[Fic My hero academia]Scarlet witch in Bnha!(Oc)

ตอนที่ 26 : ฝึกงานกับแมงมุม!(4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

หลังจากที่ฉันได้นอนมาตั้งแต่ตอนบ่ายเมื่อวานจนถึงเช้าวันนี้ ฉันก็ตื่นขึ้นมาตอนตี3

เพื่ออะไรก็ไม่รู้  และตอนนี้ฉันก็นั่งอ่านหนังสือไปหาวไป หาวจริงแต่นอนแล้วมันนอนไม่หลับ=_=

ฉันเลยแอบเปิดไฟล์ข้อมูลของอาเจ้แกเล่นซะเลย

"หืม อะไรละเนี่ย.............โอ้ แอส ออฟ อเมริกา"

ข้อมูลเกี่ยวกับตัวทดลองของไฮดร้าที่ประสบความสำเร็จกับเทคโนโลยีที่สร้างขึ้นมาเพื่อกันหมัดของออลไมท์ ยังไม่พอ เจ้าพวกนี้เข้าสมาพันธ์วิลเลินพร้อมกับสนับสนุนออล ฟอร์ วันด้วย!

"อ้อ แล้วการสร้างมนุษย์กลายพันธุ์ แหล่งข้อมูลที่ดีที่สุดเกี่ยวกับร่างกายมนุษย์คงจะเป็น........."

..........ชิบหัยละ บริษัทตูนี่หว่า

"การป้องกันก็แน่นหนาดีนี่ มันไม่น่าจะมีหมาตัวไหนเป็นไฮดร้าแล้วเข้าไปหรอก เพราะ ตอนนี้บริษัทคนเต็มแล้ว...........แต่ถ้าไฮดร้าติดสินบนเจ้าหน้าที่ในบริษัทมันก็ได้นี่นา"

เออ ให้มันได้อย่างนี้สิวันด้า สะเพร่ายิ่งกว่าอะไรอีกอิบ้า!!!!

"เฮ้อ เอาเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเรียกเจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลข้อมูลมาสอบรายคนเลยละกัน"แต่คนมันมี50กว่าคนนะวันด้า

"วันนี้ฉันเมากาวรึยังไงวะ"โว้ยยยยยยยยยยย เบลออาไรของเอ็งอิวันด้าาาาาาาา

"โธ่เว้ยๆๆๆๆๆๆๆ"ตอนนี้ฉันยีหัวตัวเองจนยุ่งไปหมด

"ชิ อย่าให้รู้นะว่าใคร แม่ละจะเฆี่ยนให้หลังลายเลย"

หงุดหงิดที่สุดเลยเว้ยยยยยยย

"วันด้า ดีดอะไรมาล่ะ ตื่นเช้าเชียว"มิสที่เดินคิดจะเข้ามาปลุกแขวะขึ้นมาเพราะเห็นฉันนั่งเท้าคางอยู่

"เหอะ ตีสามเนี่ยนะเช้า??"

ฉันหัวเราะด้วยความสมเพชตัวเองก่อนจะกลับไปนั่งเครียดต่อ

"ไปหาคุณแกรนโทริโน่ตอนบ่ายก็แล้วกันนะ ประมาณตอนที่ขึ้นรถไฟแล้วน่ะ"มิสยืนพิงข้างขอบประตูก่อนจะพูดขึ้นมา

"ถ้างั้นแสดงว่าหนูต้องไปดักรอแล้วขึ้นรถไฟพร้อมคุณแกรนโทริโน่หรอ? เอาจริงดิเฮ้ย!"ฉันตาสว่างทันทีที่นึกออก มิสยิ้มมุมปากเล็กน้อย นั่นทำให้ฉันรู้ได้เลยว่า ฉันต้องสู้กับเสตนแบบ4-1

"อาๆ เดี๋ยวอ่านหนังสือรอน่า"ฉันพูดอย่างเซ็งๆแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

"น่าๆไม่เป็นไรหรอก! สดใสเข้าไว้ๆ!"จู่ๆก็มีตัวฉันอีกคนโผล่ออกมา นิสัยของเธอดูร่าเริง และขี้เล่นเหมือนเด็ก ทำให้ฉันตกใจปล่อยหนังสือร่วงจากมือ

"ใครอีกเนี่ยเจ้!!??"

