POT Prince of tennis Marui x Jiro ♡♡

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 658 Views

  • 2 Comments

  • 17 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    8

    Overall
    658

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

คุณจะคิดยังไง....ถ้าเกิดคนที่เรารัก<br /> เรียกชื่อคนอื่นด้วยด้วยชื่อจริง...<br /> ...แต่กับเรา...เขาเรียกด้วยนามสกุล


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     ดีจ้าาาาาา กลับมาอัพอีกแล้วววว5555 

     คราวนี้เราก็กลับมาพร้อมฟิคใหม่อีกนั่นแหละ อิอิ

     คราวนี้ก็ยังเหมือนเดิมเป็นฟิคของ Prince of tennis เจ้าชายของเราเอง (โดนตบ//)
 
     เราก็คงไม่พิรี่พิไรไปมากกว่านี้แล้วแหละ 555 ไปอ่านฟิคกันเตอะเนอะ

     ..........

     .......

     ....

     ..

    




เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 31 มี.ค. 59 / 05:04

บันทึกเป็น Favorite




 ....คุณเคยเป็นไหม...
        ....การที่เราจะรู้สึกน้อยใจ...
           ....กับการที่ คนรัก เรียกคนอื่นด้วยชื่อ...
              ....แต่กับเรา...เขาเรียกด้วย..นามสกุล
     
   "มารุอิคุง!!!" เสียงของแกะน้อยน้อยแห่งเฮียวเทดังขึ้น เรียกความสนใจจากเจ้าของชื่อรวมถึงคนที่อยู่ในบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี ทุกคนหันไปทางต้นเสียงที่ดังขึ้นอย่างงงๆ ก่อนจะปรากฏร่างเล็กของ อาคุตางาวะ จิโร่ ที่ยืนโบกไม้โบกมืออยู่นอกคอร์ดอย่างระริกระรี้ ไปทางบุนตะที่มองอย่างอึ้งๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยนกลับไปให้ 'แฟน' ของเขา

   "จิโร่!!♡" บุนตะโกนเรียกกลับพลางวิ่งออกจากคอร์ดที่กำลังซ้อมโต้ลูกอยู่และไปหาจิโร่ทันที โดยลืมแจ็คกัลคู่หูของตนและคนอื่นๆไปเสียสนิท ราวกับโลกนี้มีเพียงเราสองยังไงอย่างงั้น

   "จิโร่ วันนี้ไม่มีซ้อมหรอ" บุนตะถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ผิดกับเวลาที่คุยกับคนอื่นๆราวฟ้ากับเหวลึก โดยเฉพาะเวลาที่แกะน้อยมาอยู่ตรงหน้านี่แหละเปลี่ยนเป็นคนละคนเชียว พลางทำให้คนอื่นเริ่มคิดว่า อัจฉริยะคนนี้จะลำเอียงไปถึงไหน

   "อืม วันนี้อาโตเบะโมโหยูชิน่ะ ก็เลยไม่มีอารมณ์ซ้อม" จิโร่ตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ ซึ่งในสายตาของบุนตะนั้นท่าทางแบบนั้นมัน น่า! รัก! มาก!! แต่ลึกๆเขาก็เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่ชวนขัดใจขึ้นมา แต่เขาก็เลือกที่จะเมินความรู้สึกนั้นไป

   "มารุอิ!! กลับมาซ้อมได้แล้ว!!" ชิส์ ดันมีตัวมารมาขว้างซะได้เสียอารมณ์ชะมัด ซานาดะนะซานาดะตัวเองอยู่แฟนอย่างยูกิมูระตลอดแท้ๆ จะมาเข้าใจรักทางไกลอย่างพวกฉันได้ไง =''= บุนตะคิดพลางเบ้ปากหน่อยๆอย่างคนอารมณ์เสีย ก่อนจะหันมายิ้มให้จิโร่อีกครั้ง

   "งั้นจิโร่ไปนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวฉันต้องซ้อมต่อรอหน่อยนะ แล้วเดี๋ยวเรา...ไปเดทกัน" บุนตะว่าพลางกระซิบคำสุดท้ายเบาที่ข้างหูของจิโร่ จนทำให้แกะน้อยหน้าขึ้นสีระเรื่อก่อนจะรีบวิ่งไปที่ไหนสักแห่ง บุนตะหันไปมองท่าทีของแกะน้อยของเขาอย่างขำๆ ทั้งน่ารัก น่าเอ็นดูขนาดนี้จะไม่ให้เขารักได้ไงกัน

