[Fic Naruto] โลกนี้มีแค่เราสองคน NEJIxTENTEN

ตอนที่ 10 : ฉันจะลืมคนอย่างนายให้ได้!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59



ฉันกับเนจิไปส่งฮินาตะถึงที่บ้าน ตอนนี้เรากำลังเดินกลับบ้านกันเพราะพระอาทิตย์ใกล้จะลับฟ้าแล้ว
"เท็นเท็น!" ฉันหันไปมองตามเสียงที่เรียกฉัน ก็พบกับผู้ชายที่มีผมสีน้ำเงินคล้ายฮินาตะแต่ผมสั้นกว่ามากแถมยังใส่เสื้อที่มีแบบคล้ายกันอีกและเขายังมีเนตรสีขาวของตะกูล ฮิวงะ ด้วย
"ฮาจิเมะ?"
"มาเดินอะไรตอนเย็นๆแบบนี้ล่ะ เท็นเท็น รู้มั้ยว่าผมเป็นห่วงเท็นเท็นมากเลยนะ" ฮาจิเมะคือคนที่มาคุยกับฉันบ่อยๆในช่วงที่ฉันเสียใจเรื่องเนจิมากและตอนนี้เขาก็ยังมาหาฉันเสมอ ฮาจิเมะ เป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลย
"อ้อ พอดีฉันพาเพื่อนมาดูหมู่บ้านนะ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ ฮาจิเมะ แต่ตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้ว อ้อ ฮาจิเมะ นี้ อิกิชิน เพื่อนฉันเอง ส่วนอิกิชิน นี้ ฮาจิเมะ เพื่อนฉันนะ"
"ยินดีที่รู้จักครับ คุณอิกิชิน" ฮาจิเมะยิ้มให้เนจิอย่างเป็นมิตรแต่ดูเนจิสิหน้าบึ้งตลอดเลย
"ยินดีที่รู้จักเช่นกันครับ"
"จริงสิ เท็นเท็นผมขอคุยด้วยหน่อยสิ" เหมือนเนจิจะรู้ว่าต้องทำอะไร เนจิเดินออกไปเหมือนจะเดินกลับบ้านไปล่ะน่ะ
"มีอะไรหรอ?"
"คืออีกสองวันเราไปเที่ยวด้วยกันมั้ยครับ"
"ที่ไหนหรอ?"
"ก็แล้วแต่ เท็นเท็น เลย ผมแค่อยากไปที่ไหนสักที่กับเท็นเท็น"
"อ้อได้สิ งั้นฉันขอไปคิดก่อนนะว่าไปได้หรือป่าว"
"ได้ครับ งั้นเจอกันครับ" ฮาจิเมะ โบกมือให้ฉัน ก่อนจะใช้วิชาตัวเบากระโดดไปที่ไหนสักที่ พอฉันหันหลังไปก็พบว่าเนจิยังยืนอยู่ไม่ห่างจากฉันมากเท่าไรแถมยังกอดอกมองฉันแบบที่ตากระพิบเลย
"นายยังไปอีกหรอ?"
"เธอหมายความว่ายังไง?"
"ก็ฉันนึกว่านายเดินกลับบ้านไปแล้วนิ"
"ถึงฉันจะไปถึงฉันก็เข้าไปไม่ได้อยู่ดี" ก็ถูกของเนจิ เขาไม่มีกุฎแจไขเข้าบ้าน
"แห่ะๆ โทษทีฉันลืมไปน่ะ"
"ฮาจิเมะ เธอไปคุยด้วยตอนไหน" เนจิถามฉันแต่ก็ยังเดินต่อไป
"ก็ช่วงหลังสงครามครั้งที่สี่ช่วงที่ฉัน....นายถามทำไมหรอ?" ฉันจะไม่พูดถึงฉันในตอนนั้นอีก เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกอ่อนแอ
"ก็แค่ถาม"
"อืม วันนี้นายดีใจใช่มั้ยที่ได้เจอพวกหลานๆของนาย" ที่ฉันกล้าพูดออกไปแบบนี้เพราะตอนนี้ที่ถนนแทบไม่มีใครเลยนอกจากพวกแม่ค้าที่กำลังเก็บร้านกันอยู่และพวกเราก็เดินเข้ามาในตัวบ้านแล้วด้วย
"อืม" เนจิตอบเพียงสั้นๆ
ฉันรู้ว่าเนจิมีความสุขมากที่ได้เจอกับฮินาตะแล้วก็พวกหลานๆตัวป่วน ฉันเห็นแบบนั้นก็พลอยดีใจไปด้วยเฉยเลย...วันนี้นารูโตะยังไม่กลับมาที่หมู่บ้านแต่อีกสองสามวันก็จะมาถึงแล้วและตอนนั้น...เนจิก็คง....
"เท็นเท็น" เนจิเรียกฉันทำให้ฉันต้องหยุดความคิดบ้าพวกนั้น
"มีอะไรหรอ"
"ฉันคิดว่าฉันคงจะไม่อยู่ที่หมู่บ้านนี้อีกแล้ว" ว่าไงนะ!
"นายพูดว่าอะไรนะ!" ฉันต้องหูฟาดไปแน่ๆ
"วันนี้ฉันได้เจอกับท่านฮินาตะแล้ว ฉันสบายใจแล้วล่ะ มันคงจะดีกว่าถ้าฉันปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็..."
"หยุดเลยนะ! นายต้องหยุดความคิดแบบนั้นสะ!" ฉันตวาดใส่เนจิ
"เท็นเท็น...ฉันตัดสินใจแล้ว"
"นะนายพูดจริงๆใช่มั้ย" ถ้าเนจิไป...ทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม...ฉันจะต้องทนอยู่แบบนั้นคนเดียว...ไม่เอาแล้ว...ไม่เอา ฉันไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีก
"ฉันตัดสินใจแล้ว...ฉันขอโทษ ฉันขึ้นห้องล่ะนะ" เนจิเดินขึ้นบันไดไป...และปล่อยให้ฉันทิ้งตัวลงไปนั้งกับพื้นแบบคนที่มองไม่เห็นอนาคต...ฉันรู้ว่าคนอย่างเนจิคิดอะไรหรือตัดสินใจอะไรไปแล้วจะไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ...แต่เขาพึ่งจะกลับมาที่หมู่บ้านเองนะแล้วทำไมถึงจะไปสะแล้วล่ะ คงมีอยู่อย่างเดียวล่ะมั้งที่ฉันจะสามารถรั้งเขาไว้ได้...ได้มากกว่าน้ำตาที่ไร้ค่าของฉัน ฉันค่อยๆลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องของเนจิ...ความจริงฉันก็ควรจะบอกเขามาตั้งนานแล้วแหล่ะแต่แค่ฉันไม่อยากจะพูดมันออกไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"..." เนจิไม่ได้พูดอะไร
"เนจิ...ฉันไม่ได้จะมาพูดเพื่อให้นายเปลี่ยนใจหรอกนะ...ฉันจะมาบอกแค่ว่าพอนารูโตะกลับมาที่หมู่บ้าน...ท่านชิออนจะมาด้วย ฉันจะมาบอกแค่นี้" ในที่สุดฉันก็พูดมันออกไปถึงในใจจะอึดอัดที่ต้องพูดไปก็ตามแต่ถ้ามันจะช่วยรั้งเนจิไว้ได้ฉันก็จะทำ ฉันค่อยๆหันหลังจะเดินกลับไปที่ห้อง เนจิคงไม่อยากจะเจอฉันตอนนี้ก็ได้

