[Fic Naruto] โลกนี้มีแค่เราสองคน NEJIxTENTEN

ตอนที่ 11 : รักมากจนได้แต่มองห่างๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ก.พ. 60

ขออนุญาตเอาเพลงนี้เข้ามาให้ฟังกันนะ 
จะฟังก็ได้ไม่ฟังก็ได้ แต่เรารู้สึกว่าเพลงนี้ค่อนข้างเข้ากับตอนนี้
คำแปลของเนื้อเพลงค่ะ

지금 내가 하는 얘기 널 아프게 할지 몰라
จีกึม เนกา ฮานึน เยกี นอล อาพึเก ฮัลจี มลลา
สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อไปนี้ ฉันไม่แน่ใจว่ามันจะทำให้เธอเจ็บปวดหรือเปล่า

아마 날 죽도록 미워하게 될꺼야
อามา นัล จุกโดรก มีวอฮาเก ดเวล-กอยา
มันอาจจะทำให้เธอเกลียดฉันตลอดชีวิตเลยก็เป็นได้

내가 예전 같지 않다던 네 말 모두 틀린 말은 아니야
เนกา เยจอน กัทจี อันดาดอน เน มัล โมดู ทึลริน มารึน อานียา
เธอบอกว่าฉันนั้นไม่เหมือนเคย แต่มันไม่จริงหรอกนะ

나도 변해버린 내가 낯 설기만해
นาโด บยอลเฮบอริน เนกา นัซ จอลกีมันเฮ
มันเปลี่ยนให้ฉันเป็นคนแปลกหน้าสำหรับตัวเองด้วยเช่นกัน

너무 착한 넌데 넌 그대로인데 오
นอมู จักฮัน นอนเด นอน คือเดโรอินเด โอ
เธอเป็นคนดี แต่ หนทางของเธอนั้น โอ

I don’t know I don’t know
I don’t know I don’t know
ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ 

내가 왜 이러는지
เนกา เว อีรอนึนจี
ทำไมฉันถึงเป็นเช่นนี้

그토록 사랑했는데 넌 여기 있는데 오
คือโทรก ซารังแฮซนึนเด นอน ยอกี อิซนึนเด โอ
เราทั้งคู่ยังคงรักกัน และเธอก็ยังอยู่ตรงนี้ แต่ โอ

I don’t know
I don’t know
ฉันไม่รู้

이제 날 찾고 싶어
อีเจ นัล ชัจโก ชิพอ
ตอนนี้ฉันต้องการจะค้นพบตัวเอง

* Baby I’m sorry 너와 있어도 난 Lonely
Baby I’m sorry นอวา อิซอโด นัน Lonely
ที่รัก ฉันขอโทษ แม้ฉันอยู่กับเธอ แต่ฉันก็ยังอ้างว้าง

사랑하긴 내가 부족한가봐 이런 못난 날 용서해
ซารังฮากิน เนกา บูจกฮันกาบวา อีรอน มซนัน นัล ยงซอเฮ
ฉันต้องขาดอะไรไปแน่ๆเมื่อฉันตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก ได้โปรถยกโทษให้คนแย่ๆอย่างฉันด้วย

I’m sorry 이게 너와 나의 Story
I’m sorry อีเก นอวา นาอึย Story
ฉันเสียใจ นี่คือเรื่องราวของเราทั้งสอง

사랑이란 내겐 과분한가봐 네 곁에 있어도
ซารังอีรัน เนเกน กวาบุนฮันกาบวา เนคยอเท อิซอโด
ฉันไม่คู่ควรกับสิ่งที่เรียกว่าความรัก แม้ว่าฉันจะยืนข้างเธอก็ตาม

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิน

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิน 

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิน 

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิน 

네가 잘못한게 아냐 내가 이상한거야
เนกา จัลมซฮันเก นายา เนกา อีซังฮันกอยา
เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ฉันต่างหากที่แปลกไป

이미 오래 전부터 난 준비 했나봐 이별을
อีมี โอเร จอนบูทอ นัน จุนบี แฮซนาบวา อีบยอรึน
ดูเหมือนว่าฉันได้เตรียมตัวมาเป็นเวลานาน สำหรับการเลิกรา

정말 잘해주고 싶었는데 하필 사랑 앞에서는 왜
จองมัล จัลแฮจูโก ชิพอนึนเด ฮาพิล ซารัง อาเพซอนึน เว
ฉันต้องการจะปฏิบัติกับเธออย่างดี ตลอดเวลานั้น ทำไมเมื่อฉันเผชิญกับความรัก

