The war online พักรบมาทำไร่ (Yaoi)

ตอนที่ 20 : บทที่19 : ส่งของ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    21 มี.ค. 62


ออกจากระบบเกมThe War Onlineตามเวลาที่กำหนดขอรับ

เสียงเชนดังขึ้นในหัวผม

 

 

ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

อืม...

เสียงนาฬิกาปลุกดังบอกเวลา 6โมงเช้า ผมถอดหมวกที่สวมอยู่ที่หัวออกซึ่งมีลักษณะเหมือนหมวกกันน็อคสีดำที่สวมอยู่ออกจากหัว มันคือเครื่องเล่นเกมของผม ตอนนี้ผมนอนอยู่บนเตียงสีฟ้าคราม ผมลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ ก่อนจะหาวหนึ่งครั้งแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเพื่อดูท้องฟ้า

 

ที่นี่คือความโลกแห่งความเป็นจริง

 

ผมเดินลงมาข้างล่างที่เป็นชั้น1

ไม่มีใคร...

พ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัด ทำธุรกิจเกี่ยวสินค้าเกษตรมากมาย แต่ตั้งแต่ผมโตขึ้นเป็นวัยรุ่นพวกเขาก็ไม่ค่อยกลับบ้าน ต่อไปชีวิตของผมคือชีวิตในรั้วมหาลัย แต่ว่าช่วงนี้ผมก็ไม่ได้เอาแต่เล่นเกมหรอกนะ แต่ว่าอีกนานกว่ามหาลัยจะเปิด และผมก็สอบเข้ามหาลัยได้แล้ว และก็เลือกคณะที่สนใจได้แล้ว

 

แต่ความจริงผมก็กะจะสืบทอดงานของพ่อแม่อยู่แล้ว เพราะผมก็ชอบอาชีพนี้อยู่แล้ว

 

ผมมองที่จอทีวีเดินไปเปิดมันและนั่งดูข่าวสักพัก ผู้รายงานข่าวหญิงวัยกลางคนอ่านข่าวอย่างที่ทำเป็นประจำ

ตอนนี้เกมออนไลน์เสมือนจริงที่ทำให้ผู้เล่นรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในโลกของเกม มีกระแสตอบรับที่ค่อนข้างดี หวั่นเด็กๆไม่อยากอยู่ในโลกความจริง โดยหัวข้อข่าวนี้เกิดจากเหตุการณ์ที่เด็กหลายคนเริ่มโวยวายใส่ผู้ปกครองว่าไม่อยากไปโรงเรียน โดยตอนนี้เกมหลายเกมจึงมีมาตรการ...

 

ข่าวแบบนี้ ส่วนใหญ่คงเป็นพวกเด็กที่ยังไม่ค่อยโตสินะ

 

ตืด.. ตืด..

โทรศัพท์สีดำที่อยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาของผมเกิดสั่นขึ้นมา บนหน้าจอแสดงคำว่าแม่ ผมจึงต้องรีบรับโดยไว

ฮัลโหลครับ?

ฮัลโหลลูกเป็นยังไงบ้างจ๊ะ? งานพิเศษที่ทำอยู่ล่ะ?เสียงอ่อนโยนของผู้หญิงที่แสนคุนเคยดังขึ้นจากอีกฝั่ง

ทุกอย่างปกติดีครับ

ดีจังเลยนะ แล้วเกมล่ะ?

ก็ดีครับ

ดีจังเลย...

นี่แม่มีอะไรรึเปล่า?ในขณะที่แม่กำลังพูดผมก็พูดขัด เพราะรู้ว่าแม่มีเรื่องจะคุยแต่ไม่กล้าเข้าประเด็น

คือ... พ่อกับแม่คิดว่าจะให้ลูกสืบทอดธุรกิจของบ้านเราต่อนะ

นั่นมันก็แน่นอนอยู่แล้วนี่ครับ ผมก็เป็นลูกคนเดียว และผมก็อยากทำ

แต่ว่าลูกอาจจะต้องเริ่มทำงานเร็วๆนี้ อาจจะไม่ต้องเรียนมหาลัยด้วย พ่อกับแม่จะให้ลูกย้ายมาอยู่ด้วยที่นี่ด้วยกันและสอนทุกอย่างให้ลูก แต่ว่านะลูกอาจจะไม่มีเวลาส่วนตัวเท่าไหร่ และอาจจะไม่ค่อยได้เล่นเกมอีก หรือไม่ได้เล่นเลย เพราะงานมันเยอะ รวมถึงลูกอาจไม่ได้เจอเพื่อนๆที่อยู่จังหวัดเก่าแม่พูดพูดด้วยเสียงที่ดูเกร็งๆ คงกลัวผมสติแตก เพราะผมดูเหมือนจะเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว

ทำไมถึงกะทันหันอย่างนี้ล่ะแม่?!”ถึงอย่างนั้นผมก็เผลอเสียงดังขึ้นมา ด้วยความตกใจ

ตะ แต่ถ้าลูกจะอยู่ที่นั่นก็ได้แต่เสียงที่ดูตกใจของแม่นั้น กลับทำให้ผมนิ่งด้วยความสงสัย

?

ไม่ต้องจากเพื่อนมา เรียนที่มหาลัยที่ลูกเลือก พ่อกับแม่จะคอยส่งเงินให้เหมือนเคย แต่ค่าใช้จ่ายบางอย่างลูกก็ต้องหางานทำอย่างที่ลูกทำอยู่

ผม...ในหัวของผมปั่นไปหมด ไม่รู้ว่าต้องเลือกอะไรเลยในตอนนี้

 

พ่อแม่ที่ไม่ค่อยได้เจอมาพร้อมกับข่าวแบบนี้เนี่ยนะ?!

