสั่นจนเขาเป็นห่วงว่าจะไม่สบาย

           “แล้วสรุปว่าตอนนี้ ... พี่จีบได้รึเปล่า”

           “พี่เท็นดูเจ้าชู้ จะหลอกไผ่รึเปล่า”

           คนถูกกล่าวหาหัวเราะเสียงดัง ... ใช่ เขาขำที่เธอกล้าวิจารณ์บุคลิกของเขาออกมาตรงๆ

           แม่ฟันกระต่ายของเขาตีหน้าจริงจังจนเขาต้องกลั้นยิ้ม

           “อ้าว! เป็นงั้นไป แบบพี่นี่หรือเจ้าชู้ ตรงไหนอ่ะ”

           “ทุกตรง”

           อ้อ ... นึกว่าจะจริง ที่แท้ก็แซวเขาหรอกหรือ

           นครินทร์ใจชื้นขึ้นเมื่อเด็กตรงหน้าแอบอมยิ้มมองเขา ... หน้าซีดๆจากอากาศหนาวเมื่อสักครู่เริ่มจะมีสีเลือดฝาดบ้างแล้ว

           “เดี๋ยวพิสูจน์ให้ดู ว่าสิ่งที่เห็นมันไม่เป็นความจริง”

           เขาทำท่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะถูกมือเล็กดันเอาไว้อย่างรวดเร็ว

           “หยุดเลย ไผ่ฟ้องแม่นะ”

           “ฮ่าๆๆ ... ถ้าฟ้องตอนนี้งานเข้าเลยนะ ... ใครบางคนจะร้องไห้ขี้มูกโป่งกว่าเดิมอีก”

           “งั้นก็ห้ามทำแบบนี้สิ มันไม่ดีนะคะ”

           “โอเคๆ ขอยอมรับความผิดครั้งนี้ก็ได้ ... แต่”

           “แต่อะไรคะ”

           “ขอกลับเข้าเรื่องเดิมนะ ... สรุปว่า ตกลงรึเปล่า”

           “อะไรเล่า”

           แก้มสาวแดงระเรื่อขึ้น หลังจากกลั้นใจทำไม่รู้ไม่ชี้ และไม่เนียนเอามากๆ

           “ที่พี่ขอเมื่อกี้”

           เขาฉวยเอามือบางข้างหนึ่งไปจับไว้ มือเล็กเย็นมากในความรู้สึก ซึ่งผิดกับเขาที่อุ่นจนเกือบจะร้อนเลยล่ะ

           “ไผ่สิบเก้า มันเด็กไปมั้ยคะ ... พี่เท็นจะโอเคเหรอ คือ ถ้าคบกับเด็กอ่ะ”

           เขามันวัยทำงานแล้วนะ ... เธอไม่ได้จะเล่นตัวหรือเล่นแง่อะไรหรอก แค่อยากถามก่อนจะตัดสินใจอีรุงตุงนังกันทางใจไปแล้วก็เท่านั้น

           “เด็กแล้วไง ... ผู้ใหญ่แล้วไง เรื่องแบบนี้มันกำหนดกันได้ที่ไหน”

           “ต่อให้ไผ่โตเท่าพี่ หรือจะแก่กว่า ถ้าเราไม่ได้คลิกกัน ไม่ได้เข้าใจ และไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับอีกคน มันก็ไปต่อไม่ได้หรอก ... ไม่ต้องคิดมาก”

           “คารมคมคายมากค่ะ ไผ่อ่านในหนังสือเขาบอกว่าคนแบบนี้น่ะเจ้าชู้” เสียงหวานๆพูดชัดถ้อยชัดคำจนคนฟังหลุดหัวเราะอีกครั้ง

           “ฮ่าๆๆ รู้ดีจริง”

           “ก็นิดหน่อยค่ะ เห็นมาตั้งแต่เด็ก”

           “ฮ่าๆๆ ไม่เอาน่า พี่ล้อเล่น”

           “งั้นสรุปได้รึยัง ... รอฟังอยู่”

           “อื้ม ก็ได้ ... แต่ไผ่อยากบอกพี่เท็นว่าถ้าวันไหนความรู้สึกอยากคบกันมันหายไป ให้บอกไผ่ตรงๆเลยนะ ไผ่จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองและออกไปเอง”

           “เดี๋ยวๆ คิดอะไรไปโน่น ฮึ ... ดูควันออกปากแล้ว ฮ่าๆ”

           “เดี๋ยวเถอะ ชอบล้อนะ”

           “ถ้าไม่ยิ้มนี่ไม่เห็นฟันเลย แต่ถ้ายิ้มแล้วชัดเลย ชัดมากๆ โอ๊ย!

