#สัต(ว)แพทย์สายโหด ll MARKBAM ll GOT7 BTS

ตอนที่ 19 : rewrite ll ตอนที่ 1 8 - จับได้แล้ว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    23 ก.ย. 61




ตอนที่ 1 8 - จับได้แล้ว [100%]



          "พ่อมึงสอนให้พูดเรื่องผีๆ ตอนกลางคืนหรอวะ ไอ่ควาย"แบมแบมด่ามาร์คเบาๆ ไม่ให้คน(คิดว่าคนไว้ก่อน)ที่อยู่ด้านนอกได้ยิน แต่เสียงเดินมันกลับดังขึ้นชัดเจนจนคิดว่าจะเป็นคนจริงๆ ไหนจะเงาที่ผ่านแว๊บไปมาที่ช่องประตูนั้นอีก


          "มันก็ไม่แน่ป่ะวะ"มาร์คพูดขึ้น อะไรๆ มันก็เกิดขึ้นได้หมดแหละไม่เคยดูหนังผีหรอว่าผีเวลามีอำนาจมากๆ ก็ทำได้หมดทุกอย่างนั้นแหละ


          "ผีมีเงาหรอวะ"แบมแบมถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แววตาสั่นไหวในความมืดของแบมแบมเด่นชัดจนเขาคว้ามือไปกุมไว้จนอีกฝ่ายตกใจ"ทำเห--"


          "ชู่ว เงียบหน่อยดิถ้าเป็นผีมาพุ่งมาหักคอทำไง"มาร์คสั่งแบมแบมก่อนที่อีกคนจะด่าเขา พร้อมกระชับมือแน่นกลัวว่าอีกคนจะหายไป ทั้งๆ ที่ออกจากห้องยังเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเขาเลย เห็นเป็นคนห้าว คนโหดต่อยหน้ายับแบบนี้ มีสิ่งหนึ่งที่แบมแบมกลัวคือ


               ผี อ่าห้ะ แบมแบมกลัวผีโดยเฉพาะ


               ผีทะเลแบบต้วนอี้เอิ้น


               ผลัก โครม


               ฝ่าเท้าเล็กๆ ของแบมแบมยันเข้ากลางสีข้างของมาร์คอย่างเต็มแรง แรงมากพอจะทำให้มาร์คกลิ้งขลุกขลักลงไปนอนข้างเตียงด้วยความเจ็บจากการโดนถีบและตกเตียงด้วยท่าทางที่สวยงาม


          "ไอ่ควายนี่"แบมแบมสถบออกมาเบาๆ หลังจากถีบมาร์คลงจากเตียงไปได้


          "ถีบกูทำไมเนี้ยไอ้ย้วย"มาร์คถามอย่างไม่เข้าใจ ผิดไรวะนั้นทำไมโดนตีนจนได้ เขาโอดครวญขึ้นมาเบาๆ เพราะว่ามันค่อนข้างเจ็บเลยล่ะ


               ถีบมาได้นะไอ่ย้วย


          "สมน้ำหน้าไอ่ผีทะเล"ช่วยไม่ได้อ่ะใครสั่งให้มาลุ่มล่ามลวนลามแบมแบมเองล่ะ แค่จับมือไม่ว่าหรอกแต่มันจะมาโอบนี่นะสิ ผีเผอด้านนอกไม่กลัวแล้วเขากลัวไอ่ผีทะเลนี่มากกว่า ดีแค่ไหนที่ไม่ลงจากเตียงไปกระทืบมันซ้ำน่ะ


          "เจ็บชิบ"มาร์คโอดออกมาพร้อมกับลูบสีข้างตัวเองเบาๆ 


          "พวกมันยังไม่หลับหรอว่ะ"


          "นอนแล้วมั้ง พวกมันอาจจะดิ้นจนตกเตียงก็ได้"