"เธอคือวันด้าอีกคนน่ะ"มิสพูดพร้อมมองไปยังวันด้าอีกคนที่ใส่ชุดครึ่งท่อนแขนกุดสีฟ้า ใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นที่มีกระเป๋าเล็กๆ4ใบติดอยู่ด้านข้าง ใส่แค่ถุงเท้าสีดำเปิดนิ้วเท้ากับช่วงส้นเท้าเอาไว้ และใส่ถุงมือสีดำ


"สวัสดี! ชื่อของฉันคือชื่อของพวกเธอ เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่ต้องบอก อัตลักษณ์ของฉันคือ ฤดูกาล!! ฉันจะหยั่งรากลงไปในดินและไม่นานฉันจะปรับตัวตามสภาพอากาศรอบข้างแล้วก็ผุดขึ้นมาแบบขอมดำดิน!!"เธออธิบายอัตลักษณ์ให้เข้าใจแบบง่ายๆ

"ข้อเสียคือ 1.เธอก็เหมือนกับต้นไม้น่ะแหละ ถ้าฝังรากลงไปในพื้นปูนซีเมนต์ก็.......ไม่มีแร่ธาตุ แถมคายเศษปูนออกมาด้วย

2.เมื่อเธอฝังรากเสร็จผมสีเธอจะเปลี่ยนเป็นสภาพอากาศนั่นๆไปด้วยแถมเสื้อผ้ายังหายไปอีกต่างหาก"มิสพูดข้อเสียออกมา โดยคนที่ถูกพูดถึงก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร

"โค้ดเนมคือ เนเทอรัล! ฝากตัวด้วย!!"เนเทอรัลแนะนำตัว


"ร่าเริงดีจังเลยนะเธอน่ะ"มีตัวฉันคนที่สี่โผล่เข้ามากลางวง เธอมัดผมรวบและสวมชุดพยาบาลกระโปรงสั้น มีกระดุมรูปบวกสีบานเย็นติดอยู่สามเม็ด ด้านหลังมีเลื่อยผ้าตัดถูกเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าหนังสีน้ำตาล ใส่ถุงมือ ผ้าปิดปาก หมวกพยาบาลและรองเท้าคัทชูสีขาว ตรงขาท่อนล่างพันผ้าพันแผลเอาไว้และกลัดด้วยเข็มกลัดรูปบวกสีบานเย็นอันใหญ่

"ฉันชื่อวาเลนไทน์ อัตลักษณ์ ปฐมพยาบาล"เธอแนะรำตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"อัตลักษณ์ของเธอคือการใช้สมองคิดยานำมารักษา และรับผ่าตัดน่ะ แล้วเธอก็มีทักษะของนินจาอยู่ด้วย"มิสเสริมขึ้นอีกเหมือนเดิมเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดให้ชัดเจน

"Will you be my valentine?"

"I always be me"

ฉันเล่นมุขกับวาเลนไทน์ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะรู้ทันด้วย

"แล้วเธอเรียกพวกเขามาทำไมล่ะมิส?"ฉันถามมิสเมื่อเห็นอีกสองคนที่เพิ่มเข้ามา

"เรียกมาช่วยไง ถามอะไรโง่ๆล่ะ"มิสตอบพร้อมมองเหยียด

"ใจเย็นๆนะมิส อย่าพึ่งเดือด"เนเทอรัลรีบเข้ามาห้ามเมื่อเห็นสีหน้าของมิส

"เอาน่าเนท ปล่อยไปเหอะ เธอแค่หยอกเล่นเอง"วาเลนไทน์พูดพร้อมนำเข็มฉีดยาที่มียาสีใสอยู่ด้านในขึ้นมาเช็ค

"ตอนนี้ประมาณ6โมงเช้า แยกกันไปทำงานได้แล้ว"มิสเช็คนาฬิกาข้อมือที่ดูหรูเอามากๆเหมือนกับยืมเพื่อนมาขึ้นดู และไล่แต่ละคนให้ไปทำงาน

"โอ้ส วาเลนตี้ ไปลาดตระเวนกัน!"เนเทอรัลรับปากก่อนจะชวนวาเลนไทน์ไปทำงานด้วย

"อืม อีก10นาที รถไฟจะออกจากเมืองนี้และจะไปถึงเมืองโฮสึในเวลา20นาที"วาเลนไทน์คำนวนเวลาแล้วหันไปมองเนเทอรัล

"น่าๆ ไปกันเถอะ นี่งานนะเธอ"เนเทอรัลเดินออกไปพร้อมลากวาเลนไทน์ออกไปด้วย



3 ชั่วโมงผ่านไป


"วันด้า ถ้ายิงปืนไม่เป็นก็ไม่ต้องฝืนนะ เห็นเธอจับค้างไว้ตั้งนานแล้วเมื่อไหร่จะยิงล่ะ"มิสแขวะอย่างแรงเพราะฉันถือปืนค้างไว้นานจนอาการน่าเป็นห่วง

"เล็งอยู่ไหมล่ะ"ฉันรีบหันขวับกลับไปตอบ

"ฝึกไว้น่ะดีแล้ว สู้ๆนะ เตรียมตัวด้วย"มิสพูดสั้นๆง่ายๆแล้วก็เดินกลับไป



5 ชั่วโมงผ่านไปไวเพราะTime stone


ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อเอวลอยสีขาวใส่ทับด้วยเสื้อแจ็คเกต ใส่กระโปรงยีนส์สั้นประมาณเข่า รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดและใส่หมวกสีดำพร้อมเก็บผมเข้าไปให้เรียบร้อย

"โชคดีนะ ระหว่างทางขอให้อย่าโดนจับได้ละกัน"มิสที่กำลังล้างจานอยู่อวยพรขอให้โชคดีกับงานที่ได้รับมอบหมาย

"จ้าๆ"



ณ หน้าบ้านคุณแกรนโทริโน่


ฉันแอบนั่งซุ่มอยู่บนดาดฟ้าและรอเวลาเหมาะๆที่จะใส่เกียร์สตอลก์เกอร์

บรื้น!