   "อารมณ์ดีเชียวนะ บุนตะ" นิโอ ผู้ได้รับฉายา 18 มงกุฎเดินเข้ามากอดคอเพื่อนตัวเล็กของตน (//กับจิโร่มารุอิคุงดูสูงกว่า แต่พอเจอคนในชมรมทีตัวเล็กทันตาเห็นเลยแหะ =_=) อย่างสนิทสนม เรียกสายตาอมหิตจากยางิวที่จ้องมาได้เป็นอย่างดี จนนิโอต้องรีบปล่อยมือจากบุนตะทันที ขนาดเพื่อนยังหวงขนาดนี้ ถ้ากับคนอื่นไม่ตายกันไปข้างเลยหรือไง 

   "ซ้อมกันต่อได้แล้ว!! เจ้าพวกบ้า!!" รองกัปตันหน้าโหดตะโกนลั่นอย่างอารมณ์เสียที่พวกตัวจริงเอาแต่เล่นกันไม่เป็นอันซ้อมกันสักที

   "ไม่เอาน่า อย่าเครียดมากสิ เดี๋ยวแก่เร็วหรอกเก็นอิจิโร่^^" ยูกิมูระกัปตันหน้าหวานแห่งริคไคเอ่ยอย่างนึกสนุก พลางเดินไปตบไหล่บุนตะอย่างปลอบๆที่โดนดุ พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้

   "งั้นวันนี้เลิกซ้อมได้!!" เสียงหวานประกาศลั่นทำให้ทุกคนอึ้งกันเป็นแทบๆโดยเฉพาะรองกัปตันนี่แหละ เมื่อได้สติเสียงเฮของทุกคนก็ร้องลั่นด้วยความดีใจ แต่ทว่าก็โดนตัวมารมาขัดอีกครั้ง

   "ไม่ได้!!" เสียงที่ทรงอำนาจอีกเสียงก็ตะโกนลั่นเช่นกัน พลันทำให้เสียงร้องดีใจเมื่อครู่เงียบกริบไปในทันที สีหน้าของทุกคนพลางสลดลงทันที ยูกิมูระเองก็เริ่มชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยที่โดนขัดใจ เมื่อซานาดะสังเกตเห็นเขาเริ่มหวั่นใจหน่อยๆ

   "เก็นอิจิโร่ขัดฉันหรอ" ยูกิมูระเริ่มเปลี่ยนจากสีหน้าไม่พอใจกลายมาเป็นอ้อนๆ บีบน้ำตาหน่อยๆเพื่อเป็นการโอนเอียงอีกฝ่าย ซึ่งเป็นวิธีที่เขานั้นทำบ่อยและทุกครั้งมันก็มักจะได้ผล ครั้งนี้ก็เช่นกัน....

   "ม..ไม่ใช่ แต่มันใกล้ถึงการแข่งแล้วเราควรซ้อมกันต่างหาก" ซานาดะอธิบายแต่รู้สึกเหมือนเขาจะคิดผิดเมื่อคนตรงหน้าเริ่มบีบน้ำตาที่ไม่รู้ว่าไปใส่ยาหยอดตามาตอนไหนอีกครั้ง

   "เก็นอิจิโร่ ฉันก็แค่อยากให้ทุกคนได้พักบ้างก็เท่านั้นเอง ไม่ได้หรอ" ยูกิมูระทำเสียงสะอึ้นคล้ายจะร้องไห้ ถ้าคนอื่นไปทำท่าทางแบบนั้นล่ะก็ถ้าไม่โดนสั่งวิ่งรอบสนามสักร้อยรอบ ก็โดนสั่งงดกิจกรรมไปเลยก็ได้ เอ๊ะ!! จริงสิถ้าได้งดกิจกรรมชมรมก็หมายความว่าเขาจะได้อยู่กับจิโร่มากขึ้น แต่ถ้าให้ไปทำท่าทางแบบนั้นใส่ซานาดะล่ะก็ โดนสั่งวิ่งรอบสนามหรือฝึกเพิ่มเป็น 3 เท่ายังจะดีกว่า

   "ก...ก็ได้ๆ" ในที่สุดยูกิมูระก็เป็นผู้ชนะอีกครั้ง เมื่อได้คำตอบอันเป็นที่น่าพอใจแล้วทุกคน ไม่สิ! แค่บุนตะคนเดียวมากกว่าที่รีบวิ่งไปเก็บของและออกจากคอร์ดไป

