#สัต(ว)แพทย์สายโหด ll MARKBAM ll GOT7 BTS

ตอนที่ 30 : OS : คนที่ยังคิดถึง [MARKBAM]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    24 ก.พ. 61




OS : คนที่ยังคิดถึง [MARKBAM]
ll ชายหญิง ll


คุณมีคนที่ยังคิดถึงรึเปล่า


ผมน่ะมีนะมันนานมาแล้วล่ะที่มีเธอในชีวิตจนตอนนี้เธอคนนั้นหายออกไปจากชีวิตของผมแบบไม่หวนกลับคืนนี้มาอีกเลย รอยยิ้มของเธอยังตราตรึงในใจของผมจนถึงวันนี้แต่ผมกลับทำให้เธอเดินออกไปโดยไม่กลับมาหาอีกเลย เพราะตัวของผมเองที่มันแย่


เลยรักษาคนที่รักผมที่สุดไว้ไม่ได้


"มาร์คมึงจะไปงานแต่งแบมจริงดิวะ"เสียงของอิมแจบอมเพื่อนสนิทของต้วนอี้เอิ้นชายหนุ่มสุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัดกับสีผิวขาวสนิท ในมือหนาถือการ์ดสีชมพูหวานที่มองกี่ครั้งน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวเหมือนอย่างตอนนี้ที่น้ำตากำลังไหลอาบแก้มลูกผู้ชายอย่างเขา


"ไม่ไหวก็ไม่ต้องไปนะมึง"ปาร์คเจย์ฮยองวางมือบนไหล่ลาดของเพื่อนชาย"อย่าฝืนให้ตัวเองเจ็บปวดเลยไอ้มาร์ค"พวกเขาทั้งสองรู้ดีว่ายังไงมาร์คก็ไม่มีวันอดทนฝืนกลั้นได้หรอกขนาดแค่มองการ์ดงานแต่งมันยังร้องไห้ แล้วในงานแต่งล่ะมันต้องเฟคนั่งยิ้มเป็นแฟนเก่าที่มองดูอดีตคนรักแต่งงาน


แบบนั้นน่ะหรอมันโคตรเจ็บปวดเลยนะ


"กูไหวน่าอย่างน้อยกูก็อยากไปแสดงความยินดีกับแบม ในวันที่เขาเจอคนที่ดีกว่าคนแบบกู"มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาแบบลวกๆ ทำไมเขาต้องมาร้องไห้ด้วยก็ไม่รู้วันนี้เขาควรยิ้มและดีใจสิที่คนรักของเรามีความสุขรอยยิ้มกว้างที่เขาเฝ้ามอง


มันยิ่งกว่าตอนอยู่กับคนแบบเขาสะอีก


"มาร์คมึงจะทนฝืนเจ็บไปทำไมวะตอนนี้แบมก็มีคนใหม่แล้วนะมึงไม่คิดจะมีบ้างหรอวะ"แจบอมถาม เวลาก็ผ่านมาเกือบสี่ปีแล้วที่มาร์คเลิกกับแบมแบมมันนานจนคนที่เลือกเดินออกไปกำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่มาร์คกลับยืนอยู่นิ่งๆ จมอยู่กับความทรงจำเก่าๆ


และเอาแต่คิดถึงความรักที่มีในครั้งเก่า


"กูจะมีรักใหม่ได้ยังไงมึงดูสิ่งที่กูทำกับแบมไว้ดิ"

"กูทำร้ายคนที่รักกูมากที่สุดจนเขาหมดความอดทน กูทำลายทุกสิ่งที่สร้างขึ้นจนย่อยยับกูจะรักใครได้อีกวะขนาดแบมกูยังรักษาไม่ให้เขาไปไม่ได้เลย กูพอแล้วว่ะ"


"มึงจะเฝ้ามองแบมแบบนี้ไปตลอดไม่ได้นะไอ้มาร์คมองเขามีความสุขแต่ใจมึงมันทุกข์นะ"คำพูดของแจบอมมันก็ถูก ทุกครั้งที่เขามองแบมแบมมีความสุขกับคนรักใหม่ ใจของเขามันก็ปวดร้าวไปหมดภาพความทรงจำเก่าๆ มันย้อนวนเวียนในหัวไม่ไปไหนเลยยิ่งรอยยิ้มกว้างๆ นั้นมันยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด


