#สัต(ว)แพทย์สายโหด ll MARKBAM ll GOT7 BTS

ตอนที่ 15 : rewrite ll ตอนที่ 14 - ฝนฟ้า ความในใจ รักสุดท้าย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    8 ส.ค. 61




ตอนที่ 14 - ฝนฟ้า ความในใจ รักสุดท้าย  [100%]



          "ไหนพยากรณ์ตอนเช้าบอกว่าวันนี้ไม่มีฝนไงคะ คุณมาร์ค"เสียงของแม่นมลีดังแทรกเสียงฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก มาร์คและแบมแบมที่ลงมาด้านล่างพร้อมเจ้าสองสีแมวแสบ


               และยืนอยู่ท่ามกลางความมืดสะด้วยสิ เพราะหลังจากที่ฝนตกลงไปไม่นานนักไฟก็ดับทั้งบ้าน เล่นเอาแม่บ้านคนอื่นๆ ออกมาหาไฟฉายและเทียนไขกันให้วุ่นเลยล่ะ ไม่กี่นาทีจากความมืดก็เริ่มมีแสงสว่างแทรกเข้ามา


          "ก็นะครับ แม่นมจะเอาอะไรมากกว่าพยากรณ์อากาศที่เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาล่ะครับ"มาร์คตอบก่อนจะรับไฟฉายที่แม่นมลียื่นให้เขากับแบมแบมคนละกระบอก แบมแบมแอบมีโค้งๆ ตามมารยาทนิดหน่อย


               ฝนตกว่าซวยแล้วแต่ไฟดับนี่ซวยกว่าไหนจะแบตหมดทั้งคู่อีก ละคือตอนนี้มันก็เริ่มดึกเขายังไม่ทันได้บอกที่บ้านเลยด้วยซ้ำ


               แม่เขาต้องห่วงแน่ๆ เห้อ


          "เป็นไรไอ่ย้วย"มาร์คถามหลังจากที่เห็นสีหน้าของแบมแบมในความมืดจางๆ สีหน้าไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก


          "กลัวแม่กับลุงเป็นห่วง จะโทรไปยังไงเล่า"แบมแบมว่า มีสองทางก็คือฝ่าฝนที่ตกลงมาเหมือนฟ้าจะถล่มไม่ก็รอให้ฝนหยุดตกที่ไม่รู้เลยว่าจะหยุดวันนี้หรือพรุ่งนี้กันแน่


          "เออน่า ฝนตกขนาดนี้เขาคงคิดว่ามึงไม่อยู่บ้านยูคยอมก็ยองแจนั้นแหละ ทะเลาะกันหนิเขาก็รู้นิสัยมึงดีป่ะวะ"มาร์คพูดรวบรัดจนเกือบงงตาม แต่ก็ถูกนั้นแหละเวลาที่เขาทะเลาะกับคนที่บ้านก็ไม่อยากไปบ้านนัก ก็หวังให้แม่และลุงคิดแบบนั้นน่ะนะ


               ไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วงแล้ว


          "แล้วนี่คุณแบมแบมจะกลับไงหรอคะ"แม่นมลีถามขึ้นหลังจากพากันเงียบไป แบมแบมแอบตกใจเหมือนกันเล่นเอาแม่นมลีเผลอยิ้มออกมา


          "มะ ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณก็ได้ครับมันดูแปลกๆ เดี๋ยวบาปจะกินหัวเอา"แบมแบมรีบแย้งทันที ปกติผู้ใหญ่ที่ไหนเขาจะมาเรียกเด็กว่าคุณกัน ถึงจะมีฐานะด้อยกว่าแต่ก็นะผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีอายุมากกว่าไม่ว่าจะอยู่ในฐานะไหนก็ไม่ควรเรียกคนที่เด็กว่าคุณเดี๋ยวบาปกินหัวหมด


