#สัต(ว)แพทย์สายโหด ll MARKBAM ll GOT7 BTS

ตอนที่ 24 : rewrite ll ตอนที่ 2 3 - หนึ่งคำถามต่อหนึ่งคำ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 ต.ค. 61




ตอนที่ 2 3 - หนึ่งคำถามต่อหนึ่งคำ [100%]



          "แม่อันนี้โต๊ะสุดท้ายที่นะ"แบมแบมตะโกนบอกผู้เป็นแม่ที่อยู่ในครัวก่อนจะเสียบกระดาษลงบนที่เสียบ เขาถอนหายใจออกมาจากการทำงานอันแสนจะเหน็จเหนื่อยนี้ รู้งี้เขาแอบหนีไปอยู่มหาวิทยาลัยดีกว่าไม่มีเรียนก็ต้องมีงานที่บ้านให้ทำ


               เหนื่อยจะแย่นั่งรับเมนูลูกค้ามาตั้งแต่เช้าแล้วเนี้ย กว่าจะได้พักขาแทบลาก


          "เดี๋ยวก่อนแบม"ลูกชายคนเดียวของบ้านเอียวตัวกลับมาหาผู้เป็นแม่ที่กำลังจะทำอาหารอยู่ในครัวอย่างรวดเร็ว เผื่อมีงานอะไรเร่งด่วนเขาจะได้รีบช่วยแล้วไปพักสักหน่อยแล้วค่อยรอลูกค้า ตอนนี้ร้านอาหารค่อนข้างแน่นเลยล่ะเป็นช่วงกลางวันคนเลยเยอะเป็นพิเศษ


               จนลุงจ้อนต้องเกณฑ์เด็กนักมวยมาช่วยเสริฟ์บ้างรับเมนูบ้าง จนมาช่วยแม่เขาทำงานในครัวด้วยแหละ แต่เด็กพวกนั้นไม่บ่นหรอกเพราะแทบทั้งหมดเป็นเด็กกำพร้า เด็กข้างถนนบ้าง ลุงจอนแกใจดีอยากให้มีอนาคตเลยนำมาปั้น หลายคนก็ได้ดิบได้ดี


               เห้อ ครอบครัวเขานี่นะใจดีเป็นที่สุด


          "วันนี้มาร์คเขาไม่มาหรอแบม ปกติแม่ก็เห็นมาตั้งแต่เช้า"แบมแบมถึงกับถอนหายใจออกมาเมื่อแม่จุ๋มถามถึงมาร์คต้วน


               ถามถึงมันทำไมอีกอ่ะตอนนี้มันกลายเป็นลูกแม่แทนเขาแล้วมั้งเนี้ย


          "ถามหามันทำไมอ่ะแม่ นี่ลูกยืนอยู่นี้นะเดี๋ยวจะน้อยใจให้ดู"แบมแบมบุ้ยปากใส่แม่จุ๋มที่ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา แบมแบมน่ะชอบงอนไม่เข้าท่าตลอดก็เห็นอยู่ว่าเป็นลูกคนเดียวจะให้ไม่รักได้ยังไงกันล่ะ ส่วนมาร์คน่ะเธอก็เอ็นดูเหมือนคนอื่นๆ นั้นแหละ"มามั้งไม่รู้เหมือนกันหรอก"


          "งั้นไปรับอลูกค้าต่อเลยป่ะ กวนสมาธิแม่จริงลูกคนนี้"แบมแบมย่นจมูกใส่คนเป็นแม่ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องครัวตอนนี้คนเริ่มน้อยลงแล้วบ้างจากตอนกลางวันที่หนาตาเป็นพิเศษ เขาไม่ทันได้หย่อนก้มลงนั่งเสียงรถที่คุ้นหูก็ดังเข้ามา เขาจึงตัดสินใจเดินไปหน้าร้านแทน