ที่ไม่สามารถรักษามันได้


"กูไหวน่า"

"เขามีความสุขมันก็ดีแล้วป่าววะ"


--


"อ้าวพี่มาร์คมางานด้วยหรอ"คิมยูคยอมเพื่อนชายคนสนิทของแบมแบมถามขึ้นด้วยความตกใจ หลังจากเห็นร่างสูงเดินเข้ามาในงานพร้อมการ์ดเชิญงานแต่งพร้อมเพื่อนอีกสองคน ชเวยองแจที่มีหน้าที่รับแขกก็ตกใจไม่แพ้กันแหละแฟนเก่าที่มางานแต่งแฟนเก่าเนี้ยนะ


พี่เขาคิดยังไงเนี้ย


"ทำไมพี่จะไม่มาล่ะ งานแต่งแบมเชียวนะ"


"แต่พี่"


"พี่ไม่เป็นไรสักหน่อยนายเห็นพี่ร้องไห้รึเปล่าล่ะ ก็ไม่หนิ"มาร์คพูดไปยิ้มไป ก่อนจะยื่นการ์ดที่ด้านในใส่เงินให้กับยองแจก่อนจะเดินเข้าไปด้านในกับเจย์ฮยองและแจบอม


ในงานตกแต่งไปด้วยดอกไม้หลายชนิดส่วนมากจะเป็นสีขาวสะส่วนใหญ่ บรรยากาศงานมันดูมีความสุขมากทุกอย่างมันลงตัวและสมบูรณ์แบบ แต่ถ้าคนที่ได้แต่งงานกับแบมแบมมันคือเขาคือผู้ชายที่ชื่อต้วนอี้เอิ้นมันก็คงดีไม่ใช่น้อยเลยล่ะ


แต่ก็นะ...มันก็แค่ความคิดที่ไม่มีวันเป็นจริง


แบมแบมน่ะไม่กลับมาหาคนที่ทำลายความรักของเราหรอก


"อ้าว พี่มาร์คสวัสดีค่ะ"เพื่อนสนิทอีกคนของแบมแบมอย่างโจวจื่อวีทักทายรุ่นพี่ที่รู้จักด้วยความตกใจไม่แพ้สองคนด้านนอกนั้น"มาด้วยหรอคะเนี้ยจื่อไม่เห็นรู้เลยว่าพี่จะมา"


"ทำไมมีแต่คนถามแบบนั้นล่ะ พี่ก็ต้องมาสิงานแต่งแบมทั้งทีนะพี่ไม่มาก็คงจะเกินไป"


"โอเคใช่มั้ยพี่มาร์ค"จื่อวีก็ยังคงถามเหมือนทุกๆ คนที่รู้ว่าเขามางานแต่งของอดีตคนรัก จะบอกยังไงล่ะก็เหมือนทุกครั้งที่ตอบคำถามคนอื่นนั้นแหละเขาโอเคและไม่ได้เป็นอะไรเลยใบหน้ายังยิ้มให้ได้อยู่เลยหนิ


ส่วนใจน่ะหรอ


พังแล้วล่ะ


"จื่อรู้นะว่าพี่รักแบมมากแต่พี่จะฝืนตัวเองทำไม"ทำไมทุกคนถึงคิดว่าคนแบบเขาฝืนตัวเองล่ะ มันไม่ใช่สักหน่อยคนอย่างต้วนอี้เอิ้นแค่อยากมองแบมแบมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าหวานและคนตัวเล็กนั้นอีกตลอดชีวิต


เพราะนับจากนี้ไปแบมแบมจะกลายเป็นของคนๆ นั้นที่ดูแลตัวแบมแบมและหัวใจดวงน้อยได้ดีกว่าคนแบบเขา


ดีกว่าทุกๆ อย่างเลยล่ะ


"พี่ไม่ได้ฝืนตัวเองจื่อพี่ก็แค่--อยากมาแสดงความยินดีก็เท่านั้น"