พรึ่บ!

"เอ๊ะ!''
"เธอพูดจริงใช่มั้ย" เนจิที่พุ่งออกจากห้องมาจับข้อมือของฉันไว้ เห็นมั้ยล่ะว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไปมันจะช่วยให้เนจิอยู่ที่หมู่บ้านนานขึ้น แต่ทำไมหัวใจของฉันมันเหมือนมีคนมาบีบเหมือนจะให้มันระเบิดออกมา ฉันจะไม่แสดงออกว่าฉันเสียใจที่เขาเลือกที่จะอยู่ที่หมู่บ้านต่อเพราะใคร
"ฉันจะโกหกนายทำไม...อีกสองสามวันท่านชิออนก็จะมาพร้อมกับนารูโตะแล้ว" ฉันตอบเสียงเรียบๆ
"เธอบอกฉันทำไม?"
"ฉันคิดว่าถ้าฉันพูดเรื่องนี้ออกไปคงจะรั้งนายไว้ได้อีกหน่อย...และดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างงั้นด้วย" ฉันเเสยะยิ้มที่มุมปากใส่เนจิ มันคือรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยยิ้มให้เนจิมาก่อน
"เธอกำลังคิดว่าฉันอยากอยู่ต่อเพราะท่านชิออนกำลังจะมาที่หมู่บ้านนี้งั้นหรอ!" เนจิบีบข้อมือฉันแรงขึ้นแต่มันก็ไม่เจ็บเท่ากับหัวใจของฉันที่เขากำลังเอามีดมาแทงหรอก!
"ใช่! หรือว่าไม่ถูกล่ะ! ถ้าฉันไม่พูดนายก็คงไม่ออกมาจากห้องหรอก! อยากจะเจอกันมากไม่ใช่หรือไง ก็นี้ไงฉันบอกให้แล้วไง ยินดีด้วยนะ!!"

เพี๊ย!!

เนจิตบหน้าฉันจนหน้าหันไปอีกทาง...หน้าฉันมันชาไปหมดดวงตาเริ่มร้อนผ่าวและค่อยๆมีน้ำใสๆไหลออกมา กลิ่นคาวของเลือดที่ไหลออกมาจากปากของฉัน ทำไมล่ะ เท็นเท็น ทำไมเธอต้องเสียน้ำตาให้เขาตลอดเลย! ตอนนี้อารมณ์ของฉันมันผสมป่นเปกันไปหมด ทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บ ทั้งโมโห ทั้งน้อยใจ และสิ่งที่เขาพึ่งทำไปนั้นทำให้ฉันรู้สึกตัวได้แล้วล่ะว่าฉันควรจะทำยังไงกับความรู้สึกของฉันที่มีให้เขา
"หายบ้าได้รึยัง!" เนจิลดมือที่ตบหน้าฉันลงแต่ก็ยังไม่ปล่อยข้อมือฉันไป
"....ฉัน...เกลียด...นาย" ฉันพูดเบามากๆเหมือนพูดเพื่อให้ตัวเองได้ยินแค่นั้น
"เธอพูดว่าอะไรนะ"
"ฉันเกลียดคนอย่างนา...อุ๊บ!" เนจิดึงฉันเข้าไปจูบฉ้นพยายามดันพยายามทุขเนจิเพื่อให้เขาปล่อยฉันไปแต่ฉันไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลยนอกสะจากว่าปล่อยให้เขาทำมันไปจนกว่าเขาจะปล่อยฉันไปเอง มันเป็นจูบที่ต่างจากจูบแรกของเรามากมันมีแต่ความรู้สึกที่แย่ๆเข้ามารวมกัน ฉันพยายามปิดปากไม่ให้เขาเข้ามาได้แต่เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งบีบแก้มของฉัน...มันเจ็บ ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน...ทำไม เนจิที่ฉันแอบมองมาโดยตลอดคนนั้นหายไปไหนกัน! 