ฉันรีบลุกขึ้นและวิ่งข้ามตัวตึกเพื่อตามรถแท็กซี่ที่มิโดริยะและแกรนโทริโน่นั่งไป

กึก!

ฉันนึกอะไรดีๆออกจึงหยุดกึกบนหลังคาบ้านใครก็ไม่รู้และใช้Space stoneวาร์ปไปดักรอที่หน้าสถานี


ผ่านไปหลายนาที


ตอนนี้มิโดริยะกับคุณปู่กำลังจะขึ้นBTS ทำให้ฉันที่นั่งหลับอยู่สดุ้งตื่นและรีบวิ่งฝ่าฝูงชนที่หนาวเย็น(แอร์อัด)ไป พร้อมเข้ารถไปได้แบบฉิวเฉียด


ฉันยืนโหนบนรถไฟฟ้าอยู่นานจนเมื่อยแขนทำให้ต้องเดินไปหาที่นั่งแทน

"ขอโทษนะคะ แต่ขอฉันนั่งได้ไหมคะ? ฉันเมื่อยแขนแล้วน่ะค่ะ"ฉันเดินไปขอนั่งที่ของผู้ชายคนนึง เขาใจดีมากกกกกกเพราะเขาให้ฉันนั่งแทนด้วย

เอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ

เมื่อมีคนตกใจกับอะไรบางอย่าง คนอื่นก็ต้องหันไปมองตาม ทำให้ฉันรู้ว่าจุดหมายปลายทางใกล้มาถึงแล้ว

"วาเลนไทน์กับเนเทอรัลหายไปไหนกัน อย่าบอกนะว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุน่ะ?"ฉันพูดขึ้นเมื่อนึกได้ว่ามีเพื่อนสองคนไปลาดตระเวนในเมืองแต่ไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ

"ให้ตายเถอะ ไม่ว่ายังไงโชคก็ไม่ได้เข้าข้างเราเสมอไปสินะ"ฉันถอดหมวกสีดำออกและใช้เวทย์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นฮีโร่สูท

"ดีกว่ากระโปรงเยอะเลยนี่"

ตู้ม!

ร่างของฮีโร่ชายคนหนึ่งถูกซัดกระเด็นเข้ามา ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น มือสีเขียวซีดก็คว้าจับใบหน้าของเขายัดลงพื้น และใช้มือด้านขวาที่ว่างอยู่แหวกชิ้นส่วนเหล็กของรถไฟฟ้าออกทำให้เห็นหน้าตาที่ดูเอ๋อๆของมัน

คิดไว้แล้วเชียวว่าต้องเป็นแก โนมุ

ปั้ก!

แกรนโทริโน่พุ่งเข้าไปเตะหน้าของโนมุอย่างว่องไวและเด้งตัวผลักโนมุออกด้านนอกรถไฟฟ้า

ฉันแอบบินออกนอกรถไฟฟ้าแล้วอ้อมมาดูความเสียหายที่ชิการาคิก่อขึ้น

"ไอ้นิสัยที่ดูเป็นเด็กขาดความอบอุ่นแบบนี้ฉันละเกลียดจริงๆ"ฉันบ่นเกี่ยวกับเรื่องนิสัยที่น่ารำคาญของชิการาคิก่อนจะมุ่งไปทางที่อีดะอยู่



"มิโดริยะ! ให้ตายเถอะเอาจริง?"ฉันตกใจนิดหน่อยที่มิโดริยะตามฉันทันและแซงหน้าฉันไปแล้วด้วย ก็ไม่แปลกที่จะตามทันเพราะฉันใช้ความเร็วระดับต่ำในการบิน

"สแมช!!!!"มิโดริยะพุ่งเข้าไปชกหน้าของสเตนด้วยพลังหมัด5%

"มิโดริยะก่อนจะแยกก็บอกนายแล้วว่าถ้ามีอะไรหนักใจก็มาเล่าสู่กันฟังได้ แล้วนี่อะไร? เก็บความแค้นมาลงที่สเตนทั้งที่รู้ว่าไม่ควรเนี่ยนะ เป็นหัวหน้าแบบไหนกันอีดะ"ฉันบินตามมิโดริยะมาและลงจอดอยู่ข้างๆอีดะที่กำลังนอนทื่อเพราะอัตลักษณ์ของสเตน

"แต่ไม่เป็นไร เพราะตอนนี้พวกเรามาช่วยแล้ว"

ฉันบอกกับอีดะที่นอนอยู่และตั้งท่าเตรียมสู้กับสเตน

"หืม เด็กผู้หญิงที่ชิการาคิชอบบ่นว่าน่ารำคาญสุดๆไปเลยไม่ใช่รึไง"สเตนหันมามองที่ฉันพร้อมกับพูดถึงชิการาคิ

"แล้วมันยังไง?"ฉันมองไปยังสเตนก่อนจะขมวดคิ้วเพราะเห็นอะไรบางอย้างสีดำๆรูปร่างคล้ายมนุษย์พุ่งมาทางด้านหลังของเสตน

ว้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!

