The war online พักรบมาทำไร่ (Yaoi)

ตอนที่ 21 : บทที่20 : เป้าหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    21 มี.ค. 62



เมื่อสติกลับมา ใบหน้าที่แย้มยิ้มของสีนิลก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำทันที

สีนิล!”

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกถึงใบหน้านั้น สถาพของผมถูกมัดด้วยเชือกติดกับเก้าอี้ไม้ที่ดูหรูหรา บรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย และผมก็ไปสะดุดกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันคือกรงสี่เหลี่ยมทรงสูงหลังคาโค้งสีดำ และสิ่งที่อยู่ในกรงสีดำนั้นก็คือคนสามคนที่ถูกมัดด้วยเชือกพวกเขายังคงหมดสติ

แดน ฟราน เชน ชมพู่ได้ยินรึเปล่า?!”ผมตะโกนเรียกพวกเขาให้ตื่น ซึ่งพวกเขาก็ค่อยๆลืมตาขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนพวกเขาอาจจะเจ็บจากการทำให้สลบ เชนที่ไม่มีแว่นแล้ว ใบหน้าของเขามีรอยดำกลืนไปเกือบครึ่งใบหน้า และตาขวาที่เคยมีสีน้ำเงินก็ซีดจาง

คุณไม้...เชนที่อาการแย่สุดในกลุ่ม เสียงแหบแห้ง เขาดูหมดแรง

เกิดอะไรขึ้น? นายเป็นAIแต่ทำไมถึงบาดเจ็บล่ะ?!”

ผมไม่รู้ บางทีอาจเป็นไวรัส...

แล้วไอ้ปีศาจนั่นมันเป็นอะไรถึงมาทำอย่างนี้เนี่ย?!”แดนมีท่าทีโมโหมาก เพราะเขาไม่ค่อยชอบสีนิลอยู่แล้ว ความเชื่อใจที่เคยให้คงหายไปหมดในตอนนี้

ผมมองไปทั่วห้องเพื่อหาทางออก ห้องนี้ถูกปูด้วยพรมแดงทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ทุกมุมห้องมีแจกันดอกไม้ที่มีแต่ดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา มีโซฟา กับโต๊ะสีดำอยู่ถัดจากผมทางซ้าย และห้องนี้ไม่มีหน้าต่าง ตอนนั้นก็มีมือคนคนหนึ่งมาปิดตาของผม

จุ๊ๆ มองหาทางออกอยู่หรอไม้?แต่เสียงที่ดูเล่นตลอดเวลา ก็ทำให้รู้ว่าเป็นสีนิลไม่มีหรอกนะ...แต่ว่าตอนนั้นเสียงของเขาก็กดต่ำลงจนดูเย็นชา เขาเอามือออก

นี่มันอะไร?ผมถามเขาที่เดินจากหลังเก้าอี้มาอยู่ตรงหน้าผม

เซอร์ไพรส์ไง!”

 "เซอร์ไพรส์บ้าอะไรถึงต้องทำขนาดนั้นกับเชน?ผมตะคอกเสียงแบบเอาจริง

นั่นสินะ ฉันเซอร์ไพรส์อะไรกับเจ้าสาวของฉันนะ?เขาเอานิ้วชี้แตะปลายคาง ทำหน้าคิด

เลิกตลกสักทีเถอะ สีนิลฟรานที่อยู่ข้างหลังก็เริ่มทนไม่ได้กับท่าทางที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ของสีนิล

หุบปากสีนิลหันไปทำตาขวางใส่ฟราน พร้อมกับน้ำเสียงเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นี่เจ้า...ใบหน้าของฟรานเต็มไปด้วยความประหลาดใจกับท่าทางของสีนิล

มาเข้าเรื่องกันเถอะสีนิลหันกลับมามองที่ผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มข้าต้องใช้พลังของเจ้าทำงานบางอย่าง ที่จะเป็นประโยชน์กับข้าอย่างมาก

งานอะไร?

ฆ่าราชาปีศาจ

แต่นั่นมันพ่อนายไม่ใช่รึไง?ผมแปลกใจกับใบหน้าของสีนิลที่พูดอย่างไม่คิดอะไร

แล้วไง? เมื่อเทียบกับตำแหน่งราชาที่จะได้รับ แค่ชีวิตของคนคนหนึ่งมันไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างเป็นปีศาจน่ะ ยิ่งชั่วยิ่งดีเขาพูดด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ได้พูดเลยว่าจะฆ่าพ่อตัวเอง

แกเป็นอะไรไป? มันเกิดอะไรขึ้น แกเป็นใครเนี่ย?!”

ข้าไงสีนิล เจ้าชายปีศาจองค์ที่13 คนที่เคยบอกว่าจะให้เจ้าเป็นภรรยาไง

แต่เพื่อความชัวร์ ว่าข้าจะสามารถฆ่าไอ้แก่นั่นได้ก็เลยส่งพวกลูกน้องไปปล่อยข่าวลือรวมถึงประกาศว่าปีศาจจะทำสงครามกับพวกมนุษย์ พวกมนุษย์จะต้องมาทำสงคราม ทหารจะต้องออกไปฆ่ามนุษย์ นั่นจะทำให้ไม่มีทหารหรือพวกพี่น้องคนอื่นมาขัดตอนลอบไปฆ่าไอ้แก่ ส่วนเรื่องพี่น้องข้าจะจัดการเองเพื่อไม่ให้เป็นภาระเจ้าตอนไปฆ่าราชา เพราะยังไงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าทำ

ไม่ใช่ครั้งแรก?