เพีี๊ยะ!

ฉันที่มือมือข้างหนึ่งออกมาจากการจับไว้ของเนจิ ฉันก็ฟาดมืออย่างแรงลงบนหน้าของเนจิเต็มๆ พร้อมกับฉีดยาชาที่แขนของเนจิแต่มันเป็นเข็มที่เล็กมาจนคนที่โดนไม่รู้สึกอะไรเวลาถูดฉีดเข้าไปแล้ว พอฉันฉีดมันเสร็จฉันก็รีบเก็บมันเข้าประเป๋าทันที
"พอใจแล้วรึยัง! นายเป็นบ้าอะไรของนาย! เนจิของฉันหายไปไหน!" ฉันตะโกนออกไปทั้งน้ำตาและใช้มือเช็ดปากแรงๆ
"ก็เพราะเธอนั้นแหล่ะที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้!! อึก ทะทำไมขยับตัวไม่ได้" เนจิที่กำลังจะเงือมือมาตบฉันอีกรอบแต่ต้องหยุดไว้เพราะลิดยาชา
"ดูเหมือนจะออกลิดของยาแล้วนะ...ฉันควรจะดีใจมั้ยที่ทำให้นายเป็นบ้าได้แบบนี้! แต่นายไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ เพราะเดี๊ยวอีกหน่อยนายก็ได้ไม่ต้องมาบ้าแบบนี้แล้ว! ไปหาท่านชิออนเหอะ!" ฉันพูดก่อนจะตบหน้าเนจิอีกรอบจนหน้าหัน

เพี๊ย!!

ฉันฟาดมือลงไปที่หน้าของเนจิอีกข้างหนึ่ง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดแม้ฉันอยากจะหยุดมันมากเท่าไรก็ไม่ได้
"นี่สำหรับทุกๆอย่างที่นายทำให้ฉันต้องเสียน้ำตา!" เนจิดูตกใจมากที่ฉันทำแบบนี้กับเขา
"เธอกล้าทำแบบนี้กับคนที่เธอรักหรอ! อ้อหรือเพราะไอฮาจิเมะนั้นเธอถึงได้เป็นแบบนี้!" เนจิพูดดูเหมือนเขาจะโกรธมากแต่มันไม่เท่ากับความรู้สึกของฉันเลยสักนิดและการที่เขาดูถูกความรู้สึกของฉันแบบนี้ มันเกินไปจริงๆ
"อย่ามาดูถูกฉันแบบนี้นะ เนจิ! นายเปลี่ยนไปจริงๆ นายเปลี่ยนไปมาก มากจนฉัน...ชังมันเถอะ เอาเป็นว่าตอนไปนี้ฉันจะตัดใจจากนายให้ได้...เพาะสิ่งที่นายทำกับฉันมันเจ็บ! ทั้งทรมาน! คนอย่างนายไม่มีทางเข้าใจหรอก!!" พูดจบฉันก็หันหลังวิ่งออกจากบ้านทันที วิ่งออกไปทั้งๆที่หน้ามีแต่น้ำตากับรอยแดงของฝามือเนจิที่ตบฉัน ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน...ไม่รู้จริงๆ ฉันรู้แค่ว่าฉันจะต้องไปให้ไกลจากเนจิก็พอ บางทีมันคงจะดีกว่านี้ถ้าฉันไม่ไปเจอเนจิอีกปล่อยให้ฉันจมอยู่กับการรักเนจิที่ตายไปแล้ว คนที่ฉันรักคนที่คอยอ่อนโยนกับฉันเสมอ






"เท็นเท็น?" มีเสียงหวานที่เรียกฉันให้หยุดวิ่งลงได้
"ซากุระ อิโนะ...อึก โฮ่~~" เพียงแค่ฉันเห็นเพื่อนสองคนที่มองฉันอย่างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันก็ปล่อยโฮ่ทันที กลับมาแล้วสินะ เท็นเท็นคนเดิมที่อ่อนแอ...อ่อนแอจนน่าโมโห
"เท็นเท็นเป็นอะไร...เกิดอะไรกับเธอ" ซากุระวางถุงช็อปปิ้งลงกับพื้นและกอดปลอบฉันโชคดีที่ซาดาระกับอิโนะจินไม่ได้มาด้วยไม่งั้นฉันคงได้อายเด็กยันชาติหน้า
"อึก..ซะซากุระ...อึก อึก อิโนะ ฉะฉัน...อึก"
"ฉันว่าเธอไปบ้านซากุระก่อนมั้ย ไปสบงใจลงหน่อยแล้วค่อยเล่าก็ได้" อิโนะเสนอความคิดซึ่งฉันก็ไม่ได้อยากจะไปเท่าไรหรอกแต่ฉันไม่มีที่จะไปแล้วนิ