 

ใจเย็นก่อนไม้ในตอนนั้นก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น มันฟังดูใจเย็นต่างจากสถานการณ์

พ่อ?เสียงแบบนี้ผมจำได้แน่นอนเลยล่ะ เสียงที่ดูใจเย็น

พ่อกับแม่ให้เวลาลูกคิดอยู่แล้ว พ่อรู้ว่าตัวเลือกไหนก็ตาม มันต้องเสียบางอย่าง เพราะฉะนั้นใช้เวลาและคิดเถอะ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่โทรมาบอกแม่ล่ะกัน บายนะลูก

ครับ บายครับ

ติ๊ด...

เสียงกดวางสายดังขึ้นเบาๆ จากอีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์

 

ให้ตายสิ ทำไมมันต้องมีเรื่องนี้มาด้วยเนี่ย..

 

ทั้งที่อุตส่าห์วางแผนไว้แล้วแท้ๆ

 

แต่ว่าข้อเสนอมัน...

 

การแข่งขันเกมออนไลน์สุดยิ่งใหญ่!..เสียงข่าวทำให้ผมหันไปมองภาพการ์ตูนบนจอที่กำลังสู้กัน อย่างดุเดือด

 

อาจจะไม่ได้เล่นเกม...?

 

เจ้าพวกนั้น...

 

จะเป็นอะไรกันรึเปล่านะ?

 

แต่ว่า...

 

มันก็แค่เกมนี่นะ

 

....................................................................................................

 

เข้าสู่ระบบเกมThe War Online ยินดีต้อนรับขอรับ

 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในโลกภายนอกนั่น

 

แต่ตอนนี้ฉันขอลืมมันไปก่อนล่ะกัน

 

ไอ้ข่าวกะทันหันแบบนั้นน่าหงุดหงิดเป็นบ้า

 

หึ บางทีฉันอาจจะกลายเป็นเหมือนเด็กที่อยู่ในข่าวก็ได้

 

อืม..

ผมลืมตาขึ้นเตียงชมพู่อยู่ข้างหน้าผม ผมลุกขึ้นมาแล้วก็หาวหนึ่งครั้งก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่เกี่ยวรั้งที่เอว พอสายตาปรับจนชัดก็เห็นแดนที่นอนอยู่ด้านข้าง แขนข้างหนึ่งกอดเอวผมอยู่ แต่ผมไม่มีอารมณ์โวยวายเลยแหะ ก็นะรู้สึกช่วงนี้เหนื่อยๆยังไงก็ไม่รู้ และมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกซะด้วยที่ตอนเช้าจะมีเรื่องแปลกๆอ่ะนะ ตั้งแต่มาอยู่กับคนพวกนี้

 

แต่ยังไงก็ตาม...

 

ผมมองสีหน้าแดนที่หลับอยู่

 

ไม่ค่อยได้เห็นสีหน้าเหนื่อยๆของแดนอย่างนี้เลยแหะ

 

ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าแสดงความเหนื่อยล้า อัศวินหัวสีทองคนนี้ไม่เคยที่ตื่นสาย ก็นะตอนอยู่บ้านบนเขาพวกเราไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้ ไม่ต้องผจญภัย หรือวิ่งหนีหมาป่ายักษ์ พอได้มาเจอก็คงเหนื่อยกัน

ผมมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าฟรานกับชมพู่ยังไม่มีท่าทางว่าจะตื่น มันทำให้รู้สึกแปลกแหะ ที่ผมตื่นขึ้นมา

       ตื่นแล้วสินะขอรับเชนAIประจำตัวของผม ผมสีดำที่มีปอยผมสีนำเงินถูกจัดทรงเรียบ แว่นกรอบเหลี่ยมสีแดง กับชุดสูทสีน้ำตาลอ่อน เนคไทสีแดงสด ตอนนี้เขาไม่ได้ใส่รองเท้าใส่แต่เพียงถุงเท้าสีขาว คงเพื่อไม่ให้พื้นเลอะ เขายืนอยู่ตรงหน้าผม ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอยู่เสมอ

เชน...ผมบิดขี้เกียจนิดหน่อย ขยี้ตามองเขาอีกรอบ พอเขามองผมก็หัวเราะในลำคอนิดหน่อย

        คงเพราะช่วงนี้ฤดูหนาว เช้านี้อากาศก็กำลังดีทุกคนที่เพลียกันอยู่แล้ว เลยหลับกันหมดขอรับ

        ฉันเองก็อยากหลับอยู่..