ตอนแรกพวกลูกตาแก่มีกันประมาณ50คน โดนฆ่าไปเรื่อยๆตอนนั้นข้าเหมือนจะบอกเจ้าว่าเหลือ30คนได้ แต่ตอนนี้เหลือไม่ถึง10คน ความจริงไม่ใช่พวกผู้กล้าหรอกที่ทำทั้งหมด แต่เป็นข้าเองที่ฆ่า แต่ก็ไม่ทั้งหมดหรอกนะ แค่ประมาณ20กว่าตัวที่เป็นผลงานข้า เพราะพวกผู้กล้าฆ่าบางตัวไม่ได้เพราะพวกนั้นแข็งแกร่ง ข้าก็เลยต้องทำเองแต่ว่าบางทีข้าก็บอกทางผู้กล้าไปบ้านเจ้าพวกนั้นนะ เป็นไงข้าเก่งใช่ไหมล่ะ?

...”ผมไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองหน้าเขา

เงียบทำไมล่ะไม้? คงเพราะข้าอวดตัวเองมากเกินไปสินะ เอาล่ะงั้นมาเข้าแผนกันกันด้วยพลังของเจ้าต้องฆ่าเจ้านั่นได้แน่ ยิ่งถ้าได้รวมพลังกับข้าต้องทำได้แน่ อีกอย่างถ้าราชาปีศาจตายไม่มีใครว่าเจ้าหรอก แต่ว่านะไม้ข้าคิดว่าเจ้ายังไม่รู้จักพลังของเจ้ามากพออ่ะนะ เพราะฉะนั้นเจ้าจะต้องสัญญาก่อนว่าเจ้าจะพยายามฆ่าเจ้านั่นจริงๆ ด้วยทุกสิ่งที่เจ้ามี

แล้วถ้าไม่ล่ะ

เจ้าพวกที่อยู่ในกรงนั่นตายหมดแน่ และข้ารู้ว่าพลังเจ้าแข็งแกร่งพอจะหนีแต่อย่าคิดว่าข้าอ่อนกว่าเจ้าเชียวล่ะ เพราะสิ่งที่ข้าโชว์ให้เจ้าเห็นปกติมันง่ายกว่าหายใจซะอีก

นายกล้าทำจริงๆน่ะหรอ แม้กระทั่งชมพู่ที่นายก็เลี้ยงมากับมือผมจ้องไปในดวงตาของสีนิล

สีนิลยิ้มมุมปาก เขาเดินไปที่กรง เปิดกรงและเอาตัวชมพู่ออกมา และปิดกรงทันทีเพื่อไม่ให้คนอื่นที่อยู่ในกรงออกมา

ลองดูไหมล่ะ?!”เขาจับตัวชมพู่มาเหวี่ยงลงพื้นจนหน้าคว่ำลงไป ก่อนจะหยิบดาบจากกลางอากาศออกมาแทงลงไปที่พื้นตรงจุดที่ใกล้ใบหน้าชมพู่มากที่สุด ผมพยายามซ่อนใบหน้าที่กำลังกลัวของผมไม่ให้สีนิลเห็นอย่าคิดว่าข้าไม่กล้า... เด็กนี่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับข้าเลยสักนิด เจ้าก็น่าจะเห็นเชนแล้วนี่?

มากเกินไปแล้วนะ!”แดนพุ่งตัวมาติดลูกกรง พยายามจะมุดออกมาจากกรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความแค้น

อ้าวเร็วสิ... รีบสัญญาว่านายจะเอาทุกอย่างที่นายมีมาสู้กับไอ้ราชาปีศาจนั่น!”สีนิลขึ้นเสียงจนกลบเสียงแดน เขาส่งรังสีกดดัน พร้อมกับเลื่อนคมดาบให้ใกล้ใบหน้าของชมพู่เข้าไปอีก ใบหน้าของชมพู่พร้อมที่จะร้องไห้ตลอดเวลาเมื่อรู้ว่าคมดาบเริ่มเข้ามาใกล้ใบหน้า แต่เพราะความกลัวทำก็สะกดเสียงร้องนั่นเอาไว้

ได้ผมตอบเสียงแผ่ว

ขอดังๆหน่อยสิ

ฉันจะทำตามที่นายบอก และเมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่างนายต้องปล่อยเราไปและไม่กลับมายุ่งกับเรา นี่เป็นข้อตกลงในที่สุดผมก็ต้องยอมจำนน แต่ก็แค่ปากล่ะนะ เพราะตอนนี้ผมก็กำลังเสกรากไม้ออกมาจากมือทั้งสองข้างที่มัดอยู่ด้านหลัง