          "ชู่ว เงียบก่อนไอ่ควายเผือก"แบมแบมรีบลงมาจากเตียงปิดปากของมาร์คเอาไว้ สรุปว่าไม่ใช่ผีแต่อาจจะเป็นโจรหรือไม่ก็ชาวบ้านที่มาตรวจตาพวกเขา แต่ทำไมถึงได้พูดเหมือนกับจะมาปล้นหรือขโมยของหรือว่า"โจรป่ะว่ะ"แบมแบมพูดเสียงเบา


          "อ่อยอูอ่อนไอ่โอ้ย(ปล่อยกูก่อนไอ่ย้วย)"แบมแบมรีบผละมือออกจากปากของมาร์คทันที ทั้งสองเงียบให้ถึงที่สุดจนได้ยินเสียงเดินไปมาที่ด้านนอกนั้น จนไม่ได้ยินได้เสียงอีกทั้งสองจึงพากันถอนหายใจออกมา


          "เห้อ ใจกูหล่นไปตาตุ่มเลยว่ะ"แบมแบมทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างเหนื่อยทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ทำอะไรกลับเหนื่อย อาจจะเพราะการทำตัวให้นิ่งๆ เพื่อเป็นการพลางตัวมันใช้พลังงานไปเยอะมากเลยแน่ๆ 


          "เดี๋ยวกูออกไปดูก่อน เพื่อแม่งไม่ใช่ผี"มาร์คว่า เขาว่าคงไม่ใช่ผีแล้วแน่ๆ ผีที่ไหนมันจะมาถามกันเองก่อนวะ ปกติถ้ามันรู้ว่ามีคนยังไม่นอนมันจะกระโจนวาร์ปเข้ามาหลอกนห้องเลยไม่ใช่รึไง นี่


          "ถ้าเป็นโจรล่ะวะ"แบมแบมถาม


          "แหกปากมั้ง ไม่ก็สู้มั้งถ้าเกิดทำร้ายคนของเราขึ้นมาจะแย่เอา"มาร์คพูดอย่างหล่อ จนแบมแบมเอือมไปเหมือนกันถ้าเป็นผีจะไม่ว่าเลยสักนิด แต่นั้นถ้าเกิดเป็นโจรมาร์คได้ตายตั้งแต่ง้างหมัดไปแล้ว


          "ได้ตายแน่มึงอ่ะ"


          "ดูถูกป่าวนี่มาร์คต้วนนะครับ กูต่อยกับคนมามากกว่าที่มึงรู้สะอีก"มาร์คพูดขึ้น เขาไม่ได้โอ้อวดนะไอ่เรื่องตีรันฟันแทงเขามีมาตั้งแต่สมัยมัธยมด้วยซ้ำไม่กลัวตายหรอก แต่ถ้าเป็นผีล่ะก็เขาก็แค่แหกปากร้องให้มันลั่นๆ แล้วก็ใส่ตีนหมาวิ่งสุดแรงตีน


               โจรอะไรไม่กลัวหรอกเว้ย แต่ผีน่ะพี่ขอบายนะครับ


          "บ้านพ่อมึงดิ เดี๋ยวก็ตายห่าเอาหรอกคิดอะไรโง่ๆ อีกล่ะ ถ้าจะไปก็ไปทั้งคู่นี้แหละถ้าตายก็ตายห่าทั้งคู่"แบมแบมว่า เห็นเขาตัวบางร่างเหมือนผู้หญิงก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สามารถต่อยคนได้นะ รู้จักแบมแบมสัต(ว)แพทย์น้อยไปแล้ว รู้มั้ยว่าชมรมวารสารเล่นข่าวเขาขนาดไหนถึงได้มีสโลแกนประจำตัว


               ถ้าไม่อยากทำหน้าใหม่อย่ามายุ่งกับแบมแบมสัต(ว)แพทย์ปี 3 


               ถุ้ย! มันใช้เวลามั้ยเนี้ยกู


          "ไม่เอาอ่ะ"มาร์คปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ถึงแบมแบมจะเป็นหลานเจ้าของค่ายมวยก็เถอะ แต่ถ้าให้เขาไปเห็นคนตัวเล็กโดนซ้อมโดนต่อยใจสลายพอดีดิวะ


