#สัต(ว)แพทย์สายโหด ll MARKBAM ll GOT7 BTS

ตอนที่ 8 : rewrite ll ตอนที่ 7 - ศิษย์คนใหม่ กับ ดวงดาว [120%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    16 ก.ค. 61




ตอนที่ 7 - ศิษย์คนใหม่ กับ ดวงดาว [120%]



          "มึงปล่อยน้องแล้วนะจะไปไหนต่อมั้ย"แจบอมเดินมาหามาร์คที่คอยยืนส่งน้องๆ ที่หน้าคณะ พี่ว้ากบางคนก็เดินไปส่งน้องหน้าคณะบ้าง หน้าหอพักบ้างแต่หลักๆ คือหอพักของนักศึกษาปีหนึ่งสะส่วนใหญ่


          "บ้าน"


          "เดี๋ยวนี้กลับบ้านบ่อยนะ คืนดีกับพ่อมึงแล้ว"


          "คืนดีเหี้ยไรล่ะ กูกลับไปหาแม่นมกูไม่ใช่เขา"มาร์คสวนกลับทันที คืนดีกับคุณชายต้วนหมิ่งจื่อน่ะหรอโคตรเป็นอะไรที่ไม่มีวันเป็นไปได้แน่ๆ เขากับพ่อจะไม่มีวันคืนดีกันเพราะทุกอย่างมันพังหมดแล้ว บาดแผลที่เคยมีคนเป็นพ่อซ้ำมันจนลึกเกินจะหาย


               ต่อให้หายมันก็เป็นแผลเป็นกลับมาอยู่ดี


          "นั้นพ่อมึงเลยนะเว้ย คิดถึงคนที่เขาให้กำเนิดมึงเนี้ยนะ"


          "แม่ต่างหาก อีกอย่างตั้งแต่แม่กูตายไปเขาก็ไม่เคยมองกูเป็นลูกด้วยซ้ำ--กูจะรักเขาไปทำไมวะบางทีในใจเขาอาจจะอยากฆ่าลูกอย่างกูก็ได้"มาร์คพูดอย่างหัวเสีย จนแจบอมมองอย่างงงๆ เขาก็แค่พูดเองนะทำไมต้องมาใส่อารมณ์ด้วยวะ 


               ทำเหี้ยไรผิดเนี้ยกู


          "แต่มึงเชื่อป่ะ"


          "อะไร"


          "คนเป็นพ่อเขาทำทุกอย่างโดยไม่แสดงออก--เขาจะเป็นคนเดียวในบ้านที่ทำอะไรก็ตามมักไม่แสดงออกมา"แจบอมวางมือบนบ่าของมาร์ค เขาเห็นปัญหาระหว่างพ่อลูกคู่นี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมมันยืดเยื่อมากนานหลายปีมากกว่าสี่ห้าปีด้วยซ้ำ


               ถึงเขาจะไม่เคยทะเลาะกันกับพ่อ แต่เขาคิดว่าสิ่งที่พ่อของมาร์คมันทำลงไป


               มันย่อมมีเหตุผล เวลาพ่อจะซื้อของอะไรให้ชอบเนียนมาถามเขาบ่อยๆ 


          "หรอวะ กูว่าเขาเกลียดกูว่ะไม่ใช่ไม่แสดงออกหรอก"มาร์คแย้งแจบอมจนเพื่อนสนิทถึงกับกรอกตามอง คือมันก็เนอะคงฝั่งใจเพื่อนคนนี้มากเกินไป


          "เรื่องมึงละกัน"


          "แล้วมึงอ่ะจะไปไหนต่อ"มาร์คถามย้อน


          "ไปหาเมียครับ พวกไม่มีเมียก็เหงาไปนะครับ"แจบอมยกยิ้มอย่างมีชัยชนะให้กับมาร์ค ก่อนจะเดินแยกออกไปทางหลังคณะส่วนเขาที่วันนี้ไม่ได้เอารถมาก็คงต้องพึ่งรถแท็กซี่แล้วล่ะมั้ง มาร์คล่ำลาเพื่อนพี่ว้ากด้วยกันที่เหลือน้อยนิดเสร็จก็เดินออกจากคณะไปยังหน้ามหาวิทยาลัย