เสัยงของเจ้าสิ่งนั้นดังมาจากด้านหลังสเตนทำให้เขาหันไปมอง แลพก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นรูปร่างของมันชัดๆ

เคร้ง!

"ใบพัดแหลมดีนะ บัดดี้?"ฉันรีบวาร์ปไปกางบาเรียป้องกันไม่ให้เลื่อยขยี้หน้าของสเตน

"หลบ....ไป!!!!"

ผู้หญิงที่มีลักษณะตัวค่อนข้างเล็กและผอม มีเหมือนกระดูกงอกยาวออกมาจากกลางหลังเป็นหางและใบพัดแหลมๆดูจะติดอยู่ตรงส่วนปลาย ใส่ชุดคนไข้คลุมยาวแหวกขาที่ขาท่อนบนมีตะปูเข็มสีดำขนาดใหญ่ปักอยู่2-3ชิ้น ใส่กุญแจมือสีดำอันใหญ่ที่ข้อมือและข้อเท้า ใส่หน้ากากหนังสีน้ำตาลมีรอยเย็บติดกัน มัดผมสีน้ำตาลเข้มรวบไว้ด้านบนและใช้หมุดสีดำกับปิ่นปักผมรูปกระโหลกประดับไว้ บริเวณหัวไหล่มีตะปูเข็มสีดำขนาดใหญ่ปักไว้เหมือนกับที่ขา ทั่วร่างกายของเธอปรากฎเส้นเลือดใหญ่ให้เห็นเด่นชัด

"มิโดริยะ นายจัดการกับสเตนไปก่อน ฉันจะรั้งแม่นี่ไว้เอง"

"วันด้าจัง! ต---แต่......."

เคร้ง!

"ไม่มีเวลาแล้ว! พยายามเข้า!!"ฉันรีบกางบาเรียขึ้นมากันอีกครั้งก่อนจะตะโกนบอกกับมิโดริยะ

"ฆ่า...ต--ต้อง.....ฆ่าาา!!!!!"ผู้หญิงคนนั้นตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะวิ่งควบมาทางฉันอย่างรวดเร็ว

วืด!

"ไม่ว่าจะวันไหน หล่อนจะไม่มีวันได้ฆ่าฉันหรอกนะ!"ฉันรีบหลบก่อนจะวิ่งฉีกไปตรอกอื่น


ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงวิ่งดังมาแต่ไกลพร้อมกับสิ่งมีชีวิตหน้าตาแปลกประหลาด วันด้าเธอวิ่งมาเกือบๆจะ5-6นาทีแล้ว แต่มันก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆซะนี่

กึก

จู่ๆวันด้าก็หยุดวิ่งและกางบาเรียขึ้น มันพุ่งเข้าใส่วันด้าอย่างแรงและดีดตัวกลับไปตั้งหลักอีกครั้ง

"หนีไป.......ไม่.....ไม่!!!!!!"สิ่งมีชีวิตนั่นตะโกนก้องขึ้นทำวันด้าสงสัย

"เกิด...อะไรขึ้น?"

"วันด้า.....นี่ฉันเอง แคสต์ เพื่อนรักของเธอไง..."สิ่งมีชีวิตนั่นพูดพร้อมกุมหน้าของตัวเองเอาไว้ เหมือนกำลังพยายามหยุดอะไรบางอย่าง

"แคสต์.....?"วันด้าพูดชื่อของมันขึ้นมา และเหมือนกับว่าเธอจะจำได้ว่าแคสต์คือใคร

"แคสต์! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ!?"วันด้าเริ่มถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ไม่.....แกไม่มีสิทธิบังคับฉัน....ไม่...ม่ายยยยยยย!!!!!!"แคสต์คำรามด้วยความเจ็บปวดพร้อมใบพัดที่หมุนเร็วจนควบคุมไม่ได้

ปั้ก!

อยู่ๆคนตรงหน้าของวันด้าก็เปลี่ยนไป เธอพุ่งหมัดเข้าใส่วันด้าพร้อมงอกหนามสีดำออกมาบริเวณรอบๆมือ

บาเรียที่วันด้ากางขึ้นเริ่มมีรอยแตกร้าวจากการใช้งานที่หนักหน่วง

"วันด้า....หนีไป"แคสต์พูดขึ้นก่อนจะมีไอรอบๆตัวพุ่งขึ้นมา

"เดี๋ยวสิ! ขอร้องล่ะแคสต์! อย่าพึ่งไป!"ในจังหวะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปจับแขนของแคสต์ ร่างกายของเธอก็หายไปกับไอหมอก

".........."