        แล้วทำไมคุณไม้ถึงมานอนเตียงคุณแดนล่ะขอรับ?แต่ระหว่างที่ผมกำลังพูด เชนก็พูดขัดแบบที่ไม่เคยเป็นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสยองขึ้นอย่างประหลาด

        “ฉันคิดว่าเตียงฉันมีคนนอน เพราะผ้าห่มมันยับเป็นกอง แต่เตียงแดนผ้าห่มมันเรียบ ฉันก็เลยคิดว่าคงเปลี่ยนที่กัน แล้วตอนนั้นก็กำลังมึนหัวก็เลยเดินเซลงที่นอนแล้วก็หลับเลยแต่ไม่เห็นแดน

        เมื่อวานชมพู่ไปนอนเล่นเตียงคุณเพื่อจะดูหิมะน่ะขอรับ หวังว่าเมื่อคืน คุณแดนคงไม่ทำอะไรคุณนะขอรับเชนมองไปที่แดนที่หลับไม่รู้เรื่องเลยว่ามีคนพูดถึงอยู่

        “ไม่หรอกมั้ง? เขาคงคิดว่าฉันเป็นหมอนข้างผมจับแขนของแดนที่กอดเอวผมอยู่ไปวางไว้ข้างๆเขา เขาขยับตัวนิดหน่อยก่อนนิ่งอีกครั้งก่อนที่ผมจะลุกขึ้น ไปเตรียมของอาบน้ำที่กระเป๋าข้างเตียงผม

          "ผมคิดว่าวันนี้ควรปล่อยให้ทุกคนได้พักนะขอรับ"เชนเดินตามมาข้างหลัง

         อือ... งั้นก็ได้ ฉันไม่รีบวันนี้ระหว่างคุยผมก็จัดของเตรียมไปอาบน้ำช่วยเตรียมกระดาษกับปากกาหรือดินสอก็ได้ให้หน่อยนะ ไม่งั้นนายก็อยู่กับทุกคนไปเลยระหว่างที่ฉันไปส่งของ"ผมแกล้งเชนโดยทำเสียงดุนิดหน่อยระหว่างสั่ง

         ขอรับเชนตกใจนิดหน่อย ก่อนที่ตัวเขาจะหายไปเป็นพิกเซลสีน้ำเงินเพื่อไปหาของ

         ผมเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ห้องน้ำสีขาว กระเบื้องที่เย็นเฉียบทำให้ไม่อยากเหยียบเลยสักนิด แต่ว่าพอเปิดฝักบัว น้ำอุ่นๆที่ไหลผ่านร่างกายไปทำให้ไม่อยากออกจากห้องน้ำเลย

               

       ถ้าไม่ได้เล่นเกมฉันก็จะไม่ได้เจอกับคนพวกนี้อีก...

 

       แต่ว่าความต้องการจริงๆของผมก็คือได้ทำงาน และหาเงินเร็วๆ ทว่าเมื่อได้เจอกับคนพวกนี้ มันไม่เหมือนเกมอื่น ไม่มีคนตั้งตัวเป็นคนเกลียดผม ผมไม่ได้มีพลังทำลายล้าง นี่มันเหมือนกับว่าผมมีกลุ่มเพื่อนสำคัญที่สำคัญอยู่ที่นี่

               

      ให้ตายสิ อุตส่าห์จะไม่คิดแล้วแท้ๆ

           

       นี่คือโลกที่ฉันจะสนุก         

 

ตุบ! ตุบ!

 

ผมกำมือทุบแล้วทุบหัวตัวเองสองครั้ง เพื่อระบายความโกรธ และอาบน้ำต่อจนเสร็จ หลังจากแต่งตัวและออกมาจากห้องน้ำ เชนก็เตรียมกระดาษA4กับปากกาไว้ให้ผม ผมเอามันมาเขียนว่า

จะออกไปส่งแหวนที่กิลด์ท่านหญิงสายๆจะกลับมา พักผ่อนกันไปก่อนนะ เก็บแรงไว้ออกเดินทาง

          พร้อมกับลงชื่อไม้ไว้

          จากนั้นก็เอาเสื้อกันหนาวสีน้ำตาลเข้มที่ฟรานทำให้มาใส่ และก็ผ้าพันคอสีเขียวที่ฟรานก็ทำให้อีกนั่นแหละมาพันที่คอ ตามปกติของกิลด์ใหญ่จะมีสาขาย่อยอยู่ทุกทิศเพื่อส่งข่าวสารตามปกติที่ผมเคยเล่นเกมมามักจะเป็นอย่างนั้น เพราะฉะนั้นกิลด์ท่านหญิงที่ดังติด1ใน3ของเกมก็อาจจะมี

          เชนช่วยหาสาขาย่อยของกิลด์ท่านหญิงหน่อยได้ไหม?

          ขอรับ ที่ที่ใกล้ที่สุดอยู่ทางทิศเหนือ เดินไปน่าจะเกือบ 1ชั่วโมงขอรับ ทางที่ดีควรหาม้า..เชนโชว์แผนที่ให้ดู ทำให้เห็นผังของเมือง และมีจุดแดงๆกระพริบอยู่บนแผนที่

 

           เป็นอย่างที่คิด

               

พวกคนที่จะเป็นหัวกิลด์ใหญ่จะเป็นพวกผู้เล่นเก่าซะส่วนมาก ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นเก่าของเกมนี้หรือเกมอื่น เพราะฉะนั้นจึงรู้ว่ากิลด์ควรจะมีอะไรบ้าง

 

หวังว่าคงจะไปส่งของได้นะ

 

        คอยบอกด้วยล่ะกัน ฉันจะเดินไปผมเอารองเท้าบูทมาใส่แถวหนาประตู พูดตัดบทเชนเสร็จแล้วก็เดินออกมา

