The war online พักรบมาทำไร่ (Yaoi)

ตอนที่ 23 : บทที่22 : ไดอารี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    21 มี.ค. 62


     ทุกคนค่ะเนื่องการอัปที่ผิดพลาด ทำให้เราตกหล่นไปตอนหนึ่งค่ะ เราอัปเพิ่มแล้วเป็นตอนก่อนหน้านี้ ขอโทษจริงๆค่ะ พอดีเราน่าจะแต่งไว้สองตอนแล้วลืมอัปน่ะค่ะ


ถึงไดอารี่ของฉัน

               วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันเขียนไดอารี่เลยนะ เซรอสให้ฉันเป็นของขวัญ ฉันคิดว่าฉันควรจะเขียนแนะนำตัวสักหน่อยฉันชื่อนลิน’ เป็นนางฟ้าอยู่ในป่าใกล้ๆกับทางเหนือ ไม่มีพ่อแม่หรอกนะ...

 

               ไม่ใช่ไดอารี่ของสีนิล?

 

               เมื่อผมเปิดอ่านก็ต้องประหลาดใจตั้งแต่หน้าแรก นี่ไม่ใช่ไดอารี่ของสีนิลเลยแต่เป็นของผู้หญิงบางคน จากการเขียนดูเธอน่าจะอยู่คนเดียว และมีเพื่อนชื่อเซรอสซึ่งน่าจะเป็นผู้ชาย

 

               วันนี้เซรอสมาหาฉันอีกแล้วล่ะ เอาของแปลกๆมาให้ดูเสมอเลย คราวนี้เป็นลูกแก้วที่มีทะเลอยู่ข้างในล่ะ! มันเคลื่อนไหวได้ด้วย! เซรอสคงจำที่ฉันบอกได้ว่าฉันไม่เคยเห็นทะเลเลย...

 

               ผมเปิดอ่านแต่ละหน้าอย่างผ่านๆ พอจับใจความได้ว่าเพื่อนของเธอมีพวกสัตว์ในป่า ต้นไม้ใบหญ้าและเพื่อนที่ดูจะเป็นคนคงมีแต่เซรอส

 

               วันนี้ต้นไม้ที่อยู่หลังป่าใกล้จะตายแล้วทั้งที่ไม่ใช่ฤดูหนาวแท้ๆ คงถึงเวลาที่ต้องเสียคนสำคัญของป่า ก็เขาอายุเกือบตั้ง 300ปีแล้วนี่นะ แม่นกก็เสียลูกนกไปให้กับงูตัวหนึ่งที่กำลังตั้งท้อง เฮ้อ...วันนี้เซรอสก็ไม่มาด้วย มีแต่เรื่องแย่ๆแหะ...

              

               เซรอสมาแล้ว พร้อมกับคำขอโทษที่เมื่อวานเขาไม่ได้มา เขาเป็นคนดีจังนะ เมื่อเทียบกับสายพันธุ์ของตัวเอง...

 

               วันนี้เซรอสคุยถึงเรื่องพี่ชายที่เขาคิดว่างี่เง่าด้วย แต่ว่าจากเรื่องที่เขาเล่า เรื่องรองเท้าอ่ะนะ เขาดูงี่เง่ากว่าอีก ฮ่าๆๆ

              

               ทุกๆหน้ามีแต่เรื่องของพวกเขาสองคน แถมหลังๆแทบไม่เขียนถึงเรื่องในป่า และยิ่งเปิดไปเรื่อยๆความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นๆ จนดูน่าสงสัยเพราะเรื่องนี้มันไม่เห็นเกี่ยวกับสีนิลเลย หรือนี่จะเป็นหนังสือนิยายรักที่มีเนื้อหาเหมือนชีวิตประจำวันกัน

 

               วันนี้เซรอสขอฉันเป็นแฟนล่ะ มันก็เขินนะ คือว่าฉันเป็นนางฟ้าเร่ร่อนในป่าแต่เซรอสเป็นคนสูงศักดิ์ ถึงขนาดเป็นเจ้าชายของเมืองสักเมืองซึ่งเขาไม่ยอมบอก และเขาก็เป็นปีศาจ(ที่หล่อและก็ใจดีมากเลยล่ะตะ แต่ฉันก็ตอบตกลงไปแล้วล่ะ พวกสัตว์ในป่าแซวฉันใหญ่เลย!’