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ไม่มีเวลามามัวสงสัย ต้องกลับไปช่วยมิโดริยะก่อน!!




ปัก!

เสียงเศษดาบปักลงกับพื้น ตามด้วยเสียงเตะดังมาจากตรอกมืดๆด้านหลังศูนย์กลางความวุ่นวาย

"มิโดริยะ! โทโดโรกิและอีดะ!?"ฉันที่วิ่งมาจากอีกตรอกหนึ่งรีบตะโกนเรียกชื่อของทั้งสามคนที่สภาพดูแย่เอามากๆ

"ถึงจะรู้สึกตัวไปก็เปล่าประโยชน์ สันดานของคนน่ะมันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆซะหน่อย แกน่ะ ยังไงก็ของปลอมที่เอาแต่ความรู้สึกของตัวเองเป็นใหญ่ เป็นก้อนเนื้อร้ายที่ทำให้คำว่าฮีโร่ในสังคมมันผิดเพี้ยน ต้องมีคนแก้ไขให้มันถูกต้อ-------"

ปั้ก!

"เนท รุนแรงเกินไปแล้วนะ ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าจะเอาตัวอย่างเลือดของสเตนน่ะ"เสียงคุ้นหูดังมาจากที่ไหนไม่รู้ พอหันไปดูฉันก็รู้เลย....

"วาเลนไทน์! เนเทอรัล!"

"ขอโทษที่มาช้านะ พอดีจีพีเอสพาหลงน่ะ"เนเทอรัลพูดพร้อมเกาหัวแก้เขิน

ตอนนี้เธอใส่เสื้อฮู้ดสีเทา กางเกงขาสั้นประมาณเข่าสีขาวและรองเท้าผ้าใบสีขาว เพราะผลมาจากอัตลักษณ์

"อา แล้วเอารากไม้ซัดหน้าสเตนไป คิดว่าสเตนจะสลบหรือไงน่ะ?"

"ก็ไม่หรอก เดี๋ยวพวกโปรก็มาแล้วล่ะ ตอนนี้ขอจัดการสเตนก่อนละกัน"เนเทอรัลใช้รากของต้นไม้รัดตัวสเตนไว้แน่น และเดินไปจกเอาอาวุธออกมาจนเกลี้ยง

"แก!------อ่อก!!"สเตนที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกเนเทอรัลแทงเข่าเข้าจุดยุทธศาสตร์อันยิ่งใหญ่และเปราะบาง ทำให้เขาน๊อคเอาท์ไปอีกรอบ

"ขอตัวอย่างสักนิดคงจะไม่ว่ากันนะ"ว่าแแล้ววาเลนไทน์ก็ใช้เข็มฉีดยาเก็บเลือดของสเตนมาส่วนหนึ่ง

"คงจะไม่ต้องลำบากพวกเธอสามคนแล้วสิเนาะ วาเลนตี้ ใช้เลื่อยตัดรากทีนะ"เนเทอรัลหันมาพูดทางด้านนี้อย่างสดใสไม่ดูสถานการณ์ ก่อนจะฝากให้บัดดี้ตัดรากไม้แทน

"ถ้างั้นเธอก็มาช่วยฉันแบกพ่อหนุ่ม3-4คนนี้ซะสิ"ฉันพูดก่อนจะหิ้วมิโดริยะและโทโดโรกิด้วยแขนสองข้าง

"บัดดี้เองก็ รีบๆตามพวกเรามาที่ถนนใหญ่ด้วยนะ"เนเทอรัลฝากภาระไว้ให้วาเลนไทน์และหิ้วอีดะกับนอร์มอลฮีโร่ออกจากตรอก

"บางทีรากมันก็เหนียวเกินไปนะ"




ที่ริมฝั่งถนนใหญ่


"จริงๆแล้วสเตนควรจะถูกเรียกว่าแอนตี้ฮีโร่มากกว่านะว่าไหม?"

"ใช่เลยวันด้า เขาน่ะมีอคติกับสังคมนี้สุดๆเลย และอีกอย่างหนึ่งคือ ฉันไปเจออะไรบางอย่างมาด้วยล่ะ"

"หืม อะไรล่ะ?"

"ยื่นหูมาใกล้ๆสิ"

ผมมิโดริยะและโทโดโรกิคุงกำลังมองสองคนนี้ที่กำลังคุยกันอยู่ ผมสงสัยมากๆเลยล่ะครับ ว่าตอนนี้ทำไมวันด้าจังยังไม่ปล่อยผมกับโทโดโรกิคุงไปอีก แถมยังหิ้วผมสองคนด้วยแขนคนละข้างด้วย!

"คือว่า......จะปล่อยผมกับโทโดโรกิคุงได้รึยังไงครับ?"