이렇게 한없이 작아지고 외로운지
อีรอเค ฮันออบชี จากาจีโก เวโรอุนจี
ฉันต้องสั่นกลัว และ อ้างว้างในท้ายที่สุด

너무 착한 넌데 넌 그대로인데 오
นอมู จักฮัน นอนเด นอน คือเดโรอินเด โอ
เธอเป็นคนดี แต่ หนทางของเธอนั้น โอ

I don’t know I don’t know
I don’t know I don’t know

ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ 

내가 왜 이러는지
เนกา เว อีรอนึนจี
ทำไมฉันถึงเป็นเช่นนี้

그토록 사랑했는데 넌 여기 있는데 오
คือโทรก ซารังแฮซนึนเด นอน ยอกี อิซนึนเด โอ
เราทั้งคู่ยังคงรักกัน และเธอก็ยังอยู่ตรงนี้ แต่ โอ

I don’t know
I don’t know

ฉันไม่รู้

이제 날 찾고 싶어
อีเจ นัล ชัจโก ชิพอ
ตอนนี้ฉันต้องการจะค้นพบตัวเอง

* Baby I’m sorry 너와 있어도 난 Lonely
Baby I’m sorry นอวา อิซอโด นัน Lonely
ที่รัก ฉันขอโทษ แม้ฉันอยู่กับเธอ แต่ฉันก็ยังอ้างว้าง

사랑하긴 내가 부족한가봐 이런 못난 날 용서해
ซารังฮากิน เนกา บูจกฮันกาบวา อีรอน มซนัน นัล ยงซอเฮ
ฉันต้องขาดอะไรไปแน่ๆเมื่อฉันตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก
ได้โปรถยกโทษให้คนแย่ๆอย่างฉันด้วย


I’m sorry 이게 너와 나의 Story
I’m sorry อีเก นอวา นาอึย Story
ฉันเสียใจ นี่คือเรื่องราวของเราทั้งสอง

사랑이란 내겐 과분한가봐 네 곁에 있어도
ซารังอีรัน เนเกน กวาบุนฮันกาบวา เนคยอเท อิซอโด
ฉันไม่คู่ควรกับสิ่งที่เรียกว่าความรัก แม้ว่าฉันจะยืนข้างเธอก็ตาม

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิน 

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิน 

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิน 

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely

ที่รัก ฉันอ้างว้างเหลือเกิ

Cuz I’m just another girl
Cuz I’m just another girl

เพราะฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

이 밤이 외로워 난 더는 견딜 수 없어 Good bye
อี บามี เวโรวอ นัน ดอนึน คยอนดีล ซู ออบซอ Good bye
คืนนี้ช่างอ้างว้างเหลือเกิน ฉันไม่สามารถทนมันอีกได้ต่อไป ลาก่อน

Cuz I’m just another girl
Cuz I’m just another girl

เพราะฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

너무나 외로워 지금 네 곁에 있어도
นอมูนา เวโรวอ จีกึม เน คยอเท อิซอโด
แม้ว่าตอนนี้ฉันจะยืนข้างเธอก็ตาม

Even though I'm by your side right now
Baby I’m so lonely
ที่รักฉันอ้างว้างเหลือเกิน

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
ที่รักฉันอ้างว้างเหลือเกิน

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
ที่รักฉันอ้างว้างเหลือเกิน

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
ที่รักฉันอ้างว้างเหลือเกิน

Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
Baby I’m so lonely lonely lonely lonely lonely
ที่รักฉันอ้างว้างเหลือเกิน


Credit : Mnet
Thai Rom : veeictory@The2NE1Hour
Eng Trans : GEE @ ygladies.com
Thai Trans : veeictory@The2NE1Hour





มาเข้าเรื่องกันเลยนะค่ะ^^

   หลังจากที่ฉันแยกตัวออกมาจากฮาจิเมะฉันก็ไม่ได้ไปหาฮินาตะต่อ มันเป็นวันที่จิตใจฉันรู้สึกกังวลไปหมด กลัวว่าเนจิจะหายไป กลัวว่าจะต้องไปเจอเนจิในอารมณ์แบบนั้นอีก กลัว กลัว แต่สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะเดินกลับไปที่บ้าน ฉันรู้ว่าถ้าเจอกับเนจิเข้าเขาอาจจะฆ่าฉันให้ตายเลยก็ได้แต่ฉันก็ยังจะเดินกลับเข้าไปอีก...ฉันเพียงแค่ต้องการเนจิคนเก่ากลับมา ไม่ใช่คนที่ตบฉันเมื่อวานนี้...แต่ลึกๆฉันก็ยังเชื่อว่าที่เขาตบฉันเพราะฉันบ้าจริงๆแถมยังไปยั่วโมโหเขาด้วย...ก็สมควรแล้วล่ะ