"แต่มึงจะไหวหรอวะ"เจย์ฮยองถามด้วยความเป็นห่วง ถึงเมื่อก่อนจะด่ามันแทบเป็นแทบตายกับการกระทำเลวๆ ของมันแต่มันก็คือเพื่อนตอกย้ำมันไปก็มีแต่ให้มันเสียใจ ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนจะแช่งให้แบมแบมเลิกกับมันก็ตามที


เออละเสือกแช่งแล้วได้ด้วยนะ


"จะให้กูพูดอีกกี่พันครั้งวะ"

"กูไหวอยู่แล้ว"


"และกูจะอยู่ไม่ต้องสรรหาคำมาไล่นะ ไอ้สัดพวกนี้หนิ"มาร์คแกล้งโวยวายออกมาเพื่อให้ทุกคนสบายใจและมั่นใจว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก จริงๆ มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อยถึงมันจะหน่วงๆ ในใจก็ตามเถอะแต่การที่ได้เห็นแบมแบมมีความสุข


มันไม่ใช่เรื่องแย่สักหน่อย


"อืม งั้นจื่อไปก่อนนะต้องรีบแล้วงานจะเริ่มละ"


"เจอกันหลังเลิกงานนะจื่อ"มาร์คโบกมือลาน้องสาวคนสนิทก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปด้านในคงไปตามแบมแบมล่ะมั้ง ตอนนี้แขกขือมากันเต็มงานไปหมดทั้งเพื่อนเก่าเพื่อนแก่หรือญาติผู้ใหญ่ของบ่าวสาว ใบหน้าทุกคนเปื้อนรอยยิ้มไปจนหมด


พวกเขาคงมีความสุขมากที่ได้เห็นคนที่ตนเองรักเป็นฝั่งเป็นฝา


เขาเองก็เช่นกันเขามีความสุขที่เห็นแบมแบมได้เจอคนที่ดีกว่า


"งานใกล้เริ่มแล้วว่ะเจ้าบ่าวแม่งมาแล้วนั้นน่ะ"แจบอมชี้ไปยังชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในงาน งานแต่งของแบมแบมค่อนข้างเอียงไปทางยุโรปแต่ก็มีประเพณีไทยไปแล้ว จะพูดยังไงล่ะงานแต่งของคนที่เขารักน่ะมันจัดขึ้นสองครั้ง


ครั้งแรกเขาทำใจไปไม่ได้หรอกมันเจ็บปวดเกินไปแต่ว่าตอนนี้น่ะ...ต้วนอี้เอิ้นคนนี้ทำใจได้แล้ว


มั้ง


"อีกไม่นานเจ้าสาวก็คงออกมาแล้วมั้ง"เจย์ฮยองพูดขึ้น ก่อนจะชะโงกมองดูผู้คนที่เดินเข้ามาในงานอย่างล้นหลามคาดว่าอีกไม่นานงานคงจะเริ่มแน่ๆ และอีกไม่นานเจ้าสาวคนสวยของเจ้าบ่าวก็ต้องเดินออกมา


"แบมแบมคงสวยมากแน่ๆ "มาร์คพูดเสียงแผ่ว


แบมแบมสำหรับเขาต่อให้แต่งหน้าจัดขนาดไหนเจ้าตัวก็น่ารักสำหรับเขาเสมอ


แต่ทำไมเขาถึงปล่อยคนๆ นี้ไปกันนะ


นั้นสิทำไมกัน


"มาร์คมึงไหวป่ะว่ะ"แจบอมเห็นเสียงของมาร์คเบาลง แถมมันยังเงียบขึ้นกว่าเก่าอีกด้วยแทบไม่มองอย่างอื่นเลยนอกจากพื้นงานมงคลแบบนี้เขาก็ไม่อยากเห็นเพื่อนสนิทร้องไห้หรอกนะ"กลับมั้ยมึง"


"กลับทำห่าไรล่ะครับเพื่อน กูยังไม่ได้แสดงความยินดีกับแบมเลย"


"อย่าร้องล่ะกันมึง"


"เออๆ ไม่ร้องๆ "มาร์คตอบแบบปัดๆ ไปเขาจะไม่ร้องต่อให้มันเจ็บปวดขนาดไหนเขาก็ไม่มีวันร้องไห้ออกมา นี่มันงานสำคัญของแบมแบมเชียวนะมันสำคัญมากๆ เลยนะ