               ใบหน้าของแบมแบมไม่ควรมีรอยแผลใดๆ ทั้งสิ้น แค่ตอนที่เขาไปมีเรื่องกับกลุ่มไอ่เวรนั้นแล้วแบมแบมมาช่วย เขาก็แทบจะตายอยู่แล้วเพราะทำห่าอะไรไม่ได้เลยสักนิดเดียว


               เขาไม่อยากให้แบมแบมเจ็บตัว


          "ทำไมวะ"


          "เดี๋ยวมึงเจ็บตัวอีกกูไปเองน่ะดีแล้วย้วย กูเป็นห่วงมึงนะเว้ย"มาร์คเองก็ไม่ยอมให้แบมแบมออกไปด้วยเหมือนกัน ถึงจะเป็นคนที่ต่อยคนนับไม่ถ้วนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเอาตัวรอดจากลูกกระสุนได้สักหน่อย แต่มาร์คเขาเกิดมาท่ามกลางศัตรูของพ่อเขาชินแล้ว


               เขาสูญเสียแม่ไปแล้ว แม่ที่เป็นทุกอย่างในชีวิตของเขาและเขาจะไม่สูญเสียแบมแบมไปอีกแน่นอน เขาจะไม่ยอมชีวิตใหม่ที่เดินเข้ามาหาเขาแน่ๆ 


          "กูก็ห่วงมึงเหมือนกัน"


          "..."


          "ในฐานะเพื่อนอ่ะนะ"มาร์ครีบหุบยิ้มทันทีที่ได้ยินคำว่าเพื่อน ก็รู้ป่ะว่ะว่าเป็นได้แค่เพื่อนนี้ก็ย้ำจังแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มาร์คไม่ยอมปล่อยให้แบมแบมไปกับเขาแน่ๆ มาร์คเลือกที่จะเงียบเพื่อหาวิธีขังแบมแบมไว้ในบ้านสะเลย เออ วิธีนี้ก็ไม่เลวร้ายเท่าไหร่นัก


               เพื่อความปลอดภัยของแบมแบมด้วย


               ถ้าแบมแบมออกมาได้อาจจะเจอตีนกับหมัด แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้งวะ


          "เอางี้นะมึง"มาร์คโพล่งขึ้นมาหลังจากหาวิธีได้แล้ว


          "ยังไงวะ"แบมแบมถาม


          "เดี๋ยวกูออกไปดูด้านนอกแป๊ปเดี๋ยวกลับมา"ไม่ทันรออีกฝ่ายตอบรับ มาร์คก็รีบรุดออกไปด้านนอกประตูไม้ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เดินออกไปด้านนอก แบมแบมลุกจากพื้นมานั่งที่เตียงนอนดีๆ เสียงแมลงกลางคืนดังว่อนไปทั่วเวลาผ่านไปสักพัก


               มาร์คก็หายไปนานกว่าที่คิดไว้


               ไหนมึงบอกไปแป๊ปเดียวนี้เล่นล่อสะเกินแป๊ปเดียวแล้วเนี้ย


          "ชิบหาย..."แบมแบมลุกออกจากเตียงจนเซเกือบล้ม เขาวิ่งไปที่ประตูก่อนจะรีบดึงประตูแต่ทว่ามันกลับดึงออก จะดันออกขนาดไหนจะดึงเข้ามาก็แล้วมันไม่เปิดออกเลยมันมีอยู่อย่างเดียวแน่ๆ 


               ไอ่ควายนั้นมันล็อคประตูขังเขาไว้ในห้องนอน


          "ไอ่ควายเผือก! มึงจะมาขังกูแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย"แบมแบมตบประตูไม้เสียงดังลั่นไม่สนว่าฝามือจะเจ็บรึเปล่า ถ้าเป็นไปได้อยากจะทุบให้ประตูแหลกด้วยซ้ำ แต่ถ้าทำแบบนั้นมือเขาได้หักไม่ก็เละไปสะก่อนน่ะสิ ความเจ็บที่ตบเข้ากลางประตูไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรเลย


               เพราะตอนนี้น่ะแค้นมากกว่าเถอะ โดนไอ่ควายนั้นหลอกขังแล้วหนีไปดูคนที่เข้ามาดูพวกเขาทั้งคู่เมื่อกี้ ถ้าเป็นชาวบ้านก็แล้วไปแต่ถ้าเป็นโจรเนี้ยน่ะสิจะทำยังไง คิดว่าตัวเองเป็นกัปตันอเมริการึไงวะ


               "กูขอให้มึงโดนยิงตายแม่ง! "





               หลังจากที่มาร์คทำการขังแบมแบมไว้ในห้องนอนแล้ว เขาก็ลงมาจากบ้านแล้วเดินเข้าไปในความมืดแบบกลั้นใจเดิน และเดินออกมาตัวเปล่าด้วยตะเกียงสักอันก็ไม่ถือออกมา เดินสุ่มความมืดยิ่งกว่าหนังผีสะอีกก็ภาวนาไม่ให้เขาเดินตกน้ำตายกลายเป็นศพพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน หรือไม่คนที่เขาแอบเดินตามมาก็ยิงทิ้ง


               มาร์คเดินมาจนกระทั่งได้ยินเสียงขนอะไรกันสักอย่าง เขาชะลอการเดินอย่างช้าๆ ก่อนจะวิ่งไปหลบหลังตนไม้ เขาเพ่งมองคนจำนวนไม่ได้มากอะไรนักแต่ก็มีอาวุธกันครบมือเลยทีเดียว ถ้าพลีพลามเข้าไปเตรียมจัดงานศพต้วนอี้เอิ้นคนนี้ไว้ได้เลย


               และจากเท่าที่เห็นนะพวกมันแม่งไม่ใช่ชาวบ้านแล้วล่ะ เขาแน่ใจแบบสุดๆ ไปเลยเพราะก่อนจะลงมาจากบ้านพวกมันยังมาลาดตะเวนดูก่อนจะเดินหายไป และจุดเด่นที่ทำให้รู้ว่าแม่งไม่ใช่ชาวบ้านก็คือ ปืน อย่างที่บอกว่าพวกมันมีอาวุธครับมือ ชาวบ้านที่ไหนจะถือปืนลูกซองคนละกระบอกล่ะครับ


               แล้วที่สำคัญที่นี้ไม่เคยมีการตรวจเวรยามแบบนี้มาก่อน ดึกป่านนี้ชาวบ้านเขาคงไม่ใจดีมาเป็นเวรยามอะไรให้แน่นอน ยืนยันแบบพันเปอร์เซนต์!


          "พวกมันนอนหมดแล้วครับนาย"หนึ่งในนั้นบอกตาแก่หนวดเฟิ้มนั้น


               อย่างกับในหนังแนวสายลับเลยแหะ


          "ถ้าฉันรู้ว่าไอ้เด็กบ้าๆ พวกนี้จะมากัน ฉันจะไม่ขนยาส่งข้ามชายแดนวันนี้แน่นอน"มาร์ครีบแทรกตัวจากต้นไม้ที่เล็กกว่าตัวเขาแต่อาศัยความมืดบังเอา วิ่งเข้าไปซ่อนหลังต้นไม้ที่ใหญ่กว่าเท่าตัว


               เมื่อกี้เหมือนเขาจะได้ยินพวกนั้นพูดกันแว๊บๆ ว่าขนยา ยาอะไรวะหรือว่าพวกนี้จะขนยาเสพติดกัน ดีเหลือเกินเนาะที่พวกเขามากันวันนี้พอดีเป๊ะๆ