           “นี่แน่ะ ชอบว่ากันนัก พี่เท็นนี่”

           เขาพยายามรวบมือคนที่จ้องจะบิดเนื้อแขนเขามากุมไว้ ... ใช่ อารมณ์ตอนนี้โคตรมีความสุขเลย

           “น่ารักดี ยิ้มบ่อยๆนะ เด็กฟันกระต่าย”

           “ไม่เอาหรอก เดี๋ยวก็แซวอีก”

           “แซวเพราะชอบ หยอกเพราะคิดถึง ... ไม่ได้คิดจะว่าเล้ย”

           “เจ้าเล่ห์”

           “ฮ่าๆๆ ตกลงโอเคแล้วนะ ตั้งแต่ตอนนี้ไป”

           “ก็ตามที่พูดไปแล้ว ไม่เห็นต้องถามบ่อยเลย”

           “ทำไมล่ะ ไอ้เราก็อยากฟังชัดๆให้แน่ใจ”

           “อื้อ ... ก็มันอายอ่ะ พี่เท็นหยุดล้อสิ” คนตรงหน้าแก้มแดงเป็นลูกตำลึงสุก

           “ฮ่าๆๆ โอเคๆ งั้นตอนนี้ก็กลับบ้านกันได้ละ ฝนหยุดพอดี ... เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่พามาใหม่”

           อีกคนพยักหน้ารับทราบ ... ผินหน้าออกไปมองข้างนอกเขินๆ

           อยากขอบคุณพายุฝนในครั้งนี้ ที่ทำให้เธอได้มีโอกาสมองเห็นโลกใบเล็กๆกลายเป็นสีชมพู

           “ฮั้ดชิ่วววว”

           “นั่นไง เป็นหวัดแน่ๆ กลับไปกินยาเดี๋ยวนี้เลย”

ฮืออออ ยาเม็ดอีกแล้ววววว

 

รีดที่รัก เก๊ามาล้าววววววววว ^O^

 

ช่วงนี้ฝนตก ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

 

แล้วพบกันค่า

 

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #136 เฉิงหนิงต้า (@KaekaiUreka) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 22:03

    น่ารักเนอะ
    #136
    1
    • #136-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 24)
      15 พฤษภาคม 2562 / 22:35
      คิคิ​ ขอบคุณที่เข้ามาติดตามกันนะคะ☺️☺️
      #136-1
  2. #135 JennyPakjira (@JennyPakjira) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:13

    ขอบคุณนะคะไรท์ ไรท์ก็เช่นกันนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยน้า
    #135
    1
    • #135-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 24)
      15 พฤษภาคม 2562 / 21:23
      โอเคค่า​ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมานะคะ❤️❤️❤️
      #135-1
  3. #134 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 18:06
    คือ.... เริ่มแล้วนะ เริ่มจีบน้องแล้ว .... จะละมุนละไมหวานหยดย้อยยังไงต้องตามดูเนอะ
    #134
    1
    • #134-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 24)
      15 พฤษภาคม 2562 / 21:13
      ใช่ค่าาาาา​ ขอบคุณที่เข้ามาติดตามมากๆเลยนะคะ
      #134-1
  4. #133 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 17:59
    อ่านไปกินยาคุมน้ำตาลในเลือดไป
    #133
    1
    • #133-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 24)
      15 พฤษภาคม 2562 / 21:13
      5555​ ขอบคุณมากเลยนะคะ❤️❤️❤️
      #133-1
  5. #132 pachatjra (@yingparichat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 16:00
    ดีต่อจายยยยย
    #132
    1
    • #132-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 24)
      15 พฤษภาคม 2562 / 16:10
      เง้อออออออออออ จริงรึเปล่าาาาาาาาาาาาาาาา

      ขอบคุณมากนะคะ
      #132-1
  6. #131 zzzzania (@zzzzania) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 15:03
    ฮือออออ่านนิยายของไรท์ทีไร อบอุ่นห้วใจทุกทีเลยค่ะ^_^
    #131
    1
    • #131-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 24)
      15 พฤษภาคม 2562 / 15:11
      ฮือออออ ขอบคุณเช่นกันนะคะ เห็นคนอ่านมีความสุข ไรท์ก็ดีใจมากๆเลยค่ะ
      #131-1