"อ่อ โทษทีๆ"วันด้าจังยิ้มแก้เก้อก่อนจะวางผมกับโทโดโรกิคุง เมื่อก่อนผมกับวันด้าจังสนิทกันมาก จนเราเข้าUA ผมสงสัยว่าทำไมวันด้าจังถึงตีตัวออกห่างจากผม แต่เวลาเธอยิ้มเธอเหมือนนางฟ้ามากๆเลยนะ จริงๆนะ เชื่อผมเถอะๆ


"เอ จะว่าไปแล้ว...เนท....เธอก็ยังไม่ปล่อยอีกสองคนนั้นอีกหรอ?"ฉันถามเนเทอรัลหลังจากที่มิโดริยะขอให้ฉันปล่อยเขาลง

"อะ จริงด้วยสิ"เนทตกใจก่อนจะปล่อยทั้งสองคนให้ยืนอยู่บนพื้น

"เนท บางทีรากมันก็เหนียวไปนะ"วาเลนไทน์ที่ตัดรากของเนทเสร็จแล้วเดินหิ้วสเตนออกมาพร้อมบ่นเรื่องความเหนียวของราก

"โธ่ แล้วขอโทษได้ไหมเล่า ก็มันจำเป็นนี่"เนททำหน้าบูดก่อนจะดึงสีหน้าร่าเริงกลับมาและเข้าเรื่อง

"นี่ๆวันด้า ตอนฉันสำรวจใต้ดินน่ะ ฉันเจอเป็นเหมือนกับอาณาจักรที่แสนกว้างเลยล่ะ ฉันไม่รู้ชื่อหรอกนะ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปเที่ยว"

"ไม่แน่ ในอาณาจักรนั้นอาจจะมีไฮดร้าแฝงอยู่ด้วยก็ได้นี่......ได้เลยเนท เจอกันพรุ่งนี้"ฉันยิ้มและชนหมัดกับเนทเป็นการทำสัญญากัน

"วาเลนไทน์ สเตนจะไม่เป็นหมันใช่ไหม?"

"แน่นอนว่าไม่...."

"ไม่เป็น?"

"ไม่ปฏิเสธ"

"......."

"น่าสงสารเขานะคะ" แต่ใจจริงๆแล้วเธอจะสมน้ำหน้าเขาใช่ไหมล่ะเนท=-=

"ท....ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่"แกรนโทริโน่ที่เดินทางมาที่ริมถนนสายนี้ตามคำบอกของเอนเดฟเวอร์ได้ถามมิโดริยะที่ยืนทำตาใสตากลมอยู่

"แกรนโทริโน่!"มิโดริยะตกใจที่ได้เห็นแกรนโทริโน่แต่ทว่าเขากลับไม่รู้เลยว่าจะได้อะไรเป็นของขวัญ

"แกรนโทริโ----"พูดไม่ทันจบก็โดนรองเท้าบูทสีเหลืองของแกรนโทริโน่ประทับบนใบหน้าเป็นของขวัญชิ้นพิเศษที่ให้สดๆ ไม่ได้มีการเตรียมอะไรใดๆทั้งสิ้น

"บอกแล้วใช่ไหมว่าให้นั่งเฉยๆน่ะ!"แกรนโทริโน่ดุแบบมีเอฟเฟ็กต์ควันออกหูประกอบ ส่วนมิโดริยะก็ได้แต่ถามในสิ่งที่เขาสงสัย ถามกันไปตอบกันมา จนกระทั่งพวกประกอบฮีโร่วิ่งกันมาทางซอยนี้ พอถามไปถามมา

อ้าวเฮ้ย นั่นมันมือสังหารฮีโร่แม่นบ่?!

หลังจากนั้นก็ต้องแจ้งตำรวจและรถพยาบาลกับมูลนิธิป๋อเต็กตึ----อ๋อ ไม่ใช่ๆ โทษๆ ผิดบทเนาะ ก็ได้ประกอบฮีโร่มาช่วยนี่แหละแต่ละคน ถ้าเกิดสู้กันใน10นาทีกินเวลาสามตอนแบบอนิเมะละก็ สภาพคงเละกว่านี้ ถือว่าโชคดีที่เนทและวาเลนไทน์เข้ามาช่วยได้ทันเวลา

"วาเลนไทน์ฉันสงสัยน่ะ"

"หืม ว่าไง?"

"รากรัดแน่นขนาดนั้น สเตนหายใจออกหรอ? แล้วกระดูกซี่โครงจะหลุดทิ่มปอดทะลุไหม?"

"ฉันว่ารอด... "

"รอดตาย?"

"รอดก็บ้าละ อาเมนล่วงหน้าไว้ได้เลย"

เหอะ มุกนี้อีกแล้ว=_=

แต่ก่อนจะจบแบบแฮปปี้  เอนด์ มันก็มีโนมุตาเดียวบินโฉบมาทางนี้และโฉบมิโดริยะเหมือนจะเอาผู้กลับบ้าน

กึก!

อยู่ดีๆสเตนก็คึกเหมือนโดนตัวไหนมา แลบลิ้นซดเลือดของโนมุที่อยู่บนหน้าคุณผู้หญิง เอามีดที่เนทยัดไว้ให้ เพราะรู้ว่าต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ออกมา

พี่แกวิ่งไปด้วยวิชาความเร็วแสงและกระโดดเอามีดปักเข้าหน้าโนมุและยังไม่วายบ่นเหมือนโกรธเมียมา


พี่แกก็ยังบ่นๆจนคนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มหน้าซีด ส่วนสามหน่อน่ะหรอ?