               เอ๊อะ จอดรถยังเท่ห์เลยเนอะ อีกหน่อยจะชนกำแพงบ้านแล้วเนี้ยจอดรถยังไงมันวะ


          "แม่ไม่น่าบ่นถึงเลยว่ะ นี่ขนาดไม่ได้จุดธูปเรียกนะเนี้ย"แบมแบมพูดขึ้น แล้วพิงขอบประตูร้านมองมาร์คที่ถอดหมวกกันน็อคสีดำวางไว้ที่ถังน้ำมัน ควายเผือก(ต้วนอี้เอิ้น)จัดทรงผมที่ยุ่งเยิงของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองแบมแบมที่เบ้ปากใส่


          "ไม่หล่อเลยสักนิดเดียว ไม่ต้องมามองด้วยสายตาแบบนั้น"แบมแบมบอกก่อนจะถอนหายใจออกมา


          "เดี๋ยววันหน้ามึงก็ต้องชมกูว่าหล่อ เชื่อดิ"


          "ตื่นยังวะฝันกลางวันเออ"หุบยิ้มแทบไม่ทันคำพูดของแบมแบมทำเอาเขาอยากจะดึงแก้มอวบๆ นั้นสะเลย เห็นแล้วมั่นหมั่นเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูก ก็ได้แต่คิดอ่ะนะถ้าเกิดเขาหยิกขึ้นมาจริงๆ ได้ตาช้ำกลับบ้านให้แม่นมีบ่นแน่ๆ


          "หิวว่ะ"มาร์คพูดจบก็มองแบมแบมตาแป๋วเหมือนเจ้าแมวน้อยขออาหารจากคนตรงหน้า แบมแบมเห็นอย่างนั้นแล้วถึงกับถอนหายใจออกมายาวๆ 


          "อย่าทำหน้าตาแบบนั้นขอร้อง ทุเรศมากบอกเลย"แบมแบมว่าก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้าน มาร์คก็เดินตามไปจนกระทั่งถึงโต๊ะประจำของมาร์คเอง"นั่งรอตรงนี้ อย่าลุกไปมาเกะกะ"แบมแบมสั่ง


          "ลุกเข้าไปกวนในใจมึงได้ไป ไม่เกะกะสักเท่าไหร่ใช่มะ"


          "ส้นตีนเถอะ"


          "หยาบคาย"


          "ฝ่าพระบาทที่หน้ามึงอ่ะครับ"แบมแบมสวนกลับทันควัน ที่มันพูดหยาบคายเขายังไม่ด่ามันเลยทีงี้ละมาสั่ง พอเห็นมาร์คกลับมาในสภาพกวนๆ แบบนี้เขาล่ะอยากได้คนเมื่อคืนกลับมาสะจริงๆ เงียบตลอดจนนึกว่าหลับใน แต่ไม่ต้องเอาตอนที่บอกชอบเขาหรอกนะ เดี๋ยวนอนไม่หลับกันพอดี


               ไม่ได้เขิน ล่ะไม่ต้องล้อนะใครล้อเดี๋ยวตามไปเตะก้านคอถึงบ้านแน่ อย่าลืมส่งเลขที่บ้านมาละไม่ใช่ผีจะได้ไปถูก


          "เอาแบบเดิมนะ"


          "ต้มยำตีนไก่อ่ะนะ"


          "..."มองแรงใส่หนึ่งทีอีกต่างหาก เดี๋ยวนี้ชักจะเหิมเกริมใหญ่แล้ว


          "เออๆ ผัดกระเพราหมูเผ็ดๆ ใส่พริกเยอะๆ "แบมแบมจดสิ่งที่มาร์คมาทีไรเจ้าตัวจะต้องสั่งโดยที่ไม่มองเมนู และแบมแบมก็ดันจำมันขึ้นใจตลอด ไม่รู้สิลูกค้าขาประจำอย่างเจ้สวยเขายังไม่จำแม่นเหมือนไอ่ควายนี่เลย ว่าแล้วก็เดินไปตู้กดน้ำดื่มบริการตัวเอง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องบริการให้มัน


          "อ่ะน้ำ แดกรอไปก่อนล่ะกันวันนี้ร้านคนเยอะหน่อย"แบมแบมว่า


          "ให้กูช่วยอะไรมั้ย"มาร์คถาม


          "ไม่ต้องยุ่ง นั่งเฉยๆ ไปเป็นลูกค้าไม่ใช่ลูกเจ้าของร้าน"