               ร่างโปร่งในชุดเต็มระเบียบทรงผมที่ถูกเปลี่ยนไปจากเดิมทำให้มาร์คต้วนดูมีเสน่ห์ไม่ต่างจากทรงไหน ร่างสูงเดินไปตามทางที่มีแสงไฟสลัวหัวก็พลันคิดถึงแต่เรื่องมากมาย ทั้งเรื่องเรียน งาน ครอบครัว หรือแม้แต่เรื่องของแบมแบม นี่ก็สองวันแล้วที่แบมแบมไปค่าย


               ทำไมมันนานเหมือนสองปีจังวะ คณะนี้มันมีแต่กิจกรรมรึไงถึงได้ไปแต่ค่ายไปแต่กรมปศุสัตว์เนี้ย


          "เอ้า ไอ่มาร์ค"เสียงทุ้มๆ แหบๆ ของปาร์คชานยอลพี่รหัสของเขาและเป็นอดีตพี่ว้ากอีกด้วย เขามองเฮียสุดที่รักที่กำลังดับเครื่องรถจักรยานคู่ใจเพื่อคุยกับเขา


               อย่างลงทุนเว่อ


          "เฮียหวัดดีครับ"


          "ทำไมเดินกลับวะลูกรักมึงไปไหนแล้ว"ชานยอลถามหาคาวาซากินินจาลูกรักของเขาที่ชอบพามันไปไหนมาไหนด้วย แต่วันนี้เขาค่อนข้างจะแปลกไปจากเดิม ไม่เอารถแต่เลือกที่จะเดินเอา ซึ่งบ้านกับมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ไกลกันมากแต่ช่วงนี้มีแต่เรื่องแย่ๆ 


               ไม่มีอารมณ์ขี่รถกลัวว่าจะคิดสั้นบิดแล้วไปเสยท้ายรถสิบล้อ


          "ไม่ได้เอามาอ่ะเฮียวันนี้ติสท์อยากเดินกลับบ้าน"ชานยอลหัวเราะแห้งๆ ใส่อารมณ์ติสท์ถูกวันจริงเชียวน้องรักกู


          "เดินออกหน้ามอไปไม่ถึงสองเมตรมึงเจอตีนแน่ พวกไอ่วอนโฮดักรอมึงอยู่อ่ะ"ชานยอลบอก เขาเห็นสายพวกปีสองที่กลับบ้านกันทักมาบอกว่าเจออริของมาร์คดักรออยู่หน้ามหาวิทยาลัย ที่คิดว่าจะออกหลังมอเลยวนมาหามันที่คณะพอมีคนบอกว่ามันไปแล้วเลยตามหามันเนี้ย


               ออกไปเจอตีนแน่ยิ่งคนเดียวอยู่ด้วยเนี้ย


          "ผมไม่ได้หาเรื่องมันนะเว้ยเฮีย"


          "ต่อให้มึงไม่หาเรื่องมันแต่ถ้ามันเกลียดขี้หน้ามึงมันก็ดักตีหัวมึงได้ทุกเมื่อแหละ"ชานยอลว่า"ไปเดี๋ยวกูไปส่ง"มาร์คพยักหน้ารับ วันนี้เขาไม่อยากมีเรื่อง ไม่อยากเจ็บตัว ไม่อยากทะเลาะกับใครทั้งนั้นแหละ


          "เดี๋ยวอ้อมไปส่งผมที่ป้ายรถเมย์อีกป้ายนะเฮีย"มาร์คบอกหลังจากขึ้นคร่อมรถจักรยานของพี่รหัส


          "ให้กูไปส่งบ้านเลยมั้ย"ชานยอลถาม


          "ไม่อ่ะเฮียยังไม่อยากกลับบ้าน เบื่อ"มาร์คตอบ


          "เออๆ เอาที่มึงสบายใจก็แล้วกันวะ"ชานยอลว่าก่อนจะออกรถไปยังด้านหลังมหาวิทยาลัย มากกว่าไปล่อตีนคู่อริก็แล้วกัน ไม่นานนักชานยอลก็มาส่งมาร์คถึงจุดหมายก็ขอตัวลากลับหอพักไป ส่วนเขาก็ได้แต่นั่งรอรถประจำทางอย่างเหนื่อยๆ 


               เขาไม่อยากกลับบ้าน


               ไม่อยากแม้แต่จะไปเหยียบด้วยซ้ำ


               เหนื่อยชะมัดเลย


          "แม่ครับผมเหนื่อย"


          "ผมควรจะก้าวต่อไปหรือหนีมันดีครับ"