"......"

"หน้าซีดกันทำไมอ่ะ?"

"มันก็ปิกะตกดีหนิ"

ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยืนดูเหตุการณ์เฉยๆ ทำตัวเป็นเหมือนอากาศ กลมกลืนไปกับธรรมชาติ

เอนเดฟเวอร์ที่มาตามลูกชายและมาทีหลังชาวบ้านชาวช่อง

พี่แกก็กำลังจะBurn baby burnอยู่แหละ แต่พอผ้าพันแผลที่พันหน้าของสเตนไว้มันหลุด ทุกคนก็ซีดกันหมดเลยจ้า ก็เข้าใจอยู่ว่าเพราะอะไรนะ สเตนตอนนี้แกก็เล่นปล่อยบรรยากาศกดดันออกมาจนคุณผู้หญิงถึงกับล้มเลยทีเดียว

เคร้ง!

พอมีดของสเตนหล่นมันก็เรียกสติของทุกคนกลับมาและพบว่า สเตนได้ยืนนิ่งเพราะปิงแดง999+

"ดูเหมือนว่ากระดูกซี่โครงของเขากำลังหักทะลุปอดน่ะ"วาเลนไทน์ที่ยืนกอดอกพิงอยู่ข้างกำแพงได้พูดขึ้นมา และเดินเข้าไปพยุงคนที่ล้มให้ลุกขึ้นมา

"เนท เธอรัดแน่นเกินไป เห็นไหม เธอทำคนเจ็บ"ฉันพูดและกางมือไปทางสเตน

"น่าๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ แต่มันเป็นเจตนา"เนทพูดด้วยท่าทางทะเล้นๆ แหมะ คนดีจริงๆ


ต่อให้ไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก แค่มิโดริยะมีรอยถลอกนิดหน่อย โทโดโรกิก็มีบาดแผลที่ถูกมีดแทงบนแขนซ้าย อีดะเองก็มีแค่รอยดาบถากๆบริเวณไหล่ ส่วนฉันเองก็ไม่มีบาดแผลอะไรกลับมาเพราะมีพลังดีนี้เนาะ อาฮิ~ ส่วนวาเลนไทน์กับเนทก็ขอสีบเท้าแตกวิ่งกลับไปจุดSave pointก่อน (ก็มาจากมิติคู่ขนานนี่ ถ้าหาข้อมูลเกี่ยวกับสองคนนี้แล้วไม่เจออะไรเลย เรื่องใหญ่กว่างานค้างนี่ไม่ต้องพูดถึง)

พวกเราสี่คนถูกส่งโรงพยาบาล โดนตรวจแล้วก็ให้พักอยู่ที่นั่น

"Such a little poor." ฉันพูดภาษาบ้านเกิด(อเมริกา)แสดงความไว้อาลัยให้สเตน ที่เป็นหมันไม่พอ กระดูกยังหักทิ่มปอดอีก น่าเวทนาเหลือเกิน

"พวกนายน่ะได้นอนกันบ้างรึเปล่า?"

"ครับวันด้าจัง แต่ว่า เหมือนเมื่อคืน เธอจะไม่ได้นอนเลยนะครับ"

"หืม ไม่ได้นอนอะไรกัน ฉันตื่นตอนตีสามนะมิโดริยะ!"ฉันยิ้มทั้งน้ำตา ตื่นตีสามอีกแล้วค่าพวกคุณขาาา~

"โอ้ ตื่นกันแล้วหรอเจ้าพวกเด็กบาดเจ็บ"ฮีโร่อาวุโสเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับฮีโร่ที่รับผิดชอบดูแลอีดะ

"แกรนโทริโน่!"

"คุณแมนนวล..."อีดะพูดเสียงเบาเพราะความสำนึกผิดที่ไม่ฟังคำเตือนของประกอบฮีโร่

"ไอ้หนู ฉันมีเรื่องจะคุยกับเอ็งเยอะเลยนะ"แกรนโทริโน่พูดและเดินเข้ามาหามิโดริยะ

"เอ๊ะ! ข---ขอโทษ---"

"แต่ก่อนหน้านั้น มีคนมาหาแน่ะ"พอแกรนโทริโน่พูดจบ ก็มีคุณตำรวจเศียรหมาพันธุ์...เอ่อ...ลืมไปแล้ว ช่างมันเถอะ เดินเข้ามาในห้อง

"ผู้บังคับการตำรวจโฮสึคุณทสึงารามาเอะ เคนจิ"