แอ๊ด~

"กลับมาแล้วหรอ"
"นะเนจิ...." เนจิเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน แต่ร่างกายขอฉันกลับถอยกรู่อย่างรวดเร็วแต่ดันไปติดกับกำแพง เนจิเห็นว่าฉันถอยห่างก็หยุดเดินเข้ามา
"ฉันขอโทษเมื่อวานฉัน...ไม่ตั้งใจ"
"อืม...ฉันรู้" ฉันรู้ว่านายไม่ชอบให้ฉันพูดถึงคนที่นายรักไง! เพราะฉันมันไม่มีสิทธิ์!!
"เท็นเท็นเธอควรจะเกลียดฉัน" ว่าไงนะ?
"ทำ..ไม ทำไมล่ะ เนจิ! ไหนนายบอก...ไม่สิ รักของฉันมันไม่เคยมีค่าต่อนายเลยน่ะสินะ เพราะฉันมันไม่เคยมีค่ากับนายไง!!!" ฉันพูดทั้งๆที่ร่างกายสั่นไปหมดหัวใจก็ปวดร้าวจนแทบจะขาดใจแต่ไม่มีแม้แต่น้ำตาที่ออกมา...เพราะฉันทำใจแล้ว ทำใจที่จะตัดขาดกับเนจิโดยที่จะไม่หันหลังกลับมาอีก
"...ใช่รักของเธอมันไม่เคยมีค่ากับฉันสักนิด เธอมันก็แค่ของเล่นแก้เหงาให้ฉัน" ฉันจะไม่เจ็บปวดอีก! ไม่ว่าเขาจะทำลายฉันขนาดไหน
"ฮิวงะ เนจิ คนที่ฉันแอบชอบมาโดยตลอดคงตายไปแล้วจริงๆนั้นแหละ นายมันก็แค่คนที่ชื่อ อิกิชิน คนที่แค่มาใช้ร่าง ฮิวงะ เนจิ อยู่ไปวันๆ!!!"
"เท็นเท็น!" เนจิเริ่มกำมือแน่น
"ก็ในเมื่อนายไม่ใช่คนที่ชื่อ ฮิวงะ เนจิ แล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ ก็ดี~ ในที่สุดฉันก็จะได้รู้สถานะของเราสองคน นั้นก็คือสถานะ 'เพื่อน' อ้อ แล้วก็ช่วยหลีกทางไปด้วยนะค่ะ คุณเพื่อน~^^" ฉันยิ้มให้อิกิชินอย่างเป็นมิตร ใช่เเล้ว อิกิชินก็คืออิกิชิน เนจิก็คือ 'คนที่ตายไปแล้ว'
"เธออยากให้มันเป็นแบบนี้ใช่มั้ย?!" เนจิถามฉัน
"เป็นแบบไหน? อิ-กิ-ชิน นายไม่สบายรึป่าว?" ฉันเน้นคำว่าอิกิชินสุดๆเพื่อเขาจะรู้ตัวว่าเขาเป็นใครอ่ะนะ

"หึ ได้ในเมื่อเธอต้องการ" อิกิชินยิ้มให้ฉันน่าจะเป็นที่แสร้งมากๆเลย
"ก็ดีในเมื่อนายเข้าใจแล้ว คืนนี้ฉันไม่กินข้าวเย็นนะ"
"ก็เรื่องของเธอ" และทุกอย่างก็กลายเป็นบรรยากาศ Dead Air แต่ฉันก็ไม่แคร์เลยสักนิด ก่อนจะหันหน้าเปิดขึ้นไปที่ห้อง...และปลดปล่อยความรู้สึกที่เก็บกดไว้เมื่อครู่ออกมา...ฉันทำถูกแล้วใช่มั้ย ฉันคิดถูกแล้วใช่มั้ย ฉันก็แค่อยากจะใช้ชีวิตอยู่กับเนจิ...ไม่ใช่อิกิชิน นี่มันอะไรกัน ถึงฉันจะพยายามคิดในแง่บวกขนาดไหนความจริงที่เนจิเปลี่ยนไปจนกล้าที่จะตบฉันก็ยังคงปรากฏเป็นรอยอยู่บนหน้าของฉัน ทุกอย่างยังคงปรากฎในกฎแห่งข้อความเป็นจริงความเป็นจริงที่ว่า ฉันมันเป็นแค่ของเล่นของเขา แต่ทำไมหัวใจของฉันมันกลับต่อต้านกับสมองของฉันตลอดหัวใจของฉันคอยบอกเสมอว่าในแววตาของเขาฉันยังมีตัวตนเขารักฉันเพราะแววตาที่เขามองมาลึกๆมันเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆทั้งนั้น เขาเจ็บปวดที่ตบฉัน เขาอยากจะเข้ามากอดปลอบฉันที่ทำให้ฉันต้องเสียน้ำตา...แต่สมองของฉันมันบอกเสมอว่าให้เชื่อในคำพูดของเขาสะ ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่ก็ตาม เพราะมันถึงเวลาแล้วที่ฉันจะเปิดใจให้คนใหม่ที่ดีกว่าเข้ามา....ฉันจะทำได้จริงๆหรอกับเรื่องแบบนั้น ภาพต่างๆของเนจิเริ่มกลับมาฉายใหม่ในหัวของฉันทั้งเรื่องดีๆและเรื่องที่ทำให้ฉันปวดใจก็ตามทุกๆเรื่องขอเขาที่ยังอยู่ในใจของฉันมันกำลังโยนกลับมาให้ฉันเห็นอีกรอบ...มันฉายซ้ำไปซ้ำมาจนฉันหลับไปพร้อมคลาบน้ำตาที่ฉันไม่คิดจะเช็ดออก
.
.
.
.

