SF Prince of tennis Yukimura x Ryoma

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,168 Views

  • 6 Comments

  • 63 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    2,168

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เมื่อน้องใหม่สุดซ่า กับ กัปตันหน้าหวาน คบกันจะเป็นเช่นไร ?? <br /> <br /> ต้องติดตามจ้าาาาาา 5555


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
       ดีจ้าาาา มาอัพนิยายใหม่แล้วเน๋อออออ

       เรื่องนี้คาแรคเตอร์อาจจะเปลี่นไปจนเกือบคล้ายเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้

       แต่เราก็พยายามเต็มที่ เพราะ งั้นช่วยติ ชม และเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาาาา
          . 
          .
          .
          ไม่รับจดหมายลูกโซ่นะค่ะ    และ    ห้ามก็อปปี้เด็ดขาด


     

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 เม.ย. 59 / 04:30

บันทึกเป็น Favorite


24 December 20xx

เวลา : 19 : 30 น.


 ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในจังหวัดคานางาวา มีร่างเล็กร่างหนึ่งที่กำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจจดใจจ่อคล้ายรอใครบางคน ก่อนที่เสียงกระดิ่งประตูที่ดังขึ้นปรากฏให้เห็นร่างสูง(กว่าตน) แต่ช่างดูบอบบาง ใบหน้าติดหวานคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้กับร่างเล็กที่นั่งรออยู่ด้วยหน้าที่ค่อนข้างบูดบึงเล็กน้อย ก่อนที่จะนั่งฝั่งตรงข้ามของร่างเล็ก

 "ขอโทษนะ รอนานไหม...เรียวมะ"ร่างสูงเอ่ยทักร่างเล็กที่ทำแก้มพอง งอนตุบป่องที่ร่างสูงมาช้า แต่ในใจร่างสูงกลับคิดว่าท่าทางอย่างนั้นมันช่างน่ารักเสียเหลือเกิน

 "ช้ามาก! ผมรอตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนะ"ร่างเล็กว่าพลางหันหน้าหนีไม่สบตากับร่างสูง
 "แต่ก็ยังรอใช่ไหมล่ะ^^"ร่างสูงว่าอย่างยิ้มๆ พลางทำให้ร่างเล็กหน้าขึ้นสีระเรื่อ เพราะ ความอาย
 "ก็แน่อยู่แล้วล่ะ -/////--"ร่างเล็กว่า พลางฟุบหน้าลงโต๊ะ เพื่อปกปิดสีหน้าที่เริ่มแดงจัดของตัวเอง แต่ทำยังไงก็ปิดไม่มิด พลางทำให้ร่างสูงยิ้มออกมา ซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่สามารถทำให้ใครหลายๆคนที่นั่งมองอยู่แทบละลาย

 "นี่ คุณยูกิมูระ"ร่างเล็กที่พอจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้แล้วเงยหน้าขึ้นมามองรอยยิ้มที่ร่างสูงส่งตนก่อนจะมองไปรอบๆร้าน เมื่อเห็นว่าสายตาของสาวๆที่มองมาทางยังร่างสูง ร่างเล็กก็เริ่มชักสีหน้าทันที
 
 "หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะ"ร่างเล็กว่าพลางจ้องเขม่งไปทางร่างสูงที่รู้สาเหตุอยู่แล้ว แต่ก็รู้สึกอยากแกล้งร่างเล็กขึ้นมาอีก

 "ทำไมหรอ หุหุ"ร่างสูงว่าแต่ก็ยังไม่หุบยิ้มจนกระทั่ง...
 "เอ่อ...คือ พี่น้องมาเที่ยวกันหรอค่ะ"มีหญิงสาวหน้าตาน่ารักกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทักพวกเขา
 "เอ่อ...เปล.."ในขณะที่ร่างสูงกำลังจะปฏิเสธหญิงสาวอีกคนก็โพล่งขึ้นมาก่อน
 "ถ้าตรงนี้ยังว่างขอนั่งด้วยคนได้ไหมค่ะ"เมื่อได้ยินอย่างนั้นร่างเล็กก็เริ่มชักสีหน้ามากขึ้นไปอีก ร่างสูงเห็นท่าไม่ดี ถ้าไม่รีบปฏิเสธล่ะก็เป็นเรื่องแน่ แต่ความรู้สึกชอบแกล้งคนอื่นที่มันอยู่ในสายเลือดและจิตสำนึกยังไงมันก็ห้ามกันไม่ได้ง่ายๆ สุดท้ายความสนุกก็ชนะขาดอยู่ดี

