The war online พักรบมาทำไร่ (Yaoi)

ตอนที่ 22 : บทที่21 : เริ่มปะทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    21 มี.ค. 62



ติ๊ดๆๆ

              

เพล้ง!

               เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในอีก 20นาทีต่อมาหลังจากสีนิลตั้งไว้ เขาคว้านาฬิกานั่นโดยไม่แม้แต่จะลืมตามอง ก่อนโยนมันอัดกำแพงไป

ฮ้าว...เขาลุกขึ้นจากเตียง บิดขี้เกียจเต็มที่ หันไปมองไม้ที่นั่งอยู่บนเตียงเสื้อผ้ายับไปหมด เพราะเขาคิดว่าไม้เป็นหมอนข้างในฝัน ก็เลยกอดไม้แทนหมอนข้าง

...แม้จะพึ่งตื่นแต่ชายผมสีน้ำตาลข้างๆก็ไม่พูดอะไร

"จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยไม้ ข้าขอเวลาอาบน้ำหน่อย"สีนิลเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อจะล้างคาบดินกับคาบเลือดที่ติดตัว เขาดูไม่เหมืนกับคนที่กำลังจะไปฆ่าราชาปีศาจเลย ไม้รีบลุกขึ้นมาจัดเสื้อของตัวเองให้เรียบร้อยตามคำสั่ง เขาแกะที่เอียงจนไม่เท่ากันทั้งสองฝั่งก็ถูกจัดให้ตรง

หลังจากสีนิลอาบน้ำเสร็จ ด้วยความที่ใส่แค่ผ้าขนหนูที่เอวก็เลยทำให้เห็นว่าบนร่างกายของเขาไม่มีบาดแผลเลยสักนิด เขาใส่เสื้อผ้าที่เป็นชุดเหมือนกับโจรสลัดผสมกับพวกทหารอีกแล้ว แต่เป็นสีดำ โบว์ที่ผูกผมเป็นสีแดงสด

 

รีบพาพลธนูไปบนป้อมเร็วเข้า ไปเรียกพวกหัวหน้าทัพมาด้วย!”

 

เสียงรองเท้าที่วิ่งในปราสาทตอนนี้มีหลายคู่จนนับไม่ได้ แสดงถึงความโกลาหลอันน่าพึงพอใจ

ฟู่...สีนิลพ่นลมหายใจออกมา เขาดึงดาบออกมาจากอากาศ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มขึ้น ปีศาจมักจะมีพลังที่อ่อนลงในตอนสว่างและตอนนี้มันก็กำลังบ่าย2กว่าๆ ซึ่งเขาต้องไม่ยื้อเวลาต่อสู้จนดึก

จริงสิไม้เจ้าต้องสวมนี่ไว้นะสีนิลหยิบผ้าสีดำออกมาจากลิ้นชัก มันเป็นผ้าปิดปากสีดำเพื่อช่วยปกปิดใบหน้าไม้ สีนิลใส่ผ้าปิดปากให้กับไม้ พร้อมสวมหมวกที่ปีกไม่กว้าง และหมวกก็ไม่ได้ทรงสูงมันเป็นหมวกสีดำที่ถูกพันด้วยริบบิ้นสีแดง

ต่อไปเราจะเดินออกจากห้องพยายามเดินตามข้าให้ทัน

สีนิลเดินไปเปิดประตูห้อง ข้างหลังยังมีไม้ตามติดเป็นเงา เขาเดินออกมาพร้อมกับแกล้งแสดงทำสีหน้าตกใจ มองไปยังทหารที่กำลังเดินผ่านห้องเขาไป

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทหาร!”สีนิลตะโกนเรียกทหารพวกนั้น

มีกองทัพที่ดูเหมือนจะเป็นการรวมของหลายเผ่า ขนาดกองทัพค่อนข้างใหญ่ มาโจมตีปราสาทครับ!”

ว่าไงนะ?! แล้วนี่ทำไมยังมีทหารยืนนิ่งอยู่?!”สีนิลชี้ไปที่ทหารจำนวนหนึ่งที่กำลังยืนเฝ้าอยู่ตามเสาบริเวณห้องโถงด้านล่าง

กระผมคิดว่าเราควรจะมีทหารเฝ้าไว้บ้าง...