วันต่อมา
9:00น.

"เท็นเท็นวันนี้เธอจะไปที่ประตูทางเข้าของหมู่บ้านมั้ย?" เนจิหันมาถามฉันในขณะที่ล้างจานข้าวเช้าส่วนเขาก็เช็ดและเก็บจานให้ หลังจากคืนนั้นมาเนจิก็ทำตัวปกติกับฉันไม่มีท่าทางอะไรเลยมีแต่การแสดงออกเหมือนตอนที่เรายังเป็นเพื่อนกัน...ฉันก็ทำได้แค่พยายามทำตัวให้ปกติเพราะฉันก็ไม่ได้อยากจะไปมีเรื่องกับเขามากเท่าไร อีกอย่างเนจิก็มาขอโทษฉันเรื่องที่ทำร้ายร่างกายฉันและยังไถ่โทษทำงานบ้านให้ฉัน ไม่ให้ฉันใจอ่อนก็ดูจะใจร้ายเกินไป
"นายไปก่อนเลย ฉันสัญญากับฮินาตะไว้แล้วน่ะ...ต้องไปหาฮินาตะก่อน" ฉันเยื่อนจานใบสุดท้ายให้เนจิเช็ด
"อย่างงั้นหรอ...ฉันไปด้วยมั้ย?" เนจิว่าก่อนเก็บจานเข้าตู้ไป
"ก็ได้นะ ฉันว่าพวกเด็กๆก็คงอยากเจอนาย" ฉันเช็ดมือกับผ้าเช็ดมือข้างๆอางล้างจานแบบหลวกๆและหันไปยิ้มให้เนจิ
"ขอบใจนะ เธอไปเตรียมตัวเถอะ" เนจิยิ้มตอบให้ฉัน
.
.
.
.
.
9:20น.
"เสร็จรึยังเท็นเท็น?" เนจิที่ยืนรออยู่บ้านหน้าตะโกนเรียกฉัน ให้ตายสิจะรีบไปไหนเนี่ย! บ้านฮินาตะก็ไม่ได้อยู่ไกลเล๊ยยยย
"เสร็จแล้วน่า ไม่ต้องรีบก็ได้ นารูโตะน่ะมาถึงที่หมู่บ้านประมาณสิบเอ๊ดโมงนู่นนน"
"แล้วฉันจะรู้มั้ยล่ะ?"
"งอนหราาาา" ฉันหันไปแลบลิ้นใส่เนจิแบบน่ารักๆ
"คิดว่าน่ารักมาหรอ!"
"มากๆ!"
"หมั่นไส้ที่สุด!"
"อ๊ากกกกก" เนจิบีบแก้มฉันเข้าหากันทั้งสองข้างด้วยความหมั่นไส้สุดๆ มันเจ็บนะย่ะ!!!
"หึหึหึ"
"โอ๊ยยย ฉันเจ็บนะ! มันโดนแผลเก่า!" เนจิได้ยินประโยคหลังปุ๊บ ก็รีบเอามือออกโดยไว ให้ตายสิ!
"ขอโทษ...." เนจิเอามือมาลูบที่แก้มของฉันอย่างช้าๆ แววตาของเขามันดูอ่อนโยนมากจริงๆ
"ชังมันเถอะน่า คนเยอะเเยะอย่าทำแบบนี้เลย" แต่ฉันต้องห้ามใจตัวเองเพราะตอนนี้มีคนมากมายในตลาดทางเดินทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ทั้งวัยรุ่นเดินไปมากัน และบางคนที่สังเกตุเห็นเนจิก็จองหนักมากคงจะคิดว่าเป็นเนจิสินะ เอ๊ะ แต่นี้ก็เนจิจริงๆไง
"อืมรีบไปกันเถอะ ทำไมทุกคนต้องมองฉันด้วยล่ะ?"
"ไม่รู้จริงอะ?"
"คงงั้น"