 

               สุดท้ายเซรอสก็ขอเธอเป็นแฟนจนได้ แน่นอนว่าหน้าหลังจากนั้นพูดถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มมีมากขึ้นกว่าแต่ก่อน เธอดูมีความสุขมากจนขัดกับสถานการณ์ผมตอนนี้

 

               เป็นครั้งแรกที่เขาจูบฉันล่ะ.. เขินชะมัด เขาบอกว่าเขายังไม่ได้บอกใครเรื่องฉันเลย ใช่ ฉันเองก็ยังไม่ได้บอเรื่องนี้กับพี่ชายที่อยู่ถัดไปจากป่านี้เลย แต่เขาอาจจะไม่ชอบก็ได้...

 

            พี่ชาย? น้องสาวสีนิลหรอ?

 

            แต่ว่าสีนิลเป็นปีศาจนี่?

 

               เซรอสบอกว่าอยากแต่งงานกับฉัน เขาบอกว่าจะพาฉันเข้าปราสาทด้วย

 

               วันนี้เราแต่งงานกันในป่าเงียบ เซรอสใส่ชุดสีขาวให้เหมือนเจ้าบ่าวด้วย พวกเราสวมมงกุฎดอกไม้ และสร้อยที่ทำจากดอกไม้ พวกเรากล่าวคำสัญญากันว่าจะรักอีกฝ่ายเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น มีต้นไม้ และสัตว์ป่าเป็นพยาน เขาสวมแหวนสีทองที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นบนนิ้วนางข้างซ้าย นี่อาจเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดในการเป็นนางฟ้าในป่านี้...

 

               ตอนนี้เซรอสพาฉันเข้าปราสาทแล้วมันทั้งสวยงามและใหญ่มาก เซรอสไม่ได้บอกใครเรื่องที่ฉันเป็นนางฟ้า และตอนนั้นเดาสิว่าเขาเซอไพรส์เรื่องอะไรกับฉัน? เขาบอกว่าเขาได้เป็นราชาแล้วนะ! อย่างนี้ฉันก็เป็นราชินีใช่ไหม?!’

 

               ตอนนั้นเองที่ผมหยุดกึก มือที่แตะแผ่นกระดาษเตรียมเปิดหน้าต่อไปหยุด มันทำให้ผมเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา ผมรีบเปิดอ่านต่อด้วยความเร็ว หวังว่าให้สิ่งที่คิดไม่เป็นจริง

 

            ราชาของเมืองไหนสักแห่งที่ไม่ยอมบอก? คนที่แต่งตัวแบบชนชั้นสูง? เป็นปีศาจ?

 

               ผมหายใจรุนแรงจนได้ยินเสียง ในใจมันสั่นไปหมด มือเปิดอ่านต่อไปเรื่อยๆไม่หยุด กลัวกับสิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนี้

 

               ฉันไม่ท้อง มันต้องไม่เป็นอย่างนี้สิ ทั้งฉันและเซรอสเราอยากมีลูกด้วยกันทั้งคู่นะ!...

 

               ไม่! ทำเท่าไหร่ฉันก็ไม่ท้องสักที ทำไมล่ะ? ฉันอยากมีครอบครัวนะ ก็รู้หนิว่านางฟ้าอย่างฉันไม่เคยมีครอบครัวมาก่อน! บางทีฉันควรเลิกหวังได้แล้วสินะ... ชั่งเถอะ ยังไงการที่ได้อยู่กับเซรอสก็เหมือนได้อยู่กับครอบครัวนั่นแหละ ฉันบอกกับเซรอสอย่างนั้น เซรอสก็บอกว่าถึงไม่มีลูกก็ไม่เป็นไร แค่มีเขากับฉันเราก็เป็นครอบครัวกันแล้ว...

 

               ว่างๆฉันก็ไปเดินเที่ยวกับเซรอส หรือแม้แต่ฝึกเล่นเครื่องดนตรีด้วยกัน บางทีฉันก็เอาหนังสือความรู้มาอ่านบ้าง เพราะฉันมีแต่ความรู้พื้นฐานที่เซรอสสอนให้...

 

               ฉันลองแต่งนิทานดูล่ะ ขอพวกอุปกรณ์จากเซรอส ฉันสัญญาว่าจะให้เขาอ่านแน่นอน..