ไม่ต้อง เอาทหารออกไปกันให้หมด ข้าจะคอยปกป้องพ่อเอง!”ในระหว่างที่ทหารกำลังพูดสีนิลก็พูดขัด แถมยังใช้คำว่าพ่อเพื่อให้ดูเป็นลูกที่แสนดี

“ขะ ครับทหารตอบรับอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะคนที่สั่งไม่ใช่ราชา แต่ก็เป็นลูกของราชา เขาวิ่งต่อไปเพื่อไปแจ้งทหารข้างล่าง

สีนิลรีบวิ่งไปทั่วทั้งปราสาทเพื่อไล่ทหารออกไปสู้ พร้อมอ้างเหตุผลที่สวยหรู โดยมีไม้วิ่งตามไปด้วยไม่ห่าง หลังจากที่สีนิลวิ่งไปทั่วตามตำแหน่งที่มีทหารจนครบ ปราสาทที่นี่ใหญ่มากจึงต้องใช้เวลานานสักพัก พอทำธุระเสร็จเขาก็มุ่งตรงไปยังห้องของราชาปีศาจทันที

 

ข้าต้องทำได้! ข้าต้องทำได้!

 

มือของเขาเอื้อมไปจับลูกบิดประตูบานใหญ่ยักษ์ตรงหน้า ไม่แปลกที่ห้องของราชาปีศาจจะใหญ่โตหรูหรากว่าห้องของเจ้าชายอย่างเขา หัวใจของเขาเต้นเหมือนการรัวกลองชุด

 

เป้าหมายนี้จะต้องสำเร็จ...

 

หลังจากเปิดประตู สีนิลก็ควักดาบและพุ่งเข้าไปในห้องด้วยความเร็ว จนไม่สามารถจับตามองได้ทัน และเมื่อไม้ตามเข้าไปก็เห็นว่าสิ่งที่สีนิลฟันไปเป็นแค่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เขาหายใจหอบ เขาดึงดาบออกมาจากซากไม้ แววตาที่หันกลับมามองไม้มีแต่ความบ้าคลั่ง และความกระหายการฆ่า มันทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เลย

ขะ ข้าคงตื่นเต้นมากไปแต่ตอนนั้นหูของสีนิลได้ยินเสียงบางอย่างเขารีบมองไปรอบห้องแต่ข้าสัมผัสได้ว่ามันอยู่ที่นี่

ในระหว่างที่สีนิลเดินไปหาทั่วห้อง เขาถูกมือหนากดหัวลงกลับพื้น ร่างสูงใหญ่ของชายผมสั้นสีม่วงเข้มเหมือนกับสีนิล ผิวขาวซีดในชุดสีดำของกษัตริย์ที่หรูหรา ผ้าคลุมสีแดงสดสะบัดไปมาเมื่อเขาพุ่งตัวลงมาจากเพดานด้านบน

อั่ก!”สีนิลตอนนี้ถูกกดลงกับพื้น

พอสักทีเถอะสีนิล..เสียงทุ้มต่ำของชายวัยผู้ใหญ่ พูดกับสีนิลที่กำลังพยายามสะบัดหนี แต่ตอนนั้นเขาก็จำต้องผละจากสีนิลเมื่อรากไม้ขนาดใหญ่พุ่งมาที่หัวเขาอย่างรวดเร็ว ซึ่งเขาก็หลบได้ทัน แต่ก็ต้องปล่อยสีนิลไป สีนิลลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดาบในมือหันคมหาเขาคนนั้น

ไม้ เจ้านี่แหละคือราชาปีศาจ!”สีนิลตะโกนบอกไม้เพื่อยืนยันเป้าหมายที่จะต้องฆ่า

ดวงตาสีเลือดจ้องไปทางคนที่ปล่อยรากไม้มาใส่เขา เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่มีเขาแกะสีดำ แต่เมื่อเขามองเห็นดวงตาสีดำสนิทก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนั้นตกอยู่ในอำนาจของสีนิล

ต้องลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวเลยรึยังไงกัน?ร่างสูงพูดออกมาขณะมองไปที่ไม้ สายตาไม่ได้มองไปทางสีนิลแม้แต่น้อย เขามีใบหน้าแบบผู้ใหญ่แต่ดูไม่แก่เลยสักนิด

 

ใช่แล้ว เขาคนนี้คือราชาปีศาจ คือพ่อของสีนิล

 

หุบปาก ไอ้ราชาเฮงซวย!”สีนิลพุ่งเข้าไปหาคนตรงหน้า พร้อมฟาดดาบลงไป แต่ราชาปีศาจก็สามารถดึงดาบออกมาจากอากาศได้เหมือนสีนิลและนำมากันสีนิลได้ทุกท่าไม่ว่าสีนิลจะฟันเร็วแค่ไหน รวมถึงเขาต้องคอยหลบรากไม้ที่มีหนามพิษของไม้ที่พุ่งเข้ามาหาเกือบทุกวินาที และเมื่อเขาพยายามจะฟันสีนิลถ้าสีนิลรับไม่ได้ก็จะมีรากไม้มาปัดดาบให้สีนิลตลอด

และในท้ายที่สุดสีนิลก็ได้มีจังหวะถีบพ่อของตัวเองล้มลงกับพื้น รากไม้ที่มีหนามพิษของไม้พุ่งเข้ามารัดตัวราชาปีศาจไว้ในทันที

รึว่ามันจะง่ายกว่าที่ฉันคิดเนี่ย?สีนิลยิ้มเยาะ

 

....................................................................................................