          "เป็นผัวลูกเจ้าของร้านได้ป่ะล่ะ"


          "ส้--ฝ่าพระบาทเถอะไอ่ควาย! "แบมแบมทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัวแล้วไม่กลับออกมาเลย มาร์คได้แต่อมยิ้มกับสีหน้าที่ดูตกใจปนเขินๆ(มั้ง) นี่เจ้าตัวไม่รู้เลยสินะว่าหน้ามันแดงมากขนาดนั้นแดงแจ๋เป็นลูกมะเขือเทศเลยล่ะ...เวลาแบมแบมเขินมันก็น่ารักดีนะ


               แบบนี้หรอจะให้เลิกชอบน่ะ ไม่มีทางเลิกได้ง่ายๆ หรอก


          "ไงหายหน้าหายตาไปนานเลยนะไอ่ตี๋"ลุงจ้อนที่เห็นว่าขาประจำของร้านมาถึงก็ทักทายเสียหน่อย หลังๆ มามาร์คไม่ค่อยจะมาซ้อมมวยด้วยหรือมาร้านอาหารเท่าไหร่นัก ก็หายหน้าไปหายตาไปบ้าง


          "สวัสดีครับลุงจ้อน"มาร์คยกมือไหว้ผู้ใหญ่อีกคนในบ้านที่ตบเข้าบ่าแกร่งของเขาอย่างแรง เกือบทรุดเลยจ้าแรงไม่ใช่น้อยๆ เน้อ อดีตนักมวยเก่าแม้อายุจะมากขึ้นตามลำดับแต่ก็ใช่ว่าแรงจะลดน้อยนะเออ ลุงจ้อนนั่งลงตรงข้ามกับมาร์คไม่พอจ้องหน้าแบบไม่ละสายตาอีกด้วย


               กูจะโดนเขาจับทุ่มป่ะวะ จะต่อยกูมั้ยเนี้ยมองขนาดนี้


          "ข้าถามอะไรอย่างสิวะ"ลุงจ้อนโพล่งขึ้นมาจนมาร์คสะดุ้งโหย่ง


          "ครับ"มาร์คขานรับทันที


          "เมื่อคืนไอ่แบมไปหาเอ็งหรอวะ"มาร์คตัวเกร็งทันทีที่ได้ยินคำถามจากผู้ใหญ่ตรงหน้า เอาเป็นว่าตอนนี้เขาแทบไม่กล้าสบตาลุงจ้อนเลยก็ว่าได้ เพราะเขาน่ะทำผิดที่บอกให้แบมแบมออกมาหาในเวลานั้น มันดึกมากถ้าเกิดไอ่ย้วยเป็นอะไรไปขึ้นมา


               เขาคงโทษตัวเองทั้งชีวิต เหมือน...ตอนที่แม่ให้เขารอดนั้นแหละ มันคงจะกลายหนึ่งความทรงจำที่เจ็บปวกสำหรับเขา แต่เขาไม่รู้จะพึ่งใครจริงๆ เวลานั้นก็มีแต่แบมแบมเต็มหัวไปหมด


          "แมนๆ ตอบข้ามาหน่อยดิวะ"ลุงจ้อนเค้นถามทันที ปกติตาแก่อย่างเขาก็ไม่อยากรู้หรอกแต่ในเมื่อคนที่ไอ่ตี๋เนี้ยมันชวนออกบ้านไปมันคือหลานแท้ๆ ของตาแก่จอมโหดคนนี้ แล้วไอ่หลานตัวดีก็บ้าจี้ตามออกไปด้วยความที่อาบน้ำร้อนมาก่อน


               เขากลัวมันจะเกิดอันตรายเข้า มืดๆ ค่ำๆ แบบนั้นออกไปตัวคนเดียว เสี่ยงเจอพวกโจรอีกต่างหาก


          "คะ ครับ ผมเรียกแบมแบมออกไปที่สวนหมู่บ้านครับ"