 

               แต่งนิทาน?

 

                ในที่สุดก็แต่งเสร็จเรื่องหนึ่ง เหนื่อยเป็นบ้าเลยให้ตายสิ! ชื่อเรื่องใบเมเปิ้ล ฉันนึกถึงต้นเมเปิ้ลในป่านั่นแหละ ฮะๆ ฉันวาดหน้าปกเองด้วย แล้วก็ประกอบกันจนเหมือนเป็นหนังสือนิทานทั่วไปเลย ฉันให้เซรอสอ่านซึ่งเนื้อหามันค่อนข้างเยอะจนเขาต้องขอเวลาอ่านเลย

 

               เซรอสบอกว่ามันสนุกมาก...

 

               วันนี้แปลกๆ เซรอสไม่ให้ฉันออกจากห้องเลย แต่ว่าฉันได้ยินพวกทหารคุยกันเรื่องเจ้าหญิง

 

               เซรอสบอกว่า มีเจ้าเมืองอื่นส่งเจ้าหญิงมาแต่งงานด้วย เมืองนี้เป็นเมืองสำคัญที่อยู่ด้วยกันมานาน เขาจึงคิดว่าจะแต่งเพื่อรักษามิตรภาพไว้ แต่ว่าเขายังมีแค่ฉันที่เขารัก แต่ว่าฉันรู้สึกว่านี่มันเป็นการผิดสัญญาแต่งงานของเรา

 

               ผู้หญิงคนนั้นท้องแล้ว ท้องก่อนฉัน ทั้งที่เซรอสบอกว่าจะมีแค่ฉันคนเดียวแท้ๆ ฉันคุยกับเขาเราทะเลาะกันนิดหน่อย ในใจของฉันมันรู้สึกอึดอัดมากๆตอนที่คุยกัน แต่เขาก็เปลี่ยนคำเป็นไม่ว่าเขาจะมีมเหสีกี่คน ฉันคือราชินีนะ

 

               ผู้หญิงที่เข้ามาเป็นมเหสีเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเธอล้วนแต่ท้องก่อนฉัน เซรอสไม่ให้ฉันเข้าใกล้เวลาที่เขาอยู่กับผู้หญิงพวกนั้น ฉันแอบมองเขาอยู่ไกลๆ เวลาอยู่กับผู้หญิงพวกนั้นเขาดูมีความสุข คงเพราะเสน่ห์ในแบบปีศาจของพวกเธอที่นางฟ้าอย่างฉันไม่มี

 

ไม่รู้ทำไมทั้งที่ฉันก็เป็นถึงราชินีแท้ๆ แน่นอนว่าพวกมเหสีพวกนั้นเทียบกับตำแหน่งนี้ไม่ได้ แต่ฉันก็ยังร้องไห้ มันทรมาน รู้สึกเหมือนหัวใจของฉันจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ฉันไม่เคยร้องไห้มาก่อนนี่เป็นครั้งแรก และเจ็บปวดสุดๆ

 

               ฉันคุยกับเซรอส เขามาหาฉันน้อยลงหลังๆมานี้ ฉันคุยเรื่องความรู้สึกและความคิดของฉัน สัญญาตอนนั้นที่บอกจะรักแค่ฉัน แต่ตอนนี้เขากลับดูจะสนใจพวกผู้หญิงคนอื่นซะมากกว่า เขาเอาแต่พยักหน้า ดูไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร พอฉันจะพูดกับเขาต่อ เขาก็โมโหขึ้นมา และก็บอกว่าเพราะฉันไม่มีลูก ฉันเลยดีไม่เท่าผู้หญิงพวกนั้น และฉันก็เอาแต่ทำตัวเหมือนคนไร้เดียงสา ซึ่งเขาไม่ต้องการอีกต่อไป และเขาก็พูดว่าพวกผู้หญิงพวกนั้นดีแค่ไหนก่อนจะเดินออกไป

              

               ฉันเอาแต่แต่งนิทาน และอยู่ในห้องเพราะเซรอสไม่อยากให้พวกผู้หญิงพวกนั้นเห็นฉัน หรือให้ฉันเดินป้วนเปี้ยนในปราสาท มีอาหารมาให้หน้าห้องทุกมื้อ

 

               หน้าหลังจากนี้มันเต็มไปด้วยเนื้อหาที่น่าอึดอัด เกี่ยวกับการที่เธอต้องทนเก็บกดกับการที่ต้องอยู่ในปราสาท การเห็นเซรอสมีความสุขกับผู้หญิงพวกนั้น บางหน้าก็เริ่มบอกว่าเธอคงโง่เอง เธออาจถูกเซรอสหลอกแต่แรก เพราะเขาเป็นปีศาจ แหวนนั่นคงหาได้ง่ายๆสำหรับเขา

              

               ‘พอเถอะ ได้โปรดมันไม่ไหวแล้วนะ...