เขาจะไม่ทำให้แบมแบมหรือใครต้องลำบากใจแน่ๆ ก็แค่แฟนเก่าที่มางานแต่งเท่านั้นเอง


ก็แค่มาแสดงความยินดี


"เชี่ยมาแล้วๆ "เจย์ฮยองชี้ไปยังประตูบานใหญ่ที่เปิดขึ้น เจ้าสาวในชุดสีขาวสะอาดตาใบหน้าถูกคุมด้วยผ้าสีขาวบางแต่ยังคงเห็นความงดงามและรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่ มาร์คมองแบมแบมที่เดินผ่านหน้าเข้าไปด้วยความเจ็บลึกในใจแบมแบมในตอนนี้น่ะ


โคตรมีความสุขเลยว่ะ


"สวยจังเลยนะแบม"


รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าหล่อที่ซูบลงไปกว่าเดิมมาก แต่แววตากลับเศร้าหมองจนดูขัดไปหมดไม่ใช่ว่าเพื่อนทั้งสองจะมองไม่เห็นพวกเขาเห็นแต่เลือกที่จะไม่พูด กว่ามาร์คมันจะยิ้มออกมาแบบนี้ได้ก็นานพอสมควรแต่จะทำยังไงได้ก็ในเมื่อมัน


เลือกทางนี้เอง


จนกระทั่งเจ้าสาวเดินผ่านมาตรงหน้าของมาร์คแบมแบมเองก็มองเห็นอดีตคนรักเช่นกัน รอยยิ้มที่ยิ้มค่อยๆ ลดลงเหมือนใจที่หลุดลงไปอยู่ตาตุ่มเพราะเธอไม่คิดว่ามาร์คจะมา ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยวเดียวก็คลาดกันเพราะมันไม่มีทางที่แบมแบมจะต้องหยุด


หยุดลงเพื่อมองอดีต


"สวยเนอะพวกมึง"


"อือ สวย"เพื่อนทั้งคู่ตอบ ใช่สวยมากจนอยากได้กลับคืนไปแต่คงทำไม่ได้เพราะให้ตายยังไงมันก็ไม่มีวันนั้นอยู่ดี


"กูอยากเห็นวันนี้มานานแล้ว--วันที่แบมไม่ใช่แบมคนเดิมวันที่เขาลุกขึ้นมาแล้วเดินจากกูไป วันที่เขาได้เจอคนที่ดีกว่ากูและวันที่เขายิ้มได้กว้างโดยที่ไม่ฝืนยิ้มแบบนี้"

"ขอให้มีความสุขเยอะๆ นะแบมแบม"


--


"พี่มาร์ค"


"ไงจื่อไงนายอน"มาร์คที่กำลังเตรียมตัวกลับหลังจากที่อดทนอดกลั้นดูคนที่ตัวเองรักมากเข้าพิธีวิวาห์ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มแต่จิตใจกลับแหลกและพังไปตรงนั้น เขายิ้มทั้งน้ำตาเลยก็ว่าได้ในตอนนั้นตอนที่แหวนเพชรเม็ดงามสวมเข้าที่นิ้วนางของแบมแบม


จากนี้ไปคนๆ นั้นมันไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว


ตลอดชีวิต


"โห่ ซูบไปเยอะเลยนะพี่มาร์คไม่เหมือนพ่อเดือนคนหล่อประจำถาปัตย์เลยอ่ะ"อิมนายอนทักขึ้นมา มันก็ควรเป็นแบบนั้นแหละเพราะตลอดเวลาเขาไม่เคยดูแลตัวเองเลยเอาแต่ทำงาน กินเหล้า แล้วก็ทำแบบนี้วนไปวนมาก็เลยมีสภาพอย่างที่เห็น


"คงจะหนักน่าดูเลยเนอะ"


"ไหวมั้ยเนี้ยได้นอนบ้างมั้ยอ่ะ"นายอนถาม


"สถาปนิกก็ออกแบบทั้งวันแก้งานทั้งคืนนอนสี่ชั่วโมงบ้างทำงานแปดชั่วโมงบ้าง"มาร์คตอบ"พี่ขอตัวกลับก่อนนะสาวๆ ไว้ถ้าพวกเราแต่งงานก็อย่าลืมชวนพี่นะ"มาร์คยีหัวน้องสาวคนสนิททั้งสองก่อนจะหยิบสูทที่พาดบนเก้าอี้ข้างๆ แต่ไม่ทันหยิบก็มีอีกมือคว้าไปสะก่อน


"เพราะนอนน้อยแบบนี้พี่ถึงได้แบบนี้ไง"


"..."


