ละมุนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 33,530 Views

  • 269 Comments

  • 509 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    11,956

    Overall
    33,530

ตอนที่ 8 : บทที่ 3 สิ่งที่อยากให้รู้ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1810
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    21 เม.ย. 62



“มาไม่ไกลเลยเนอะ ไผ่ว่าแบบนี้ก็ดีค่ะ ขับรถไม่เหนื่อยด้วย”

           นครินทร์ลอบมองเสี้ยวหน้าของคนบอกไม่เหนื่อยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ...            

ก็แม่คุณจะเหนื่อยได้ไง ... ในเมื่อเขาเป็นคนขับ

           ส่วนตัวเองก็มีหน้าที่นั่งคุยจ้อๆ หยิบจับขนมใส่ปากเท่านั้น

           “จะเอาที่ไหนมาเหนื่อย พี่เห็นมีแต่กินกับกินไม่หยุด แค่สองอย่าง”

           พี่ชายอดไม่ได้ที่จะกระเซ้า ตอนนี้ขับรถเข้ามาถึงบริเวณที่พักแล้ว ... ข้างหน้าที่มองเห็นเป็นบ้านปูนชั้นเดียวสีเขียวอ่อนขนาดสามห้องนอน ลานหน้าบ้านเป็นผืนทรายละเอียดกว้างสุดลูกหูลูกตา

           “เท็น ว่าน้อง”

           ผู้โดยสารข้างหลังแอบเขม่นลูกชายเบาๆ แต่เจ้าตัวก็กลั้นยิ้มและไม่ได้เถียงออกไป นครินทร์วนพวงมาลัยเข้าที่จอดรถอย่างนุ่มนวล ไม่ลืมที่จะเหลือบตาสังเกตอาการคนข้างๆยิ้มๆ

           “เย้ ถึงสักที เสือ นี่ไงทะเล ... ทะเล๊ทะเลที่ไผ่บอกจะพามาน่ะ รอบนี้สูดอากาศให้เต็มปอดเลยนะอ้วน”

           มือบางเอื้อมไปเปิดกรงที่วางอยู่ข้างตัว ก่อนจะอุ้มเอาเจ้าขนปุกปุยเข้ามาในอ้อมแขน ... อา อากาศดีจัง

           ทาเลลลลลลลลลลลจ๋า ยู๊ฮูววว ไผ่มาแล้วววววว

           คนตัวเล็กกระเด้งตัวเปิดประตูลงจากรถไปในทันที ... รองเท้าสานกับสายถักที่คล้องอยู่บนข้อเท้าขาวสะอาดเคลื่อนที่ฉับไวไปพร้อมๆกับชุดยิปซีสีฟ้าอ่อนลากยาวกระพือพัดเอาทรายทะเลแตกกระจายไปตามรายทาง

           “เด็กขี้เห่อ”

           “อากาศดีจริงๆเลยน้องณี”

           “ค่ะ ตอนนี้ณีนึกถึงน้ำจิ้มซีฟู้ดฝีมือพี่นิตย์เลยเชียวค่ะ มาที่นี่ต้องได้ทาน”

           “เรื่องนั้นพี่จัดการเรียบร้อยแล้วล่ะจ้ะ เก็บของกันเสร็จก็พร้อมลงครัวได้เลย”

           นครินทร์ช่วยบรรดาพ่อๆแม่ๆขนของเข้าไปเก็บในบ้านพักตากอากาศ รอไม่นานนักร่างแน่งน้อยก็วิ่งถลากลับมาช่วยเขาอีกแรง ...

           “มา ไผ่ช่วยค่ะ”

           “ไม่เป็นไรพี่ขนเอง เราไปดูห้องเถอะ”

           “แม่น่าจะดูให้ไผ่แล้วล่ะค่ะ มาเถอะ ช่วยๆกันจะได้เสร็จไวๆ”

           คนฟังหันมองมือและแขนเล็กๆที่พยายามจะช่วยเขายกกระเป๋าสองใบสุดท้ายที่อยู่ในรถออกมาอย่างทุลักทุเล

           ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนๆ น้องสาวข้างบ้านคนนี้ของเขาก็มีน้ำใจแบบนี้เสมอ

           แล้วแบบนี้จะไม่ให้ ...

           “พี่ยกเอง”

           แขนยาวอ้อมไปโอบอีกคนที่กำลังก้มตัวยื้อยุดกับเจ้ากระเป๋าใบใหญ่ ก่อนจะฉวยยกมันลอยติดมือขึ้นไปได้อย่างง่ายดาย

           ตึก ตึก ตึก ... นี่ไม่ใช่เสียงของตกนะ

           มันคือเสียงหัวใจไผ่เอง! งื้ออออ อะไรกันเนี่ย ทำไมมาสั่นเอาตอนนี้

           “เอ่อ เอา เอางั้น เหรอคะ”

           “อืม แขนเราเล็กเท่ากระเปี๊ยก จะยกไหวได้ไง”

           “ตัวเองแข็งแรงมาก ว่างั้นเถอะ”