          "เออ ก็แปลกคนดีนี้หว่าปกติไอ่แบมมันไม่ออกไปหาใครตอนกลางค่ำกลางคืนหรอก ต่อให้เป็นข้าที่โดนหมาไล่หรือจะเป็นเพื่อนมันโดนโจรจี้ถ้าไม่ถึงตายมันไม่ออกไปหรอก"แต่ก็ไม่ได้ห่วงมันมากขนาดนั้น ลุงจ้อนสอนมวยแบมแบมมาตั้งแต่เด็ก มันก็หมัดหนักใช่เล่นที่ไหนล่ะ


               ก็ตามประสาตาแก่ห่วงหลานนั้นแหละวะ หวงไปงั้นไม่ได้จริงจังจนให้มันขึ้นคาน


          "รักษาโอกาสมันไว้ให้ดี มันให้ไปแล้วนะเอ็งเอารอบสอบไม่ได้--ข้าไปดูพวกเด็กๆ มันซ้อมมวยก่อนคนมันไม่ค่อยเยอะแล้ว"ลุงจ้อนทิ้งท้ายเอาไว้ให้มาร์คได้คิด สิ่งที่แบมแบมให้คือสิ่งที่เขารอคอยมันคือ โอกาส เขาไม่ได้เล่นๆ กับแบมแบมตั้งแต่วันที่มันซัดเข้ากลางลิ้นปี่เขาแล้ว


               ต้วนอี้เอิ้นจะไม่ยอมให้โอกาสครั้งนี้หลุดมือแน่ๆ 




          "เป็นอะไรมึงหลับในรึไง"


          "เปล๊า"


          "แม่มึงเป็นเมนโวคอลรึไงเสียงสูงสะขนาดนั้น"แบมแบมว่าก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับมาร์ค ซึ่งรอเด็กมาเสิรฟ์ข้าวให้ควายตรงหน้านี่แหละ และเชื่อมั้ยว่าแม่จะต้องไม่เก็บตังค์มันแน่นอน จะล้มละลายมั้ยวะเนี้ย


          "แล้วนี่ไหนบอกว่าติดเรียนชดไง มาได้ยังไงวะ"ก็ถามไปงั้นแหละ ก่อนมันจะมาก็ส่งข้อความมาบอกว่ามีเรียนชดไปไม่ได้นะ


               เหอะ แล้วใครมานั่งตรงหน้านี่ล่ะวะ


          "กูยกคลาส"


          "ขอให้เรียนจบปีสาม"


          "ขอบคุณที่อวยพรจ่ะ"มาร์คยิ้มหยี่ให้แบมแบม ก่อนที่เด็กเสิรฟ์จะเดินมาทำหน้าที่ของตนเองแล้วก็เดินหายไปพักที่หลังร้าน เมื่ออาหารมาถึงอย่างแรกเลยก็คือหยิบช้อนเตรียมจ้วง"อะ อ้าวเห้ยเอาไปไหนอ่ะ"แต่ไม่ทันได้ช้อนลงถึงข้าวสวยหอมๆ แบมแบมก็ดึงออกไปก่อน


          "อย่าพึ่งแดกดิร้อนอยู่เดี๋ยวก็ลวกปากเอา"


          "ร้อนๆ ดิดีอ่ะ เอามาเร็วกูหิวแล้วเนี้ย"


          "หนึ่งคำถาม"


          "ห้ะ อะไร"มาร์คมองหน้าแบมแบมอย่างงงๆ อะไรคือหนึ่งคำถามอะไรคือยึดจานข้าวไปแบบนั้นอ่ะ คือนี้ลูกค้านะทำแบบนี้ก็ได้หรอถ้าไม่หิวนะ มาร์คจะไม่ทำหน้าตาเหมือนหมาหงอยแบบนี้เลย หิวมากสุดๆ อ่ะตอนนี้แล้วดูลูกเจ้าของร้านทำดิ"เออๆ มาเลยแลกกันหนึ่งคำถามแดกหนึ่งคำอ่ะ"


          "ดีมาก"


          "มึงคิดว่า...6 ปีมึงรอกูได้มั้ย"