          "ผมว่าคงรอให้ฝนหยุดน่ะครับ ไม่ก็รอให้ซาลงก่อนค่อยออกไปคือผมไม่ได้บอกที่บ้านน่ะครับ"แบมแบมตอบคำถามของแม่นมลี


          "แต่นมว่าไม่น่าหยุดนะคะ คงจะตกหนักกว่านี้เรื่อยๆ งั้นคืนนี้หนูแบมแบมนอนที่นี้มั้ยคะ เดี๋ยวนมให้คนไปเตรียมห้องไว้ให้"แม่นมเสนอขึ้นมา ทั้งมาร์คและแบมแบมหันไปมองหน้ากันอย่างคิดหนัก


               จะนอนนี้ก็เกินไปอ่ะนะ จะให้ฝ่ากลับไปก็คงไม่ใช่เพราะตอนนี้ดูเหมือนฝนจะไม่หยุดง่ายๆ ด้วย


          "อ่า..."


          "เดี๋ยวนมให้พวกเด็กๆ ไปจัดห้องในนะคะ"แบมแบมหันไปมองมาร์คอย่างขอความช่วยเหลือ เขาไม่ชอบนอนแปลกที่คนเดียวนะเว้ย


               มันน่ากลัวอ่ะ!


          "แม่ครับ--เดี๋ยวให้นอนกับผมก็ได้ครับรบกวนเปล่าๆ นี่ก็ดึกแล้วแม่ขึ้นไปนอนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับแม่"มาร์คปฏิเสธแทน ซึ่งผู้อาวุโสของบ้านอย่างแม่นมลีก็ไม่ว่าอะไรกลับยิ้มกว้างให้มาร์คและแบมแบม ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้านเพื่อไปพักผ่อนเหมือนที่มาร์คบอก


               แม่นมลีเหมือนจะเป็นคนที่ใหญ่ที่สุดเลยก็ว่าได้ไม่ว่าจะเป็นพ่อของมาร์คก็ต้องให้ความเคารพ เพราะแม่นมลีเลี้ยงทั้งคุณชายต้วนและมาร์คเองกับมือ อยู่มาตั้งแต่ปู่ของมาร์คด้วยซ้ำ และนั้นแหละเธอถึงได้เป็นแม่คนที่สองของมาร์คในทันที


          "มึงจะนอนนี้มั้ยถ้าไม่กูจะได้เอารถไปส่ง"


          "ถ้ากูเลือกกลับบ้านมึงจะไปส่งกูป่ะล่ะครับ"


          "ก็ไม่นะ ขืนออกไปมีหวังตายทั้งคู่"มาร์คไหวไหล่เบาๆ 


          "แล้วจะถามหาส้นตีนไรวะ ไปส่งไม่ได้ก็ไม่ต้องถามดิก็รู้ว่าไปส่งก็ตายห่าพอดี"มาร์คยิ้มกับคำพูดที่ดูจะเหมือนเป็นห่วงของแบมแบม เขาก็แค่หยอกเล่นๆ ไอ่ไปส่งก็ไปส่งได้อยู่หรอกแต่ก็ห่วงชีวิตของคนตัวเล็กเหมือนกัน ยิ่งฝนตกหนักทัศนะการมองเห็นยิ่งต่ำ 


               นั้นแหละมีสิทธิ์ตามแม่ไปอยู่บนสวรรค์แน่ๆ รวมถึงแบมแบมด้วยอาจจะได้ไปเยี่ยมพ่อก่อนแม่ก่อนลุงแหง่ๆ 


          "ทำไมแม่งต้องมาตกตอนนี้ด้วยวะ"แบมแบมบ่นออกมา ถ้าเขารู้นะว่าตกดึกแล้วฝนจะตกแบบนี้คงกลับบ้านไปแล้ว แต่นี้คือเช้ากลางวันหัวค่ำพระอาทิตย์ยังอยู่บนฟ้าอยู่เลย แต่ไม่กี่ชั่วโมงถัดมาฝนกลับตกลงแบบนี้