        แต่คุณไม้จะขาลากพอดีนะขอรับ ค่าเช่าม้าก็ไม่แพง

         ระหว่างเดินมีเรื่องให้คิดน่ะ ถ้าเมื่อยฉันค่อยหาม้าเช่าล่ะกัน

         “ขอรับเชนทำได้แค่เดินตามผมมาข้างหลัง

          รู้สึกว่าตอนนี้เสียงผมดูเหนื่อยอ่อนมากเลย จริงอยู่ที่ก็กะจะไม่คิดเรื่องนั้น แต่ว่ายังไงก็ต้องเผลอคิดระหว่างเดินทางอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นก็ขอคิดให้มันเสร็จไปเลยล่ะกัน พอลงมาก็เห็นป้าเจนเจ้าของโรงแรมใส่ชุดกระโปรงสีส้ม กำลังทำอาหารอยู่ในครัว กลิ่นหอมโชยออกมา ยั่วน้ำลายผมมาก และคงเพราะเสียงเดินของผมเธอก็เลยเดินออกมาจากครัว

พวกเธอจะไปไหนหรอ?เธอถามด้วยเสียงอ่อนโยนแตกต่างจากป้าจินที่เมืองเริ่มต้น ที่คงจะวิ่งมาควงแขนเชนที่อยู่ข้างหลังผมไปแล้ว

        ไปส่งของครับ

         ยังไม่ได้กินอะไรใช่รึเปล่า รอมื้อเช้าก่อนไหม? ใกล้เสร็จแล้วนะ

ไม่เป็นไรป้า เดี๋ยวผมไปหาระหว่างทางก็ได้

งั้นเอาขนมปังไปกินรองท้องหน่อยล่ะกันเธอหยิบขนมปังสองก้อนจากตะกร้าบนโต๊ะทานข้าว มาให้ผมกับเชน

ขอบคุณขอรับเชนรับขนมปัง

ขอบคุณมากครับผมรับขนมปังที่สัมผัสได้ถึงความอุ่นภายในทีมีลักษณะเหมือนครึ่งวงกรมสีน้ำตาลเข้ม รู้สึกว่ามันจะอบเสร็จมาสักพัก

เดินทางดีๆล่ะเธอกล่าวคำอวยพร้อมรอยยิ้ม แล้วก็เดินกลับเข้าไปในครัว

ไปกันเถอะขอรับเชนที่เห็นผมเหม่อมองป้าเจน ก็ดึงผมกลับมา

อืม

พวกเราเดินออกมาจากโรงแรม ท้องฟ้าเป็นสีขาว หิมะหยุดตกแล้วแต่ก็มีหิมะกองตามข้างๆอาคารหรือบนป้ายต่างๆ ลมหนาวที่พัดมาแต่ละครั้งทำตัวผมสั่น เวลาพ่นลมออกมาทางปากก็มีไอสีขาวอกมา ผมรู้สึกว่าจมูกของผมคงแดงแน่เพราะอากาศ สิ่งเดียวที่ทำให้ผมหายหนาวคงมีแต่ขนมปังที่อยู่ในมือ

หนาวจังเลยนะขอรับเชนที่เดินอยู่ข้างๆพูดออกมา ไอสีขาวลอยออกมาจากปาก พึ่งสังเกตว่าเชนไม่มีอะไรมาป้องกันความหนาวได้เลย ตั้งแต่ฤดูหนาวผมก็ไม่เคยเห็นเขาใส่เสื้อกันหนาว วันๆก็เอาแต่ใส่สูทคงไม่พอให้ความอบอุ่น

เอานี่ไปสิผมถอดผ้าพันคอสีเขียวออกให้เขา อย่างน้อยผมก็มีเสื้อกันหนาวแล้วแบ่งผ้าพันคอให้เขาคงไม่เป็นไร

ขอบคุณขอรับ อ่ะ แต่ว่า..เขาทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก จากนั้นก็เอาปลายผ้าพันคอฝั่งหนึ่งไปพันที่คอของตัวเอง ส่วนปลายผ้าพันคออีกฝั่งหนึ่งเขาก็เอามาพันคอผมเหมือนเดิม เขายิ้มให้ผมถ้าทำอย่างนี้เราก็จะได้อุ่นทั้งสองฝ่ายเลยนะขอรับ

กลายเป็นว่าพวกผมถูกผ้าพันคอเชื่อมกันซะงั้น แต่มันดีจริงๆแหละ เพราะผมก็ยังรับรู้ถึงความอบอุ่นจากไหมพรมอยู่ พวกผมกัดขนมปันกันทีละนิด เพื่อให้ก้อนกลมๆแสนอบอุ่นนี้ยังให้ความอบอุ่นกับพวกผมให้นานที่สุด

อาจจะเสียมารยาทสักหน่อย แต่ผมขอถามอะไรได้ไหมขอรับ?อยู่ๆเชนก็พูดทำลายความเงียบ

ได้สิผมหันหน้าไปมองเขา

คุณไม้เครียดเรื่องอะไรหรือขอรับ?ใบหน้าของร่างสูงข้างๆเต็มไปด้วยความกังวล ซึ่งสะท้อนออกมานอกกรอบแว่น

ผมนิ่งไปสักพัก ไม่คิดว่าเชนจะสนใจเรื่องนี้

เรื่องในโลกความเป็นจริงน่ะ ตอนที่ฉันออกจากโลกภายนอกได้รับข่าวที่มันกะทันหันนิดหน่อย เป็นเรื่องที่ยังไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงผมตอบเขากลับไป

งั้นหรือขอรับ?

ใช่ แล้วนายคิดว่าอะไรล่ะ?