ยศไม่ใช่เล่นๆเลยนี่เนาะ

พอได้ยินดังนั้น ทั้งฉันและสามคนที่เหลือต่างก็ลุกขึ้นทำความเคารพ

"พวกเธอเป็นนักเรียนยูเอที่จัดการมือสังหารฮีโร่ได้ใช่ไหม?"เอาล่ะ ถึงเวลาบ่นยาวของคุณตำรวจละนะฮะ คล้ายๆใครคนนึงที่มาพูดตอน6โมงเย็นเลยเนาะ

พอพูดถึงการลงโทษฉันก็เริ่มสังเกตโทโดโรกิและเตรียมตัวตั้งcounter อัพสถานะเป็นคนห้ามทัพทันที

"พวกเธอทั้งสี่คน เอนเดฟเวอร์ แมนนวล แกรนโทริโน่และแบล็ค วิโดว์ จะต้องได้รับการลงโทษอย่างเคร่งครัด"

พอพูดจบ พ่อโชโตะของเราก็เปิดตัวมาอย่างห้าวเลยนะคับจังหวะนี้

"เดี๋ยวก่อนสิครับ ถ้าอีดะอยู่เฉยๆ คุณเนทีฟก็ถูกฆ่าไปแล้วนะ ถ้ามิโดริยะหรือวันด้าไม่มา ทั้งสองก็ถูกฆ่า ไม่มีใครรู้ตัวเลยว่ามือสังหารฮีโร่ปรากฎตัว คุณจะบอกให้เราทำตามกฎ แล้วดูคนอื่นตายงั้นเหรอ"

"คุณโทโดโรกิคะ ในกรณีนั้นมันจะเกิดขึ้นเมื่อพวกเราอยู่ท่ามกลางที่สาธารณะนะคะ อย่าเพิ่งเดือดแล้วใจเย็นๆ ฟังคุณเคนจิเขาอธิบายให้จบก่อนเถอะค่ะ และอีกอย่าง ที่เขาพูดมาทั้งหมด คือความเห็นของตัวเขาเองค่ะ"ฉันหันไปบอกกับโทโดโรกิที่กำลังจะมีปากเสียงกับคุณตำรวจเศียรหมา ทำให้เขานิ่งไปสักพักแล้วกลับมาฟังต่ออย่างว่าง่าย

"ก็ตามที่ท่านประธานได้กล่าวไป เรื่องทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นเมื่อเผยแพร่ออกสู่สาธารณะ....."คุณตำรวจเศียรหมาก็ยังอธิบายต่อจนคุณแมนนวลน้ำตาซึม

"ถ้าเป็นเรื่องโทษที่จะได้รับ ฉันก็ขอรับมันไว้ทั้งหมดเองนะคะ"จู่ๆคุณนาตาชาก็เดินเข้ามาและขอรับโทษไว้ที่เธอ

"จะดีเหรอครับ?"

"วันด้า ดีลนะ?"

"ดีลค่ะ! ในการลงโทษ คุณโรมานอฟจะถูกหักเงินเดือนใช่ไหมคะ? ถ้าถูกหักคูณสาม ทางเราก็จ่ายเข้าทดแทนคูณสามเช่นกันค่ะ!"ฉันยิ้มพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่แสดงถึงเงินในบัญชีที่เตรียมโอนเข้าได้ทุกเมื่อ ทำให้คุณนาตาชาหันไปมองคุณตำรวจ ประมาณว่า ชัดเจนแล้วนะ?

คุณตำรวจและทุกคนในห้องมองตาค้างก่อนที่เขาจะพยักหน้าตกลง

"ขอบคุณครับ"

"ขอบคุณมากครับ"

"ขอความกรุณาด้วยครับ"

ทั้งสามหนุ่มมองนาตาชาและโค้งขอบคุณทำให้นาตาชายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป

'วันด้าจังครับ ทำไมหน้าคุณโรมานอฟถึงคล้ายกับอาจารย์ไอซาวะจังครับ หรือว่าจะเป็นพี่น้องกัน'มิโดริยะกระซิบถามข้างหู โฮ่ ตาดีไม่เบาเลยนี่ไอหนุ่ม

'สองคนนี้เขาไม่รู้จักกันหรอก คุณโรมานอฟเขาเป็นคนรัสเซียนะมิโดริยะ แถมยังสัญชาติแท้ด้วยนะ'ฉันจำใจแถไป ซึ่งมิโดริยะก็ซื่อจนบื้อเชื่อสนิทค่ะท่าน!!!!! 

หลังจากนั้นก็ต้องดูอาการว่าจะได้กลับบ้านไหม และสุดท้ายก็ต้องแยกกันไปตามอาการ


"ทำไมมาวันนี้คุณแลดูเป็นแม่พระจัง"

"แค่มาเพราะถูกเรียกหรอก อีกอย่างนึงคือฉันไม่อยากให้พวกเขาลำบากเพราะทั้งสามคนนั้นหรอก"คุณโรมานอฟพูดก่อนจะโบกแท็กซี่กลับบ้าน


---------------------------------------------------------------------------

วันนี้ปวดหัวเลยอธิบายได้กาว และกาวมาก ไม่เข้าใจ ขออภัย กูดบาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

39 ความคิดเห็น