               เยี่ยมเลยประเทศไทย ผ้าที่ตากไว้ขึ้นราแน่ๆ 


          "โทษไปก็เท่านั้นแหละวะ"


          "แค่บ่นป่ะ"แบมแบมตวัดหางตาใส่มาร์คที่ยิ้มกว้างออกมา เขาน่ะชอบเวลาแบมแบมด่า เวลาบ่น เวลาโมโห ที่สุดแล้วล่ะจริงๆ แล้วก็ชอบทุกอย่างที่เป็นแบมแบม ไม่มีอะไรที่เขาไม่ชอบเลยสักนิดเดียว แต่จะว่าไปนะก็มีอย่างหนึ่งที่เขาไม่ชอบก็คือ


               น้ำตา น้ำตาของแบมแบม คนแบบนี้ไม่เหมาะสมกับน้ำตาด้วยซ้ำ


               เหมาะกับน้ำเกลือที่โรงพยาบาลมากกว่า คนอะไรหน้าพร้อมหาเรื่องตลอดเวลา


          "งั้นกลับห้องเหอะ ด้านนอกยุงเยอะเดี๋ยวจะป่วยเอา"


          "อือ เริ่มง่วงแล้วด้วย"แบมแบมว่า ไอ่ที่ง่วงไม่ใช่เจ้าตัวนะไอ่ตัวขนปุยสีขาวนี้ต่างหากที่เริ่มเอาคางเกยมือแขนแบมแบมเตรียมพร้อมนอนตลอดเวลา ทั้งสองคนและหนึ่งตัวขึ้นมาบนห้องพร้อมไฟฉายคนละกระบอก แบมแบมวางเจ้าสองสีที่ไร้ชื่อไว้บนโซฟาส่วนตัวเองก็ฟุบลงไปนอน 


               นอกจากแมวจะง่วงแล้วแบมแบมก็เริ่มง่วงเหมือนกัน ยิ่งฝนตกยิ่งง่วงไปกันใหญ่


               โอ่ย หนังตาจะปิดแล้วเด้อ


          "ไปอาบน้ำดิ"


          "ไม่มีเสื้อผ้าจะให้อาบไงเล่า"


          "ก็ใช้ของกูไงครับ อ่ะเอาไปรีบอาบล่ะกูจะได้อาบต่อ เร็วไอ่ย้วย"มาร์คเล่งแบมแบม คนถูกเร่งหันมาชักสีหน้าใส่ก่อนจะมองเสื้อผ้าในมือของมาร์คแล้วถอนหายใจออกมา


               ต้องนอนนี่จริงๆ หรอวะเนี้ย


          "ขะใจ๋แหน่ไอ่ย้วย"เออ เร่งเป็นภาษากลางไม่พอยังเร่งเป็นภาษาเหนืออีกนะ


          "ครับคุณพ่อ! "แบมแบมคว้าไฟฉายและเสื้อผ้าในมือของมาร์คตรงดิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที เหลือเพียงมาร์คที่ยิ้มกว้างออกมา


               ดื้อก็น่ารักนะเนี้ย






               ตอนนี้เวลาก็เกือบจะตีสองเข้าให้ที่ฝนตกจนกระทั่งมาร์คอาบน้ำเสร็จฝนยังไม่หยุดตกเลย ดูท่าพายุจะเข้าแล้วล่ะและตอนนี้ไฟก็ยังไม่มาเช่นเคย เขาปิดไฟฉายลงก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้างแบมแบมที่ฟุบลงอยู่บนโซฟา รอยยิ้มกว้างที่สุดประดับอยู่บนใบหน้าของมันมาร์คต่างจากทุกครั้งที่มองแบมแบม