   "เร็วแท้" และนี่คือ เสียงของทุกคนในคอร์ด

●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°

   "แฮ่กๆๆ มารุอิคุงเนี่ยพูดอะไรน่าอายได้หน้าตาเฉยเลยนะ" จิโร่ที่วิ่งจากที่คอร์ดออกมาที่หน้าประตูโรงเรียนด้วยท่าทางหอบๆ
   "จิโร่!! จิโร่!!" เสียงของบุนตะดังมาแต่ไกล จิโร่หันไปทางต้นเสียงพลางเห็นบุนตะที่กำลังวิ่งหน้าตั้งมาอย่างรีบร้อนๆ แล้วรีบคว้ามือของแกะน้อยและวิ่งออกไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว คราวนี้เป็นฝ่ายของจิโร่ที่งงแทน
   "ด..เดี๋ยวสิ มารุอิคุงจะไปไหนน่ะ เสื้อผ้าก็ไม่เปลี่ยน" จิโร่ถามโดยที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดวิ่งและยังไม่ปล่อยมือกันด้วย

   "เดทไง" บุนตะตอบ
   "แล้วจะไปที่ไหนล่ะ" เมื่อถามจบทั้งคู่ก็หยุดนิ่งกันทันที ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับจากบุนตะ มีแต่เสียงหอบหายใจจากจิโร่เท่านั้น

   "นั่นสิจะไปที่ไหนกันดีล่ะ?" 
   "อย่าตอบ...คำถามด้วย...คำถามสิ แฮ่กๆ" จิโร่ตอบกลับด้วยเสียงขาดช่วงไปบ้างแต่ก็ยังพอให้บุนตะเข้าใจ

   "งั้นจิโร่อยากไปไหนล่ะ" บุนตะถามพลางหันหน้ามาหาจิโร่ที่เริ่มหายเหนื่อยจนหายใจเป็นปกติแล้ว แกะน้อยทำท่าครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะตอบคำถามที่ทำให้บุนตะหน้าขึ้นสีระเรื่อ

   "ถ้ามีมารุอิคุงล่ะก็ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ"
   "O//////O"
   "มารุอิคุงเป็นอะไรน่ะ ไม่สบายหรอถ้างั้นฉันกลับก่อนก็ได้นะ" จิโร่เอ่ย พลางยืนหน้าเข้าไปใกล้บุนตะอย่างเป็นกังวล ก่อนจะนำมือเล็กไปทาบหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างเบามือ
   "ไม่ได้นะ!!" บุนตะตะโกนลั่นก่อนจะคว้ามือของจิโร่เอาไว้แน่นราวกับถ้าปล่อยแล้วคนตรงหน้านี้อาจจะหายไปจริงๆก็ได้

   "จะไปไหนไม่ได้นะ" บุนตะว่าต่อ
   "อืม~ งั้นเราไปที่ไหนดี สวนสนุกดีม่ะ เมื่อวานนะฉันได้ยินมาว่าเรียวกับโจทาโร่ไปมาล่ะ ฉันก็อยากไปบ้าง" จิโร่ยิ้มร่าอย่างน่ารัก พลางทำให้คนเห็นอดยิ้มตามไม่ได้ แต่อยู่ๆความรู้สึกขัดใจอะไรบางอย่างนั้นก็ประทุขึ้นอีกครั้ง 

   "อีกแล้ว" บุนตะพึมพัมเบาๆคนเดียว แต่ทั้งที่คิดว่าเบาแล้วแท้ๆอีกฝ่ายกลับได้ยิน แต่ยังถือว่าโชคดีที่จิโร่ได้ยินไม่ชัด

   "เมื่อกี้พูดอะไรน่ะ"
   "เอ่อ เปล่า...นี่จิโร่ช่วยพูดชื่อของตัวจริงทีมนายให้ฟังหน่อยสิ เอาแบบที่นายเรียกประจำน่ะ" บุนตะว่าพลางจ้องหน้าแกะน้อยอย่างจริงจัง จนคนถูกมองแปลกใจ

   "เอ๋? ก็ได้อยู่หรอก เอ่อ...ก็มีอาโตเบะ ยูชิ เรียว โจทาโร่ คาบาจิ งาคุโตะ ฮิโยชิ ทำไมหรอมีอะไรหรือเปล่า"