 "ได้สิครับ"ร่างสูงตอบ ทำให้ร่างเล็กเบิกตาโพล่งแทบปรี๊ดแตกทันที แต่ก็ระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นร่างสูงที่กำลังยิ้มส่งมาให้นั้นได้เตรียมกลับสู่ผืนดินแน่นอน หญิงสาวที่ได้รับคำตอบอันหน้ายินดีก็รีบกรูดเข้ามานั่งทันที ร่างเล็กที่นั่งอยู่เงียบตีหน้านิ่ง แต่ในแววตากลับฉายแววเกรี้ยวกราดเอาไว้อย่างสมบูรณ์ มือเล็กที่วางอยู่ใต้โต๊ะนั้นกำหมัดแน่นราวกับเป็นการระงับอารมณ์ของตัวเอง

 "พี่น้อง น่ารักกันจังเลยนะค่ะ มากับครอบครัวหรอ"เสียงของหญิงสาวกีบร่างสูงที่นั่งคุยกันเสียงดังตลอดเวลานั้นถามออกมา ราวกับความอดทนของร่างเล็กนั้นถึงขีดสุดตบโต๊ะเสียงดัง พลางเด้งตัวขึ้นยืนทันทีก่อนจะเดินออกไปจากร้านโดยไม่ลืมที่จะหันกลับมาพูดประโยคที่ทำให้ร่างสูงรู้ว่าในตอนนี้ตนได้แกล้งร่างเล็กนั้นมากจนเกินไปแล้ว แต่ลึกๆกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกถึงจะโดนโกรธก็เถอะ

 "ไม่ใช่พี่น้องหรอก เป็นแฟนต่างหากแต่ตอนนี้ก็ขอให้สนุกล่ะกัน"ว่าจบก็รีบเดินออกไปทันที
 "ฟ..แฟนหรอค่ะ"หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
 "อา~...ท่าท่างจะแกล้งหนักไปแหะ ขอโทษด้วยนะผมไปล่ะ"ว่าจบร่างสูงก็รีบวิ่งออกจากร้านทันทีโดยไม่ลืมที่จะจ่ายเงินก่อน แต่ทว่า...พอออกมาจากร้านกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของรางบางเสียแล้ว ร่างสูงเลือกที่จะวิ่งตามหาไปเรื่อยๆถึงแม้ร่างกายของตัวเองจะไม่ค่อยแข็งแรงก็ตาม แต่ด้วยความที่ว่าเป็นนักกีฬาเรื่องวิ่งแค่นี้จึงไม่ค่อยเป็นปัญหาเสียเท่าไร ร่างสูงวิ่งไปเรื่อยๆตามสถานที่ต่างๆที่เขาเคยพาร่างเล็กไปแต่ไม่ว่าจะที่ไหนเขาก็ไม่เจอแม้แต่เงา ร่างสูงที่เริ่มเหนื่อยจากการวิ่งก็เริ่มหายใจหอบๆ จึงเลือกที่จะนั่งพักพลางนึกถึงสถานที่ต่างๆที่คิดว่าร่างเล็กน่าจะไป เพราะ ที่นี่คือคานางาวาซึ่งห่างไกลจากโตเกียวที่ร่างเล็กอยู่มานักจึงไม่แปลกที่จะไม่คุ้นทาง แล้วยิ่งเป็นร่างเล็กไม่ต้องพูดถึง เพราะ จากนิสัยแล้วถึงจะโกรธแค่ไหนก็ไม่มีทางวิ่งออกไปในที่ๆตัวเองได้เคยไปแน่นอน(//กลับไม่ถูก) ระหว่างที่นั่งคิดอยู่นั้นสถานที่หนึ่งก็ผุดขึ้นมา สถานที่แห่งความทรงจำที่แสนสำคัญ สถานที่ที่พวกเขาคบกัน....
 .......
 .....
 ...
 ..
 "อยู่ที่นี่จริงๆด้วย เรียวมะ"ร่างสูงเอ่ยเรียกร่างเล็กที่หันมามองค้อนด้วยสายตาอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะละสายตาไปมองทะเลสาบที่กระทบแสงยามเย็นของวัน ร่างสูงที่รู้ว่าคนรักของตนนั้นยังไม่หายโกรธก็เดินมาหยุดข้างหลังของร่างเล็ก

 "นี่ ขอโทษนะฉันไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเธอขนาดนั้นนะ"ร่างสูงเอ่ยขอโทษพร้อมน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจกับสำนึกผิด แต่ถึงอย่างนั้นร่างเล็กก็ยังคงไม่หันกลับมาอยู่ดี ท่าทางแบบนั้นมันยิ่งทำให้เขาแน่ใจว่าคราวนี้ร่างเล็กได้โกรธเขาอย่างจังแล้ว
 
 "นี่ขอร่องล่ะนะเรียวมะ หันกลับมาเถอะหรือไม่อย่างนั้นก็พูดอะไรสักหน่อยก็ยังดี"ร่างสูงยังไม่ละความพยายามตามง้อต่อไปอย่างไม่ลดละแต่ความพยายามและลูกตื้อของร่างสูงนั้น ทำให้ร่างเล็กเริ่มใจอ่อนยอมพูดด้วย แต่ก็ยังคงไม่ยอมหันกลับมามองร่างสูงอยู่ดี

 "คุณน่ะรู้ทั้งรู้ว่าผมไม่ชอบแท้ๆ แต่คุณก็ยังแกล้งผม..."ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังปนเศร้า
 "เรียวมะ..."
 "รู้ทั้งรู้แท้ๆว่าผมไม่ชอบให้ใครเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนของคุณ... รู้ทั้งรู้ว่าผมไม่ชอบให้คุณยิ้มให้ใครแท้ๆ แต่คุณกลับ...แกล้งผม..."ร่างเล็กร่ายยาวก่อนที่หยดน้ำใสจะเริ่มไหลอาบแก้มเนียนของร่างเล็ก เรียวมะพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้เต็มที่จนตัวสั่น เมื่อร่างสูงเห็นก็ถึงกับใจเสีย เขาไม่เคยคิดว่าการกลั่นแกล้งของเขาจะทำให้ร่างเล็กถึงกับคิดมากขนาดนี้ แต่อย่างน้อยมันก็ยังทำให้เขามั่นใจว่าร่างเล็กยังคงรักเขาอยู่

 "ขอโทษนะเรียวมะ ฉันไม่คิดว่าเธอจะคิดมากถึงขนาดนี้"ร่างสูงเอ่ยขอโทษอีกครั้งก่อนจะโผกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง
 "คิดสิ! ก็ผมรักคุณนี่น่า! ไม่ว่าจะเรื่องเล็กแค่ไหนหรือแม้ว่าจะรู้ว่าคุณแกล้งแต่ผมก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ!!"ร่างเล็กตะโกนลั่น ยังดีที่บริเวณนี้ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมาไม่อย่างนั้นพวกเขาคงได้ตกเป็นเป้าสายตาแน่นอน ยิ่งเป็นร่างเล็กที่ทำเหมือนอวดดี แต่ความจริงนั้นก็เป็นคนที่ค่อนข้างขี้อายยิ่งแล้วใหญ่ เมื่อร่างเล็กว่าจบร่างสูงก็รีบหันหน้าอีกฝ่ายให้กลับมาทันทีก่อนจะโผกอดคนตรงหน้าอีกครั้งโดยร่างสูงนั้นกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิมราวกับกลัวคนตรงหน้าจะหายไป

 "ขอโทษนะ ฉันน่ะทำเรื่องแย่ๆลงไปแล้วสินะทั้งที่มันเป็นวันเกิดนายแท้ๆ"ว่าจบร่างเล็กก็เบิกตาโพล่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มด้วยความดีใจราวกับเด็กๆ
 "จำได้ด้วยหรอ"ร่างเล็กถามก่อนจะซุกหน้าลงไปในไหล่กว้างอย่างเขินๆ
 "แน่นอน ก็เธอคือคนที่ฉันรักนี่น่า"ร่างสูงว่าก่อนจะคลายอ้อมกอดของตน ก่อนจะหยิบกล่องของขวัญเล็กออกมากล่องหนึ่ง ร่างเล็กรับกล่องนั้นมาอย่างดีใจ แต่ก็พยายามที่จะไม่แสดงออกจนถึงที่สุด ร่างเล็กเปิดกล่องนั้นออกมาช้าๆปรากฏให้เห็นสร้อยคอสีเงินที่มีตัวอักษร Y ห้อยอยู่ ร่างสูงถือวิสาสะหยิบสร้อยที่ร่างเล็กมองอยู่สวมให้กับคอเรียวบางของร่างเล็กทันที
 