"อ้าว แบมฉันนึกว่าแกเข้าหอไปสะอีกนะ"จื่อวีถามด้วยความสงสัย ปกติคนจีนถ้าแต่งแล้วคือเข้าห้องหอตามพิธีชนิดที่ห้ามออกมาด้านนอกเลยนะ แต่เมื่อกี้พ่อของแบมแบมพึ่งส่งลูกสาวเข้าห้องหอเองนะหรือว่าเพื่อนตัวแสบของเธอหนีออกมา


"ฉันไม่ถือประเพณีเท่าไหร่พี่แจ็คสันก็ไม่ถือก็เลยออกมาได้"แบมแบมตอบ รอยยิ้มที่งดงามนั้นยังคงสะกดมาร์คเอาไว้นิ่งไม่ต่างจากเพื่อนทั้งสองเลย แบมแบมในวันนี้สวยเหมือนนางฟ้าผิวขาวที่ดูตัดกับชุดแต่งงานที่ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูแย่ลงไปเลยทำไมผู้หญิงคนนี้แต่งชุดสีขาวแล้วดูน่ามองขนาดนี้


"แกมาก็ดีล่ะพี่มาร์คกำลังจะกลับเลยเนี้ย"นายอนว่า แต่ไม่ทันไรก็โดนจื่อวีแอบหยิกเข้าที่เอวแรงๆ หนึ่งที"ขอโทษลืมอ่ะ"นายอนพูดออกมาเบาๆ 


"พี่ขอสูทคืนได้มั้ยแบม--เอ่อ แบมแบม"เจ้าของชื่อยื่นสูทคืนให้กับเจ้าของที่รับมันด้วยมือสั่นๆ ถ้าวันนั้นคนตรงหน้ายอมเปลี่ยนตัวเองสักครั้งและถ้าวันนั้นมาร์คยื้อเธอไว้สักนิด เธอจะไม่เดินออกมาจากชีวิตผู้ชายที่เธอเคยรักและมันก็คงไม่มีวันนี้


วันที่อดีตมาเผชิญหน้ากันและมันไม่เหลือซึ่งความรักของอีกฝ่าย คนไร้ซึ่งความรักนั้นก็คงจะเป็นแบมแบมเอง


"ทานข้าวมารึยัง"

"ไม่ได้ลืมทานยาที่หมอสั่งใช่มั้ย"

"ได้เก็บห้องบ้างรึเปล่าฝุ่นไม่ได้เยอะใช่มั้ย"


ทุกคำถามของแบมแบมที่พูดออกมาทำเอามาร์คหยุดนิ่งไปทันที มันเป็นคำถามที่เขาถูกถามบ่อยที่สุดเมื่อตอนที่มีแบมแบมในชีวิต แม้กระทั่งตอนนี้เธอก็ยังถามเขาเหมือนเดิมแสนดีเกินไปแล้วนะแบมแบมเมื่อไหร่จะเห็นแก่ตัวแล้วลืมทุกอย่างของผู้ชายคนนี้ไปสะ


"ว่าไงล่ะ"


"ทานมาแล้วช่วงนี้ไม่ได้ไปหาหมองานเยอะ"

"สะ ส่วนห้องพี่เก็บมั้งไม่ได้กลับห้องเลย"มาร์คตอบ


"งานเยอะก็ต้องไปหาหมอนะถ้าเกิดภูมิแพ้กำเริบขึ้นมาจะทำยังไง"แบมแบมถาม ที่เธอถามเพราะเธอเป็นห่วงมาร์คในฐานะพี่ชายคนหนึ่งไม่ใช่คนรักถึงแม้จะพยายามลืมไปแล้วแต่ความรักตลอดสี่ปีมันมากเกินไปที่จะลืม"พี่ไม่ได้มีแบมอยู่ด้วยแล้วนะ"


"พี่รู้--ว่าพี่ไม่มีเราอยู่อีกแล้ว"