ได้สิ แต่เจ้าไม่สนใจตำแหน่งสูงในปราสาทรึไง? ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้าอย่างดี แรกกับการที่เจ้าให้ข้ายืมพลังสีนิลปล่อยมือจากดาบและดาบเล่มนั้นมันก็หายไป เขาเดินเข้ามาหาผม และชมพู่ก็ปล่อยโฮออกมาเต็มที่ พอผมเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมา

 

แต่ตอนนี้แหละ คือจังหวะ เพราะสีนิลไม่มีตัวประกันในมือ

 

สีนิลเดินมาหาผม แต่ดูท่าเขากำลังจะอ้อมไปหลังเก้าอี้ จังหวะนั้นผมจะกางรากไม้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ขังเขาไว้กับกำแพงด้านหลังผม เพราะมันใช้เวลาน้อยที่สุด

ฉันไม่สน แค่หลุดไปจากแกก็พอแล้วผมมองตามสีนิล เขามาหยุดข้างๆผมแทนและวางมือบนไหล่ซ้ายของผมก่อนจะลูบมันไปมาเบาๆจนไปถึงต้นคอ

ก็ได้... แต่อย่าเสียใจล่ะเขาหยุดลูบไหล่ของผม เดินอ้อมไปหลังเก้าอี้ทั้งที่มือยังจับอยู่ จังหวะนั้นผมก็สั่งรากไม้ที่มือพุ่งไปหาเขา เพื่อจะจบเรื่องนี้

ไม่อยู่.. อึก! สะ สีนิลในขณะที่กำลังพูดให้สีนิลวางใจ รากไม้ของผมก็ต้องถูกหยุดเมื่อเขี้ยวเย็นเฉียบปักลงมา ช่วงระหว่างคอกับไหล่ ผมรู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่เข้ามาในร่างกายจากคมเขี้ยวของสีนิลที่ปักลงมาอย่างไม่ตั้งตัว รากไม้หยุดขยับ เกิดหมอกสีดำขึ้นในดวงตาของผม ภาพทุกคนอยู่ตรงหน้าค่อยๆมืดสนิท และผมก็หมดสติอีกครั้ง

 

....................................................................................................

 

หลังจากที่ไม้คอพับลงไป สีนิลก็ถอนเขี้ยวตัวเองออกมา มีเลือดซึมออกมานิดหน่อยจากรูเล็กๆที่สีนิลทิ้งไว้ สีนิลเช็ดปากตัวเอง

อา..สีนิลพ่นลมหายใจออกมา

ไม้..แดนที่อยู่ในกรงไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เห็น รากไม้ที่กำลังพุ่งไปหาสีนิลเริ่มถอยกลับเข้าไปในมือไม้ และตอนนั้นเขาก็นึกถึงแหวนที่ดาร์กเอลฟ์ให้มา แต่เมื่อใช้มือลูบที่นิ้วก็ไม่พบอะไรอยู่บนนิ้วเลย เขาหันกลับไปมองสีนิลแหวนของฉัน...

ไอ้นี่อ่ะหรอ?สีนิลแบมือออกแหวนสีเงินทั้งสองวงของแดนอยู่กับสีนิล สีนิลยิ้มอย่างผู้ชนะและเก็บมันไว้ในกระเป๋ากางเกง เดินมาจับแขนชมพู่ให้ลุกขึ้นแล้วเหวี่ยงกับเข้าไปในกรง แล้วล็อคมันเหมือนเดิมข้ารู้ว่าแหวนพวกนี้เก็บพวกชุดเกราะกับดาบไม่ดีแน่ที่จะเก็บมันไว้กับอัศวินอย่างเจ้า รวมถึงไอ้เพชรเหลืองๆที่เก็บหมาไว้ ข้าก็เอามาแล้ว เพราะฉะนั้นรออยู่ในกรงนั่นแหละ รอข้ากับไม้ทำภารกิจให้เสร็จ แล้ว..

ตอนนั้นเอง ไม้ที่คอพับ ก็เงยหน้าขึ้น เขาลืมตาขึ้นดวงตาที่เคยเป็นสีมรกต กลายเป็นสีดำสนิทรวมไปถึงตาขาวก็เปลี่ยนเป็นสีดำ ผิวขาวที่เคยออกสีแทน ก็เริ่มซีดลง ไม้ไม่พูดอะไร แต่ถึงอย่างนั้นไม่ว่าใครแค่มองก็รู้แล้วว่านั่นไม่ใช่ไม้

         “ตื่นแล้วสินะไม้สีนิลหันไปให้ความสนใจกับคนที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้แทน เขานั่งคุกเข่าข้างหน้าไม้ มือสีขาวจับใบหน้าของไม้ ไม้ไม่พูดอะไร เพียงแต่มองมาที่สีนิลใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกได้ผล แต่เสียดายดวงตาสีเขียวของนายชะมัดหลังจากสีนิลพูดจบก็ไปแก้มัดเชือกที่มัดไม้ไว้กับเก้าอี้ และอุ้มไม้ขึ้นมาในท่าเจ้าสาว ไม้ที่เปลี่ยนไปไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย

ขอตัวล่ะกันสีนิลที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เดินไปที่ประตูหันมองไปทางคนที่อยู่ในกรงไม่ต้องคิดว่าฉันจะเอาพวกนายออกมาจากกรงด้วยข้อเสนอใดๆก็ตาม มีทหารอยู่หน้าประตูด้วย อ้อ เมื่อกี้ฉันยังพูดไม่จบสายตาครั้งนี้จ้องไปที่แดนอย่างเจาะจง

บางทีไม้อาจจะไม่ได้กลับไปกับพวกเจ้า หึสีนิลเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้แต่ความเงียบ

ไม้...ฟรานที่เงียบไปสักพักก็พูดออกมา

นี่เราทำอะไรไม่ได้เลยรึไง?แดนกลับมานั่งเหมือนเดิม พอหันไปมองเชนที่สภาพยับเยินก็ยิ่งโมโห

นี่มันหมายความว่าสีนิลหลอกเรารึ?ฟรานสีหน้าไม่สู้ดี ทั้งที่ปกติสีนิลไม่ใช่คนแบบนี้ เป็นคนตลกๆที่คอยติดตามพวกเขาไปทุกที่เพราะไม้

ไม่รู้หรอกนะ บางทีมันอาจจะถูกมนต์สะกดอะไรก็ได้ ถ้าคิดในแง่ดีก็เป็นแบบนั้น แต่บอกตามตรงฉันไม่คิดหรอกว่ามันจะถูกมนต์สะกดอะไร มันแค่ทรยศ

ฮึกเสียงชมพู่ที่กำลังสะอื้น

พวกปีศาจมักมีความคิดที่รุนแรงในหัว มันเป็นปกติสัญชาตญาณที่ขาดไม่ได้ของพวกปีศาจ แม้จะพยายามเก็บแค่ไหนฟราน

งั้นเรื่องตำแหน่งราชาปีศาจอาจปลุกความชั่วนั้นขึ้นมา จะบอกว่างั้นรึ?แดน

อาจจะ

คุณเองบอกว่ามีพลังเวทย์เหลืออยู่มีอะไรบ้างล่ะ?แดนถามฟราน เพราะตอนนี้เขากลายเป็นเสือที่ไร้ซึ่งเขี้ยวเล็บไปแล้ว

เสกต้นไม้ต้นเล็กได้บ้าง แล้วก็บินได้นิดหน่อย

         ส่วนชมพู่มีก็มีใยแมงมุม กับแปลงเป็นแมงมุมได้แดนหันไปทางชมพู่ ที่เริ่มหยุดร้องไห้

          ค่ะ

          ทุกคนหันไปมองเชนที่ลงไปนอนกับพื้น สภาพในตอนนี้คงจะช่วยอะไรไม่ได้แล้ว

         ขอ....โทษ...ขอรับ...

ไม่เป็นไร เพราะเจ้าคงไม่ไหวแล้วล่ะ

ตะ ตอนแรกพี่สีนิลแค่เข้ามาจับเรามัดธรรมดา แต่กับพี่เชนไม่คิดว่าจะทำขนาดนี้

เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ และพาไม้ออกมาให้ได้แดนพูดด้วยความมุ่งมั่น หวังให้เป้าหมายที่ตั้งไว้สำเร็จ

แต่ว่าถ้าตอนนั้นไม้สู้อยู่กับราชาปีศาจ ไม้ก็อาจจะไม่รอดด้วยแต่ฟรานก็พูดขึ้นมาเหมือนตัดกำลังใจ

แต่ไม้เป็นเทพเลยนะ

เมื่อเทียบด้านพลัง ราชาปีศาจอ่อนกว่าเทพสูงสุดแต่ก็ไม่ได้มากนักหรอกนะถ้าสู้ไปมาแล้วมันปล่อยพลังเต็มที่แค่เทพองค์เดียวก็อาจไม่รอด ยิ่งกับไม้ที่ไม่รู้เรื่องการใช้พลังมากพอด้วย ก็ไม่อยากพูดหรอกนะ แต่ถึงมีสีนิลก็ไม่รู้จะชนะไหม

บะ บางที ทหารหน้าประตู อาจจะมีกุญแจ... ถะ ถ้าชมพู่เชนที่นอนเงียบ เริ่มออกความคิดเห็น

ชมพู่แปลงร่างเป็นแมงมุมตัวเล็กๆได้ไหม?แดนหันไปถามชมพู่

หนูคิดว่าหนูทำได้ แต่จะออกทางไหน?

ถ้าออกใต้ประตู แล้วขยายตัวไปเอากุญแจมาล่ะ?ฟรานที่มองเห็นช่องแคบๆ ข้างล่างประตู หันไปบอกชมพู่

หนูจะลอง...ร่างกายของชมพู่เริ่มเปลี่ยนเป็นแมงมุมสีดำอมม่วง ก่อนจะหดเล็กลงจนออกจากกรงได้อย่างสบายๆ ก็มุดออกใต้ประตู เวลาผ่านไปสักพักเธอก็เดินกลับมา ร่างกายเริ่มกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง

ไม่มีอะไรที่เป็นกุญแจเลยค่ะ

ให้ตายสิ"แดนบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด

 

....................................................................................................