บ้านตะกูล อุจิวะ หรือบ้านของซากุระและซาสึเกะ

ตอนนี้ฉันกับซากุระ อิโนะ นั้งอยู่บนโซฟาตัวยาวโดยมีฉันนั้งตรงกลางและซากุระนั้งฝั้งขวาส่วนอิโนะนั้งฝั้งซ้ายและจับมือฉันเอาไว้และบางครั้งก็ช่วยซับน้ำตาให้ฉัน และซากุระก็ทายาให้แผลบนใบหน้าของฉัน
"ไม่ต้องห่วงนะเท็นเท็นวันนี้ซาดาระไม่อยู่บ้านเพราะมีภารกิจคงจะกลับพรุ่งนี้ ส่วนแผลนี่เท็นเท็นใครตบเธอน่ะ ดูไม่เหมือนแรงผู้หญิงเลย เธอไปมีเรื่องกับผู้ชายหรอ! แล้วเขาเป็นใคร บังอาดกล้ามาตบเท็นเท็นขอฉัน!!" ซากุระพูดพร้อมกับหยิบกล่องยาไปวางที่โต๊ะข้างๆ
"นิ! ยัยซากุระ เท็นเท็นเขาคงจะตอบเธอหมดล่ะ เท็นเท็นเธอใจเย็นก่อนนะค่อยๆเล่า" ฉันพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดก่อนเปิดปากออกมา
"คะคือ...ฉันเจอกับเพื่อนเก่าคนหนึ่งเขามาอยู่ที่บ้านของฉัน...ละและวันนี้ อึก ฉันก็พาเขาไปเจอกับฮินาตะและตอนนั้นก็ยังไม่มีอะไรหรอก"
"อ้าว อย่าบอกน่ะว่าเพื่อนเธอคนนี้เป็นบ้าชอบใช้กำลั..."
"ยัยซากุระ!" อิโนะพูดปรามซากุระที่อยู่ๆก็ขัดฉัน
"ขอโทษจ้ะ เท็นเท็น พูดต่อเลย" ซากุระที่รู้ว่าตัวเองผิดก็เงียบไปทันที
"และขากลับที่เราเดินกลับบ้าน ฉันก็ไปเจอกับ ฮาจิเมะ และหลังจากนั้นเขาก็ดูแปลกไปแล้วเขาก็ทะเลาะกับฉัน ฉันก็เดือดเลยพูดประชดประชันใส่เขาไปสุดท้ายเขาก็ตบฉัน อึก อึก" ฉันไม่ได้พยายามจะบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสารหรือเพื่อเรียกร้องค่าสงสารจากทั้งสองคนนี้หรอกเพียงแต่ฉันเจ็บใจที่ไม่มารถเล่าให้ได้หทดทุกอย่างรวมไปถึงเรื่องจริงๆแล้วทั้งหมดมันเป็นเพราะอะไร

"พวกเราเคยเจอเขามั้ย" อิโนะถามฉัน
"ฉันคิดว่า.." ใช่พวกเธอเคยเจอเขาแล้ว "ไม่"
"ใช่ คนที่เหมือนเนจิรึป่าว ฉันเห็นเมื่อวานก่อนว่าพวกเธอเดินด้วยกัน ตอนแรกฉันยังคิดว่านั้นคือเนจิ แต่ฉันถูกเรียกตัวไปที่โรงพยาบาลก่อนเลยไม่ได้เข้าไปทักน่ะ" ซากุระพูด
"คนนั้นแหล่ะ"
"แล้วอยู่ๆเขาหาเรื่องเธอก่อนหรือเธอหาเรื่องเขาก่อน" อิโนะถามฉัน
"คงจะเป็น...ฉันที่หาเรื่องเขาก่อน..." ฉันก้มหน้าตอบ
"ให้ตายสิ เท็นเท็นเธอช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดเลยได้มั้ย...แต่ถ้าเธอไม่อยากก็ไม่เป็นไร" ซากุระพูดกับฉัน
"คือเพื่อนของฉันคนนี้เขาชื่อ อิกิชิน เป็นคนในหมู่บ้านนี้แต่เพราะหลายๆปัยจัยเขาถึงออกเดินทางไปและพึ่งจะกลับมาฉันเลยให้เขามาอยู่ด้วยซึ่งลึกๆฉันก็ชอบเขาและเขาก็บอกว่าชอบฉันด้วยแต่เพียงเขาแอบชอบท่านชิออนด้วย...และฉันไปรู้มาจากฮินาตะว่าพอนารูโตะกลับมาที่หมู่บ้านท่านชิออนจะมาด้วยเพื่อมาดูการสอบจูนิน...แต่ฉันไม่ได้บอกอิกิชินให้รู้เพราะฉันไม่รู้ว่าถ้าบอกไปแล้วเขาจะหายไปมั้ย...และตอนที่เรากลับถึงบ้านเขาก็บอกกับฉันว่าจะไม่อยู่ที่หมู่บ้านนี้แล้วเขาบอกว่าเขา....จะไปจากที่นี้ฉันไม่รู้จะทำยังไงเพราะฉันไม่อยากจะเสียคนที่ฉันรักไปอีกแล้วฉันเลยบอกเขาไปว่าอีกไม่กี่วันท่านชิออนจะมาเเละคำคำนั้นทำให้เขาดูตกใจมาก...และเราก็เริ่มทะเลาะ"ฉันเงียบไปฉันไม่อยากจะพูดอะไรมันเจ็บชะมัด