 

               เซรอสไม่เคยมาหาฉันอีกเลย..

 

               ฉันโง่เอง

 

ได้โปรดหยุดความเจ็บปวดในหัวใจนี้ทีได้โปรด ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันกำลังจะแตกสลายได้ทุกเมื่อยังไงก็ไม่รู้

              

               พี่ชายที่เป็นเทวดาที่อยู่ถัดไปจากป่านี้ จะรู้หรือเปล่า? ว่าฉันหายตัวไป แลเกิดเรื่องอะไรบ้างกับฉัน

              

               ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้กับฉัน ฉันท้องแล้วในที่สุดถึงแม้มันจะแปลกที่ฉันท้องตอนนี้แต่ฉันก็ท้อง ฉันบอกเรื่องนี้กับเซรอส เรื่องอาการแพ้ท้อง และท้องที่เริ่มโตขึ้น เขาตกใจ ก่อนจะเรียกหมอมาดู ซึ่งก็บอกว่าฉันท้องจริงๆ เซรอสยังคงตกใจ แต่เขาก็ดูไม่ดีใจเท่าไหร่...

           

            ฉันได้รับอาหารที่ดีขึ้น เซรอสก็มาหาฉันบ่อยขึ้นแต่มันก็เพียงแค่นั้น..

 

               หลังจากนี้มีแต่การเขียนเรื่องเด็กในท้องของผู้หญิงคนนี้ เวลาผ่านไปนานผมเปิดผ่านไปหลายหน้าจนกระทั่งเด็กคนนั้นคลอด

              

               เขามีอะไรหลายอย่างเหมือนเซรอส ผิวสีขาว เส้นผมของเขาเป็นสีม่วงเกือบดำ ดวงตาสีแดงสด ที่วงข้างในเกือบวงสุดท้ายเป็นสีส้มเหมือนกับฉัน

 

               ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่...

 

               ฉันขอกับเซรอส โดยที่ฉันไม่ได้ขออะไรจากเขามาหลายปี ฉันขอให้เด็กคนนี้ ซึ่งป็นองค์ชายอันดับที่13ของเขา...

 

               ชื่อว่า สีนิล..

 

               ผมลูบตรงประโยคที่เขียนว่าสีนิล บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เขาอยากฆ่าพ่อของตัวเอง

 

               ‘เมื่อสีนิลเริ่มโตขึ้น วันหนึ่งเซรอสอยากจะเข้าไปในป่า เขาคงจะคิดได้ว่าเขาไม่เคยทำอะไรให้สีนิล เขาเลยพาสีนิลไปด้วย สีนิลก็ดีใจมากๆเพราะเป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ออกไปเที่ยว

 

                แต่พอถึงตอนกลางคืน ฉันที่อยู่ตัวคนเดียวก็เริ่มคิดถึงลูกชายตัวน้อยซะแล้วสิ ฮะๆ มันทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆที่ฉันเคยทรมานก่อนที่ฉันจะมีสีนิล ซึ่งมันเริ่มจะฆ่าฉันอีกครั้ง

 

               ‘ฉันต้องหยุดคิดเดี๋ยวนี้ การที่นางฟ้าอ่อนแอมันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย

 

               ผมเปิดไปหน้าต่อไป ทันทีที่นิ้วมือของผมสัมผัสหน้าต่อไปของหนังสือผมก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในหนังสือ แต่ว่ามันกลับเป็นห้องเดิมเพียงแต่เป็นตอนกลางคืน ผมเปลี่ยนมานั่งอยู่ตรงข้างเตียงกับพื้น เสียงจิ้งหรีดและอากาศรอบๆหนาวทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลัง บนโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ข้างเตียงกับอยู่ตรงข้ามเตียงซึ่งมันตรงกับตำแหน่งที่ผมกำลังนั่งอยู่

 

               ฮึก..เสียงดังขึ้นจากหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ผิวสีขาว ผมยาวสีน้ำตาล ไหล่เล็กๆกำลังสั่นไหวจากการร้องไห้

               ฉันต้องเข้มแข็งไว้ ต้องเข้มแข็งกว่านี้ การที่นางฟ้าอ่อนแอไม่ใช่เรื่องดี..ฮึก..