กระผมคิดว่าคุณไม้เป็นเหมือนพวกคนที่ถูกลวนลามทางเพศแล้วไม่กล้าบอกน่ะขอรับ เมื่อกี้ผมเกือบโทษคุณแดนซะแล้วสิ ฮ่าๆๆเชนเอามือลูบท้ายทอยระหว่างหัวเราะเหมือนเป็นการขอโทษ ระหว่างขำ

ก็บอกแล้วไงว่าแดนไม่ได้ทำอะไร เจ้าบ้า!”ผมตีหัวเชนเบาๆหลายที รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของผม ดูเหมือนอารมณ์ที่เคยตึงของผมจะหย่อนลงนิดหน่อยแล้ว

โอ๊ย! ขอโทษขอรับ ฮะ ฮ่าๆเชนเอามือขึ้นมาบังมือผม พร้อมหัวเราะเบาๆถ้ามีเรื่องเครียดๆก็มาสนุกในเกมเถอะขอรับ เพราะทุกคนคงไม่อยากเห็นคุณไม้ทำหน้าเครียด

นั่นสินะ...

 

แต่ว่าเรื่องที่ฉันตัดสินใจ อาจจะทำให้ไม่ค่อยได้เจอพวกนายก็ได้

 

ไปกันเถอะผมพูดพร้อมเอามือตีอกคนตรงหน้าหนึ่งครั้ง แล้วเดินต่อ

ขอรับ

ระหว่างเดินพวกเราก็คุยกันมากขึ้น ไม่ว่าจะเรื่องร้านต่างๆข้างทาง รวมถึงตอนที่พวกเราเดินผ่านร้านอาหารแล้วมีไอจากการทำอาหารมาเกาะแว่นเชน จนเชนมองไม่เห็นและเกือบลื่นน้ำขังบนพื้นจนเสียมาดชุดสูท ทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นทีละนิด รู้ตัวอีกทีเราก็เดินมาเกือบ 1ชั่วโมง

เลี้ยวเข้าไปทางนี้ก็จะถึงสาขาย่อยของกิลด์ท่านหญิงแล้วล่ะขอรับเชนชี้ไปที่ซอยทางด้านซ้ายมือของพวกเรา พวกเราเดินต่อเข้าไป ก็ได้เจอกับตึกอิฐสีครีมที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยโคมไฟ และต้นไม้ที่มีใบสีขาวน่าจะเป็นต้นไม้ของฤดูนี้ซึ่งผิดกับอาคารโดยรอบที่ดูสีหม่นๆ มีป้ายโค้งบนกำแพงเขียนว่ากิลด์ท่านหญิง พร้อมตัวเล็กๆด้านล่างว่าสาขาย่อย ตัวหนังสือสุดบรรจงทำให้ที่นี่ดูหรูหราสุดๆ

สมแล้วที่เป็นกิลด์ของท่านหญิงผมเดินเข้าไปกดออดหน้าประตูซึ่งมีสีทองจนผมกลัวจะทำของเขาเป็นรอย ระหว่างนั้นเชนก็เอาผ้าพันคอส่วนของเขามาพันให้ผม เขาบอกว่าการที่คนสองคนพันผ้าพันคอผืนเดียวกันคงดูไม่ดีที่จะทำธุรกิจสำหรับพวกท่านหญิง

 

ตึ๊ง...

 

มีอะไรกับกิลด์ของเรา? จากการแต่งตัวคงไม่ใช่สมาชิกในกิลด์ท่านหญิงของเราแน่ใช่ไหม?เสียงผู้หญิงจากลำโพงเล็กๆข้างประตูดังขึ้น คงจะเป็นเครื่องที่คนในตึกใช้คุยกับคนนอก เพื่อไม่ให้เสี่ยงเชิญศัตรูเข้าไปในตึก

ใช่ เราไม่ใช่คนในกิลด์ท่านหญิง เราแค่มาส่งของที่ท่านหญิงลูลู่ประกาศหา และรับเงิน"ผมบอกจุดประสงค์กับเธอด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรที่สุด

แล้วทำไมไม่ไปเมืองหลัก? ส่วนใหญ่ท่านหญิงลูลู่อยู่ที่นั่นเสียงของเธอต่ำลง แสดงถึงความสงสัย

ผมไม่รู้หรอกว่าท่านหญิงอยู่ไหน ผมแค่จะมาส่งของให้เร็วๆ

แล้วจะให้เราทำอย่างไรในเมื่อท่านหญิงลูลู่ไม่อยู่ที่นี่?ผมรู้สึกว่าเธอเหมือนกำลังหัวเราะอยู่ในใจ ความรู้สึกเหมือนผมเป็นคนจนที่ถูกพวกผู้ดีเหยียดหยาม

ในใบประกาศบอกให้ส่งที่กิลด์ท่านหญิง ซึ่งผมคิดว่าน่าจะส่งให้พวกคุณได้ ถึงแม้จะเป็นสาขาย่อยก็เถอะ

หึ.. เรื่องนั้นเราคงทำไม่ได้หรอก

นี่! คุณ..ผมเริ่มรู้สึกโมโหมากขึ้นเพราะเสียงคนตรงหน้ามันบอกได้เลยว่าเธอกำลังกดผมให้จมดิน

ถ้าเกิดคุณนำของไปให้ท่านหญิงลูลู่ คุณอาจจะได้รับความดีความชอบก็ได้นะขอรับเชนที่อยู่ข้างๆผม คงไม่อยากให้การเดินกว่า1ชั่วโมงของเราเสียโอกาส เลยพยายามต่อรองด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรของเขา

หา? แล้วนายเป็นใคร? ใส่ชุดสูทอย่างนั้นคงจะเป็นสมาชิกในกิลด์ใช่ไหม?