               สงสัยหัวใจไม่รักดี ไปรักคนอวดเก่งแล้วมั้ง


               มันรักไปตั้งนานแล้วนี่หว่า จะมาตกหลุมรักอะไรกัน


               เพ้อเจ้อเว่อร์ นึกว่าพระเอกละคร


          "ฝันดีเชียวนะไอ่ย้วย"มาร์คลูบที่แก้มของแบมแบมเบาๆ เขาแอบเห็นว่าแบมแบมนอนหลับแล้วยิ้มหวานออกมา ในฝันนั้นจะมีใครบ้างนะ


               คงไม่มีเขาในนั้นแน่ๆ 


          "มึงมีดีไรว่ะ ทำไมถึงทำให้กูตกลงไปในหลุมซ้ำแล้วซ้ำเล่า... มึงไม่มีดีอะไรเลยว่ะย้วย"มาร์คมองแบมแบมที่หลับลึกมาก แถมดูไม่ปวดอด้วยคงนอนแบบนี่บ่อยล่ะมั้ง? ตั้งแต่ที่มาร์คเลิกกับแฟนคนแรกไปเมื่อ 5 ปีที่แล้วก็นั้นแหละเขาก็กลายเป็นพ่อเสือสาวทันที แต่สำหรับมาร์คเขาก็แค่ไปเดทด้วยเท่านั้นไม่มีอะไรเกินเลย


               มาร์คไม่ได้ชั่วครับ ไม่ได้ฟันใครแล้วทิ้ง


          "ไอ้ย้วยลุกขึ้นไปนอนเตียงดีๆ เดี๋ยวปวดคอ"มาร์คสะกิดแบมแบมที่น่าจะหลุดไปแล้ว เหมือนคุยกับร่างไร้วิญญาณที่ยังมีลมหายใจ มาร์คถอนหายใจแรงๆ ออกมากับความหลับลึกของแบมแบม มาร์คตัดสินใจช้อนร่างเล็กของแบมแบมที่ไม่เบาเลย


               นึกว่าแบกถังปูน


          "หลับสบายเลยนะมึง"มาร์คบ่นเบาๆ แบมแบมโดนอุ้มขนาดนี้ยังไม่ตื่น โคตรหลับลึกอ่ะถ้าเกิดว่าเขาไม่ใช่คนดีป่านนี้แบมแบมอาจจะโดนลักหลับไปแล้วก็ได้


               แต่ถ้าเป็นเขาไม่มีวันนั้นหรอกนะ พอดีว่าหล่อและดีด้วยอ่ะครับ


               ง่อววววววว


          "ตอนนอนก็ไม่มีพิษมีภัยนี่หว่า แต่ทำไมตื่นมาถึงร้ายนักวะ ห่ะ "มาร์คพูดขึ้นพร้อมกับเกลี่ยผมหน้าที่ไม่ได้ผ่านการเป่าให้แห้งหรือจัดทรงใดๆ มันถึงยาวปรกหน้าปรกตาแบบนี้ 


          "ทำไมถึงได้ทำให้กูตกหลุมรักซ้ำๆ แบบนี้วะ"มาร์คจ้องใบหน้าหวานของแบมแบมที่เหมือนผู้หญิงก็ไม่เชิง มันมีเค้าโครงผู้ชายก็จริงแต่กลับหน้าหวานชวนให้หลงใหลแบบนี้ เขาแทบไม่คิดว่าจะมีผู้ชายที่หน้าหวานมากขนาดนี้ ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ชายมาร์คคงคิดว่าตัวเองจีบทอมแน่ๆ 


          "กูอยากรู้จังย้วย"มาร์คหยุดการกระทำลงก่อนจะพูดเสียงอ่อน


          "..."