          "กระจอกสิบปีก็รอได้"มาร์คยกคิ้วซ้ายใส่ก่อนจะตักข้าวกระเพราเข้าปากไป มั่นใจแค่ไหนกันนะว่า 6 ปีจะรอแบมแบมเรียนจบได้นี่ขนาดรวมฝึกงานไปแล้วนะ ไม่มีใครรอได้นานขนาดนี้หรอกต่อให้เป็นแบมแบมเองเขาก็ไม่รอ นอกจากมีเวลาที่คั่นกลาง ระยะทางก็เป็นอุปสรรคอีกต่างหาก


               ทำไมถึงตอบแบบไม่คิดสักนิดเลยวะ


          "ถามทำไมวะ มึงกลัวกูทิ้งเออ"


          "ตบปากด้วยตีนเลยดีมะ"


          "อ่ะๆ แล้วถามทำไมล่ะครับ เวลาพวกนี้มันเกี่ยวข้องเรื่องของเรามั้ยครับ"แบมแบมกรอกตามองบนทันที ไม่ชินสุดๆ เวลาที่ไอ่ควายเผือกพูดเพราะๆ เข้าใจอารมณ์ที่เขาเจอมันครั้งแรกใช่มั้ยล่ะ มันหยาบอย่างกับกระดาษทรายมาพอนุ่มๆ ก็ไม่ใช่อ่ะ"กูจะรอคำตอบจนกว่าจะแน่ใจว่ากูไปต่อไม่ได้แล้ว"


          "ถามต่อดิหิวแล้วเนี้ย"


          "ทำไมถึงไม่ถูกกับพ่อ"มาร์คชะงักไปทันทีที่แบมแบมเปลี่ยนคำถามจากเรื่องระหว่างเราสอง เป็นครอบครัวของเขาสายตาที่มองมายังแบมแบม สายตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่ามาร์คเลือกไม่ตอบและวางช้อนซ้อมลงทันที"ไม่ตอบอ่ะ"


          "ไม่มีไรกูไม่หิวละ"


          "ทีเมื่อคืนก็นะ"


          "มึงจะรู้ไปทำไมเขาสั่งให้มาถามเออ"มาร์คย้อนถามกลับ


            "บางทีการที่เราเลือกที่จะทำความเข้าใจชีวิตใครสักคน เราก็ควรเริ่มจากที่สิ่งที่เขากำลังแก้ไขไม่ดีกว่าเออ"แบมแบมเลื่อนจานข้าวกลับไปที่ของมันก่อนจะเท้าคางมองอีกคนที่หลบตานับวันยิ่งเด็กน้อย"ถ้าแก้ไขเองไม่ได้ก็ช่วยกัน สองหัวดีกว่าหัวเดียว"


          "อย่างมึงจะไปเข้าใจอะไรว่ะ เขา--ไม่มีวันมองกูเป็นลูกหรอก"


          "ไม่มีพ่อที่ไหน เขามองลูกเป็นอย่างอื่นนอกจากคำว่า ลูก หรอกนะ"แบมแบมหยัดตัวเองลุกขึ้นหลังจากเหลือมองเห็นว่าลูกค้าโต๊ะอื่นเริ่มมองหาพนักงานเพื่อคิดเงินค่าอาหาร"แดกข้าวไปให้หายคิดมาก็แล้วกัน กูไปทำงานก่อนล่ะ"แบมแบมพูดจบก็เดินออกไปจากบริเวณโต๊ะ


               และหลังจากนั้นข้าวเข้ออะไรก็แดกไม่ลงสักอย่างเดียว


               'ไม่มีพ่อที่ไหนเขามองลูกเป็นอย่างอื่นนอกจากคำว่าลูกหรอกนะ'


               เหอะ มีดิวะพ่อกูนี้แหละ


               ที่มองกูเป็นตัวซวยตัวหนึ่งที่ทำเมียเขาตายไม่พอทำเขาขายขี้หน้าอีกต่างหาก


               แรงสั่งจากกระเป๋ากางเกงด้านซ้ายทำให้มาร์คต้องหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยที่มีรอยร้าวบนหน้าจอ เนื่องจากไปตีรันฟันแทงมานับไม่ถ้วน จนตอนนี้ยังไม่เปลี่ยนเครื่องใหม่เลยรายชื่อที่โชว์เด่นหราบนหน้าจอ"อะไรมึงไอ่แจบอม ถ้าไม่มีเรื่องอะไรที่มีสาระกูจะกลับไปกระทืบมึง"