   ชัดเลย...เข้าใจแล้วว่าอะไรที่ทำให้รู้สึกขัดใจมาโดยตลอด

●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°

     อีกด้านหนึ่ง ณ พุ่มไม้ หลังกำแพง ข้างเสาไฟฟ้า และบนหลังคา(?) ได้มีผู้ที่สอดส่องเหตุการณ์ของบุนตะและแกะน้อยอยู่ โดย...
     พุ่มไม้ คิริฮาระ อากายะ และ ยานางิ เร็นจิ 

     หลังกำแพง ซานะดะ เก็นอิจิโร่ และ ยูกิมูระ เซอิจิ

     บนหลังคา นิโอ มาซาฮารุ และ ยางิว ฮิโรชิ

     ข้างเสาไฟฟ้า แจ็กกัล คุวาฮาระ (//คนไม่มีคู่มันช่างโดดเดียวจริงๆ)

     "เจ้าพวกนั้นไม่ร้อนแรงกันเลยนะเนี่ย เนอะยางิว" นิโอว่า พลางเคลื่อนมือไปโอบเอวของยางิวและขยับให้ใกล้กันมากขึ้น
     "ไม่ต้องมาตีเนียนเลยนะ นิโอคุง" ยางิวว่าพลางหยิกมือที่โอบตนออกด้วยใบหน้านิ่งๆโดยยังไม่ละสายตาออกจากทั้งคู่ นิโอลูบมือของตัวเองเบาๆ เพราะ ความเจ็บ ก่อนจะสังเกตได้ว่าคนรักของเขานั้นไม่ได้สนใจเขาเลย นิโอรู้สึกเคืองนิดๆจึงจับหน้าของอีกฝ่ายให้หันมาสบตากับตนเอง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิดกันก่อนจะค่อยผละออกช้าๆ

     "O//////O" ยางิวที่ยังอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกได้แต่จ้องหน้าอีกฝ่ายก่อนจะเบือนหน้าหนีไม่สนใจอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นิโอได้แต่ยิ้มกับท่าทีที่น่ารักของคนข้างๆ เพราะ ใบหน้าที่แดงไปจนถึงใบหู

     "เจ้าพวกนั้นจะมาจู๋จี้กันแทนทำไมเนี่ย" ซานาดะว่าพลางถอนหายใจอย่างหน่ายๆกับการกระทำของเพื่อนและลูกทีมของตน ต่างกับยูกิมูระที่เอาแต่ยิ้มแบบขำๆกับท่าทีของซานาดะ

     "ช่างพวกนั้นเถอะน่า เก็นอิจิโร่" ยูกิมูระว่า พลางเอื้อมมือมาเกาะแขนของซานาดะอย่างรักใคร่ ซานาดะสะดุ้งนิดๆกับท่าทีของคนรักของตนแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร พลางเอื้อมมือมาลูบผมสีน้ำเงินนุ่มโดยไม่ได้สนใจคู่ที่ตัวเองแอบตามอยู่เลยสักนิด

     "พวกรุ่นพี่กับกัปตันนี่เข้าโลกส่วนตัวไปเรียบร้อยแล้วนะครับ ไม่มีใครสนใจรุ่นพี่มารุอิเลย" อากายะเอ่ยบ้างอย่างเอือมๆ
     "อยากเข้าโลกส่วนตัวบ้างไหมล่ะ อากายะ" คำพูดนี้ไม่ใช่หลุดออกมาจากปากใครที่ไหน แต่เป็น 'ยานางิ เร็นจิ' ที่พูดออกมา ถ้าเป็นปกติล่ะก็เขาจะไม่พูดอะไรน่าอายแบบนี้แน่นอน แต่พออยู่กับเด็กตรงหน้านี่แล้ว คำพูดพวกนี้กลับเป็นคำที่เขาพูดได้อย่างไร้ซึ่งความอายไปในทันที อากายะอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะพลันหน้าแดงจนเป็นลูกตำลึง เขารีบเบือนหน้าหนีทันทีอย่างอายๆ คนมองยิ้มน้อยๆอย่างนึกเอ็นดูพลางเอามือลูบหัวของอากายะอย่างอ่อนโยน และแล้วทั้ง 2 คน ก็หลุดไปอยู่ในโลกส่วนตัวอีกคู่

     "เจ้าพวกนั้นมาทำอะไรกันแน่เนี่ย --''--"