               ดีกับผีอะดิวะ 


               ชิบหายแล้วมั้ยล่ะมึงเอ้ยถ้าเขารู้เหมือนกันว่าพวกมันจะขนยาวันนี้ คงไม่ลงกิจกรรมให้พวกคณะอื่นวันนี้เหมือนกัน ดีที่พวกมันยังกลัวว่าพวกเขาจะนำเรื่องนี้ไปส่งให้ตำรวจ และโชคดีที่วกเขาพากันเพลียจากการทำกิจกรรมเลยหลับเป็นตาย


               มาร์คก็ไม่ใช่คนดีสะด้วยเขาควรจะเดินหนีไปหรือว่าแจ้งตำรวจดี แต่ถ้าแจ้งตำรวจกว่าจะเข้ามาพวกมันคงไหวตัวทันให้พลีพล่ามเข้าไป ได้แดกลูกกระสุนกันพอดีหรือจะแจ้งผู้ใหญ่บ้านดีวะ


               คิดแป๊ปเอาไงดีหรือจะเดินกลับไปนอนแล้วช่างแม่งดี


          "มึงจะคิดทำห่าไรเยอะ ฟ้องผู้ใหญ่บ้านก็ได้วะ"มาร์คตีกับตัวเองเสร็จก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อไปแจ้งข่าวลักลอบขนยาเสพติดไปบอกผู้ใหญ่บ้านจัน


          "มาทำยะหยังตรงนี้"มาร์คชะงักทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงเย็นยะเยือก ขาทั้งสองข้างของเขามันเริ่มสั่นไม่ต่างจากเหงื่อที่ไหลทะลักลง เขาค่อยๆ หันหลังกลับไปมองมือสองข้างยกขึ้นมาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนตรงหน้าของเขาคือ ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านจัน เธอมีใบหน้าเรียบนิ่งต่างจากตอนที่พวกเขาเจอเธอ


          "คุณมายะหยังตรงนี้รึ"


          "ผะ ผม"


          "ชู่ว เงียบไว้ก่อนแล้วจะรอด ข้าเจ้าเป็นสายตำรวจเงียบไว้เจ้า"บัวคลี่ปรี่เข้ามาปิดปากของมาร์ค แววตาของเธอนิ่งราวกับคลื่นใต้มหาสมุทร ใจของมาร์คเต้นรัวด้วยความตกใจนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน เจอพวกขนยาเสพติดไม่พอยังมาเจอสายสืบที่เป็นผู้หญิงอีก


               ชีวิตนี้มันจะนิยายเกินไปแล้วนะเว้ย


          "แม่ง พูดเหนือแล้วกระดากปากชะมัด"


          "อื้อ"มาร์คส่งเสียงบอกให้บัวคลี่ที่เอามือปิดปากเขาอยู่ออก เพราะเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้ว


          "โอเคค่ะๆ ฉันจะปล่อย"บัวคลี่พูดจบก็ลดมือลงแล้วจ้องหน้ามาร์คด้วยสายตาที่จริงจัง"คุณฟังฉันนะคะ ไปสะ--กลับไปนอนแล้วพรุ่งนี้เช้าทุกอย่างจะจบ"


               อ้าว สัดก็พูดกลางได้นี้หว่าแล้วจะพูดเหนือทำแมวไรตั้งแต่แรกนิคุณบัวคลี่


          "ผมไม่ได้ขี้ขลาดนะครับ ผมต้องแจ้งข่าวให้ผู้ใหญ่บ้านก่อนแล้วถ้าเกิดมันมาทำร้ายคนของผมล่ะ"มาร์คพูดขึ้นมา เขาห่วงทั้งชีวิตคนอื่นๆ และชีวิตตัวเองแต่ถ้าพวกมันเกิดอยากยิงทิ้งขึ้นมาล่ะ ชีวิตของคนพวกนั้นนับร้อยเลยนะ


          "แต่คุณต้องไป มันไม่ใช่พวกอันธพาลนะคุณก็แค่นักศึกษาอย่าเอาชีวิตมาทิ้ง ฟังฉันไปแล้วเดี๋ยวนี้"บัวคลี่ออกเสียงสั่ง มันก็ถูกเขาเป็นเพียงแค่นักศึกษาปีสามเท่านั้นไม่ควรเอาชีวิตมาเสี่ยงไว้ที่นี้ บัวคลี่ชะเง้อมองพวกมันที่เริ่มแยกตัวกัน