              

               สงครามนี้มันแปลกๆร่างสูงในชุดทหารสีขาวแดงบนหลังม้าสีด่าง จ้องมองไปทางปราสาทพร้อมกล้องส่องทางไกล บางจุดบนเสื้อผ้ามีเกราะสีทองเช่นบนไหล่ และตรงแขน

               อะไรแปลกล่ะ คุณวี?หัวหน้าทัพที่1 บังคับให้ม้าของเขาเดินมาประกบข้างวีที่กำลังใช้กล้องส่องทางไกลอยู่

               พวกทหารฝั่งนู้นดูวุ่นวายเหมือนไม่ได้เป็นคนประกาศจะทำสงครามเลย แถมตอนมาที่ปราสาทก็ดูเงียบๆวีตอบในขณะที่ก็ยังไม่ยอมเอาหน้าออจากกล้องส่องทางไกล ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในป่าถัดจากลานโล่งบริเวณรอบๆกำแพงปราสาท

               แต่ข่าวที่ได้รับมาบอกว่า ที่ทำสงครามเพราะจะแสดงพลังของราชาปีศาจคนต่อไป พวกเขาคงกำลังเลือกราชากันหญิงสาวร่างเล็กหัวหน้าทัพที่2 นอนอยู่บนแมวสีขาวขนาดใหญ่ที่เป็นพาหนะของเธอ เธอหาวหลังจากพูดจบ

               อาจเป็นเวลาที่เหมาะที่เราจะบุกไปหัวหน้าทัพที่1 เสนอความเห็น

               ยังไม่ต้องหรอก... ตอนนี้พวกกิลด์อื่นๆ และก็พวกคนที่ไม่กลัวตายกำลังบุกกันแน่นอยู่หน้าปราสาทแต่หัวหน้ากิลด์อย่างเขาก็ยังยืนยันที่จะไม่บุก

               นั่นสินะ เกมบอกว่าในช่วงเวลาสงคราม ถ้าตายเกมจะไม่ให้เกิดเลยจนกว่าสงครามจะจบเพื่อให้ผู้เล่นไม่เอาเปรียบมอนเตอร์ที่มีจำนวนน้อยกว่า เราควรรักษาชีวิตหัวหน้าทัพที่สองเลื่อนหน้าต่างเกมไปมาเพื่อดูรายละเอียดของสงครามในเกมครั้งนี้

               แน่นอน อีกอย่างพวกปีศาจน่ะดูยังไงๆ ก็ไม่อยากสู้เลยสักนิดอาวุธอะไรก็ดูไม่พร้อม บางทีชนวนของสงครามอาจมีคนอยู่เบื้องหลังก็ได้ เพื่อสร้างความปั่นป่วนวีพูดด้วยเสียงราบเรียบทำให้เขาดูเป็นผู้นำมากในตอนนี้

               เฮ้ยๆ ไอ้เต้ เองดูตำแหน่งของไอ้ไม้สิแต่ว่าหัวหน้าทัพ3 กับหัวหน้าทัพ4 ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจกับบทพูดของเขาเมื่อครู่ และบทสนทนาของทั้งสองก็ดูหน้าสนใจเมื่อมีชื่อคนที่เขารู้จัก

               ไอ้ไม้มันไปสู้กับเขาด้วยรึไง? มีน่าถึงออกจากโรงแรมไปซะเช้าเชียว

               ไม่ใช่เว้ย! ไอ้ไม้มันอยู่ในปราสาทของฝั่งนู้นเลยต่างหาก!”

               ทำไมมันถึงเข้าไปได้ล่ะ?ทั้งสองเริ่มตกใจกับตำแหน่งของเพื่อนเมื่อเช็คในหน้าต่างข้อมูลที่กำลังบอกตำแหน่งของเพื่อนสนิทว่าอยู่ในจุดที่อันตราย วีหันไปมองทั้งสองคนจนพวกเขาเงียบเมื่อสบตากับดวงตาสีเทาของคนที่เป็นหัวหน้า

               ไม้ที่ว่า นี่ไม้ไหน?

               ไม้ที่นายเคยเจอในวันฮาโลวีนไง ผมสีน้ำตาลๆเต้หัวหน้าทัพ4 หันมาตอบเขา

               แล้วที่พวกนายบอกว่าออกมาแต่เช้าเนี่ยหมายถึงแค่คุณไม้รึเปล่า?หลังจากที่วีถาม เต้กับพีชก็อึ้งกับคำที่วีเรียกไม้สักพักก่อนจะตอบ

ไม่หรอก หายไปกันหมดเลยทั้งไม้ ทั้งเชน แดน ฟราน และก็ชมพู่ด้วยพอพีชพูดจบดวงตาสีเทาก็เบิกกว้าง

 

ชมพู่...