●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°

     กลับมาที่คู่หลักเราอีกครั้ง อิอิ

     ชัดเลย...เข้าใจแล้วว่าอะไรที่ทำให้รู้สึกขัดใจมาโดยตลอด

     "ทำไมหรอมารุอิคุง" จิโร่เอ่ยถามอย่างงง
     "นี่จิโร่" บุนตะเรียกอีกฝ่ายเบาๆ คนถูกเรียกก็ทำหน้างงๆกับน้ำเสียงจริงจังของคนตรงหน้า
     "หืม??"
     "เรียกชื่อฉันหน่อยสิ"
     "ชื่อหรอ??" จิโร่ถามย้ำอีกครั้ง บุนตะพยักหน้ารับเบาๆ พลางจ้องใบหน้าที่แลดูไร้เดียงสาไม่วางตา
     "มารุอิคุง"
     "เรียกชื่อสิไม่เอานามสกุล" จิโร่ที่ยังงงๆอยู่ก็ยิ่งงเข้าไปใหญ่ แต่ในเมื่อคนตรงหน้าอยากให้เขาเรียกชื่อมันก็ช่วยไม่ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นจิโร่จึงตั้งใจพูดชื่อของบุนตะออกมา แต่ทว่าเมื่อง้างปากเตรียมจะพูดนั้นเขากลับพูดไม่ออก พลันหน้าแดงเข้าไปอีกจนพูดแทบไม่เป็นภาษา

     "บ..บุน..บุน @/////@"
     "บุนอะไรหรอจิโร่^^" บุนตะอมยิ้มเล็กๆกับท่าทีของคนตรงหน้า ใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อเวลาเรียกชื่อเขา เพราะ ความไม่ชินกับความอายทำให้แกะน้อยดูน่ารักมากขึ้นเป็นทวีคูณ

     "บุน...บุนตะคุง ~/////~" ว่าจบก็แทบเป็นลม จิโร่ยืนหอบหายใจหน้าแดง ราวกับว่าไปวิ่งมาราธอนมายังไงอย่างนั้น ผิดกับบุนตะที่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ เพราะ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อของเขา (ถึงจะบังคับก็เถอะ) 

     "เรียกอีกสิ" เขาคะยั้นคะยออีกครั้ง แต่คราวนี้อีกฝ่ายคงไม่เล่นด้วยเป็นแน่
     "ม..ไม่เอาหรอก ไม่เรียกแล้ว ฉันจะกลับแล้ว>////<"ว่าจบจิโร่ก็รีบสาวเท้าเดินหนีอย่างรวดเร็วทันที บุนตะที่ได้แต่ยิ้มกับท่าทางที่เขินอายของจิโร่ก็เดินตามไป

     "รอด้วยสิจิโร่~ ♡"

●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°●°

   แถมจ้า~
     ขณะเดียวกันนั้นเองบุคคลที่แอบมองสถานะการณ์ต่างก็เริ่มคิดตามบทสนทนานั้นจนในที่สุดก็บรรลุจนได้
     "จะว่าไป...เก็นอิจิโร่ก็ไม่เรียกชื่อฉันเหมือนกันนี่น่า" ยูกิมูระเริ่มเอ่ย ใบหน้าหวานเริ่มดูจริงจังขึ้นภายในพริบตา ก่อนจะหันมาจ้องหน้าซานาดะอย่างคาดหวังคล้ายจะบอกว่า เรียกชื่อฉันบางสิ
 
    "ม..ไม่เอาน่ายูกิมูระ นายก็รู้นิว่าฉันไม่ชินน่ะ" ซานาดะเอ่ยดักทางก่อนจะโดนสายออดอ้อนที่ยากจะปฎิเสธลงได้ เมื่อว่าจบใบหน้าของยูกิมูระก็หมองลงทันที ซานาดะทำท่าลุกลี้ลุกลนอย่างร้อนใจ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างอ่อนใจ

     "ค..แค่ครั้งเดียวนะ" ใบหน้าหวานยิ้มกว้างทันทีเมื่ออีกฝ่ายพูดจบ ซานาดะหน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยก่อนจะเบือนหันหนี
     "ซ..เซย์อิจิ" ซานาดะเรียกอย่างอายๆ ยูกิมูระยิ้มร่าทันทีก่อนจะกระชับกอดอีกฝ่ายอย่างรักใคร่และจะดึงอีกฝ่ายออกจากบริเวณนั้นและออกไปด้วยกัน
* * * * * * * * * * * * *
  
     "หืม~ท่าทางจะผ่านไปด้วยดี 2 คู่แล้วสินะ แล้วเราล่ะอากายะ" ยานางิพูดคล้ายลองเชิง ซึ่งไม่ว่าใครต่อให้โง่แต่ไหนก็ต้องรู้ทั้งนั้นว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร ฝ่ายถูกถามนั่งหน้าแดงราวกับไม่อยากอยู่ตรงนี้ อยากจะหนีจากสถานะการณ์ที่ชวนให้ก้มหน้ามุดดินนี่จริงๆ