ไม่ใช่ขอรับ แต่เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือขอรับที่จะได้รับความดีความชอบจากท่านหญิง คงได้สิทธิพิเศษบางประการแน่เชนใช้วิธีล่อเธอด้วยของที่ใครๆที่เป็นลูกน้อยก็คงอยากได้ การได้รับความไว้ใจจากเจ้านายก็เหมือนกับเดินนำคนที่อยู่สถานะเดียวกันหลายก้าวเลยล่ะ

อาจจะ..เธอเริ่มลังเล เพราะสิ่งที่เชนพูดก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ลองคิดดูนะผมเองก็ช่วยพูดยั่วเธอ

งั้น... พวกนายเข้ามาได้ เตรียมของที่จะส่งให้ท่านหญิงให้พร้อม เช็ดรองเท้าให้แห้งบนพรมเช็ดเท้าที่อยู่หลังประตูก่อนเดินเข้ามาเหยียบในอาคารล่ะสุดท้ายเสียงที่อยู่หลังประตูก็ตอบตกลงจนได้ แต่ก็เป็นเสียงที่ดูหน่ายๆยังไงไม่รู้

ขอบคุณมากครับถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณ

หลังจากเข้าไปในอาคารก็พบกับความหรูหรา  ที่นี่ถูกจัดเหมือนห้องโถงดูเหมือนพวกห้องทำงานจะอยู่ด้านบนชั้นสองซึ่งถูกเชื่อมด้วยบันไดกลางห้องปูด้วยพรมสีแดง คนในนั้นแต่งตัวหรูหราเหมือนผมหลุดเข้าในงานเต้นรำ ชุดกระโปรงบางคนเป็นแบบสุ่มไก่เหมือนพวกฝรั่ง บางคนก็เป็นแบบเรียบๆแต่แนบชิดกับร่างกายให้เห็นทรวดทรงองค์เอว แม้แต่ผู้ชายที่อยู่ในกิลด์ก็ใส่สูทแบบหรูหรา ประดับประดาด้วยอัญมณีหรือรอยปักสีทอง

พวกเราเจอกับผู้หญิงที่แต่งตัวด้วยชุดกระโปรงไม่บานมากนักยาวคลุมตาตุ่มสีชมพูผมลอนสีน้ำตาลส้ม การแต่งตัวรวมดูเป็นคุณหญิงมาก ลักษณะท่าทางที่ทำให้เหนือกว่าเวลาคุยกับใครก็เหมือน เธอบอกให้พวกเราเข้าไปคุยในห้องของเธอ เราเดินตามเธอมาที่ชั้น2 ห้องทำงานถูกตกแต่งอย่างหรูหรา พร้อมกับชายร่างเล็กคนหนึ่งที่อยู่ในห้อง ผมเอาแหวนกับใบภารกิจให้เธอดู เธอเอาแหวนของอเลซ่าซึ่งเป็นราชินีคนก่อนของพวกเอลฟ์ให้ผู้ชายคนนั้นดู

ไม่ผิดแน่นี่เป็นแหวนวงเดียวกับในภาพเลย และนี่เป็นเพชรแท้มีค่ามากเลยนะ แต่ไม่มีพลังเวทย์แฝงอยู่เลยชายคนนั้นใช้กระจกเล็กๆส่องดูเพชรสีทองที่อยู่กลางแหวนอยู่สักพักก็เงยหน้ามาตอบ

        “คงเป็นแค่ของประดับเธอลูบปลายคางขณะคิดแต่ยังไงฉันก็จ่ายให้พวกนายอยู่ดี

“10,000บาทผมย้ำราคาให้เธอฟัง

รอเดี๋ยวนะเธอกดหน้าต่างสีฟ้าของผู้เล่นขึ้นมาซึ่งผมไม่เคยได้แตะเพราะเชนใช้อยู่คนเดียว เธอกดพิมพ์เงิน10,000บาท หลังจากนั้นก็มีถุงเงินสีแดงซึ่งทำจากกำมะหยี่โผล่ขึ้นบนมือของเธอ เธอยื่นมันมาให้เรา ผมรับมันไว้ด้วยมือทั้งสองข้างเพราะมันหนักพอตัวเลยล่ะรับไปซะและออกไปจากกิลด์เราด้วย ชุดของเธอมันแตกต่างจากคนที่นี้เดี๋ยวเป็นที่สังเกต  

คุณไม้ได้รับเงิน 10,000บาทขอรับเชนแจ้งเตือนให้ผมฟัง ยิ่งเป็นการยืนยันจำนวนเงิน

ขอบคุณมากครับ ไปกันเถอะเชนหลังจากขอบคุณเสร็จพวกเราก็หันหลังเดินออกมา บรรยากาศที่นี่เหมือนปาตี้คนรวยเลย แล้วผมมาแต่งตัวเป็นคนธรรมดาอยู่คนเดียวเนี่ย อย่างเชนยังพอดูได้กว่าเลย เผลอๆอาจเนียนไปกับเขาเลยก็ได้ ผมก็เลยรีบเดินออกจากตึกนี้โดยไว เพราะสายตาทุกคนเริ่มจ้องมาที่ผมจากการที่แต่งตัวไม่เข้าพวก

ให้ตายสิเหมือนหลุดเข้าไปในโลกของคนรวยเลย

จากผลเฉลี่ยกิลด์ท่านหญิงก็มีรายได้สูงจริงๆขอรับ

หึ แต่ให้ฉันไปอยู่ในบรรยากาศอย่างนั้นไม่ไหวแน่

จากนั้นพวกเราก็เริ่มการเดินทางกลับโรงแรม คนในเมืองเริ่มเยอะขึ้น หิมะบนพื้นเริ่มละลายอากาศเริ่มอุ่นขึ้นเพราะแสงพระอาทิตย์ที่เริ่มสาดลงมา ตอนนี้ก็ได้เงินมาแล้ว ต่อไปก็หาภารกิจทำต่อดีกว่า แต่พยายามหาง่ายๆล่ะกัน ใครจะรู้บางที่อาจจะได้ไปทำความสะอาดบ้านให้ใครก็ได้

 

ทุกคนที่โรงแรมจะเป็นยังไงบ้างนะ..