          "แต่ว่า"


          "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นคุณ พวกคุณจะไม่เป็นอะไรตอนนี้คนของฉันกำลังมา เราเตรียมตัวเข้าจับกุมพวกมันแล้ว"บัวคลี่อธิบาย ตอนแรกเธอก็คิดหนักเกี่ยวกับเด็กพวกนี้ว่าจะปลอดภัยดีหรือไม่ แต่เท่าที่ดูพวกมันคงไม่อยากให้เป็นข่าวใหญ่ถึงได้มาคิดอีกทีว่าจะส่งยานรกพวกนั้นยังไง


               และมันก็เป็นผลดีกับพวกของเธอที่ตามจับไอ่นรกพวกนั้นมานาน"ดูแลคนที่มากับคุณด้วยล่ะกัน ถ้าได้ยินเสียงอะไรอย่าออกมาจากบ้าน"


          "แต่คุณ"


          "ฉันเป็นตำรวจนะคุ--"


          "เห้ย ใครอยู่ตรงนั้นวะ"บัวคลี่พูดไม่ทันจบเธอก็กดตัวมาร์คลงไปนั่งกับพื้น ให้ช่วงล่างที่ใหญ่ของต้นไม้บังร่างของมาร์คและเธอ โห่ มันยิ่งกว่าเรื่องในนิยายสะอีกเขาแอบเห็นว่าบัวคลี่หยิบปืนออกมาด้วย เธอถอนหายใจออกมาแรงๆ คงปล่อยเด็กนี้ไปไม่ได้แล้วล่ะ ขืนปล่อยไปนะตายเป็นศพแรกแน่ๆ 


          "ใครวะ"เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ 


          "คุณฉันจะนับหนึ่งถึงสามนะ ถ้าถึงแล้ววิ่งโดยไม่ต้องสนห่าอะไรทั้งนั้น"บัวคลี่พูดเสียงเบา เธอมองหน้ามาร์คก่อนจะปลดไกลของปืนพก


          "หนึ่ง"


          "สอง"


          "สาม วิ่ง!"


               ปัง! ปัง! ปัง!



          "เสียงปืน! ไอ่มาร์ค"แบมแบมที่คาดว่าจะนั่งปลงลุกขึ้นจากเตียงหลังจากได้ยินเสียงปืน ใจของเขาเต้นรัวเป็นกลองบูชายันต์ มีเสียงปืน...มันดังขึ้นหลายนัดมากอีกอย่างมาร์คก็ไม่มีอะไรติดตัวไปเลย หวังว่าจะไม่โดนยิงอย่างที่แบมแบมแช่งเอาไว้นะ 


               ใจของเขามันทั้งกลัวและกังวลไปหมดเขาอยากจะออกไปแต่ทำได้ค่อนข้างยากเพราะประตูมันล็อคจากด้านนอกน่ะสิ แต่จะทำยังไงดีล่ะเขาเป็นห่วงไอ่ควายเผือกนั้นจะแย่


          "เอาว่ะ กูปีนหน้าต่างก็ได้"แบมแบมคิดได้ก็หาเก้าอี้ที่วางหน้ากระจกมาจับแล้วค่อยๆ ขึ้นไปบนหน้าต่างที่ไม่รู้จะหักมั้ยถ้าเขาโดดลงไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็โดดลงมาจากพื้นทั้งๆ ที่เท้าเปล่าเศษหินโดนเท้าสองข้างเต็มๆ 


               แต่นั้นไม่ได้ทำให้แบมแบมหยุดกังวลใจเจ้าตัววิ่งออกมาก็เจอกับพวกวิศวะฯ เกษตรฯ และแพทย์บางส่วนที่ลงมาจากบ้านด้วยความตื่นตระหนกจากเสียงปืนที่ดังลั่นขนาดนั้น