สีนิลอุ้มร่างไม้เข้าไปในห้องของเขา ระหว่าเดินก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ทางไปห้องของเขาก็ไม่ค่อยมีคน เลยไม่มีใครเห็นว่าเขาพาคนเข้าห้องอย่างน่าสงสัย

 

ในวันนี้เป็นวันเลือกราชาปีศาจคนต่อไป..

 

เขาวางไม้ลงบนเตียง ดวงตาของไม้ที่ดำสนิทจ้องมองมาที่สีนิลตลอดเวลา เพราะเขาฝังเขี้ยวเข้าไปในตัวไม้เพื่อทำให้ไม้เชื่อฟังเขาด้วยมนต์สะกด มันไม่ใช่การดูดเลือดแต่เหมือนการแพร่เชื้อ ทำให้ไม้เชื่อฟังเขา แต่ข้อเสียของพลังที่ยังไม่สมบูรณ์แบบนี้ก็คือทำให้ตาเหยื่อเป็นสีดำสนิทสังเกตได้ง่าย และเหยื่อจะลืมว่าตัวเองเป็นใคร เพราะฉะนั้นเขาต้องใส่ความทรงจำให้ไม้ใหม่

เจ้าชื่อไม้ผมนั่งชันเข่าอยู่ข้างเตียงตรงหน้าไม้ มือข้างขวาจับมือซ้ายไม้ไว้

ไม้..ไม้พูดทวนซ้ำ

ส่วนข้าคือสีนิลสีนิลชี้ตัวเอง

สีนิล

 เจ้าชื่ออะไร?สีนิลพูดถามเพื่อดูว่าไม้จำได้ไหม

ไม้

ดีมาก.. ฉันจะเรียกนายว่าไม้ เป้าหมายที่เราจะทำคือฆ่าราชาปีศาจ ด้วยพลังที่เรามีทั้งหมด

ฆ่าราชาปีศาจ

ข้าจะพาเจ้าไปหาเขาเมื่อถึงเวลา

...

เอาล่ะ กอดข้าสิไม้สีนิลขอไม้ด้วยรอยยิ้ม เพื่อจะดูว่าไม้อยู่ในมนต์สะกดของเขาจริงรึเปล่า แต่ทว่าไม้ก็ค่อยๆไถลตัวลงมาจากเตียงและล้มตัวไปกอดสีนิล ทำให้สีนิลยิ้มกับผลงานของตัวเอง เขาจับไหล่ไม้แล้วดันออกให้ไม้หยุดกอด

ข้าว่าข้าปลอมตัวให้เจ้าสักหน่อยดีกว่า ชื่อเสียงของเจ้าจะได้ไม่เสีย ถอดเสื้อผ้าออกซะไม้สีนิลเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดของเขาสมัยเด็ก

ถอดเสื้อผ้า...ไม้ถอดเสื้อผ้าตามคำสั่งของสีนิล

หลังจากนั้นสักพัก สีนิลก็ใส่เสื้อผ้าให้ไม้มันเป็นชุดคุณหนูผู้ชายกางเกงขาสั้นทั้งชุดเป็นสีดำ ถุงเท้าสีเทายาวถึงกลางน่องรองเท้าหนังสีดำขัดเงา ทำให้ไม้ตอนนี้ไม่ต่างจากตุ๊กตาของสีนิลเลย

จากนั้นก็ของตกแต่งสีนิลหยิบของบางอย่างเดินไปติดบนหัวของไม้ ดูจากการใช้เวลาในการติดคงไม่ใช่ของเล่นๆเสร็จแล้ว!”

ไม้ยื่นมือทั้งสองข้างขึ้นมาจับสิ่งที่อยู่บนหัวทั้งสองข้างมันแข็งอยู่พอตัว สีนิลอุ้มไม้ไปนั่งบนโต๊ะเครื่องสำอาง

ตอนนี้นายเป็นปีศาจแกะของข้า

เขาแกะสีดำที่ม้วนเป็นก้นหอยติดอยู่ทั้งสองข้างของศีรษะไม้ ความจริงสีนิลสามารถสร้างภาพลวงตาได้ แต่ถ้าเป็นระดับราชาปีศาจหรือเจ้าชายอาจจะมองออก เพราะฉะนั้นใช้เขาปลอมคุณภาพสูงติดแทนอาจเวิร์คกว่า

แกะ...