 

บางทีอาจจะทานข้าว ไม่ก็อาจจะยังหลับกันอยู่ก็ได้ แล้วอยู่ๆผมก็หันไปมองหน้าเชนที่มองตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ แววตานั่นไม่เคยหมองลงเลย AIที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญาจนเหมือนกับว่าเขาเป็นมนุษย์ แต่ว่ายังไงเชนก็คือAIอยู่แล้วไม่มีอะไรเปลี่ยน บางทีการเป็นปัญญาประดิษฐ์อาจไม่ต้องเครียดเรื่องอะไรเลยก็ได้

ผมอาจจะไม่ต้องเลือกทางเดินอะไรเลยถ้าผมเป็นNPC เพราะถูกโปรแกรมมาแล้ว แค่ทำตามเป้าหมายที่ถูกโปรแกรมมา

ความจริงแล้วสิ่งผมใฝ่ฝันไม่ใช่การเป็นผู้เล่นที่แข็งแกร่งในเกม แต่คือการที่ได้ทำงานเร็วๆสืบทอดธุรกิจจากพ่อแม่ เพราะผมก็ชอบดูแลผักผลไม้นะ แถมพวกพ่อแม่ก็ไม่ได้ทำแค่ขายผลผลิตนั้นไปเรื่อยๆยังมีผลิตภัณฑ์แปรรูปด้วย แถมมีคนงานมากมายที่นับถือในพ่อแม่ ผมเลยอยากเป็นเหมือนพ่อกับแม่ถึงแม้มันจะดูเหมือนผมเป็นคนที่เกิดมาและไม่ต้องเลือกอะไรก็ตาม

ตอนนั้นผมไม่สนใจคำนินทาหรอก ความใฝ่ฝันคนเรามันต่างกัน และความใฝ่ฝันของผมก็มาตรงกับสิ่งที่พ่อแม่มีอยู่แล้ว แถมไอ้เต้ไอ้พีชก็คอยบอกผมว่าผมจะเป็นยังไงมันก็ขึ้นอยู่กับทางเลือกของผม เพราะฉะนั้นอย่าพยายามเอาคำนินทาไร้สาระมาใส่หัวเลยจะดีกว่า

ผมเข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงบอกว่าจะไม่ได้เล่นเกมเพราะการทำงานมันเหนื่อย บางทีก็ต้องทำงานเอกสารจนดึก ถึงแม้จะเล่นเกมได้แต่หัวสมองที่ล้าจากการทำงานแล้วต้องมาเล่นเกมคงถูกสูบวิญญาณออกแน่ และก็จะเป็นการทำร้ายร่างกายไปเรื่อยๆ

 

แต่ว่าเกมๆนี้มันกำลังทำให้ผมไขว้เขวซะแล้ว

 

เพราะยังไงใครๆก็อยากอยู่กับสิ่งที่ตัวเองมีความสุข

 

แต่บางทางเลือกมันก็ส่งผลต่ออีกทางเลือก

 

ดูไร้สาระจังแหะ แค่ไม่ได้เล่นเกมเอง...

 

....................................................................................................

 

ผมกับเชนใช้เวลาเกือบ1ชั่งโมงเดินกลับมาถึงโรงแรมของป้าเจน เป้าหมายต่อไปคือไปหาภารกิจตามบอร์ดที่ติดใบภารกิจสารพัดเหมือนเมืองเริ่มต้น เมืองหลักอย่างเมืองนี้ก็คงจะมีบอร์ดแบบนั้น ผมก็เก็บของไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ป่านนี้ทุกคนคงเก็บของแล้วเหมือนกัน หลังจากทานข้าวเช้าของป้าเจนก็คงเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

คุณเจนไม่อยู่?เชนมองไปรอบๆ หญิงร่างอวบในชุดกระโปรงสีส้มหายไปไหนก็ไม่รู้ทั้งที่ปกติจะอยู่แถวห้องครัว แต่ว่าเช้าๆแบบนี้ป้าอาจจะไปซักผ้าก็ได้ ป้าจินที่เมืองเริ่มต้นก็ชอบซักผ้าหลังทำอาหารเหมือนกัน แถมบนโต๊ะก็มีอาหารวางอยู่เต็มไปหมด คงเหลือแค่เราลงมาทาน

อาหารพร้อมแล้วไปเรียกพวกเราลงมาทานกันเถอะผมเดินขึ้นบันไดไปโดยเร็วเพื่อไปเรียกคนอื่นๆ การเดิน2ชั่วโมงที่แสนเหนื่อยพอมาได้กลิ่นอาหารแบบนี้แล้วรู้สึกสมองจะทำงานเร็วขึ้นเยอะ

คุณไม้คงหิวแย่เลยนะขอรับตอนนี้เชนเดินตามหลังมาติดๆ

แน่นอน!”