"ฉันเข้าให้เธอนะเท็นเท็นเรื่องที่เธอไม่อยากจะห่างจากคนที่เธอรักน่ะถึงจะคนละอย่างกันแต่ก็คงจะคล้ายๆกันเนอะ" ซากุระบีบมือฉันให้เเน่นขึ้น...นั้นสิ ขนาดซากุระที่ต้องทนกับเรื่องนี้มาตั้งนานยังทำได้แล้วฉันล่ะ แค่เขาบอกจะไปก็ร้องไห้เหมือนจะตาย...บ้าที่สุด
"แต่ถึงจะมีเรื่องกันเขาก็ไม่ควรจะตบเธอนะ" อิโนะเอามือลูบที่รอยตบบนหน้าของฉันอย่างเบามือ
"ไม่หรอก ฉันสมควรจะโดนแล้วจะได้หายบ้า ฮ่าฮ่าฮ่า" ฉันแกล้งขำเพื่อให้อิโนะสบายใจขึ้นว่าฉันไม่เป็นไรมาก
"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยเท็นเท็น พาฉันไปหา อิกิ...ชิน หน่อย ฉันอยากจะไปคุยด้วยหน่อย"
"ยะอย่าเลยเพราะฉันบอกเขาไปว่าจะตัดขาดแบบตัดใจจากเขาน่ะ"
"ดีแล้วเท็นเท็นคนแบบนี้ตัดใจสะได้ก็ดี" อิโนะช่วยเสริม
".......จริงสิ จะว่าไปเธอก็มีคนมาชอบตั้งเยอะนิ" ซากุระที่เงียบไปพักหนึ่งพูดขึ้น
"ใคร? ฉันเนี่ยนะ บ้าหรอ" ฉันเถียง
"อย่ามาทำเป็นไม่รู้หน่อยเลยเท็นเท็น ก็เห็นอยู่ว่าทั้งลี ทั้งฮาจิเมะ ให้ความสนใจกับเธอน่ะ เพลอๆ มีชินโนะ ด้วยน่ะ" อิโนะยิ้มล้อเลียนใส่ฉัน
"นิ พวกเธอพอได้จังหว่ะนี้เอาใหญ่เลยนะ!" ฉันพูดไปก็ยิ้มไป...ฉันโชคดีจริงๆที่มีพวกเธอเป็นเพื่อนฉันแบบนี้
"ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ เท็นเท็นฉันเห็นเธอยิ้มแบบนี้ฉันค่อยสบายใจหน่อย นี้ก็เย็นมากแล้วฉันคงต้องกลับแล้วล่ะ ซาอิกับอิโนะจินรอทานข้าวอยู่น่ะ"
"อื๊ม กลับบ้านดีดีล่ะ" ฉันกับซากุระพูดพร้อมกัน
"ไว้พรุ่งนี้จะมาหานะ" อิโนะพูดจบก็โบกมือและเดินออกไปโดยที่ไม่ต้องมีฉันกับซากุระไปส่ง
"คืนนี้เธอจะอยู่ที่บ้านกับฉันก็ได้นะ เพราะยังไงก็ไม่มีคนอยู่เป็นเพื่อนอยู่แล้วนะ" ซากุระพูดด้วยดวงตาที่ดูม่นลง
"เอาสิเพราะฉันก็ไม่อยากจะกลับไปเจอคนแบบนั้น"
"เย้! งั้นฉันไปทำอาหารให้นะ รอแปบ" ดูเหมือนฉันลืมเรื่องบางอย่างไป
"เดี๊ยวๆ ซากุระ ฉันทำเองดีกว่า!" เรื่องที่ว่าซากุระทำอาหารได้แย่มาก!
"ไม่ๆฉันเป็นเจ้าบ้านนะจะให้เธอมาทำได้ยังไงกัน" ซากุระหันมายิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่นแต่นั้นไม่ได้ทำให้ใจฉันรู้สึกดีเลย!
"งั้นฉันช่วยนะ" ในเมื่อทำให้ซากุระหยุดทำอาหารไม่ได้ฉันก็จะไปทำด้วย(YoY)