          "ถ้าแม่ยังอยู่ผมคงมีความสุขกว่านี้ เราคงจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ผมคงไม่ต้องกลายเป็นลูกอกตัญญูแบบนี้"มาร์คพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะเอนตัวพิงกับที่นั่งพร้อมหลับตาลงอย่างเหนื่อย สิ่งที่เขาเหนื่อยมาตลอดไม่ใช่ร่างกายแต่มันหากเป็น


               จิตใจของเขาต่างหาก





          "น้าๆ มีคนมาแต่เช้าเลยว่ะ แต่หนูบอกว่าร้านไม่เปิด"พนักงานในร้านเดินมาบอกกับเจ้าของร้านอาหารอย่างแม่จุ๋ม"ใส่ชุดนักศึกษาด้วยอ่ะน้า สงสัยมีเรียนเช้ามั้งแต่เช้ามากจริงๆ "แม่จุ๋มพยักหน้ารับ ใครมันจะมาเรียนตอนตีห้าเกือบหกโมงไม่ทราบ


               ทุกวันนี้ลูกชายเขายังเรียนช่วงแปดเก้าโมงเลย


          "สวัสดีครับคุณน้า"แม่จุ๋มรับไหว้มาร์คด้วยท่าทางงงๆ วันนี้ไอ่เจ้าเด็กคนนี้มันมาแปลกจริงๆ ดูท่าทางซึมๆ ง่วงๆ 


          "อ้าวน้องมาร์ค วันนี้ไม่ไปเรียนหรอจ๊ะ"แม่จุ๋มถามร่างโปร่งสูงที่มาร้านเป็นคนแรกของวันนี้ ใบหน้าหล่อดูหมองๆ ไปนิดหน่อยไม่กระจ่างเหมือนครั้งก่อน แม่จุ๋มจึงสั่งให้พนักงานไปตักโจ๊กมาให้สักถ้วยหนึ่ง กินอะไรบ้างเพื่อจะดูเป็นคนขึ้น


          "มีอะไรรึเปล่าน้องมาร์ค ดูซึมๆ หงอยๆ ไปนะ"


          "เปล่าครับผมก็แค่เครียดเรื่องเรียนเท่านั้นเอง มีปัญหานิดหน่อยอ่ะครับ"


          "ปัญหากับที่บ้านด้วยหรอ แทนที่น้องมาร์คจะกลับบ้านนะครับ ดูเหมือนจะหายออกมาทั้งคืนด้วยแบบนี้ที่บ้านเป็นห่วงแย่เลยนะ"


          "เปล่าหรอกครับ"


          "มีอะไรเล่าให้น้าฟังได้นะน้องมาร์ค น้าเป็นผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อนน้องมาร์คนะ ถ้าไม่สบายใจบอกน้านะ ทานโจ๊กให้อร่อยนะน้องมาร์ค"แม่จุ๋มเดินออกไปประจำหน้าร้านเหมือนเดิมหลังจากที่คุยกับเพื่อนลูกชายยันตอนที่โจ๊กมาเสริฟ์ก็ขอตัวไปดูแลส่วนต่าง


                มาร์คคนโจ๊กอยู่นานจนมันเย็นถึงตักกิน วันนี้ไม่ใช่ไม่มีเรียนนะเขาโดดต่างหากตั้งแต่วันที่พ่อบอกจะแต่งงาน มาร์คก็มาสิงบ้านแจบอมอยู่แทน อยู่ไปทั่วนั้นแหละล่าสุดคือไปอยู่ที่ป้ายรถเมย์ นอนอยู่นั้นทั้งคืนแล้วก็มาที่ร้านของแม่จุ๋ม เขาไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว


          กลับไปก็ไม่รู้จะกลับไปทำไม ไปก็เจอแต่เรื่องแย่ๆ หรือบางทีเขาควรจะแอบเอาเงินไปซื้อหอพักเล็กๆ อยู่ดี หนีปัญหาห่วยๆ ที่บ้านไปอยู่ที่ไหนสักที


               แม่งน่าเบื่อจังวะ


          "ลูกค้าลืมหรอวะว่าวันร้านเปิดสิบโมงน่ะ"ลุงจ้อนที่พึ่งมาจากค่ายถามพนักงาน เจ้าหล่อนก็ทำได้แค่ส่ายหน้าเพราะไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าเป็นขาประจำก็คงรู้บ้าง"ไปเหอะ มีปากไม่ถามเขาเนอะ"


          "อ้าว ไอ่ตี๋"