          "เชี่ย เกิดอะไรขึ้นวะแบมแบม"แจบอมถามแบมแบมที่วิ่งมาโดยไม่สวมรองเท้ามาเลย


          "เห็นกูเป็นอับดุลรึไง พึ่งปีนหน้าต่างออกมาเนี้ย"แบมแบมตอบอย่างไม่สบอารมณ์ มาถามเขาเขาจะตอบมันได้มั้ยล่ะมีสมองไว้คั่นหูรึไงวะ


          "แบมปีนหน้าต่างทำไมล่ะ ประตูก็มี"จินยองถามด้วยความสงสัย ทำไมแบมแบมต้องปีนหน้าต่างออกมาด้วย"แล้วรองเท้าก็ไม่ใส่อีก"จินยองชี้ไปยังเท้าเปล่าที่มีรอยแดงเต็มไปหมด


          "มีแต่มันล็อคไง ไอ่ควายเผือกนั้นแม่งล็อคแล้วขังกูไว้ในบ้านเนี้ย โถ่เว้ยโดนยิงตายห่าแล้วมั้งเนี้ย"แบมแบมตอบคำถามด้วยความหงุดหงิดเจ้าตัวก็วิ่งออกไปด้วยความเร็วจนกระทั่งถึงจุดๆ หนึ่งที่คาดว่ามาร์คน่าจะมาเหมือนกัน มันมืดมากจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลยเขาเลยลดความเร็วลงแทน


               ฟุ๊บ! พรึ่บ!


          "อื้อๆ "


          "กูเองควายเผือกมึงอ่ะ เงียบๆ ไว้"มาร์คกระซิบข้างหูของแบมแบม เขากำลังจะหนีออกไปหาคนอื่นๆ แล้วเชียวแต่ดันมาเจอแบมแบมสะก่อน


               ทำไมต้องทำให้เป็นห่วงอีกวะ


          "ไอ่อ้าค!"แบมแบมได้แค่มองอีกฝ่ายจากหางตาเท่านั้น พอมาร์คเห็นว่าแบมแบมเงียบเขาก็ปล่อยมือออกจากปากอิ่มของคนในอ้อมแขน เมื่ออิสระมาถึงแบมแบมก็หันไปซัดหมัดใส่ปากของเขาจนแตกและล้มลงไป เจ้าตัวประคองตัวเองได้ก็ลุกขึ้นมาอย่างเซๆ


          "ทำเชี่ยไรมึงวะ กูเป็นห่วงมึงแทบตายไอ้สัส"


          "กูก็ยังไม่ตายป่ะ แค่เกือบๆ "


          "แล้วเสียงปืนนั่น"แบมแบมถาม


          "นั่นไง มึงดูนั่นดิวะ"มาร์คชี้ไปยังกลุ่มคนที่ถูกมัดเอาไว้ตรงต้นไม้พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่น่าจะยืนคุมอยู่ ไม่นานก็มีกลุ่มคนเดินมาหาเป็นพวกของผู้ใหญ่บ้านและนักศึกษาคนอื่นๆ แบมแบมกับมาร์คเลยเดินออกมาจากที่ซ่อน


          "จะเอายังไงกับพวกมันครับ"


          "ขนาดนี้แล้ว ส่งคุกไงล่ะค่ะ"บัวคลี่ตอบ"ผู้ใหญ่ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะคะ ยังไงฉันก็ขอฝากไว้สักคืนพรุ่งนี้คงส่งตัวไปฝากขัง"


          "ครับๆ เอาเป็นว่าตอนนี้เด็กๆ ไปพักกันเถอะไม่มีอะไรแล้ว"ผู้ใหญ่จันพูดขึ้น แต่ตอนนี้พวกเขาคงนอนไม่หลับแล้วล่ะจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงปืนดังลั่นสามนัดกลัวว่าจะมีอีกหลายนัดตามมา มาร์คมองน้องๆ และเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยคนอื่นๆ เห็นทีว่าพวกเขาต้องกลับมหาวิทยาลัยพรุ่งนี้แล้วล่ะ