 

ฉันคิดว่าฉันควรจะไปร่วมกับคุณไม้สู้หน่อยการไปกันแค่นั้นมันอันตรายเกินไป แล้วคุณไม้ก็เป็นผู้มีพระคุณอยู่ๆวีก็ตัดสินใจกะทันหันทั้งที่ปกติต้องคิดสักพักก่อน ทำเอาคนอื่นหันมองอย่างรวดเร็ว

เดี๋ยวสิ แล้วการสั่งทัพล่ะ?หัวหน้าทัพ1 ที่อยู่ข้างๆดูท่าจะตกใจกว่าคนอื่นหลายเท่าหันปามโดยไว

ฉันจะโทรมา รึไม่พวกนายก็สั่งการตามสมควรวีรีบควบม้าออกไปจากกลุ่ม เขามุ่งไปทางปราสาททันที

เป็นไร ของเขาเนี่ย?หัวหน้าทัพ2 มองวีที่ควบม้าไปอย่างรวดเร็ว ด้วยใบหน้าที่แทบไม่ได้แสดงความสงสัย

ฉันว่า พวกฉันรู้นะเต้พูดด้วยรอยยิ้มทั้งที่ใจจริงกำลังกลั้นขำแทบตายเพื่อให้หัวหน้าที่พึ่งออกไปดูดี

หวานใจสินะพีชดันแว่น ในใจของเขาก็อยากหัวเราะเหมือนกัน

               สรุปชะตากรรมว่าพวกเขาก็ต้องรอหัวหน้าวี ดีที่พวกคนในทัพแต่ละทัพไม่ได้มากันทั้งหมด เพราะไม่งั้นมันคงวุ่นวายและน่ารำคาญด้วยเสียงบ่น ตอนนี้พวกทหารก็กำลังนั่งพักอยู่ตามต้นไม้ คงอยากสู้กันบ้างแหละแต่ด้วยกฏในช่วงนี้ที่ถ้าตายจะเกิดอีกทีหลังสงคราม ทุกคนเลยต้องพยายามรักษาชีวิตเพราะใครๆก็อยากเห็นจุดจบของสงครามนี้ ซึ่งกำลังใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ด้วยกำลังเสริมของฝ่ายปีศาจ

 

               ฟรืด...

               เสียงลมหายใจดังมาจากด้านหลังกองทัพทำให้ทุกคนหันไปมอง หากเป็นพวกหัวหน้าคงไม่เป็นไรแต่พวกลูกน้องเริ่มจะใจสั่นกันแล้ว

               ดวงตาสีทองของมังกรบินสีแดงสด สว่างไหวในเงามืดของป่า มันกำลังนอนอยู่ใบหน้าไม่พอใจ ลมหายใจของมันแรงจนสัมผัสได้ถึงลมที่ออกมาจากจมูก มันมีขนาดใหญ่จนมีต้นไม้ถูกทับไปหลายต้นเพราะมันนอน ความสูงของมันสูงจนเกือบเท่าตึก5ชั้นได้

              

               แน่นอนว่านี่คือกิลด์Fire Dragon มันจึงมีมังกรไฟในกิลด์ยังไงล่ะ

              

               มันคงกำลังหงุดหงิดที่เจ้านายมันควบม้าวิ่งไปหาหวานใจแล้ว เพราะหลังจากวันฮาโลวีนวีก็ชอบไปเพ้อถึงสาวน้อยผมชมพูให้มังกรตัวเองฟัง และมันก็รู้ว่าตอนนี้สาวน้อยคนนั้นคงจะสำคัญกว่ามันซะแล้ว

 

....................................................................................................

 

               เคร้ง!

              

ไม่เป็นอะไรเลย...

               แดนมองขวานไม้ในมีอที่เนื้อไม้เริ่มแตก

 

            ยังไงความคิดที่จะเอาไม้ไปตีเหล็กมันก็แปลกๆอยู่แล้ว

              

               ถ้าเรารู้วิธีสะเดาะกุญแจก็คงจะดีนะฟรานที่นั่งมองอยู่ห่างๆ เขาเป็นคนสร้างขวานไม้นั่นให้แดนเองล่ะ

               ถ้าคุณทำพลาดแล้วไม้หักอยู่ในรูกุญแจอาจจะยากกว่าก็ได้แดนหันมาตอบฟรานใบหน้าเครียด

               อ้าก!”อยู่ๆเชนก็ร้องออกมา ร่างกายของเขาดิ้นไปมาอย่างรุนแรง เสียงหายใจหอบถี่ มือทั้งสองข้างพยายามกดหัวตัวเองจากความเจ็บปวด แน่นอนว่าสาเหตุคงมาจากรอยสีดำบนใบหน้านั้น ชมพู่ที่อยู่ใกล้รีบถอยหนีออกมาด้วยความกลัว