          "ว่าผู้ชายที่ชื่อแจ็คสันเขาเป็นใคร"


          "ทำไมมึงถึงรักเขามาก"


          "ทำไมมึงถึงไม่ยอมเพื่อใจให้กูบ้าง"


          "ทำไมมึงถึงไม่มองว่ากูไม่ได้มาเล่นๆ กูจริงจังนะ--มึงเคยเห็นบ้างมั้ยวะ"มาร์คเหมือนคุยกับอากาศ เขาพูดไปมันก็เท่านั้นแบมแบมไม่ได้ยินหรอก เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาที่ทิ้งตัวนอนลงข้างๆ แบมแบมพลิกตัวนอนหันไปอีกข้างราวกับนอนที่บ้าน


               หลังจากนั้นมาร์คก็จมสู่ห้วงนินทราจากความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บที่ยังคงมาๆ หายๆ 


               ต่างจากอีกคนที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นสายตาหมองถอดมองในความมืดพร้อมเสียงถอนหายใจเบาๆ


               ต่อให้มาร์คจริงจังมากขนาดไหน


               แบมแบมก็ยังรักแค่แจ็คสัน รักแรกและอาจจะเป็นรักสุดท้าย


          "ขอโทษนะ มันคงเป็นไปไม่ได้ว่ะ"





               สองวันถัดมา


          "ห่ะ ค่ายอาสา! "แบมแบมตะโกนเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง ไม่แปลกนักหรอกเพราะชาวสัตวแพทย์ก็เป็นแบบแบมแบมตอนรู้แรกๆ 


          "เออ ค่ายอาสาของมหาวิทยาลัยไง เสียงดังไปได้นะไอ่อ้วน"แบมแบมหันมามองค้อนใสจองกุก ไม่ใช่ที่โดนดุเรื่องเสียงดังนะแต่คือโดนด่าว่าอ้วนนั้นแหละ


               อ้วนตรงไหน ตรงไหนมิทราบคุณเพื่อนหน้ากระต่าย(เวร)


          "เดี๋ยวๆ ไปค่ายอาสาแล้วเกี่ยวไรกับสัตวแพทย์อ่ะ ไหนบอกว่าสัตวแพทย์จะไม่เข้าร่วมโครงการค่ายอาสาของมอไง"แบมแบมถามรัวออกมาอย่างไม่เข้าใจ เมื่อตอนเขาอยู่ปีหนึ่งและปีสองหรืออาจจะนานมาแล้ว รุ่นพี่เคยบอกว่าพวกสัตวแพทย์ไม่เข้าร่วมโครงการออกค่ายอาสาของมหาวิทยาลัยเพราะออกค่ายบ่อยอยู่แล้ว


               ก็นะพอมาปีเขาดันโดนแจ็คพ็อตแตก


          "ก็พวกกูพึ่งรู้จาก'จารย์ปรีชาแกเหมือนกัน คณะบดีคณะเราอ่ะดิไปแจ้งทางมอว่าสัดแพทย์ปีนี้จะเข้าร่วมด้วย และเอาแค่ปีสาม"เพื่อนในคณะคนหนึ่งบอกแบมแบม เขาแอบตกใจนิดหน่อย(?) ที่หวยมาลงรุ่นพวกเขาและคาดว่าจะลงรุ่นต่อไปต่อเรื่อยๆ 


          "เอ้าคณะเราแม่งก็ออกค่ายทุกปีป่ะวะ"อีกคนในหมู่พูดขึ้น ทุนเดิมของคณะนี้คืออกค่ายเกือบทุกเทอม เรียนก็หนักค่ายก็ต้องไป


          "จะไปรู้เออ มึงคงต้องคุยกับคณะบดีละถ้าจะขอความจริง--แม่งเอ้ย คราวนี้บนดอยด้วยนะ"จองกุกพูดขึ้น พวกเขาไม่ได้อยากไปเลยมันอาจจะเห็นแก่ตัวหน่อยที่คณะอื่นๆ หลายคณะไปกันหมด และคณะเขาก็สำคัญด้วยแต่การไปค่ายของมหาวิทยาลัยเขาก็บอกชัดแล้วว่าจะลงหรือไม่ก็ได้