          "ผู้ใหญ่ครับ พวกเราจะกลับพรุ่งนี้นะครับ วันนี้ขอไปรวมตัวกันที่บ้านผู้ใหญ่นะครับ"


          "พวกเราเสียขวัญกันไปไม่น้อย น้องๆ ผู้หญิงคงไม่อยากอยู่ต่อแล้ว"แบมแบมพูดต่อ"พวกเราขอโทษครับที่ยังทำอะไรให้ไม่ได้มาก"


          "ไม่เป็นไรครับ พวกเราต่างหากที่ต้องขอโทษกันและกัน เอาเป็นว่าพวกคุณได้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คุณบัวคลี่เขาจับพวกคนเลวได้ก็แล้วกัน ถ้าไม่ได้คุณมาร์คที่กล้าลงมาทั้งๆ ที่ผมบอกว่าที่นี้ผีดุมากขนาดไหน นับถือความกล้าครับ"ผู้ใหญ่บ้านเอยชมมาร์คจบทุกคนก็ตบมือรัวๆ ให้กับหัวหน้างานใจกล้าที่


               กล้าขังแบมแบมแล้วลงมาท่ามกลางความมืดแบบนี้


          "อันที่จริงผมไม่ได้อะไรหรอก ผมห่วงคนนี้"มาร์คยีหัวแบมแบมแรงๆ จนถูกอีกฝ่ายกระแทกศอกใส่ แบมแบมไม่ชอบให้ใครมาเล่นหัว ยกเว้นแม่และแจ็คสันส่วนน้อยนักที่จะได้รับอนุญาต และมาร์คไม่ใช่คนที่ได้รับอนุญาตสะด้วยสิ โดนแค่นี้น้อยเกินไปด้วยซ้ำ"เจ็บสัด"


          "เหอะ! สมน้ำหน้า"


          "โว้ยๆ จีบกันเบาๆ ครับ"แจบอมเอยแซวเสียงดังลั่น


          "ขี้เสือกจังครับคุณแจบอม ผมจะทำอะไรแล้วมันหนักคุณหรอครับ? "


          "งั้นก็ยอมรับอ่ะดิว่าชอบแบมแบม"ยุนกิถามขึ้น และทุกคนก็พากันเงียบลงโดยมิได้นัดหมาย มินยุนกิไม่น่าพูดเลยนะ...เอาจริงๆ พี่แกควรนั่งเงียบๆ เป็นหมาหน้าง่วงต่อไปเถอะ"ว่าไงครับเพื่อนมาร์ค"


          "กูไม่ได้ชอบ"


          "..."


          "แต่รักเลยต่างหาก"


               ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว




รีไรต์ - 23/09/18
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

385 ความคิดเห็น

  1. #357 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 19:22
    โงยยยยยยย พี่มาร์ค โคตรคูล 555+ ตลกตรงมาร์คมีความใจกล้า ใจกล้าที่จะขังแบมแบมไว้ะน่ะนะ 555+ ชอบประโยคนี้มาก แล้วก็นะ topic อีกแล้ว พี่มาร์คประกาศว่ารักแบมไปเลยจร้าาา ตอนหน้าก็รู้เลยนะ พี่มาร์คไส้แตกแน่ โดนกระทืบ 5555+
    #357
    0
  2. #149 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 07:27
    นึกว่าจะบู๊ซะแล้ว อรรถรสอ่ะ
    #149
    0
  3. #120 DarkST (@Cindysirarit) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 11:31
    เมื่อไหร่แบมจะเปิดใจจ
    #120
    0
  4. #119 Mee_chutikarn (@Mee_chutikarn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 23:01
    ฮิ้ววววววววว
    ขอฮิ้วด้วย5555
    #119
    0
  5. #117 peerayaspy (@peerayaspy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:32
    มาร์คมันร้ายยยย
    #117
    0