          'ก่อนมึงจะกระทืบกูมึงมาหาพวกกูก่อนมั้ย ไอ่แทฮยองกับไอ่โฮซอกแม่งโดนไอ่เหี้ยนั้นกระทืบมาจะตายห่าล่ะ'


          "เมื่อไหร่"


          'กูว่าคุยต่อตัวดีสุดว่ะ มึงรีบเลยอยู่คอนโดกูตอนนี้'


          "เออๆ ทำแผลให้มันด้วยนะไอ่สัด ทำเบาๆ หน้าคนไม่ใช่ปูนซีเมนต์แบบมึง"มาร์คชิงตัดสายก่อนที่แจบอมจะด่ากราดที่เขาไปด่ามันว่า หน้าหนาเรียกง่ายๆ สั้นๆ หน้าด้านนั้นแหละ มาร์ควางเงินแบงค์สีม่วงลงอย่างไม่คิดหน้าหลัง ก่อนจะรีบวิ่งออกไปไม่กล่าวไม่ลาใครสักคน


          "อ้าว เห้ยไอ่ควาย-- รีบไปไหนของมันวะ พึ่งตรัสรู้ว่าควรจ่ายเงินรึไง"แบมแบมหยิบเงินที่มาร์ควางทิ้งไว้ขึ้นมา ก่อนจะเก็บลงไปในผ้ากันเปื้อนข้าวยังคงเหลืออยู่เกือบเต็มจานเพราะมันกินไปได้ไม่กี่คำ ก็ช่างเถอะถ้าหิวมันก็คงมาหาแม่จุ๋มเองแหละ


               แต่ทำไมรู้สึกใจหวิวๆ วะ




               ภายในห้องคอนโดหรูที่เต็มไปด้วยเสียงเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ ทั้งสิ้นมีเพียงมาร์คที่นั่งเงียบมานานหลายชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่เริ่มทำแผลให้แทฮยองจนกระทั่งแผลเสร็จไอ่หมาน้อยสองตัวมันก็นอนเพราะฤทธิ์ยา จนป่านนี้มาร์คหัวหน้าพี่ระเบียบรวมไปถึงหัวหน้ากลุ่มยังไม่พูดอะไรออกมาเลย


          "มึงจะเอาไงว่ะไอ่มาร์ค"นัมจุนพี่ใหญ่สุดถามขึ้นมาด้วยความสงสัย พวกเขาน่ะไม่ใช่อันธพาลหรอกแต่กฏของกลุ่มมันมีเพียงข้อเดียวเท่านั้น ถ้าใครโดนทำร้ายมาก่อนพวกเขาเอาคืนมากกว่าที่มันทำแน่


               แต่นั้นมันก็นานมาแล้วจนทุกคนแทบลืมว่ามีกฏห่านี้ด้วย เพราะพวกเขาเลิกตีรันฟันแทงกับพวกมหาวิทยาลัยที่เป็นอริมาตั้งแต่ที่มาร์คเริ่มต้นเป็นหัวหน้าพี่ระเบียบ เริ่มต้นชีวิตของตัวเองใหม่ให้เป็นแบบอย่างสำหรับน้องๆ 


               ตั้งแต่นั้นมาพวกเขาก็เลิกต่อยเลิกตีกับพวกไอ่วอนโฮมาตั้งแต่ตอนนั้นแหละวะ แต่อยู่ดีๆ วันนี้มันก็ดันมาดักกระทืบแทฮยองกับโฮซอกสะอ่วม ดีแค่ไหนที่มีคนโทรแจ้งตำรวจก่อนมันจะกระทืบสองตัวนี้ตาย คราวนั้นมันก็ส่งเพื่อนมากระทืบจนเขาเข้าโรงพยาบาลเป็นครั้งเดียวกันที่แบมแบมมาช่วย