           ขนาดพลาดพลั้งใจสั่นไปพอสมควร เธอก็ยังอยากจะเถียงเขาต่ออีกสักหน่อย ... โมเมเอาว่าเป็นยาบำรุงหัวใจชั้นดีเลยล่ะ เริ่ดเนอะ อิอิ

           “แน่นอน หล่อล่ำกล้ามโตขนาดนี้ ไม่น่าจะถามพี่นะ”

           “แหวะ ขี้โม้อ่ะ”

           “เอ้า โม้ยังไง ก็คนพูดเรื่องจริง”

           สาวน้อยส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว ต้องคว้าเกาะคนตรงหน้าที่โน้มตัวลงมาอุ้มเธอจนลอยหวือขึ้นไปในอากาศ

           “พี่เท็น!

           แขนล่ำที่ได้อวดสรรพคุณ ตอนนี้ข้างหนึ่งมีกระเป๋าสัมภาระคล้องไว้ที่ไหล่ ... ส่วนอีกข้างก็เป็นคนตัวเล็กที่หน้าตาแดงเรื่อลามไปจนถึงใบหู

           “ทำไมตัวเบาแบบนี้ล่ะ พี่ก็เห็นอยู่ว่าเรากินไม่หยุดนะ”

           ไผ่หวานเกาะไหล่ทั้งสองข้างของคนขี้แกล้งเอาไว้แน่น ... บอกเลยว่าใจนึงก็กลัวตก แต่ที่กลัวมากกว่าก็คือกลัวการที่ได้สัมผัสแนบชิดกันอยู่แบบนี้มากกว่า

           อันตรายกับหัวใจเกินไปแล้ว ...

           “พี่เท็นห้ามแกล้งไผ่นะ ปล่อยลงเดี๋ยวนี้เลย”

           “กลัวตกเหรอ หึหึ”

           รอยยิ้มร้ายผุดขึ้น สร้างความสยดสยองให้กับคนมองอยู่ในทันที

           “ไม่นะ! ปล่อยนะคะ ไผ่ตัวหนักจะตาย กระเป๋าก็หนัก ปล่อยนะคะ”

           พอเห็นว่าเจ้าตัวส่ายหน้าหวือ คนที่รับน้ำหนักอยู่ก็รู้สึกอารมณ์ดีไปกันใหญ่ ... ความฮึกเหิมที่กำลังจะได้เป็นผู้กุมชัยชนะมาเต็มรูปแบบ

           ฮ่าๆๆ

           “กลัวอะไรเล่า พี่ไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรน้องสาวของพี่ได้หรอกน่า”

           แต่พี่เท็นนี่แหละที่จะเป็นคนทำ!

           “เสืออออออออ! เสือช่วยไผ่ด้วย กรี้ดดดดดด ไม่ อย่านะพี่เท็น ไผ่ไม่เล่น ไผ่ไม่เล่น!

           เมี้ยววววว ... ไผ่จ๋า เล่นน้ำสนุกรึเปล่า เสือขอวิ่งจับปูลมรอนะฮับ ...^^



 

สวัสดีวันอาทิตย์ค่ารีด ... ไรท์ลาพักร้อนนานม้ากกกกกกก 555 ตอนนี้กลับมา กทม.แล้วค่า คิคิ

 

คิดถึงกันไหมเอ่ย ไรท์ขอโทษนะคะที่ไม่ต่อเนื่องเลย เรื่องนี้สปีดเต่ามาก 555 ... และคิดว่าคงจะทยอยลงแบบนี้นานๆครั้งนะคะ

 

หวังว่ารีดเดอร์จะยังไม่ลืมเสือน้อยน้า ^^

 

รักเสมอค่า

 

... ภณิตา ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #49 pachatjra (@yingparichat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 02:13
    มาแล้วววววคิดถุง
    #49
    1
    • #49-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 8)
      22 เมษายน 2562 / 15:00
      เย้ๆ ขอบคุณนะคะ ดีใจที่ยังไม่ลืมกันน้าาาาา
      #49-1
  2. #48 berrybobie (@bobie999) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:38
    ละมุนละไม
    #48
    1
    • #48-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 8)
      22 เมษายน 2562 / 14:59
      คิคิ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
      #48-1
  3. #47 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:59
    ลาพักร้อนยาวววววมากกกก คิดถึงหนูไผ่กะพี่เท็นมากเลยล่ะ ว่าแล้วก็ไปเที่ยวทะเลกะพวกเค้าดีกว่า
    #47
    1
    • #47-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 8)
      21 เมษายน 2562 / 17:20
      5555​ ดีใจที่คิดถึงกันนะคะ​
      #47-1
  4. #46 เฉิงหนิงต้า (@KaekaiUreka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:26

    อยู่กับคนที่ชอบ ใจมันจะหวิวๆ เนอะ
    #46
    1
    • #46-1 PaniWinn (@Pia1510) (จากตอนที่ 8)
      21 เมษายน 2562 / 15:34
      คิคิ ใช่แล้วค่​า​ สุขใจจริงๆเล้ยยยยยย
      #46-1