 

แอ๊ด...

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ปรากฏร่างของหญิงสาวที่แสนงดงามในชุดกระโปรงสุดหรูหราหลายคนอยู่อีกฝั่งของประตู ดวงตาของพวกเธอจ้องมาที่ผู้หญิงที่อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง

ข้าได้กลิ่นของนางฟ้า...

กลิ่นของความอ่อนแอ..

พวกนางเดินเข้ามาใกล้ผู้หญิงบนโต๊ะเครื่องแป้ง เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้จ้องมองพวกเธอที่เข้ามาในห้อง ด้วยความกลัว

พวกแก..เธอมองไปทางพวกผู้หญิงกลุ่มนั้น ดวงตาสีส้มของเธอฉายแววโกรธแค้น

แค่ที่ล็อกประตูคิดว่าจะทำอะไรเราได้?

               คิดว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น แกคิดว่าเซรอสจะไม่ทำอะไรรึไง?

               เขาไม่ได้รักเธออีกแล้ว ยัยโง่

               พูดจบหญิงสาวผมสีน้ำตาลก็รีบวิ่งไปเปิดหน้าต่าง แต่ก็ไม่ทันกาล พวกผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาดึงเธอลงมานอนกับพื้น ก่อนจะเริ่มกัดตามร่างกายของเธอ

               ไม่! ได้โปรด ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!

               เธอพยายามจะหนี ตะเกียดตะกายแต่พวกผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่หยุดทุกคนรุมกินเธอ แต่แขนอีกข้างหนึ่งของเธอก็คว้าหนังสือบันทึกที่อยู่บนโต๊ะได้เธอพยายามใช้มันทุบผู้หญิงพวกนั้น แต่แล้วแขนเธอก็หยุดตีก่อนจะตกลงบนพื้น หนังสือบันทึกตกลงมาไม่ห่างจากมือมากนัก

               ผมเอามือปิดปากและจมูกไว้ กลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วห้อง ภาพเลือดที่สาดไปบนผนัง ร่างของหญิงสาวแน่นิ่ง ชุดสีขาวถูกกระชากออก ทำให้ผมต้องเบือนหน้าหนีพร้อมกับหลับแน่น

 

สีนิล...

 

เสียงแผ่วเบาดังมาจากหญิงสาว ดึงให้ผมลืมตาอีกครั้งก็พบว่าในห้องกลับมาเป็นปกติ ผมมองบันทึกในมือ

 

               สีนิลไม่ได้อยากฆ่าพ่อของเขาเพราะต้องการเป็นราชา แต่ก็เพื่อแก้แค้นให้แม่ของเขา และการที่มันอยู่ในห้องนี้ก็แปลว่าสีนิลได้อ่านมันแล้ว และการที่เห็นแม่ของตัวเองตายก็คงไม่ใช่เรื่องที่เขาจะทนได้

 

               เพล้ง!

 

               เสียงกระจกแตกดังขึ้นจากข้างนอกประตู

 

               สีนิลผมปิดหนังสือปกสีครีมนั้น ก่อนจะวางมันไว้บนเตียง ผมลุกขึ้นมาสูดหายใจเข้าจนเต็มปอด จากนั้นก็ปล่อยลมหายใจออกมา

 

               ต้องหาทางหยุดให้ได้

 

               ผมพูดกับตัวเอง สองขาเดินออกไปที่ประตู มือที่เอื้อมไปเปิดประตูสัมผัสได้ถึงความเย็น ไม่ใช่จากประตูแต่จากมือของผม

 

               ใครๆก็รู้ว่าการแค้นเรื่องคนที่รักนั้นน่ากลัวที่สุด

 

....................................................................................................