               มันไม่เลิกไม่ลาจริงๆ สินะ มันกับเขาคงกะจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้จริงๆ


          "ขอผมคิดก่อนพี่ว่าจะเอายังไงต่อไป"


          "มึงจะคิดให้มากทำไมวะ มันทำน้องเรานะเว้ยทำไมเราไม่เอาคืนมันเลยอ่ะ"แจบอมลุกขึ้นพูดอย่างหัวเสีย เหมือนตอนนี้มาร์คไม่ใช่ตัวตนมันเลย ปกติมันไม่มานั่งคิดให้เสียเวลาหรอกนะ ป่านนี้ไม่อยู่ห้องฝากขังก็นั่งทำแผลให้กันไปแล้ว


          "ไอ่แจบอมมึงนั่งลง"


          "เชี่ยแม่งเอ้ย"แจบอมนั่งลงตามคำสั่งของมาร์คทันที"ทำไมกูขอถามหน่อย ทำไมต้องคิดมึงดูมันทำน้องเราดิ มึงจำตอนที่มันส่งคนมากระทืบมึงจนเดี้ยงไม่ได้หรอวะไอ่มาร์ค"แจบอมถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจและไม่พอใจ ทำไมมาร์คถึงได้นิ่งขนาดนี้


          "สงบหน่อยดิวะ มึงคิดว่ากูไม่อยากทำหรอแต่มึงคิดดิไอ่แจบอมเราอยู่ปีไหนแล้ว--ปีสามแล้วนะเว้ย"มาร์คเป็นผู้ใหญ่พอเป็นมากกว่าปีก่อนๆ เขามีหน้าที่ที่ต้องทำมากมายถ้าเกิดมีเรื่องของมาอีกทีมันจะแย่ไปกันใหญ่ เขาอาจจะโดนปลดออกจากตำแหน่งได้"ถ้ามึงเรียนไม่จบกูจะทำยังไง"


          "ไหนจะพี่นัมจุนที่อยู่ปีสี่ฝึกงานแล้วเตรียมโปรคเจคจบ ไหนจะไอ่พวกนี้มึงจะให้กูเสี่ยงเอาหน้าที่การเรียนพวกมึงให้หมดอนาคตหรอวะ ตอนปีหนึ่งมันก็มากพอแล้วเว้ย กูไม่อยากได้ชื่อว่าทำให้พวกมึงหมดอนาคต"มาร์คพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง


          "..."


          "เรื่องนี้กูสร้างมันตั้งแต่มัธยมล่ะ พวกมึงไม่จำเป็นต้องมาหมดอนาคตเพราะเรื่องของกู"

          "และพวกมึงไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ"

          "เดี๋ยวกูจัดการเอง"


          "มึงจะทำอะไรวะ"เจย์ถามด้วยใจหวั่นๆ สายตาของมาร์คมันน่ากลัวมากๆ สุดๆ เลยล่ะเพื่อนของเขาไม่เคยโกรธใครแล้วกักเก็บอารมณ์ได้มากขนาดนี้


          "มันทำน้องกู กูปล่อยมันไว้ก็ไม่ใช่กู ไม่ใช่ต้วนอี้เอิ้นแล้ว"



รีไรต์ 10102018

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

385 ความคิดเห็น

  1. #367 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 18:31
    มีสตินะลูกกกก จะทำอะไคิดเผื่อเยอะๆนะ อนาคต ก็อนาคตเดียว ชีวิตก็ชีวิตเดียวนะ ใจเย็นๆ
    #367
    0
  2. #204 gan8824 (@gan8824) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 20:47
    ชนะด้วยปัญญาย่อมดีกว่าชนะด้วยกำลัง
    #204
    0
  3. #165 w.miaags (@wimmmm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:56
    รอนะค่าาาาา ฮือออออ อยากรู้จักทุกตัวละครเลยยยยย
    #165
    0
  4. #164 GetKamonlak (@GetKamonlak) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 07:44
    รออยู่นะคะ มาต่อไวๆน้า
    #164
    0