และสุดท้ายอาหารก็พอออกมาพอกินดีได้ซึ่งฉันก็ได้รู้ว่าซากุระทำอาหารเก่งขึ้นเยอะและพวกเราก็คุยกันตามภาษาผู้หญิงไปเรื่อย จนกระทั้งพวกเราหัวถึงหมอนกันแล้ว
"ซากุระ"
"หืม?"
"ขอบใจนะที่ให้ฉันมาอยู่ด้วยน่ะ"
"ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย เราเพื่อนกันนิ"
"นั้นสิน่ะ ซากุระ เธอเนี่ยน่านับถือมากเลย"
"ฉันเนี่ยน่ะหรอ?"
"ฉันน่ะอยากจะได้เป็นลูกศิษย์ของท่านซึนาเดะมาตลอดแต่เป็นไม่ได้เพราะฉันไม่สามารถใช้คาถานินจาได้...แต่ที่ฉันนับถือเธอก็เพราะเธอสามารถรักซาสึเกะได้ถึงแม้ทุกคนจะมองว่าเขาเป็นคนไม่ดีก็ตาม"
"ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ จริงๆฉันก็เคยพยายามจะลืมพยายามจะฆ่าซาสึเกะแต่หัวใจของฉันมันสั่งไม่ให้ฉันทำน่ะ...คิดคิดแล้วฉันก็บ้ามากๆเลย ถ้าคิดดูอีกทีฉันเป็นตัวปัญหาสุดๆเลยต้องคอยให้ครูคาคาชิกับนารูโตะมาช่วยตลอด" ฉันหันไปมองหน้าซากุระแต่ก็เห็นไม่ค่อยมากเพราะเราไม่ได้เปิดไฟแถมไปจากถนนก็ดูอ่อนมาก
"ฉันก็เหมือนกันต้องคอยให้เนจิกับลีมาช่วยตลอด"
"หึ...เท็นเท็นอย่าหาว่าฉันอะไรกับเธอเลยนะแต่ฉันเชียร์เธอกับฮาจะเมะ"
"ทำไมล่ะ"
"ก็เพราะ....ฮาจิเมะเขาเป็นคนดีนะ แถมยังคอยดูแลเธอด้วยแถมเขายัง...ชังมันเถอะ"
"เขายังอะไร ซากุระบอกฉันมาเถอะ"
"เอ่อ...ก็เพราะฮาจิเมะ...มีอะไรที่เหมือนเนจิน่ะ..แบบทั้งนิสัย ทั้งดวงตา"
"ฉันว่าไม่เหมือนเลยสักนิด...ไม่เลย" เนจิเขาเปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
"แต่ฉันคิดว่าฉันพร้อมที่จะเดินไปข้างหน้าพร้อมกับใครคนใหม่แล้วล่ะ ซากุระ ฉันคิดว่าฉัน...สามารถลืมได้.." เสียงของฉันเเผ่วเบาลง...
"รักแรกก็อย่างนี้แหล่ะ ไม่มีทางลืมได้ง่ายๆหรอก...ฉันกับฮินาตะเข้าใจเธอนะเท็นเท็น"
"อืมขอบใจนะ นอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันว่าฉันจะไปหาฮินาตะสะหน่อย เธออยากไปด้วยกันมั้ยซากุระ"
"ก็อยากไปล่ะแต่...ฉันต้องไปทำงานน่ะ"
"งั้นหรอ...ไว้วันหลังล่ะกันเนอะ"
"อืม เอาสิ อย่าลืมชวนเจ๊เทมาริล่ะ เดี๊ยวจะงอนเอาฉันยิ่งขี้เกลีดง้อด้วย" ซากุระพูดติดตลก
"รุู้อยู่หรอกน่า นอนเถอะ"
"คร้าาาา"




วันต่อมา

"ซากุระขอบใจนะที่ให้มานอนบ้านน่ะ"
"เอาน่า~ไว้เจอกันนะฉันต้องรีบแล้ว"
"บ๊ายบาย" ฉันมองซากุระที่วิ่งหน้าตั้งไปโรงพยาบาลพอซากุระลับสายตาไปแล้วฉันถึงเดินไปที่บ้านของฮินาตะ...จะว่าไปทางนี้ผ่านบ้านของเจ๊เทมารินิ ไปหาสะหน่อยดีกว่า

"เท็นเท็นหรอ! เธอหายหน้าไปนานเลยนะ! รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงเธอขนานไหนกันน่ะ..บลาๆๆๆ"  เทมาริที่นั้งพับผ้าอยู่ที่ระเบียงมองมาที่ฉันแล้วเดินมาหาฉันพร้อมกับบ่นแบบไม่หยุดปาก ไม่รู้ชิกามารุทนอยู่ได้ยังไงทุกวัน
"ขอโทษทีคร้าาา พอดีฉันยุ่งๆกับการสอบจูนินแล้วก็...อืมนั้นแหล่ะไม่มีอะไรมากหรอก"
"เข้ามาข้างในเถอะ" เทมาริพูดพร้อมเปิดประตูให้ฉัน
"เทมาริ...อยู่บ้านไม่เหงาหรอ"
"ก็มีบ้างนะ แต่ก็ดีแล้วฉันไม่ชอบอยู่กับคนเยอะๆมันน่ารำคาญ" สมกับที่เป็นแฟนของชิกามารุขี้รำคาญเหมือนกันจริงๆ
"เทมาริ ฉันคิดว่าฉันจะตัดใจจากเนจิ..."
"ห้ะ! ฉันนึกว่าเธอลืมได้แล้วสะอีก! ก็ฉันเห็นเธอมีฮาจิเมะดูแลนี่" เทมาริดูตกใจมากที่ฉันพูดออกมาแต่เดี๊ยวนะฮาจิเมะนี่มีแต่คนเชียร์หรอ(-__-)?