               เชน!”ฟรานรีบเดินไปหาเชนเพื่อจะจับตัวให้เชนหยุดดิ้น แต่ว่าเมื่อเขาจับตัวเชนก็มีไฟดูดซะอย่างนั้นโอ้ย! ทุกคนอย่าพึ่งจับตัวเชนนะเขามีไฟฟ้าสถิตด้วย

               ไม่... ไม่ๆๆๆ อึก!”เชนเริ่มดิ้นน้อยลงก่อนจะขดตัว ใบหน้าแสดงถึงความหวาดกลัว

          ไฟฟ้าสถิต?ชมพู่มองเชนอย่างกลัวๆ คนที่ไหนจะมีไฟฟ้าสถิตในร่างกาย

               ตกลงนายเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย เชน?แดนเดินไปดูอาการเชนใกล้ๆ

               เชนที่ตอนนี้เริ่มหยุดดิ้นไม่ตอบอะไร เสียงลมหายใจยังหอบถี่ ตอนนี้แค่เขายังมีชีวิตอยู่ก็มากพอแล้ว เขาไม่รู้ว่าสีนิลเอาไวรัสมาจากไหนแต่มันก็รุนแรงสุดๆจนทำเอาปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกโปรแกรมให้สามารถต้านไวรัสระดับสูงอย่างเขาเกือบถูกกิน

               เขาเริ่มควบคุมการเผยแพร่ของไวรัสได้แล้ว แต่ว่ามันยังไม่จบ เขาต้องกำจัดมันให้ได้เพื่อให้กับสู่ปกติ และพยายามช่วยทุกคนออกจากกรง เพื่อไปหาคุณไม้ ช่วยคุณไม้จากสีนิล

 

            ถึงแม้ว่ามันจะผิดกฎของการเป็นAI...

 

               คุณไม้...เชนเอ่ยเสียงแผ่ว หรือบางทีเขาอาจจะไม่ไหวและนอนโดนไวรัสกินอยู่ตรงนี้ก็ได้ เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วงให้ทุกคนเลย

              

....................................................................................................

              

               ฉึก!

               สีนิลแทงลงไปกลางท้องของผู้เป็นพ่อที่ถูกมัดอยู่

               ข้าจะให้โอกาสเจ้านะ..ขณะที่สีนิลกำลังพูดข้อต่อรองกับราชาปีศาจ ดาบของเขาที่แทงอยู่ก็กลายเป็นสีดำอย่างรวดเร็วจนเขาต้องชักมือออก

               มันเปลี่ยนไปไม่ได้หรอกราชาปีศาจจ้องมองสีนิลด้วยดวงตาสีแดงสดคู่นั้น ดาบที่แทงอยู่ลอยออกมาจากร่างราชาปีศาจ รากไม้ที่พันอยู่เริ่มพันแน่นมากขึ้น รากไม้แหลมคมพุ่งเข้ามาที่ใบหน้าของราชาปีศาจ แต่เมื่อเขาหันไปมองรากไม้นั้นก็แตกสลายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย รากไม้ที่พังอยู่ก็แตกสลาย ราชาปีศาจลุกขึ้นยืน

               อย่าคิดแม้แต่จะหนีนะ!”สีนิลเสกวงเวทย์สีแดงขึ้นมาใต้เท้าของคนตรงหน้า และมีมือสีดำโผล่ออกมาเพื่อจะจับราชาปีศาจ แต่เขาก็กระโดดขึ้นและใช้ดาบที่เสกออกมาฟันแขนพวกนั้นจนขาดสะบั้น สีนิลใช้ปืนสั้นที่เสกออกมายิงใส่ราชาแต่เขาก็กางวงเวทย์ป้องกันไว้ได้

               ถ้าไม่มีเด็กนั่น เจ้าก็มาไม่ได้ถึงขนาดนี้หรอกราชาปีศาจพูดขณะมองมาที่ไม้ที่กำลังเสกรากไม้นับร้อยมาทางเขา แน่นอนว่าเขาฟันมันได้หมด เขาพุ่งไปคว้าใบหน้าของไม้ไว้ ร่างของไม้หมดแรงในทันที แขนที่เคยยื่นออกไปเพื่อสั่งรากไม้ห้อยลง ขาเองก็หยุดยืน ราชาปีศาจคว้าเอวของไม้ และหายไปจากห้องทันทีพร้อมไอควันสีดำ

               สีนิลปาระเบิดที่ตัวเองเสกออกมาไปทางประตู แต่ว่ามันไม่ทันแล้วสิ่งที่ได้รับความเสียหายมีแต่พื้น กับประตู