 

ก๊อกๆ

ใคร?!”สีนิลหันกลับไปโวยใส่ประตู เพราะคนที่อยู่อีกฝั่งทำให้เขาหงุดหงิดเพราะเขากำลังสนุก

ข้าขอคุยกับเจ้าหน่อยสิ

ห๊ะ?!”สีนิลรู้สึกคุ้นเสียงนี้ แต่ยังไงเขาก็ต้องซ่อนไม้ไว้ก่อน เพราะเป็นเครื่องมือที่แสนสำคัญ สีนิลอุ้มไม้ไปใส่ในตู้เสื้อผ้าอย่าพูดอะไรจนกว่าข้าจะบอกไม้ก็พยักหน้ารับ

สีนิลเดินไปเปิดประตูห้อง ร่างสูงที่อยู่หลังประตู ใบหน้าคมไม่แสดงสีหน้าดวงตาสีม่วง ผมสีฟ้าตัดสั้นในชุดที่คล้ายกับเขา เพียงแต่ของอีกฝ่ายเป็นสีดำ

อ้อ ที่แท้ก็เจ้าชายปีศาจลำดับ1นี่เอง

ใช่ และข้าก็อยากจะคุยกับเจ้า

งั้นเข้ามาข้างในสิสีนิลผายมือเชิญอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง

ข้าไม่เข้าห้องคนที่คิดจะฆ่าข้าหรอกนะ ข้ารู้ว่าเจ้าฆ่าพี่น้องคนอื่น เมื่อเช้าก็ก็มีคนหายไปสองคน

เรื่องนั้นข้าก็ได้ข่าว น่าสงสารจังสีนิลเลิกคิ้วขึ้น ทำหน้าสงสาร

ข้ารู้ว่าเจ้าก็จะฆ่าข้าเป็นคนสุดท้ายแต่อีกฝ่ายก็ไม่รับมุกเลยแม้แต่นิด และพยายามเข้าเรื่องต่อ

ข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลยสักนิด

ข้าก็พอเข้าใจว่าเจ้าน่ะมีจุดมุ่งหมาย แต่กับพี่น้องเจ้าก็ทำได้ลงคอ ชั่วบริสุทธิ์จริงๆ

เป็นปีศาจยิ่งชั่วก็ยิ่งดี

พอเถอะสีนิล เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ตำแหน่งผู้สืบทอดคือข้าในฐานะพี่คนโต

ถ้าโดนฆ่า ฐานะมันก็หาย ตาแก่ไม่สนใจแกอยู่แล้วล่ะ ถ้าแกหายไป

ชั่งมันเถอะพิธีมอบจะเริ่มคืนนี้ มันไม่กี่ชั่วโมงหรอกนะ รีบหน่อยล่ะกันอีกฝ่ายยั่วยุ ด้วยความมั่นใจ

บายแต่สีนิลก็ตัดสินใจตัดบทสนทนานั้น

 

ปัง!

 

สีนิลปิดประตูอัดหน้าเสียงดังปัง ถ้าไม่เกี่ยงว่าตอนนี้อยู่ในปราสาทของตาแก่ ที่มีทหารล้อมแถมพี่น้องบางคนก็ยังไม่ตาย เขาคงแทงไอ้พี่คนโตนั่นไปแล้ว แต่แค่นึกถึงตอนที่ทุกคนกรูกันเข้ามาจับก็วุ่นวายแล้ว

ชิ!”สีนิลทำสีหน้าไม่พอใจ จริงที่อีกไม่นานก็ถึงกลางคืน ถ้าดูจากความยากในการจะเก็บไปเรื่อยๆ ต้องล่อออกมาจากปราสาทไม่งั้นก็อ้างเรื่องศักดิ์ศรีให้มันไม่วิ่งไปบอกใคร

เขาเดินไปหน้าตู้เสื้อผ้าเปิดปะตูออก ปีศาจแกะที่นั่งอยู่ในตู้ของเขาจ้องมองด้วยดวงตาสีดำสนิทเหมือนไม่มีจุดหมาย ไม้คือสิ่งที่เขาวางแผนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเทพอ่อนๆ ว่าเขาจะแกล้งทำเป็นชอบและเอาเข้าพวก แต่มันก็ยากอยู่จนต้องนึกออกมาจากจิตสำนึกว่าไม้คือรักแรกให้ได้ ทั้งที่ไม่ใช่เลยสักนิด

พูดได้แล้วล่ะ

สีนิล..

ไม้ต้องเป็นเครื่องมือชั้นยอด แต่เพราะไม่มีเวลาซื้อความเชื่อใจเลยต้องทำอย่างนี้ และก็ขาดพลังของอัศวินอย่างแดนกับชมพู่ เพราะเจ้าอัศวินนั่นไม่ยอมผูกมิตรกับเขา ชมพู่ก็ยังโตไม่พอ และก็เจ้าแว่นเชนนั่นฉลาดเกินไป

เขายื่นมือไปลูบหัวไม้

 

แผนครั้งนี้จะต้องสำเร็จให้ได้

 

เพราะเขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

 

ข้าจะออกไปทำธุระ รออยู่ในห้องนะทำอะไรก็ได้ แต่อย่าคุยกับคนอื่นและอย่าออกนอกห้องเด็ดขาด

 

....................................................................................................

 

ภายในกรงที่เต็มไปด้วยความเงียบ

ยังไงตอนนี้แค่หลุดจากเชือกนี่ก็พอ

อย่างน้อยแค่แผ่นไม้จากคุณฟราน..

 

....................................................................................................