               โคตรโชคดีของพี่ปีก่อนๆ ที่ไม่ต้องได้ไป แล้วก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้คณะบดีของคณะนี้นึกอยากเอาหน้าบ้าง ถึงได้ให้พวกเขาต้องไปค่ายด้วย ทั้งๆ ที่ก็ไปมันทุกเทอมอ่ะแถมครั้งนี้ไปบนดอยด้วย


               ชินไปฟาร์มอ่ะเข้าใจป่ะ


          "แล้วไปเมื่อไหร่วะ"แบมแบมถามออกมา


          "อีกสามสี่วันนี่แหละ"


               แม่มึงสิไอ่สัด นี่กะจะไม่ให้กูเตรียมตัวรึไงวะ พึ่งสอบย่อยติดกันสองวันยังต้องเตรียมตัวไปอีก ให้ตายเถอะโรบิ้น นี่เขาเรียนสัตวแพทย์นะเว้ยไม่ได้เรียนสังคมสงเคราะห์ที่จะต้องตะลุยอะไรแบบนี้


               จบไปกูไม่ได้จะไปทำจิตอาสาโว้ยยยยยยยยยยยยย


          "เยอะฉิบหาย"


          "หรอ? กูว่าน้อยนะ"จองกุกหันมามอง แบมแบมที่ได้ยินดังนั้นก็อยากจะลุกจากโต๊ะแล้วไปกระโดดน้ำตายสะให้จบๆ เรื่อง ก็เข้าใจนะว่าจองกุกเป็นพวกหัวอ่อน ตามไม่ทันบางทีก็คิดนานเกินไป มันก็แค่เรื่องนี้แหละพวกนี้แหละ เรื่องตัวเองก็เร็วเหลือเกิน เรื่องคนอื่นน่ะหรอ?


               ยิ่งกว่า เดอะแฟลช!


          "กู ประ ชด"แบมแบมกรอกตาอย่างเบื่อหน่าย เขาไม่เคยมีเพื่อนสติครบสามสิบสองสักคนเดียวขนาดจินยองที่ดูจะครบที่สุดยังไม่เลย ออกจะเอ๋อๆ เด๋อๆ หน่อยไม่ต่างจากจองกุกเท่าไหร่ พอๆ กันส่วนอีกสองตัว เอ้ย! สองคนรายนั้นเข้าข่ายควรพบ


               จิตแพทย์ ควรพบมันทั้งกลุ่มนั้นแหละ สตงสติไม่เคยมีสักคน


          "แม่งไม่บอกกชาติหน้าเลยล่ะครับ เรียนก็หนักละ"


          "เผามอมั้ยวะ"แบมแบมเสนอออกมา


          "จริงจังป่ะล่ะ"เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นมา


          "กูว่าแยกย้ายเหอะครับ ใครมีเรียนก็ไปเรียนได้ละ"เพื่อนที่เป็นประธานของรุ่นพูดขึ้นก่อนกลุ่มใหญ่ที่นั่งล้อมกันจะแตกออก แบมแบมและจองกุกยังคงนั่งอยู่เพราะว่ามีเรียนอีกทีตอนบ่ายสาม ซึ่งนี่ก็พึ่งจะบ่ายกว่าๆ ไม่รีบนัก


          "แล้วมึงจะไปมั้ยอ่ะแบม ช่วงนี้ยิ่งดูซึมๆ หงอยๆ เหมือนไม่สบายเลยอ่ะ"จองกุกถามแอบสังเกตุอาการแบมแบมตั้งแต่เช้าแล้วมันดูซึมๆ หงอยๆ แถมยังดูซีดๆ เหมือนคนป่วยด้วย "กูกลัวมึงไปแล้วทรุดว่ะ ยิ่งไม่แข็งแรงด้วย"


          "กูโอเคน่าแค่เครียดเรื่องเรียนเฉยๆ "


          "ไม่ต้องเครียดนะ แต่มีอะไรให้บอก--มึงไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ใช่ป่ะ"จองกุกถามจี้อีกครั้ง