 "Happy birthday Ryoma and Merry Christmas"ร่างสูงก้มลงกระซิบข้างหูของร่างเล็กก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อของร่างบางและก้มลงไปจุมพิศที่ริมฝีปากของร่างเล็กอย่างอ่อนโยนและผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่งท่ามกลางหิมะสีขาวที่คล้ายตกลงมาเพื่อเป็นสักขีพยานในความรักของพวกเขาทั้งสอง

 "Thank you , I love you Seiichi-san"

●°●°●°●°●°●°●°● จบ ●°●°●°●°●°●°●°

  ●°• แถม •°●
 "นี่~ เรียวมะไม่มีของขวัญให้ฉันบ้างหรอ"

 "ตอนแรกก็มีอยู่หรอก แต่ผมคิดว่าคุณคงไม่ต้องการเลยโยนทิ้งไปแล้ว"

 "เอ๋!!!! ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ!!"

 "ก็คุณทำให้ผมโมโหก่อนทำไม"

 "ก็ขอโทษไปแล้วอ่า"ร่างสูงว่าพลางก้มหน็าลงมาคลอเคลียกับแก้มร่างบางอย่างออดอ้อน

 "ก็ทิ้งไปแล้วอ่า"ร่างเล็กทำเสียงล้อเลียนคนตรงหน้า ก่อนจะทำหน้าประมาว่า ก็ช่วยไม่ได้นิ ออกมา แต่เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายที่เริ่มทำให้ประมาณ หยุดแกล้งฉันได้แล้ว ก็ทำให้ร่างเล็กอดขำออกมาไม่ได้ พลางหยิบผ้าพันคอถักไหมพรมขึ้นมาพันให้ร่างสูง ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างอายๆ

 "You still have lots more to work on"

 **************** จบจริง ***************
    อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนค่ อิอิ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Kuro_Hime จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 My_Iris (@My_Iris) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 18:57
    คืออะไร!! ประโยคสุดท้ายนั่นเขาพูดว่าอะไร!! ฉันจะต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้!!! // มุ่งมั่นมากกกก
    #6
    1
  2. วันที่ 18 เมษายน 2560 / 14:38
    อ่านไม่ด้ายยยยย
    #5
    1
    • 18 เมษายน 2560 / 21:36
      ก้ยังเข้าอ้านได้ปกตินะคะ งั้นลองเข้าอ่านในนี้ดูได้ไหมคะ
      https://writer.dek-d.com/PimZaaa_555/story/view.php?id=1449059
      #5-1
  3. #4 orei wa neko desu (@shin013) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 22:56
    น่ารักจังเมี้ยว~ >\\^\\<
    #4
    1
  4. วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 21:22
    กรี๊ดดดด!!! ชอบคู่นี้มากกกก แถมหาอ่านยากมากด้วย5555555 ไรต์แต่งเก่งมากๆค่ะ ว่างๆก็แต่งคู่นี้อีกนะค่าา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #3
    0
  5. #2 .....
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 19:49
    เอ่อ..ขอโทษนะคะ คือที่เรียวจังพูดมันจะต้องเป็น'You still have lots more to work on'นะคะ

    คำว่า lost มันหมายถึง'เพ้'น่ะค่ะ คงจะใช่นะ..เราเองก็ไม่รู้ว่าจำผิดรึเปล่า
    #2
    1
    • 19 เมษายน 2559 / 04:27
      555 ขอโทษค่ะรีบพิมพ์ไปหน่อย พอดีง่วงนอน ขอบคุณที่ช่วยเตือนนะค่ะ พึ่งเห็นเลยนะเนี่ย^^
      #2-1
  6. #1 hhantrz (@hana124) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:56
    น่าร้ากกก ยุกกี้ก็แกล้งหนักป้าย นุ้งเรียวเค้างอนเลยนั่น55555
    #1
    0