"ฉันเห็นฮาจิเมะเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น"
"แต่ฉันไม่คิดว่าเขาเห็นเป็นแค่เพื่อนหรอกนะ เท็นเท็น"
"ฉันรู้ว่าเขาคิดกับฉันมากกว่าเพื่อนแต่ทำยังไงได้ล่ะก็ฉันไม่ได้ชอบเขานิ"
"ไม่คิดที่จะลองเปิดใจดูบ้างหรอ ฮาจิเมะ ก็ไม่ได้แย่เท่าไรหรอก"
"ก็ทำอยู่นี่ไง"
"ฉันดีใจนะที่ได้ยินคำนี้ แล้วก็มะรืนนี้ฉันจัดงานปาร์ตี้เธอก็มาด้วยสิมีทั้งซากุระ อิโนะ ฮินาตะแบบว่าพวกรุ่นเรามากันหมดเลยน่ะ"
"ค่ะ คุณผู้หญิงนารา แล้วจัดเพราะเนื่องใน?" ฉันแซ่วเทมาริ
"อะไรของเธอห้ะ เท็นเท็น ก็เนื่องใน..ไม่รู้สิก็ฉันอยากจะจัดอะ ก็ใกล้ปีใกล้แล้ว นี้เป็นงานของผู้ใหญ๋ไม่มีเด็กๆเเน่นอน แต่เธอต้องมาเป็นคู่นะเพราะงั้นไปชวนฮาจิเมะสะ"
"อ้าวแล้วแบบนี้ซากุระทำยังไงล่ะซาสึเกะก็ไม่อยู่บ้าน"
"ยัยบ๊อง ซาสึเกะเขาจะกลับมาวันพรุ่งนี้แล้วแต่เราเก็บเป็นความลับให้ซาสึเกะไปเซอร์ไฟรส์ซากุระเอาเอง"
"อย่างงั้นก็ดีสิ ว่าแต่เธอเป็นไงบ้างอยู่กับชิกามารุกับชิกาได"
"พูดถึงชิกาไดหรอ แหม วันนี้แอบฉันไปข้างนอกอีกแล้วไม่เคยคิดว่าช่วยงานบ้านฉันบ้างเลยให้ตายเถอะลูกคนนี้ ส่วนชิกามารุก็อีกคนช่วยลูกหนีตลอดพอถึงก็ทำเป็นง่วงนู้นนี้นั้น! พูดแล้วฉันโมโห แล้วนี่รู้มั้ย...บลาๆๆๆ"และอีกสารพัดอย่างที่เทมาริพูดดูเหมือนจะเก็บกดมานานแต่ทำไมต้องมาลงที่ฉันก็ไม่รู้(YoY) ทำเอาฉันหูแทบจะดับไปข้าง 