           

            พอสักทีเถอะนะ.. ราชาปีศาจหรืออีกชื่อหนึ่งเซรอส มองลูกชายตัวเองพ่อก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนั้น ข้าย้อนเวลาไม่ได้หรอกนะ

               “อึก...สีนิลลุกขึ้นมาใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ดินโซเซเข้าไปหาพ่อของตัวเองโดยไม่สนเศษกระจกที่แตกอยู่บนพื้นพ่อฮะ..เขายื่นมือออกไปทั้งสองข้างเหมือนกับกำลังขออ้อมกอดจากคนตรงหน้า ราชาปีศาจได้แต่ยืนนิ่งรอรับลูกชาย สีนิลกอดราชาปีศาจแน่น

               แม่ไม่มีวันกลับมาใช่ไหม?สีนิลพูดในขณะที่หน้าซุกอกคนเป็นพ่อ

               ใช่...ราชาปีศาจเอื้อมมือกอดลูกชายกลับ

 

 

 

 

               แต่ไม่ได้แปลว่าความแค้นจะหายไปใช่ไหมครับ?

               ฉึก!

อึก!

ฮะ...

 

ฉึกฉึกฉึกฉึกฉึกฉึกฉึกฉึกฉึกฉึกฉึกฉึก!...

 

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!”

เสียงกระหน่ำแทงไม่ยั้งจากลูกชายที่กอดเขาอยู่ พร้อมเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หน้าที่เงยหน้าขึ้นมามองราชาแสยะยิ้มอย่างมีความสุข

แกไม่ยอมบอกข้าเรื่องแม่ แกเก็บเรื่องนี้จากข้า แกไม่เคยแม้แต่จะขอโทษข้าหรือแม่ แกไม่ควรจะเป็นพ่อข้าด้วยซ้ำ!”

มีดที่แทงลงไปครั้งสุดท้าย ปักลงไปลึกจนถึงโคนมีด สีนิลกดลงเต็มที่ก่อนจะบิดมีดนั้นจนคนตรงหน้าสำลักเลือดออกมา

เมื่อข้ามีลูกข้าจะบอกเรื่อของแกไม่ให้พวกเขาทำเป็นแบบอย่างเด็ดขาด และจะไม่ให้เขานับเจ้าเป็นปู่ด้วย...

สีนิลผลักพ่อของตัวเองออก ราชาปีศาจทรุดลงกับพื้น มือกุมบริเวณหน้าท้องที่ถูกกระหน่ำแทง สีนิลเดินเข้าไปร่างที่นั่งอยู่กับพื้น มือข้างซ้ายมีไอสีดำออกมา

ข้าให้แกถูกกินเหมือนแม่ดีไหมเนี่ย?สีนิลพูดอย่างขบขัน

การเป็นปีศาจไม่ได้แปลว่าแกจะต้องเลวร้ายหรอกนะ

แล้วคิดว่าฉันอยากมีสายเลือดปีศาจของแกรึไง? มันก็เพราะว่าเลือดปีศาจของแกนั่นแหละที่ทำให้เลือดนางฟ้าของแม่ถูกกลืนกินจนหมด ข้าก็เลยกลายเป็นปีศาจเต็มตัวอย่างนี้!”สีนิลเดินเข้ามาใกล้คนที่อยู่บนพื้นมากขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธการที่แกไม่บอกข้ามันทำให้ข้าโกรธมากขึ้นกว่าการที่แกน่าจะบอกข้าซะอีก!”

ครั้งสุดท้ายที่ข้าเห็นนลิน เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้สึกผิดรึไง?!

ก็เออน่ะสิ! เดี๋ยวนะขณะที่สีนิลกำลังทะเลาะกับราชาปีศาจ เขาก็สังเกตว่ามีอะไรลอยมาจากหน้าต่าง

 

ตอนนั้นเองมีไอสีขาวลอยมาทางหน้าต่างทำให้อากาศบริเวณโถงทางเดินเย็นขึ้น

 

เพล้ง!