     "อ..อะไรหรอครับรุ่นพี่" อากายะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ถึงน้ำเสียงจะดูตื่นตะหนกแค่ไหนก็ตาม ยานางิที่รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายทำเป็นแกล้งไม่เข้าใจเท่านั้นก็อดรู้สึกสนุกไม่ได้ที่จะได้แกล้งร่างเล็ก

     "ลองเรียกชื่อฉันบ้างฉันบ้างสิอากายะ ให้ฉันเรียกชื่อนายอยู่คนเดียวแบบนี้มันขี้โกงนะ"
     "อ..อะไรกันครับรุ่นพี่..ผ..ผมก็เรียกรุ่นพี่ยานางิอยู่แล้วนิครับ" อากายะพยายามหลีกเลี่ยงสุดชีวิต จนอีกฝ่ายต้องเปลี่ยนไปใช้ไม้แข็งแทน ถึงมันจะดูเป็นวิธีที่งี่เง่าก็เถอะ แต่พอใช้กับร่างเล็กแล้วมันแลดูเป็นวิธีที่น่ารักและใช้ได้ดีที่สุดเลย

     "ถ้าไม่เรียกล่ะก็จะไม่รักนะ แต่ถ้าเรียกล่ะก็จะรักมากขึ้นอีกเยอะเลยล่ะ" เมื่อได้ยินดังนั้นร่างเล็กก็หูผึ่งทันที ดวงตาทอประกายอย่างดีใจ ก่อนจะเรียกชื่อของคนรักอย่างตั้งใจ ถึงจะอายก็เถอะ

     "ร..รุ่นพี่เร็นจิ! เร็นจิ!ๆๆๆๆ เร็น...จิ~ @/////@"
     "อ้าว? หมอบไปซะแล้วหรอ ช่างเถอะ น่ารักจริงๆเลยน้า~อากายะ" ว่าจบเขาก็อุ้มร่างบางด้วยท่าเจ้าหญิงออกไปทันที 
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

     "นี่~ยางิว"
     "ไม่ครับ"
     "ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ"
     "แค่นิโอคุงง้างปาก ผมก็รู้ไปถึงชาติกำเนิดแล้วล่ะ" ยางิวดักทางอย่างรู้ทันว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร แต่จะให้เขาพูดน่ะหรอ...ไม่มีทางซะหรอก น่าอายจะตาย นิโอทำหน้าหงอยทันที(ถึงแม้ว่าจะแกล้งก็ตาม) แต่คนที่เป็นทั้งคนรักและคู่หูทำไมเรื่องแค่นี้จะไม่รู้ 

     "ถึงจะใช้วิธีนั้นกับผมไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ นิโอคุง" ยางิวขยับแว่นให้เข้าที่เล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนก้อนจะเตรียมลงจากหลังคาบ้านใครก็ไม่รู้ นิโอเบ้ปากเล็กน้อยที่โดนรู้ทัน แต่คนอย่างนิโอ มาซาฮารุ ที่เรื่องแกล้งเป็นที่หนึ่ง ลูกตื้อเป็นที่สองอย่างเขาไม่มีทางตัดใจไปง่ายๆแน่นอน

     "ยางิว~แค่ครั้งเดียวก็ยังดี ครั้งเดียวก็ได้นะ นะ" นิโอยังคงพยายามต่อไป
     "ไม่ครับ"
     "นิโอ~~~"
     "ไม่ครับ"
     "TT O TT"
  พยายามต่อไปนะนิโอ สู้ต่อไปอย่ายอมแพ้นะ
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
 
    ฟิ้ว~~
     "คนไม่มีคู่ มันโดดเดียวจริงๆนะ" และแล้วชะตากรรมของคนไม่มีคู่อย่างแจ็กกัลคุง ก็ได้แต่ยืนหลบหลังเสาต่อไป......

●°●°●°●°●°●°●°●° จบจ้าาา °●°●°●°●°●°●°●°

     อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะจ้าาาาา จุ๊บๆ
   
     ไปล่ะ บ๊ายบายยยยย ♡♡

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Kuro_Hime จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 02:22
    สงสารแจ็กกัลมาดมาย 55555555
    #2
    0
  2. วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 16:18
    น่ารักกกก><
    ชอบค่าาาาา
    #1
    0