พวกเราเดินขึ้นมาถึงบนห้อง ผมรีบไขประตูเข้าไปทันที สองเท้ารีบก้าวเข้าไปทันทีหลังห้องเปิด

เมื่อผมเห็นภาพตรงหน้าก็รู้สึกใจหายทันที แดน ฟราน และชมพู่ถูกมัดด้วยเชือก ทั้งแขนและขาพวกเขานั่งรวมกันอยู่กลางห้อง ดวงตาปิดสนิท

นี่ พวกนาย..?!”ในขณะที่ผมกำลังจะวิ่งเข้าไป ตอนนั้นแดนเองก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างมองมาทางผม

ไม้ระวัง!”

         ผมที่รู้สึกว่ามีอะไรอยู่ข้างหลังก็รีบหันกลับไปมอง พร้อมกลับถอยหลัง ในสถานการณ์แบบนี้..

               

หรือว่าจะเป็นโจร?!

 

ปัก!!

 

แล้วผมก็ได้เห็นภาพเชนที่ถูกมือสีขาวซีดจับที่ขมับและกระแทกกับผนัง เพราะตรงนี้เป็นทางเดิน ผนังจึงอยู่ไม่ห่างจากประตูมากนัก แรงกระแทกทำให้แว่นของเชนขาหัก เลือดไหลออกมาจากแผลขมับฝั่งซ้ายที่โดนกำแพง และบริเวณผิวหนังที่มือนั้นจับอยู่ก็เริ่มกลายเป็นสีดำจนกลืนเกือบฝั่งหนึ่งของใบหน้าเชน

อ้าก!!!”เสียงกรีดร้องของเชนดังก้องไปทั่วห้อง ไม่รู้ทำไมคนตรงหน้าถึงสามารถสร้างความเสียหายกับAIอย่างเชนได้ ซึ่งสาเหตุก็คงไม่พ้นรอยดำที่ค่อยๆกลืนใบหน้าของเชน และเมื่อเห็นใบหน้าคนคนนั้นผมก็แทบใจหาย

 

สีนิล!

 

ชุดของพวกสูงศักดิ์ ที่ดูคล้ายๆกับโจรสลัดสีม่วงเข้ม ผิวสีขาวซีด ผมสีม่วงเข้มเกือบดำ ดวงตาสีแดงวงในเป็นสีส้มที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้ลืมคนคนๆนี้ไม่ได้เลย รอยยิ้มบนใบหน้าที่แสดงตอนที่กดหัวเชนอัดกำแพงไม่มีความรู้สึกผิด หรือล้อเล่นเลย แล้วเขาก็เอามือออกจากขมับของเชน เชนล้มลงไปนอนตรงนั้นทันที ดวงตาของสีนิลจ้องมาที่ผม

ไม้ รีบหนีไปเร็ว!”แดนตะโกนเรียกสติผมให้กลับมา ผมจึงรีบวิ่งไปที่หน้าต่างซึ่งอยู่ตรงข้ามกับประตูทันที แต่ว่าความเร็วของสีนิลที่พุ่งมา ทำให้ผมต้องเสกต้นไม้ขึ้นมาจากพื้นเพื่อป้องกันตัว แต่ก็มีเสียงฟันดาบ พร้อมกับเสียงของหนักที่ตกลง แสดงให้เห็นว่าต้นไม้ที่สร้างถูกฟันทิ้ง ซึ่งอาจจะเป็นดาบที่สีนิลสร้างขึ้นมากลางอากาศเหมือนตอนสู้กับแดนในไร่

ผมเปิดหน้าต่าง แต่ว่าเมื่อเปิดได้ มือเย็นซีดก็จับบ่าซ้ายผม ผมสร้างรากไม้ขึ้นมาจากมือซ้ายเพื่อผลักเขาออก แต่เขาก็เอามือที่จับบ่าผม มาจับข้อมือนั้นจนเจ็บไปหมดเหมือนกระดูกจะแหลกและหันหน้ามือผมไปทางอื่นเพื่อให้รากไม้ไม่พุ่งไปหาเขา

ไม้!”แดนจ้องมาที่ผม แววตาหวาดกลัวกับสิ่งเกิดขึ้นกับผมในตอนนี้

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน สีนิล?!”ผมตะคอกใส่สีนิล มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เขาหายไป

ไม่ต้องห่วงไม่เจ็บหรอกน่า ไม้...สีนิลยื่นมือซ้ายที่ว่างอยู่มาปิดดวงตาของผม แล้วผมก็รู้สึกว่าทุกอย่างมืดสนิท แม้ว่าจะรู้สึกว่าสีนิลเอามือออกแล้วก็ตาม ร่างกายมันอ่อนแรงไปหมด ในที่สุดผมก็หมดสติ

               

ฉันล่ะเสียดายจริงๆ ที่นายได้พลังเทพมาแต่ใช้ไม่ค่อยเป็นเนี่ย

 

        แต่มันต้องมีประโยชน์แน่ ไม้

 

....................................................................................................

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #139 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 12:10
    ไรวะๆๆๆๆๆ ทำไมอยู่ดีๆก็มาม่าล่ะเฮ้ย!!!
    #139
    0
  2. #119 Ninlani1911 (@Ninlani1911) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 19:46
    จะคอยติดตามเด้อออ
    #119
    0
  3. #118 AOMMYLY (@Cirno123456) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 15:19
    สีนิลจะทำไรเนี่ยย หื้อออ
    #118
    0