 

ทหารหนุ่มสองคนที่กำลังเดินลาดตระเวนเริ่มบทสนทนเงียบๆบนทางเดิน ที่ไม่มีคนเดินผ่าน

ตอนนี้เหล่าองค์ชาย องค์หญิงเริ่มหายตัวกันไปเรื่อยๆเลย

อืม ตอนนี้ในปราสาทเหลือแค่เจ้าชายอันดับ1 7 13แล้ว

คงเป็นการฆ่าชิงตำแหน่งแน่

แล้วใครทำล่ะ?

เฮ้ย! องค์ชายอันดับที่7 หายไปแล้ว อย่าเอาแต่คุยกันสิ!”แต่ระหว่างคุยกันก็มีทหารที่ดูอายุเยอะวิ่งเข้ามาแจ้งข่าวในปราสาทหวังเพื่อให้ทุกคนคอยจับตาดูเหล่าเจ้าผู้สืบเชื้อสายให้มากกว่านี้ ไม่ใช่มาคุยกัน

ข้าเริ่มกลัวซะแล้วถ้าคนบ้าอำนาจขึ้นครองราชย์ บ้านเมืองจะเป็นยังไงทหารหนุ่มพูดด้วยความกังวล

 

....................................................................................................

 

ฮะ ฮ่าๆๆ ในที่สุดก็จัดการตัวปัญหาหมดซะที เหนื่อยเป็นบ้าเลยให้ตายสิ!”สีนิลหัวเราะให้กับภาพตรงหน้า ภาพคนที่เคยมายืนอยู่หน้าประตูห้องเขาพร้อมคำพูดอวดดี ร่างนั้นนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ดวงตาสีม่วงเหลือกขึ้น ผมสีฟ้าแผ่กระจายอยู่บนพื้น ในมือของสีนิลถือทั้งปืนทั้งดาบ เขาภูมิใจกับผลงานตรงหน้า

 

ก็แค่คำพูดอวดดี

 

ที่สุดท้ายก็ตายอย่างโง่ๆ

 

หึ

 

       ไม่มีคนไหนเก่งจริงสักคน

 

ถึงอย่างนั้นตัวเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผล

ยังมีงานอื่นต้องทำ...

และเขาก็ไม่สนใจเพราะเขาน่าจะหาทางรักษาทันได้อยู่แล้ว เขาเดินต่อไปเรื่อยๆทิ้งศพไว้ แน่นอนว่าก่อนไปดวลกับบอสใหญ่ต้องแน่ใจว่าร่างกายสมบูรณ์ที่สุด

 

....................................................................................................

 

ตรงป้อมปราการของปราสาท ก็ได้มีข่าวแจ้งเข้ามา

         “หน่วยที่2รายงานจากท้องฟ้า มีกองทัพแปลกหน้ากำลังมุ่งมาทางปราสาท

         ว่าไงนะ? นี่จะมีคนมาเปิดศึกวันสำคัญอย่างนี้เนี่ยนะทางทหารของป้อมปราการก็ต้องทำเสียงฉงนใจ กับข้าศึกที่ไม่รู้เวลาเอาซะเลย

         งั้นข่าวลือก็เป็นเรื่องจริงที่จะมีคนมาบุกเรา รีบไปแจ้งราชาเร็ว!”

 

....................................................................................................

 

ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีม่วงเข้มเดินเข้ามาทางหน้าต่างห้องของตัวเองสภาพมอมแมม หลังจากจัดการพี่ชายคนโตในป่าไปแล้ว ไม้กำลังนั่งอยู่บนพื้นข้างหน้ามีแจกันดอกไม้ที่เคยอยู่บนโต๊ะแต่งหน้า แจกันดอกไม้ที่เคยมีดอกไม้ไม่กี่ดอก กลับมีดอกไม้และใบไม้เพิ่มขึ้นจนกลายเป็นเหมือนพุ่มไม้ ใต้แจกันก็มีรากไม้เกาะพื้นแน่น

สีนิลเดินมานั่งบนเตียง เอาขวดยาเล็กๆออกมาจากกางเกงและดื่มมันเข้าไป มันคือยารักษาแต่ก็ต้องใช้เวลากว่าบาดแผลจะหายไป ดีที่ปีศาจอย่างเขารักษาตัวเร็วทำให้ยาได้ผลดี เขาหันไปมองไม้ ที่กำลังมองมาทางเขาจากตรงปลายเตียง

เฮ้อ ข้าขอเวลาพักหน่อยล่ะกันนะ ไม้ปลุกข้าในอีก 30นาที

อืม...ไม้ตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก ซึ่งมันก็ขัดใจสีนิลอยู่ไม่น้อย เพราะมันเหมือนเขาคุยกับหุ่นยนต์แต่...

อะไร?สีนิลหันไปมองไม้ที่เดินมาหาเขา

ไม้ยื่นใบไม้สีเขียวอ่อนให้กับสีนิลมันจะช่วยให้หายเจ็บ...

สีนิลหยิบใบไม้นั่นจากมือไม้ให้ข้ากินสดๆเลยรึไง?