          "ไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่--"แบมแบมเงียบไปก่อนจะถอนหายใจออกมา วันที่เขาต้องไปเข้าค่ายกิจกรรมอาสามันเป็นวันที่แจ็คสันทิ้งแบมแบมไป ไม่สิ คนนั้นไม่ได้ทิ้งเขาไปสักหน่อยคนนั้นก็แค่รักแบมแบมมาก จนยอมทิ้งคนที่อยู่ไว้ด้านหลัง


          "ช่างเหอะว่ะ"


          "เออๆ กูไม่ถามล่ะก็ได้"จองกุกว่าตอบปัดๆ"สรุปมึง"


          "ก็ต้องไปดิ ไม่อยากได้คะแนนกิจกรรม 0 นะเว้ยช่วงนี้ยิ่งเก็บยากๆ ด้วย ยังอยากจบปีสามแล้วมีชีวิตต่อในช่วงปีสี่ห้าและหก"






Talk : ค่ะ มาต่อแล้วจะเร่งนะคะ ช่วงนี้ทั้งสอบทั้งกิจกรรมเยอะมากเลย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

385 ความคิดเห็น

  1. #379 KanandKanandKan (@KanandKanandKan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 13:21
    สงสารมาร์คเด๊อT___T
    #379
    0
  2. #353 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 00:27
    สู้ๆมาร์ค รักแรกมันแยกยาก ความพยายามและอดทนเท่านั้น ถึงจะได้ในสิ่งที่หวัง สู้ๆนะ
    #353
    0
  3. #326 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 08:07
    สงสารมาร์คครั้งที่ร้อยยฮือออออTT
    #326
    0
  4. #289 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:01
    พี่มาร์คต้องทำให้แบมเปิดใจให้ได้นะ
    สงสารพี่มาร์คอ่ะ
    #289
    0
  5. #287 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 07:12
    สงสารพระเอกเรา
    #287
    0
  6. #286 ynhuat (@ynhuat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 23:48
    มาร์คสู้ๆน้า
    #286
    0
  7. #285 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 20:48
    แจ็คแกเป็นใครรร ฮือออ
    #285
    0
  8. #145 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 06:31
    มาร์คก็คงต้องพยายาม และรออย่างที่ผู้ใหญ่บอกนะลูก สู้ๆ
    #145
    0
  9. #107 Ice2317 (@Ice2317) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 09:34
    สงสารมาร์คคึอ่าาาแบมเผื่อใจให้พี่เค้าหน่อยสิลูกกก
    #107
    0
  10. #101 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 20:26
    แบมอ่าา ไม่เหลือเผื่อใจให้มาร์คซักนิดเลยเหรอ
    #101
    0
  11. #82 brrrrrrrra (@fanshoi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 23:39
    แจ็คเสียแล้วใช่ไหมคะ คือบริจาคหัวใจตัวเองให้น้องถูกไหม TT ถ้าใช้ไม่แปลกใจเลยที่แบมจะฝังใจขนาดนี้ ถ้าเราเป็นแบมก็คงเลิกรักแจ็คยาก แต่กับมาร์คคงต้องใช้เวลาอีกนาน เลย
    #82
    0
  12. #80 eye_au (@eye_au) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 21:23
    งื้ออออ อย่าปิกกั้นตัวเองสิแบมแบมอ่าาา สงสารมาร์คแต่ก็เข้าใจแบมนะ ก็หัวใจดวงนี้มันเป็นของแจ็คสันนี่เนอะ มันก็เลยยิ่งฝังใจแต่ก็อยากให้แบมลองเปิดใจดูบ้าง เฮ้ออออ หนทางรักช่างมืดมน
    #80
    0
  13. #79 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:28
    ฮืออ แจ็คไม่ต้องกลับมานะ แบมเปิดใจให้มาร์คเถอะ
    #79
    0
  14. #78 Ice2317 (@Ice2317) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:19
    ตั้ลร้ากกก
    #78
    0