 

ร่างในชุดสีขาวกระโดดเข้ามา ผมสีขาวชี้ไม่เป็นทรง ร่างกายผิวสีน้ำตาลเข้มซีดเผือก ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองมาทางสีนิลหลังจากตัวเองลุกขึ้น ทำให้เห็นว่าเขาตัวไม่ได้ใหญ่อะไรเลยแต่กลับดูแข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อ

ทำแสบมากนักนะ

สีนิลเอามือนวดหัวคิ้วอย่างเหนื่อยใจ มองไปทางร่างเล็กๆนั้นข้าว่าข้าวางยาพวกเจ้าไปหมดแล้วนะ แต่ดูท่าเทพน้ำแข็งจะอึดมากเลยสินะ แต่ช่วยรอหน่อยได้มะ? ข้ากำลังจะเป็นผู้กล้าฆ่าราชาปีศาจอยู่เนี่ย!สีนิลสะบัดมืออีกข้างที่ว่างอยู่ไปทางไอซ์ซึ่งเป็นเทพแห่งน้ำแข็งรุ่นเดียวกับไอซ์ เขาใช้แขนที่มีน้ำแข็งเกาะอยู่ปัดมีดนั้นออก

ฉันไม่สนว่าแกจะมีปัญหาอะไรกับพ่อแก ฉันไม่สนครอบครัวแกด้วย แต่แกวางยาพวกฉันจนเกือบตาย!”

ไม่สนก็ไม่เห็นจะแปลก ก็เพราะว่ามันไม่ใช่ครอบครัวของเจ้าสีนิลปล่อยไอสีดำออกจากมือไปทางพ่อของตัวเอง ไอพวกนั้นเหมือนสัตว์ร้าย มันเข้าไปกัดราชาปีศาจทั่วทั้งร่างกายจนเขาเจ็บหนักมากกว่าเดิม

สีนิลคว้าปืนออกมากลางอากาศก่อนจะกระหน่ำยิงไปหาไอซ์ ซึ่งเขาก็กางโล่น้ำแข็งไว้ถึงแม้ว่าจะอ่อนแอเพราะร่างกายของเขาก็ตาม สีนิลที่เห็นอย่างนั้นก็ยิงปืนไปเรื่อยๆไม่หยุด พร้อมหัวเราะในใจ โดยที่เขาไม่ทันสังงเกตเลยว่ามีน้ำแข็งจากพื้นเกาะไปถึงหน้าแข้ง

บ้าจริงสีนิลใช้เวทย์มนตร์เริ่มละลายน้ำแข็งที่เกาะขาไว้ขณะยิงปืนไปด้วย

 

ฉึก!

 

อึก..ขณะที่เขาไม่ได้สังเกต เขาก็ถูกแทงเข้าที่อกข้างซ้าย ดวงตาสีแดงส้มเบิกกว้างมองลงที่ปลายดาบสีเงินที่โผล่ออกมาจากอก

พอสักที... สีนิลวางปืนในมือลง ฟันเขี้ยวขบกันแสดงให้เห็นถึงความอดทนที่เริ่มมีจำกัดพวกแกมันน่ารำคาญสิ้นดี พอจะทำนู่น ก็ขัด พอจะทำนี่ก็ขัด! เป็นอะไรกันนักหนา?!”

ใบหน้าของสีนิลค่อยๆหันกลับไปมองข้างหลัง พ่อของเขากำลังจับด้ามดาบที่แทงเข้ามาในอกเขา ดวงตาของสีนิลกลายเป็นสีดำแม้กระทั่งตาขาว

สีนิลราชาปีศาจเซรอสมอลูกชายตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

เขาแพะสีดำยาวงอกออกมาจากศีรษะของสีดำ เขี้ยวสีขาวงอกพ้นออกมาจากริมฝีปากของสีนิล ก่อนเขาจะใช้ศอกกระแทกไปที่หน้าของเซรอส ทำให้เซรอสล้มลงไป สีนิลดึงดาบออกจากอกเขา ก่อนจะเดินออกจากน้ำแข็งที่เกาะขาของเขาอย่างง่ายดาย เขาใช้ดาบนั้นแทงลงไปที่หน้าอกของเซรอสที่ล้มอยู่ ตอนนั้นเองที่เซรอสได้สบสายตากับสีนิลที่แสนเย็นชาผิดจากที่สีนิลปกติที่มักมีสายตาแบบตัวแสบ