          "สวัสดีครับ"มาร์ควางช้อนลงในชามก่อนจะยกมือไหว้ลุงจ้อนที่รับไหว้ ไม่นานร่างกำยำของนักมวยหลายเข็มขัดก็นั่งลงตรงข้ามกับมาร์ค


          "เอ็งมาแต่เช้า จะมาหาไอ่แบมมันรึไงมันยังไม่กลับหรอกว่ะ"


          "เปล่าครับ ผมแค่อยากหาที่สงบๆ "


          "บ้านเอ็งไงวะ"ลุงจ้อนบอก มีหลายคนบอกเขาว่าบ้านคือที่ที่ดีสุดแต่ทำไมสำหรับมาร์ค เขากลับคิดว่าบ้านในเวลานี้ไม่ต่างอะไรจากนรก ดอกไม้สีขาวนั้นเหมือนกับพวกวิญญาณ


               อีกไม่นานงานมงคลก็จะจัดขึ้นแล้ว


          "ทะเลาะกับบ้านมาสินะแบบนี้"มาร์คไม่ตอบอะไร เขารู้ว่ามันเสียมารยาทแต่บางทีก็ไม่อยากพูดถึงมันแล้ว"เอ็งสนใจอยากเรียนมวยกับข้ามั้ยไอ้ตี๋"มาร์คเงยหน้ามองลุงจ้อนที่ถาม 


          เรียนมวย? แต่เขาไม่มีพื้นฐานของมวยสักนิดเดียวไม่ว่าจะมวยไทย มวยสากลก็ตามเถอะ เรียนไปโดนลุงแกเตะก้านคอสลบแน่ๆ อยากลองเหมือนกันนะจะได้รับมือกับหมัดของไอ่ย้วยมันได้ถูก ไม่โดนสวนหมัดเข้ากลางลิ้นปี่อีก มันจุกจะตายไปโดนบ่อยๆ ก็เจ็บนะเว้ย 


          "เอ็งอยากเรียนมั้ยวะ ข้าไม่รู้นะว่าเอ็งกำลังมีปัญหาอะไร แต่การที่ร่างกายได้ปลดปล่อยออกมาในทวงท่าต่างๆ ปล่อยโดพามีนออกมา ข้าว่าบางทีอาจจะช่วยให้เอ็งคลายเครียดบ้าง"ลุงจ้อนอธิบาย แบมแบมก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบมวย เวลาเครียดๆ ก็จะมาเรียนมาขึ้นชกกับลุงจ้อน


               มันผ่อนคลายมันสร้างความสุข ถ้าได้ลองจะติดใจ


          "ข้าไม่เก็บเงินเอ็งหรอกน่าไอ่ตี๋พวกลูกศิษย์ที่ข้าสอนๆ มันก็ย้ายค่ายไปค่ายดังๆ หมดแล้ว ข้าอยากได้เอ็งมาเป็นศิษย์ว่ะดูท่าจะแข็งแรง"


          "แต่ว่าผมไม่มีพื้นฐาน"


          "เออ ของแบบนี้เรียนได้เว้ย สนใจมั้ยถ้าสนใจเอ็งก็มาได้เลย ข้าไม่โหดเหมือนตอนฝึกไอ้แบมมันหรอกน่า"


          "ก็ได้ครับ"


          "อะไรกันสองหนุ่มคุยอะไรกันแต่เช้า"แม่จุ๋มเดินเข้ามาถามอย่างสงสัย แอบหวั่นใจที่เห็นพี่ชายตัวเองมาคุยกับลุงจ้อน ไม่ใช่ไม่รู้นะว่ามาร์คมาสนิทกับลูกชายเธอทำไม เพราะรู้ไงเลยเป็นห่วงขนาดนี้กลัวสองลุงหลานจะแกล้งอะไรอีก


               ต่อให้ไม่มีแบมแบมใช่ว่าจะปลอดภัยกับมาร์ค


          "เตะมวย"


          "พี่จ้อน"


          "น่าไอ่จุ๋มเนี้ยไอ่ตี๋มันก็อยากเรียน ใช่มั้ยวะ"มาร์คพยักหน้าให้กับคำถามของลุงจ้อน"ป่ะ ข้าเตรียมของพร้อมให้เอ็งแล้ว ไอ่มาร์ค"


               ทำไมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ วะ



               นั้นเป็นการตกลงที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของมาร์คต้วนเลยโว้ย