ไม้พยักหน้าตอบ สีนิลก็สงสัยอยู่ชั่วครู่หนึ่ง แต่ไม้อาจจะไม่ได้ทรยศเขาเพราะดูจะตกในการควบคุมเต็มที่ เขาตัดสินใจกินใบไม้นั้น ตอนนั้นความรู้สึกเย็นๆที่ให้ความรู้สึกสบายก็กระจายไปตามร่างกาย เขาดูรอยแผลตามร่างกายที่แผลตื้นขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขาไม่รู้สึกเจ็บ ดูเหมือนใบไม้นั้นคงจะรักษาแผลให้

 

แต่ว่าไม้เหมือนไม่เคยรู้เรื่องแบบนี้ หรือเพราะโดนควบคุมความรู้ของเทพเลยเผยออกมา?

 

เพราะฉันสั่งว่าให้สู้ด้วยทุกอย่างที่มี ไม้เลยเริ่มเอาความสามารถ รวมถึงความรู้ของเทพพฤกษามาใช้ ซึ่งไม้คนเก่าใช้มันไม่เป็น

 

ดูเหมือนศึกครั้งนี้ข้าจะชนะนะเนี่ย...สีนิลพูดอย่างอารมณ์ดี ลูบหัวไม้ที่ตอนนี้แต่งตัวเป็นปีศาจแกะข้าว่าเจ้าก็ควรพักนะ เรานอนกันสัก 20นาทีดีกว่า...สีนิลหยิบนาฬิกาปลุกบนโต๊ะข้างเตียงมาตั้งเวลาให้อีก 20นาทีปลุก แล้วเขาก็ล้มตัวนานขาทั้งสองข้างยกขึ้นที่นอนเรียบร้อย

อืมไม้ที่ถูกควบคุมเดินไปยังอีกฝั่งหนึ่งของเตียง ล้มตัวนอนเช่นกัน ดวงตาสีดำสนิทปิดลงอย่างรวดเร็ว เขานอนหลับเร็วกว่าคนข้างๆซะอีก

 

....................................................................................................

 

ฟรานสร้างแผ่นไม้แข็งๆได้ยัง?แดนหันไปพูดกับฟราน

         ได้แล้วฟรานส่งแผ่นไม้ที่ทำให้แข็งและคมที่สุดเท่าที่ทำได้จากพลังเวทย์ที่น้อยนิด เขาส่งให้กับแดน แดนรับมันไปและเริ่มเอาแผ่นไม้นั้นมาเสียดสีกับเชือกให้ขาด

          จากนั้นไม่นาน แดนก็หลุดออกมาจากเชือก แดนนำแผ่นไม้นั้นไปตัดเชือกให้ทุกคนต่อจนทุกคนหลุดออกมาจากเชือก

         ต่อไป...แดนมองไปทางกรงขัง

         หาทางออกจากกรงฟรานลุกขึ้นมา

ต้องหาทางพังแม่กุญแจ ไม่ก็งอลูกกรง

แต่ดูท่าเหล็กนี่ไม่อ่อนเลยนะฟรานเดินไปจับลูกกรงสีดำที่ดูไม่ใช่เหล็กคุณภาพต่ำ

         แล้วสถานการณ์ในกรงก็กลับมาเงียบเหมือนเดิม ในสถานการ์ณที่มีอัศวินไม่มีดาบหนึ่งคน คนที่สร้างต้นไม้ได้นิดหน่อย แมงมุมเด็ก และคนฉลาดที่บาดเจ็บหนัก

 

        เอาแล้วไง

 

คุณไม้...เชนพูดด้วยเสียงแหบ ตอนนี้เขาก็กำลังพยายามควบคุมไวรัสร้ายแรงที่กำลังเข้าสู้ระบบของเขา

 

....................................................................................................

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #169 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:16
    ไม้ที่ไร้จิตใต้สำนึกคือเผ็ชมาก555555
    #169
    0
  2. #140 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 12:52
    สีนิลติดไวรัสรึเปล่าถึงสามารถแพร่เชื้อไวรัสไปให้เชนกับไม้ได้ เชนถูกไวรัสกิน ไม้ถูกไวรัสควบคุม แต่ไวรัสตัวแม่เท่านั้นที่สามารถควบคุมไวรัสที่ถูกแพร่ได้... แบบนี้ก็เท่ากับว่าสีนิลเป็นไวรัสหรือคนที่สร้างไวรัสขึ้นมาอ่ะสิ... หรือว่าเราคิดมากไปวะ โว้ยยยยยยยยย
    ไรท์มาต่อซักทีเซ่ 2018แล้วนะ!
    เดี๋ยวไปเผาบ้านทิ้งซะนี่!!
    โอ๊ยยยยย! เครียด!!
    #140
    0
  3. #124 Dream10733 (@Dream10733) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:49
    เสียดายสีนิลอ่ะชอบสีนิล???
    #124
    0
  4. #122 AOMMYLY (@Cirno123456) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 14:26
    มาเอาคืนสีนิลกันเถอะ 
    #122
    0
  5. #121 จิ้งจอกแดง (@yok25) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 13:11
    โอ้ยเชนทูนหัวของบ่าวววว
    #121
    0
  6. #120 Fern_3834 (@Fern_farin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 09:36
    เย่!!! อัพแล้วววววววว
    #120
    0