               ข้าจะตายตรงนี้ไม่ได้...สีนิลมองปืนสีดำในมือ ถึงแม้จะพูดอย่างนั้นแต่ว่าถ้าแค่เขาคนเดียวโอกาสที่จะชนะราชาปีศาจคงจะ... และตอนนี้ถ้าราชาปีศาจทำให้ไม้เป็นพวกได้ เขาอาจจะเป็นฝ่ายไม่รอด อีกอย่างเขาก็รู้ว่านั่นไม่ใช่พลังทั้งหมดของพ่อ

              

               ราชาปีศาจโผล่มาที่ห้องโถงใหญ่ พร้อมกับร่างของไม้ข้างๆ ที่นี่ถูกประดับประดาอย่างสวยงามเพื่อพิธีเลือกราชาปีศาจในคืนนี้ แต่มันคงไม่ได้ใช้แล้ว

               เขาวางไม้ลงกับพื้นดูดวงตาสีดำสนิทของเด็กคนนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นพลังของสีนิล และเขาแกะนี่ก็เขาปลอมเมื่อมองใกล้ๆก็สังเกตได้ เขาถอดผ้าปิดปากของไม้ออกและปลดกระกุมเสื้อของไม้ออกเพื่อหารอยกัดของสีนิล เมื่อพบว่าอยู่แถวไหล่เขาเอามือปิดรูนั่นไว้ ไอสีดำรอยออกมาจากร่างเด็กน้อยที่นอนอยู่และไหลสู่ร่างกายเขาเทน เมื่อดูดได้สักพักเด็กน้อยก็หลับตาลงและลืมตาขึ้นอีกครั้งแต่ดวงตานั้นกลับไม่ใช่ดวงตาสีดำสนิท แต่เป็นดวงตาสีขาวที่มีตาดำเป็นสีเขียวมรกต มันคือดวงตาของคนปกติ

               อา..เด็กน้อยผมสีน้ำตาลลุกขึ้นนั่ง เขาเอามือลูบบริเวณรอยกัด เขาหันหน้ามามองผมอย่างรวดเร็วสีหน้าตกใจสุดๆ“คุณเป็นใคร?

 

....................................................................................................

                             

               ผมมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความกลัว เขาเหมือนสีนิลจนจริงๆผมก็แอบมีลางสังหรณ์

               ราชาปีศาจ

               ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็นพ่อของสีนิล

               เขาค่อนข้างสูง หน้าดูเป็นผู้ใหญ่แต่ดูแล้วไม่แก่เลย ผมสีม่วงเข้มตัดสั้นยาวถึงริมฝีปาก ผิวสีขาวซีด ตาแดงสด เขาใส่ชุดเครื่องแบบชนชั้นสูงสีดำ ไม่ว่ายังไงแค่มองก็รู้แล้วว่าเขาต้องเกี่ยวข้องกับสีนิลแน่นอน

               ไม่ต้องห่วงข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก เจ้าเป็นเพื่อนกับสีนิลรึเปล่า?เขานั่งลงข้างๆผม เขาดูไม่มีพิษมีภัย

               คงไม่ล่ะมั้งครับผมตอบไปเพราะว่าสิ่งที่สีนิลพูด มันไม่ได้มีความคล้ายคลึงกับคำว่าเพื่อนเลย ตอนนั้นผมก็สังเกตว่าผมอยู่ในชุดแปลกๆ มันเหมือนชุดคุณหนูที่เป็นเด็กผู้ชายขาสั้น แถมพอจับบนหัวก็มีเขาแกะ กับหมวกสีดำด้วย และเมื่อคนข้างๆสังเกตเห็นก็รู้ทันทีว่าผมกำลังสงสัยกับสถานการณ์ของตัวเอง

               เจ้าโดนสีนิลกัด และโดนควบคุมให้มาสู้กับข้า ดูจากชุดสีนิลคงเปลี่ยนให้เจ้า เพื่อปิดบังว่าเจ้าเป็นใครเขามองมาที่ชุดของผมสายตาดูเศร้าๆเจ้าเป็นใคร?

               ผมเป็นเทพแห่งพฤกษาความจริงระหว่างผมพูดก็แอบกลัวๆนิดหน่อย เพราะรู้ว่าผมดูไม่เหมือนเลยสักนิด

               มิน่าล่ะ สีนิลถึงพาเจ้ามา คงคิดว่าจะฆ่าข้าให้ได้ แต่ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้วจะไปไหนก็ไปได้แล้วล่ะเขามองผมด้วยสายตาตกใจอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นสายตาราบเรียบเหมือนเดิม ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเชื่อผม

               ตอนนี้เพื่อนๆของผม โดนสีนิลขังอยู่

               พลังของเจ้าน่าจะพอช่วยเพื่อนได้

               ผมไม่รู้ว่าเพื่อนอยู่ที่ไหน

               งั้นเจ้าก็ลองไปเดินหาและพยายามหลบการต่อสู้ซะ ข้าจะหยุดสีนิลเองเขามองดาบในมือด้วยสายตาเศร้าๆอีกครั้ง

 

ตึก... ตึก...