               เชี่ยเอ้ย กูว่าแล้วทำไมมันรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ 


          "พอๆ ลุงจ้อนพอแล้ว ไม่ไหวแล้วครับ"มาร์ครีบร้องห้ามทันที นี้ไม่ได้เรียกว่าเรียนมวยแล้วนะ นี้มันจะชกกันตายห่าแล้วเนี้ย คิดผิดคิดถูกที่ตอบตกลงกับลุงแกวะ มาร์คทิ้งตัวนั่งบนพื้นเวทีอย่างเหนื่อยหอบ ลุงจ้อนแกเล่นใส่ไม่ยั้งมือยั้งตีนเลยด้วยซ้ำ เจ็บหมดทั้งตัวแล้วเล่นเอาเขาหลบแทบไม่ทัน คนอย่างลุงจ้อนไม่ควรหาเรื่องจริงๆ 


          "ไม่แปลกเลยที่ไอ้ย้วยมันจะเหมือนลุงขนาดนี้ ทั้งมือทั้งตีนพอๆ กันเฃย"


          "แน่สิ หลานข้ามันต้องเหมือนข้าอยู่แล้ว เอ็งเคยโดนหรอวะ"


          "ครับ หลายครั้งมากก็เผลอไปกวนตีนมันบ้าง เผลอนั้นโน้นนี้แค่พูดอะไรไม่เข้าหูก็โดนแล้ว"มาร์คถอดนวมสีน้ำเงินออก พลันจับข้างที่ถูกต่อยจากคนวัยกลางคน เชื่อเลยว่ายังแน่นฟิตเป๊ะ หมัดอย่างหนักดูไม่เหนื่อยเลยเวลาซ้อมมวยแบบนี้ ต่างจากมาร์คหอบจะแดกอยู่แล้ว มาร์คโคลงหัวรับผ้าขนหนูมาจากลุงจ้อน


          "เอ็งคิดไงจะจีบไอ้แบมมันว่ะ มึงกับมันก็ผู้ชายมึงเป็นเกย์หรอวะ"มาร์คเงยหน้ามองคนที่อายุมากกว่า


               เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นเกย์รึเปล่า นั้นมันก็แรกๆ ที่เริ่มชอบแบมแบมแต่พอมันนานขึ้นเขาเองก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบผู้ชายด้วยกัน ไม่ได้เป็นเกย์อะไรทั้งนั้นแหละ แต่คนส่วนมากก็กลับมองเหมาๆ กันว่าเป็นเกย์ ตุ๊ด กระเทยบ้าง


               ก็นะนี้มันสังคมแคบนี่น่า


          "ไม่ใช่หรอกครับ ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบผู้ชายด้วยกัน ก็แค่นั้นแหละครับไม่ได้เป็นเกย์ เป็นตุ๊ดหรอกครับไม่ได้เป็นไบด้วย"มาร์คตอบ


          "ก็แค่เราตกหลุมรักใครสักคนไม่ได้สนว่าเขาเป็นหญิงหรือชาย"ลุงจ้อนพยักหน้าอย่างเข้าใจ โลกมันเปลี่ยนไปแล้วนี้มันโลกแห่งเสรี โลกมันเปิดกว้างขึ้นลุงจ้อนก็ไม่ใช่พวกหัวโบราณที่จะเกลียดรักร่วมเพศ


               ถ้าเขารักกันเรื่องอะไรต้องขัดขวาง


               แต่มันต้องทดสอบ จริงรึเปล่าล่ะเขามีหลานชายแค่คนเดียว ดวงใจคนเดียวที่เหลืออยู่ของเขาในเวลานี้ จะมอบดวงใจดวงนี้ให้คนคนหนึ่ง คนเรามันก็ต้องแน่ใจรึเปล่าว่าคนที่เราคิดจะมอบดวงใจดวงนี้ให้


               คือคนที่สามารถดูแลมันได้จริงๆ ไม่ใช่แค่คิดว่าจะดูแลได้


          "แล้วเอ็งคิดว่ามันจะรักเอ็งมั้ย"มาร์คชะงักนิ่งไป เจอคำถามนี้ใครก็ต้องสะอึกบ้างแหละ เหมือนเจอค้อนปอนด์ทุบหัวเลยล่ะ


          "เอ็งรู้ใช่มั้ยว่าไอ่แบมมันเป็นพวกทุ่มงาน ทุ่มเรียน มันไม่เคยสนใจความรักเลยสักนิด--อีกอย่างมึงจะรอมันไหวหรอวะ อีกตั้งสามปีมันจะเรียนจบ ไม่มีใครรอมันนานขนาดนั้นโดยที่ไม่มีคนอื่น เป็นข้าข้ายังรอไม่ไหวเลย"