จนในที่สุดเทมาริก็ยอมปล่อยฉันไป ฉันจะไปเล่าให้ฮินาตะฟัง! จริงๆฉันก็อยากจะเล่าเรื่องเนจิให้เทมาริฟังอยู่หรอกแต่ถ้าเล่านะ อีกนานเลยกว่าฉันจะได้ออกมา และในตอนนั้นเองที่ฉันกำลังจะเดินผ่านตลาดฉันก็ดันไปเจอเนจิพอดี ไม่นะ ฉันยังไม่พร้อมจะเจอเขาตอนนี้
"เท็นเท็น มาเดินตลาดหรอ" มีเสียงสวรรค์เรียกฉันไว้
"อะอ้อป่าวหรอกฉันแค่เดินผ่านน่ะแล้วนายล่ะ"
"ผมก็เดินผ่านเหมือนกัน...เท็นเท็นกำลังจะไปไหนหรอ?"
"ฉันไปหาฮินาตะอ่ะ แต่ไหนๆก็เจอนายแล้วเราไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆตรงนี้ม้ั้ยอากาศก็ดีด้วยวันนี้"
"เอาสิ ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรต้องทำอยู่แล้ววันนี้" และฉันกับฮาจิเมะก็คุยกันไปเรื่อยตามประสาคนรู้จักกัน จนพวกเรามานั้งที่ม้านั้งตัวหนึ่งในสวน
"อ้อจริงสิฉันเกือบลืมเลย เรื่องที่เราคุยกันเมื่อวานฉันว่าเราไปงานปาร์ตี้ที่บ้านเทมาริกันดีกว่านะวันมะรืนนี้ นายว่างรึป่าว?"
"ว่างสิ...นี่เท็นเท็นอยากให้ผมไปจริงๆใช่มั้ย?"
"แน่นอนสิ^^" ฉันยิ้มให้ฮาจิเมะแบบที่ฉันมักจะยิ้มให้เนจิบ่อยๆแต่ตอนนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มของเขาอีกต่อไปแล้ว
"เอาเป็นว่าถึงวันงานแล้วผมจะไปรับที่บ้านของเท็นเท็นเลยนะ"
"อ่า...ได้จ้ะ ตอนทุ่มหนึ่งน่ะ อย่าลืมล่ะ!"
"ไม่ลืมหรอก...เท็นเท็น ผมขอทำผมให้เท็นเท็นได้มั้ย?" 
"มันดูไม่ได้หรอ?"
"ป่าวหรอก ผมก็แค่คิดว่ามันดูยุ่งๆน่ะ"
"สงสัยคงเป็นเพราะวันนี้ฉันง่วงมั้ง นายอยากทำก็ทำเถอะ" ก็เพราะเมื่อคืนฉันแทบไม่ได้นอนเลยยังไงเล่า!
"ครับ" ที่ฉันไว้ใจฮาจิเมะเพราะเขาทำผมเก่งมากอาจจะเป็นเพราะเขามีน้องสาวตั้งสามคนและเขาก็เป็นพี่ที่โตที่สุดด้วยคงจะทำผมให้น้องบ่อยด้วยมั้ง สัมผัสของฮาจิเมะเวลาทำผมให้ฉันมันเหมือนเวลาที่เนจิทำผมให้ฉันเอามากๆ...มันทำให้หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะตลอด...แต่อีกหน่อยคงจะไม่ใช่เพราะสัมผัสเหมือนเนจิแล้วล่ะ...อีกไม่นาน
"เสร็จแล้วครับ"
"ขอบใจนะ"
"เท็นเท็น ผมดีใจนะที่ให้ผมไปงานด้วยกันน่ะ"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เพราะถ้าฉันชวนลีไป หมอนั้นก็คงจะไปกับคนอื่นเเทนน่ะสิ"
"แล้วคุณอิกิชินล่ะ? ทำไมไม่ชวนเขาล่ะ" ฮาจิเมะถามฉัน
"เอ่อ...ก็เพราะ...เพราะ...เพราะเขาป่วยอะ ใช่ๆ เขาป่วยน่ะเลยไปไม่ได้" ฉันเชื่อว่าเขาต้องจับพิรุดฉันได้แน่ๆ
"หึ ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าเท็นเท็นไปเจอะไรมาบ้างแต่ผมจะคอยดูแลเท็นเท็นเอง" ฉันรู้ว่าเขากำลังสื่ออะไรแต่หัวใจของฉันกลับด้านไม่มีความรู้สึกใดๆนอกจากขอบคุณฮาจิเมะที่เป็นคนดีขนาดนี้คอยอยู่ข้างฉันเสมอซึ่งคงจะดีกว่านี้ถ้าฮาจิเมะคือ...ไม่ ฉันจะไม่คิดถึงเขาอีก! คนแบบนั้นคิดไปเขาก็ไม่ได้จะรักฉันมากขึ้นเหมือนที่ฉันคิดหรอก!
"ขะขอบใจนะ ฮาจิเมะ ฉันคงต้องไปแล้ว"
"ให้ผมไปส่งที่บ้านท่านฮินาตะมั้ยครับ?"
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันเกรงว่าจะไม่ได้ไปแล้วไว้เจอกันวันงานนะ อย่าทำให้ฉันผิดหวังที่เลือกนายเลยนะ"
"...ครับ ไม่ผิดหวังแน่นอน เจอกันครับ"
"อืม" หันลุกขึ้นจากม้านั้งและหันหลังเดินออกไปเพื่อไปหาฮินาตะ...ใช่ฉันจะไม่ผิดหวังที่เลือกฮาจิเมะแล้วทิ้งคนอย่างเนจิไป...ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น เท็นเท็น ประโยคที่ฉันคอยพูดกับตัวเองเสมอ...ทุกครั้งที่ฉันคิดถึง...เนจิ



UNICORN GLASS TAKE:

คิดถึงกันมั้ย!! ต้องขอโทษอย่างรุนแรงที่ทำให้เนจิและเท็นเท็นแตกกัน และในตอนนี้เราขอเพิ่มตัวละครขึ้นมาอีกตัวหนึ่งชื่อ ฮาจิเมะ เพื่อให้เรื่องสนุกขึ้น!! และตอนนี้ก็มาถึงตอนที่ 10 กันแล้ว มาดูกันนะว่าเท็นเท็นจะสามารถตัดใจจากเนจิได้จริงมั้ย! เพราะขนาดเพื่อนๆก็ยังเชียร์ฮาจิเมะกันเลย แล้วเนจิจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ความจริงเราปวดใจมากที่ต้องเขียนให้เนจิตบเท็นเท็น(YoY) ต้องขอโทษนะค่ะ นักอ่านทุกท่าน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ ไว้เจอกันตอนหน้าอย่าลืมคอมเม้นล๊าาาา ฝากติดตามด้วย~!

ข้อมูลของ ฮาจิเมะ เล็กๆ



ความจริงแล้ว ฮาจิเมะ คือชื่อที่เราเเต่งขึ้นมาค่ะ ซึ่งแปลว่า การเริ่มต้น
และจริงๆนี้คือฮินาตะที่วาดเป็นแบบผู้ชายค่ะ แต่ในเรื่องเราจะเเต่งว่า ฮาจิเมะเป็นผู้ชายในตะกูล ฮิวงะ ในตะกูลหลักก็แล้วกันเนอะ^^ 
ที่มีใจให้เท็นเท็น และคอยอยู่ข้างๆเท็นเท็นเสมอหลังจากที่เธอได้สูญเสียเนจิไปค่ะ

เรื่องจะเป็นยังไงต่อก็ติดตามกันด้วยน๊าาาา
เจอกันตอนหน้า 

Merry Christmas na ka!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #12 Valynin (@Valynin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 09:21
    สนุกค่ะ รอค่ะ
    #12
    0
  2. #11 Kung_Nuttakarn (@Kung_Nuttakarn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 15:21
    เชียร์ฮาจิเมะแทนล่ะ ฮ่าๆ
    #11
    0