ก่อนจะลุกขึ้นและเดินจากไปทางประตูบานใหญ่ของห้องนี้โดยไม่พูดอะไรอีก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นค่อยๆเบาลง

               ผมลุกขึ้นและเดินตามออกไป แต่ว่าราชาปีศาจก็หายไปซะแล้ว ผมเดินไปเรื่อยๆ ที่นี่มันใหญ่มากจริงๆ ผมเลยตัดสินใจใช้พลังลอยตัวและเหาะไปตามทางเดิน ผมจำได้ว่าห้องนั้นเป็นห้องที่ไม่กว้างมากและมีประตูไม้สีน้ำตาล ผมจึงพยายามหาห้องที่มีประตูไม้สีน้ำตาล แต่ว่าเมื่อมาถึงชั้นหนึ่งในปราสาทก็ได้เจอกับประตูไม้สีน้ำตาลหลายห้อง และห้องแต่ละห้องก็เว้นเท่ากัน ห้องแต่ละห้องน่าจะไม่กว้างมาก ผมวิ่งไปดูป้ายที่อยู่ข้างประตูมันเป็นเลข1 ห้องอื่นๆก็มีหมายเลข

 

               งั้นนี่อาจเป็นห้องพักของพวกลูกราชาปีศาจในการมางานสืบทอด

 

            แล้วมันจะเป็นไปได้ไหมที่ห้องหมายเลข13 จะเป็นห้องของสีนิล?

              

               ผมเหาะไปที่ห้องหมายเลข13ทันที และประตูมันก็ไม่ได้ล็อค เมื่อบิดลูกบิดประตูเข้าไปก็ต้องเจอกับความผิดหวัง เพราะในห้องนี้ไม่มีกรงสีดำที่ผมต้องการ  แต่ว่าตรงโต๊ะแต่งหน้ามีจดหมายวางอยู่ ผมเดินไปหยิบจดหมายนั้นมาเปิด ก่อนที่จะอ่านเอกสารข้างในนั้น

 

            ถึง ทายาทองค์ที่13 เจ้าชายสีนิล

            ตอนนี้ได้ถึงเวลาที่จะต้องมีการเลือกราชาปีศาจองค์ใหม่ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่...

 

               ในจดหมายเขียนถึงการรับเลือกคนมารับตำแหน่งราชาปีศาจ แต่ที่แน่นอนก็คือห้องนี้น่าจะเป็นห้องของสีนิล จากการจ่าหน้าซอง

              

     บางทีทีนี่อาจมีกุญแจ

 

            ถึงอย่างนั้นผมก็ยังมีหวังในห้องนี้ว่ามันเป็นห้องของสีนิลทั้งที ต้องมีอะไรที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง ผมเห็นเสื้อผ้าของตัวเองพับอยู่ข้างเตียงยิ่งเป็นสิ่งยืนยันว่าห้องนี้เป็นห้องของสีนิล ผมดูลิ้นชักเกือบทุกตู้ ก็ไม่เจออะไร

แต่เมื่อผมเปิดประตูตู้เสื้อผ้า ก็ได้พบเสื้อผ้าชั้นสูงที่คล้ายๆกับของสีนิลอีก 2ชุด และกระเป๋าหนังสีดำทรงสี่เหลี่ยมในนั้นมีเสื้อผ้าที่เป็นพวกชุดธรรมดาๆ แต่ที่น่าตกใจคือมันมีหนังสือนิทานปกแข็ง เหมือนที่ชมพู่บอกให้แดนอ่านให้ฟังก่อนนอน บนปกมีภาพวาดลายเส้นเหมือนกันด้วย ไม่น่าเชื่อว่าสีนิลจะพกของแบบนี้ติดตัว ผมไม่เจอกุญแจอะไรเลยในกระเป๋า สุดท้ายที่ผมเจอก็คือสมุดที่หนาประมาณ 2เซนติเมตร ปกแข็งสีครีม หน้าปกเขียนด้วยหมึกสีดำไว้ว่าเรื่องราวของฉัน

 

               ไดอารี่ของสีนิล?

 

               เมื่อเห็นหน้าปกความคิดแรกที่เข้ามาในหัวผมคือ นี่อาจเป็นไดอารีของสีนิล ตอนนั้นเองที่ผมก็นึกได้...

 

               การชิงตำแหน่งนี้มันแปลกๆ

 

            ถ้าเกิดว่าสีนิลต้องการตำแหน่งราชาปีศาจ...

 

....................................................................................................