               ลุงจ้อนเริ่มคำถามที่จะวัดใจมาร์ค เจ้าตัวเงียบไม่ตอบบางทีคำถามนี้มันอาจจะเร็วไป มาร์คกับไอ้หลานรักยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย"เอ็งรักมันจริงๆ ใช่มั้ยวะ ข้าไม่อยากให้พวกเอ็งต้องมาเจ็บกัน ความรักไม่ใช่ของเล่นสักหน่อย"


          "คือ ตอนแรกก็แค่อยากเอาชนะมัน แต่ตอนนี้ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ามันกำลังรักหรือแค่ชอบเฉยๆ "


          "..."


          "ผมยังไม่แน่ใจครับ ไม่แน่ใจจริงๆ "


          "เด็กสมัยนี้ทำเรื่องง่ายๆ ให้มันยากขึ้นไปหมด สมัยข้านะรักคือรัก ขอแม่ไปแต่งทันทีสมัยนี้อะไรกัน มันง่องแง้วอยู่ได้ข้าล่ะปวดหัวจริงๆ "ลุงจ้อนว่า ยุคสมัยเปลี่ยนไปวิวัฒนาการคนก็ย่อมเปลี่ยนแปลงตามไปที่เห็นกัน บางทีอาจจะไม่ผู้ชายเกี้ยวผู้หญิง บางทีผู้หญิงเองนั้นหละที่เกี้ยวผู้ชายก็มี


          "ก็นั้นแหละครับยุคสมัยนี้"


          "เอ็งน่ะ พยายามเข้าข้าไม่อยากให้แบมหลานข้าต้องทนเจ็บปวดกับความรักครั้งนั้นอีกแล้วนะ"


          "..."


          "ใจไอ่แบมมันได้มาไม่ง่ายนะ แต่ถ้ามึงรักมันจริงๆ ใจมันก็ได้มาไม่ยาหรอกถ้าไม่ติดว่ามันยังไม่ลืม"


               ยังไม่ลืม...


               แมวตัวเดียวทำไมมีอิทธิพลกับไอ้ย้วยจังว่ะ 


          "ครับ ผมจะพยายามและจะทำให้ได้ครับ"






               วันนี้ค่ายของแบมแบมเป็นวันสุดท้ายที่กิจกรรมส่วนวันพรุ่งนี้คือกลับ รุ่นพี่จึงจัดกิจกรรมเล็กๆ ให้รุ่นน้องได้เล่าอะไรบางอย่างให้กันฟังโดยให้ชื่อว่า 'เล่าเรื่องเพิ่มที่ว่าง' โดยที่จะต้องเล่าเรื่องในหัวข้อที่พี่แจกๆ ให้แต่ละกลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มคือกลุ่มของบ้านพักนั้นเอง ทุกคนต่างพากันแบ่งปันเรื่องเล่าภายในบ้านพักของตัวเองอย่างสนุกสนานร่าเริง จนความง่วงเข้าร่างทุกคนก็ย้ายกันไปนอนยกเว้น


               สัตวแพทย์ปีสาม กันต์พิมุกต์


               Rrrr


               เพราะเขากำลังรอใครบางคนอยู่น่ะสิ


          [นอนยัง]


          "กูนอนจะมารับโทรศัพท์มึงได้มั้ยไอ่ควายเผือก มีอะไรโทรมาป่านนี้"แบมแบมลุกจากเตียงแล้วย้ายตัวเองไประเบียงด้านนอกแทน จะรบกวนจองกุกสะเปล่าถึงจะหลับลึกเหมือนคนตายก็ตาม แบมแบมเอนตัวเองพิงกับขอบระเบียงรับลมเย็นๆ คุยกับควายเผือกที่ชอบโทรมาอย่างไร้สาระ


          
               ตอนแรกก็ตัดสายทิ้งวันละสิบรอบ หลังมากๆ ขี้เกียจก็เลยรับก็ไม่เสียหายนะเพราะควายตัวนี้ชอบเล่าเรื่องเศร้าๆ ให้ฟังและเท่าที่รู้ตอนนี้มันทะเลาะกับที่บ้านอีกด้วย