ตอนนั้นไอซ์ที่อยู่ข้างหลังสีนิลที่เริ่มเปลี่ยนนิสัยอีกครั้ง เห็นท่าทางไม่ดีเลยเสกน้ำแข็งออกมาจากมือโดยหวังที่จะแทงลงไปตรงตำแหน่งหัวใจของสีนิล สีนิลที่รู้ตัวก่อนก็ใช้แขนปัดน้ำแข็งจนมันแตกและกระจายไปทั่ว ซึ่งมีเศษบางส่วนที่ปลิวไปข่วนแก้มของไอซ์จนมีเลือดซึม สีนิลไม่พูดอะไร เพียงแต่หยิบแท่งน้ำแข็งขึ้นมาแล้วเดินเข้ามาหาไอซ์เรื่อยๆ ด้วยดวงตาสีดำที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ไอซ์พยายามเสกน้ำแข็งพุ่งเข้าไปแทงสีนิลแต่เขาแค่ใช้แขนปัดมันให้แตกกระจาย

ไอซ์ที่เห็นท่าทางไม่ดีเลยเริ่มที่จะวิ่งหนีเพื่อตั้งหลักใหม่ แต่ก็ถูกบางอย่างดึงไว้จนเขาล้มลง พอพลิกตัวขึ้นมาก็เห็นว่ามันคือไอสีดำที่โผล่ออกมาจากพื้น โดยเมื่อไม่ทันได้มองก็มีไอสีดำอีกจำนวนหนึ่งมาดึงมืของไอซ์กดลงกับพื้นเหนือหัวของเขา

สีนิลที่ถือแท่งน้ำแข็งเดินเข้ามาหาไอซ์ ก่อนจะจะนั่งลงบนกลางลำตัวของเทพแห่งน้ำแข็ง ไม่ว่าไอซ์จะพยายามเสกน้ำแข็งออกมาเท่าไหร่ก็มีวงเวทย์มาบังน้ำแข็งไม่ให้ถูกตัวสีนิล สีนิลง้างแขนที่ถือแท่งน้ำแข็งขึ้นเหนือหัว

นี่แกเป็นโรคจิตรึไง! อยู่ๆเป็นอะไรวะ!”ไอซ์สบถออกมาอย่างหัวเสีย เพราะเขาก็พอจำได้ว่าหลังงานสืบทอดที่ทุกคนได้ไปทะเล เขาไม่ได้เห็นสีนิลเป็นแบบนี้

 

สีนิลไม่ได้ตอบอะไร...

 

เพียงแต่ฟาดแท่งน้ำแข็งลงไปที่ใบหน้าของไอซ์

 

พลัก!

 

 

 

พลัก!

 

พลัก!

 

....................................................................................................

 

นี่มันอะไรกัน?

ผมยืนมองผนังใสสีแดง ที่เหมือนเขตบาเรียบางอย่างกั้นไม่ให้ผมเข้าไปด้านในทั้งที่มีรอยต่อสู้บางเป็นทางเข้าไปในบาเรีย ผมเข้าไปไม่ได้ ทำลายมันก็ไม่ได้เช่นกัน

 

หรือว่าสีนิลจะเป็นคนทำ?

 

ผมทุบผนังบาเรียใสๆนั่น เผื่อว่าสีนิลจะสัมผัสได้ว่ามีคนพยายามทำลายบาเรียของเขา เขาอาจจะมาและผมจะพยายามพูดให้เรื่องทุกอย่างมันจบ หรือขังเขาไว้เท่าที่ผมจะทำได้ แล้วให้เทพสูงสุดช่วย

 

แต่ก็ไร้วี่แวว...

 

ผมกัดริมฝีปากล่างด้วยความหงุดหงิด ก่อนทุบบาเรียนั่นอีกหลายครั้ง พร้อมพยายามใช้รากไม้แทงเข้าไป

 

สีนิล ฉันไม้เอง! ตอบหน่อยสิ!!”

 

สีนิล!!!”

 

....................................................................................................

 

               ขอโทษจริงๆค่ะที่ไม่ได้มาอัพเลย เปิดเทอมยุ่งจริงๆค่ะ ตอนนี้อาจไม่ดีเท่าที่ควรเพราะเราแทบไม่ได้แตะเรื่องนี้เลยอาจมีการหลงลืม แต่ก็ขอบคุณทุกคนที่ยังอ่านอยู่นะคะ ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ด้วยนะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #180 Gudetama~ (@Ice_Jungkook) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 20:22
    อ้ากก มาอัพ!!!
    #180
    0
  2. #179 family15 (@family15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 18:05
    สีนิลลูก!!!! ไม้เรียกอยู่นะ
    #179
    0