                             

อึก! แฮ่ก..เสียงลมหายใจของสีนิลหอบถี่มือข้างซ้ายพยายามปิดรอยแผลฟันที่เอวเพื่อใช้พลังของตัวเองรักษา เลือดสีแดงเปรอะเปื้อนเสื้อบริเวณนั้นจนเปียกชุ่ม เขานอนอยู่บนพรมยาวสีแดงกลางห้องโถงที่ใช้ในพิธีมอบตำแหน่งราชาปีศาจด้วยสภาพยับเยิน มือซ้ายถือปืนสั้นสีดำแน่น

ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าหนังสีดำ ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆทำให้เขาต้องรีบลุกให้ได้ ปืนในมือชี้ไปทางต้นเสียง

 

แค่กๆ!”

               แต่เมื่อเขาพยายามลุก บาดแผลก็เหมือนถูกกระตุ้นให้เจ็บขึ้น บวกกับความบอบช้ำในร่างกายทำให้เขาไอออกมาเป็นเลือด

               ปัง! ปัง!

               ปืนในมือถูกยิงออกไปเรื่อยๆ เป้าหมายคือร่างสูงในชุดสีดำผู้เป็นพ่อของตัวเอง แต่เขาคนนั้นก็สามารถหายตัวและหลบลูกกระสุนนั้นได้หมดพร้อมกับเดินมาหาเขาเรื่อยๆ ไม่ว่าเขาจะยิงพลังเวทย์ ใช้ยารักษา หรือแม้แต่ตอนนี้ที่พยายามใช้ทุกวิถีทาง ก็ไม่อาจทำอะไรคนตรงหน้าได้เลย

               ยอมแพ้เถอะ สีนิลราชาปีศาจหายตัวมาอยู่ข้างหลังสีนิล จนเขาสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว

               ไม่มีวันสีนิลหันไปยิงปืนใส่ทันที มืออีกข้างปิดบาดแผลอยู่ก็เสกปืนออกมาก่อนจะยิงใส่ราชาปีศาจเป็นปืนคู่

               ราชาปีศาจสร้างคลื่นพลังสีดำออกมาจากมือซ้ายใส่สีนิล ความรุนแรงของมันทำให้เก้าอี้ที่คลื่นสีดำผ่านทั้งล้มและแตกสลาย สีนิลสร้างวงเวทย์แดงมาคุ้มกันตัวเองแต่ด้วยความรุนแรงของมันวงเวทย์ก็แตกสลายทันที และสีนิลก็โดนคลื่นสีดำนั้นพัดปลิวไปด้วยความแรง จนเขาลอยไปอัดกับผนังของห้องโถงเละมันก็เกิดรอยร้าวรอบๆผนังที่สีนิลถูกซัดไปโดน

               อั่ก!!”

               สีนิลสำลักเลือดออกมา ปืนทั้งสองกระบอกหลุดออกจากมือเขา ก่อนที่เขาร่วงลงพื้น และนอนนิ่งไป

              

....................................................................................................

                          

แค่ฆ่าพี่น้องจนหมดก็น่าจะได้รับตำแหน่งแล้วแท้ๆ

 

            ทำไมเขาต้องฆ่าราชาปีศาจซึ่งเป็นคนเดียวที่จะมอบตำแหน่งให้เขาได้

 

            แถมราชาปีศาจก็แข็งแกร่งขนาดต้องให้เทพช่วย

 

               ผมมองไดอารี่สีครีมในมือ ราชาปีศาจน่าจะหยุดสีนิลได้อยู่แล้ว กุญแจไขกรงก็ไม่มี กรงของพวกปีศาจก็คงไม่ใช่กรงธรรมดา และผมก็อยากรู้สิ่งที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ แน่นอนว่าไดอารี่คือสิ่งสำคัญที่เก็บสิ่งที่อยู่ในใจคนมากที่สุด และอาจจะได้รู้สาเหตุและที่มาของสถานการณ์ตอนนี้

               ผมเริ่มเปิดสมุด

              

            ผมรู้ว่านี่อาจจะดูเสียเวลา

 

            แต่ว่าบางอย่างในตัวผมกลับหวังในสมุดเล่มนี้

 




....................................................................................................

 

                    ต้องขอโทษจริงๆค่ะ ลืมอัปตอนนี้ แล้วอัปข้ามตอน ตอนนี้ปิดเทอมแล้วววววว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #175 family15 (@family15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:51
    รอนะ สีนิล~
    #175
    0
  2. #157 mon462 (@mon46) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:43
    คืออ่านแล้วงงๆอ่า
    #157
    0
  3. #152 Nathwut (@hiruntubtim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 18:10
    <p>น่าจะมีตัวร้ายเช่นเมียคนที่สองของเซรอส</p>
    #152
    0
  4. #151 ManowandManow (@manowloveyou) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 18:10
    ไม้ช่วยสีนิลให้ได้นะT T
    #151
    0
  5. #144 AOMMYLY (@Cirno123456) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 21:57
    เกลีนดพ่อสีนิลเลย
    #144
    0