               พึ่งรู้ว่ามีมุมนี้ด้วย ปกติก็หน้าด้านหน้าทนทำตัวไม่สนโลกอยู่


               นี้สินะอีกด้านมุมหนึ่งคนที่เหมือนกับเหรียญ ภายนอกมาร์คอาจจะดูเหมือนคนทั่วๆ ไป ลูกคุณหนูหลายต่อหลายคนแต่ใครจะไปรู้ว่าอีกด้านหนึ่งแบกความเจ็บปวดจากครอบครัวไว้มาก


               มากเกินไปด้วยซ้ำ ถ้าเป็นแบมแบมป่านนี้บ่าเขาคงหักไปแล้ว


          [วันนี้ไปกินโจ๊กฝีมือแม่มึงมาด้วย โคตรอร่อยเลยวันหลังคงต้องไปบ่อยๆ แล้วมั้ง]


          "ขอบคุณที่ชมแม่กูนะ แม่กูเก่งวันหลังไม่ต้องไปบ่อย เดี๋ยวแม่ก็เห็นมึงเป็นลูกแทนกูหรอก"


          [ลูกเขยอ่ะนะ]


               กรรม! วกเข้าเรื่องนี้จนได้นะควายเผือกมาร์ค


          "ตลอดอ่ะมึง ตลอดเลยน่ารำคาญเบื่อมึงชิบหายเลย ถ้าไม่หยอดกูสักวันมึงกับกูคงเป็นเพื่อนกันได้อ่ะ"แบมแบมว่า จริงๆ มาร์คก็ไม่ได้มีอะไรแย่มากนะ เป็นเพื่อนกันก็พอได้อย่าเลื่อนเลยถ้าได้มันเป็นแฟนประสาทคงแดกแน่ๆ โทรมาตลอดเวลาทำตัวเหมือนว่างทุกวัน


          [ไม่อยากเป็นเพื่อนว่ะ อยากเป็นแฟนมึงอ่ะ ได้ป่ะ]แบมแบมคว่ำปากทันที กดวางสายเลยได้ป่ะเนี้ย[เงียบๆ เขินอ่ะดิ]


          "กวนตีนนะควายเผือก แล้วนี่แมวกูเป็นไงบ้าง"


          [ก็ดีไม่ไข้ไม่ป่วย อ้วนเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง]แบมแบมอืมในลำคอ[วันนี้ดาวสวยนะ มองรึยัง]เหตุผลหนึ่งที่มาร์คชอบโทรมาตอนดึกก็คือ โทรมาบอกให้ดูดาว แค่ดูดาวเท่านั้นแหละ แบมแบมเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ทาไปด้วยสีดำสนิท แต่มีจุดเล็กๆ ประกายเต็มไปทั่วท้องฟ้า


          ขนาดมืดมิดขนาดนี้ ยังมีแสงดาวให้เห็นชัดเจนเหมือนครั้งที่มีพระจันทร์คอยส่องแสงเลย


          "สวยไม่คิดว่าแถวภาคเหนือจะมีดาวสวยๆ แบบนี้ด้วย"


          [มาบ้านกูดิมึงจะได้เห็นทุกวันเลย]


          "อยากเห็นดาวตอนเช้าป่ะไอ่โรคจิต อยากโดนหมัดรึไงถ้ากูกลับไปมึงเจอดีแน่"แบมแบมขู่ แต่ไอjคำขู่ๆ เนี้ยอีกคนมันดันได้ใจสะงั้น ยิ้มกว้างอยู่ระเบียงที่บ้านมองดาวเหมือนแบมแบมตอนนี้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบก็นึกว่าสายหลุดไปแล้ว


          "มึงหลับทิ้งแล้วรึไง"


          [หลับไร แค่กำลังมองหน้ามึงอยู่]


          "มองยังไง"


          [ก็มองดาวไง หน้ามึงโคตรเจิดจรัสท่ามกลางหมู่ดาวเลยว่ะ เคยฟังเพลงของ ปราโมทย์ วิเลปะนะ ป่ะไอ่ย้วย]แบมแบมขมวดคิ้ว เพลงของใครวะต่อให้บอกชื่อเพลงแบมแบมก็ไม่รู้จักหรอก ถ้าเป็นชื่อหนังสืออาจจะร้องเอ๋อขึ้นมาบ้าง


          [ไม่รู้จักอ่ะดิ]


          "เออ ไม่รู้จัก"