"ไม่ต้องย้ำก็ได้ว่าชีวิตพี่มันไม่เหลืออะไรแล้ว"


"พี่มาร์ค"แบมแบมเรียกชื่ออีกฝ่าย


"ไม่ต้องเป็นห่วงพี่หรอกนะ--แล้วก็ยินดีด้วยนะกับความรักที่ดีแบบนี้ถ้าวันไหนแบมต้องการอะไรก็บอกพี่ได้นะ"มาร์คระบายยิ้มขึ้นมาแต่แววตาก็ยังคงเหมือนเดิมมันเศร้าจนคนที่มองรู้สึกเจ็บปวดแทน ขนาดแบมแบมเองยังไม่กล้ามองตาตอบเลย"เพราะยังไงเราก็คือน้องสาวของพี่นะ"


"..."


"พี่ชายคนนี้ยินดีให้ความช่วยเหลือน้องสาวคนนี้ไปตลอดชีวิต"


"อ่า มันเริ่มดึกแล้วพี่ขอกลับก่อนนะแบม"มาร์คมองนาฬิกาก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณนั้น เพียงแค่หันหลังเดินออกมาน้ำตาที่กลั้นไว้ก็รินลงมาอาบแก้มซูบมือข้างขวายกขึ้นขยำเสื้อตรงหน้าอกข้างซ้ายอย่างเจ็บปวด ขาที่ก้าวออกไปเรื่อยๆ พร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมา


มันจบแล้ว


จบสิ้นแล้วทุกอย่างจริงๆ


-The end-

Talk : แอมคัมแบคจ้า คือไม่ได้หายไปไหนเออ คือจริงๆ นี่ก็หายไปนั้นแหละคือหายไปนานมากเท่าที่รู้ตัวคือติดสอบไฟนอลติดแก้งาน ติดนั้นโน้นนี้ติดๆๆๆ ใกล้ตายแล้วจ้าพอกลับมาบ้านก็สลบตายเลยจ้าพอว่าจะเขียนสมองก็ไม่แล่นเลยฮ่าๆ เลยเอาช้อตฟิคดราม่าๆ มาเจิมหน่อยเนอะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

385 ความคิดเห็น

  1. #376 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 22:27
    เศร้าจังเลยอ่าาาาาา ความรักที่ไม่สมหวังก็เกิดได้จากความไม่ใส่ใจและความผิดพลาดของตัวเองในอดีต จึงทำให้เสียโอกาสที่ตัวเองเคยได้แต่สิ่งดีๆไป....ทำตัวเองทั้งนั้น ก็ต้องช้ำใจไปคนเดียว... เศร้าอ่ะ...ฟิคหลักไม่เอาจบแบบนี้น้าาาา เค้าต้องได้กันต้องเป็นฝั่งเป็นฝาไปด้วยกันน้าาาา
    #376
    0
  2. #284 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:00
    หน่วงมากค่ะ อ่านจบแล้วน้ำตานองหน้าเลย
    #284
    0
  3. #242 mavvimm (@wimmmm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:36
    งื้อหน่วงงงงง
    #242
    0
  4. #241 boomsmile2 (@Boomsmile) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:19
    หู๊ยยย เศร้าอ่า น้ำตาไหลนองหน้า ):
    #241
    0
  5. #240 tidtytt (@tidtytt) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:18
    หูยย นึกว่าจะพลิกล็อค 555
    #240
    0
  6. #239 Joy27804 (@Joy27804) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:38
    เฝ้ารอออมาเนิ่นนาน~ คัมแบครอบนี้ไรท์ต้มม่า1หม้อให้แล้วก้อหายไปแบบนี้ไม่ได้น้าาา บีบใจสุด😭
    #239
    0
  7. #238 Gott Ji (@NPFern93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:09
    เฮ้ยยยจบแบบน้ำตานองหน้า หน่วงสุดไปเลยฮือออ
    #238
    0
  8. #237 OimMT (@OimMT) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:24
    วุ้ยยย นึกว่าหายไปไหน ตกใจหมดนึกว่าจะทิ้งกันละ รอน่ะไร สู้ๆ เวลคัมกับการคัมแบคครั้งนี้555
    #237
    0