          [มันมีเพลงหนึ่งกูชอบเพลงนี้มาก กูจะร้องให้มึงฟังท่อนหนึ่ง]มาร์คเงียบหายไปจนแบมแบมคิดว่าวางไปอีกครั้งสะแล้ว แต่ว่าไม่นานก็ได้ยินเสียงดีดกีตาร์ออกมาคลอๆ ไปตามเสียงลมพัด 


          [คืนที่ดาวเต็มฟ้าฉันจินตนาการถึงหน้าเธอละเมอไปไกล มองไม่เห็นเป็นดาว จันทร์ที่ดูสดใสนั้นเป็นดั่งใจเธอหรือเปล่า หากมันเป็นจริง จะเก็บเอาจันทร์ มาใส่ใจ]


               "..."


               [ฝันดีนะครับ ดวงดาวของผม]




TBC.

รีไรต์ - 22/05/2018
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

385 ความคิดเห็น

  1. #381 B3erry (@B3erry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 18:21
    โอ้ยย ใจบางเลยค่ะ
    #381
    0
  2. #378 KanandKanandKan (@KanandKanandKan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 11:49
    แง๊~~เขินเด้อ><
    #378
    0
  3. #346 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 16:51
    โอ้ยยยยย เสี่ยวเหลือเกิน555+ มีร้องเพลงจีบ 555+ ยุคโบราณมาก ลุงจ้อนแนะมาปะเนี่ย 5555+
    #346
    0
  4. #331 I'mPui (@tarnteeta_wh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 19:37
    ใจบางเหลือเกิน!!
    #331
    0
  5. #317 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:12
    ฝันดีนะครับ ดวงดาวของผม.. ตายไปเรยยค่าาจุดนี้ฮือออT^T
    #317
    0
  6. #310 Notetoaki (@Notetoaki) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 16:06
    ร้ายกาจมากต้วน อี๋ เอิน..
    #310
    0
  7. #276 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 07:26
    หวีดดดดดดขอเขินแทนแบมค่ะ ทำไมละมุนแบบนี้~~
    #276
    0
  8. #232 Butterfly9397 (@jjpf) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 19:31
    ช็อตนี้ตายค่ะ พี่ควายเผือกของเราละมุนต่อใจจริงๆ ฮือออออ
    #232
    0
  9. #221 alltimeismark (@alltimeismark) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 00:23
    หวายยย จีบแบบนี้เขินแทนนน
    #221
    0
  10. #212 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 07:34
    ว้ายยยยย จีบจริงจังก็ได้เนอะ
    #212
    0
  11. #185 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 20:20
    โอ้โหหหห
    #185
    0
  12. #168 0948760391 (@0948760391) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 16:05
    มีความมุ้งมิ้งไปอี๊กกก
    #168
    0
  13. #138 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 05:47
    มีความร้องเพลงจีบจ้ะ
    #138
    0
  14. #116 Mee_chutikarn (@Mee_chutikarn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:03
    อู้วววววพี่มาร์คใจสั่นอ่ะงื้ออออ
    #116
    0
  15. #94 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 16:22
    โอ้โหหหหห มีร้องเพลงให้ฟังด้วยยย แหมๆๆๆ
    #94
    0
  16. #54 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 22:43
    โหยยยยย พี่ควายเผือกโรแมนติดอะ มาวะ ๆ ฮือ เขิน ๆ น่ารักอะ
    อ้าว ลุงแหมเหมือนจะแปรพัก 555555
    #54
    0
  17. #49 TachedaSeoul (@TachedaSeoul) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 20:58
    ยังไม่ลืม แมวแค่ตัวเดียวแมวสี่ขาหรือสองขาที่ชื่อจินยองกันแน่ๆ
    #49
    0
  18. #44 Teenoi_129137 (@Teenoi_129137) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 07:15
    เขินอ่ะ
    #44
    0
  19. #41 bigbangwife (@bigbangwife) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 07:02
    แงงงงงงง๊ น่ารักอะน่ารักกกก
    #41
    0
  20. #40 eye_au (@eye_au) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 23:51
    เขินนนนนน นี่ร้องเพลงจีบย้วยป่ะเนี่ย
    #40
    0
  21. #39 Nongmaa (@Nongmaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 23:45
    ฮื่อออออ พี่มาร์คอ่าาาเขินเลย
    #39
    0
  22. #38 YOUI__LOL555 (@YOUI__LOL555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    อุ๊ย เขิล -///-
    #38
    0
  23. #37 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 20:55
    ฟินนนนนนน
    #37
    0