"ก็นายเหมือนเนจิไง อิอิอิ" ฉันเพลอขำกับหน้าของเขาที่เหมือนพึ่งจะจำได้
"ฉันว่าไม่น่าใช่เหมือนแต่ใช่เลยต่างหาก" เนจิยื่นหน้ามาหาหน้าของฉัน เล่นบ้าอะไรเนี่ย
"เล่นบ่าอะไรย่ะ เอาหน้าออกไปห่างๆเลย" 
"เขินก็บอก~" เนจิพึมพัมเบาๆแต่ก็ดังพอจะให้ฉันได้ยิน
"ชิ เขินคนอย่างนายน่ะหรอ"
"ไม่มีทางหรอ?" เนจิหันมาเลิกคิ้วใส่ฉันแต่ก็มีรอยยิ้มแปะอยู่บนใบหน้า
"เขินจนไม่รู้จะเขินไปทำไมแล้ว! ตาบ้า!" ฉันหันไปชีกยิ้มให้เนจิที่ยิ้มอ่อนๆและถอนหายใจให้กับมุกเพี้ยนๆของฉัน คิดถึงจังเวลาของพวกเราที่ไม่ต้องไปแคร์ใครหน้าไหนแค่มีเราสองคนก็พอ
.
.
.
.
.
.
ณ บ้านของโคคาเงะรุ่นที่เจ็ด หรือ บ้านของนารูโตะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"มาแล้วค่ะ" เสียงสดใสของเจ้าหญิงตัวน้อยร้องขึ้นพร้อมกับประตูไม้ที่ถูกเปิดออก
"หวัดดีจ้ะ ฮิมาวาริ" ฉันย่อตัวลงให้ระดับเท่ากับฮิมาวาริและโบกมือเล็กๆให้ฮิมาวาริที่ยกยิ้มและกอดฉันอย่างแน่น เอาแบบนี้ดีกว่า ฮิมาวาริกระโดดกอดฉันเลยแหละ
"คุณพ่อจะกลับมาแล้วค่ะ!" ฮิมาวาริเอาหัวซบลงไหล่ของฉัน...น่ารักที่สุดเลย
"จ้า น้ารู้ ตื่นเต้นล่ะสิ"
"ค่ะ ฮิมาวาริน่ะ ตื่นเต้นมากๆเลย พี่โบรูโตะก็ตื่นเต้นค่ะ คุณแม่ก็ด้วย เรากำลังทำเค้กกันอยู่ค่ะ" ฮิมาวาริค่อยๆยันตัวออกจากฉันเป็นสัญญานว่าให้ฉันปล่อยฮิมาวาริกลับลงพื้นได้แล้ว
"สวัสดีค่ะ ลุงอิกิชิน^^ ลุงก็ตื่นเต้นใช่มั้ยค่ะที่คุณพ่อกำลังจะกลับมา" ฮิมาวาริพูดแล้วก็กระโดดไปมาเนจิเห็นแบบนั้นก็เลยอุ้มฮิมาวาริขึ้นมา
"อืม ลุงก็ตื่นเต้น" เนจิยิ้มให้ฮิมาวาริที่หน้าแดงนิดๆ เอ๊ะ นี่ฮิมาวาริเขินเนจิเร๊อะ!
"อ้าว! เท็นเท็น คุณอิกิชินด้วย เข้ามาก่อนสิค่ะ" ฮินาตะที่ใส่ผ้ากันเปื้อนดูเลอะแป้งนิหน่อยเพราะการทำอาหารหรือทำขนม แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ฮินาตะดูน่ารักน้อยลงเลยแต่กลับดูมีเส่น์ขึ้นด้วยซ้ำ
"นึกว่าจะไม่ได้เข้าไปแล้วน่ะเนี่ย~" ฉันพูดก่อนจะหลบทางให้เนจิที่อุ้มฮิมาวาริเข้าไปก่อนแล้วฉันถึงค่อยเดินตามเข้าไปถอดรองเท้าข้างๆเนจิ...อยากถ่ายรูปเก็บไว้จริงๆ
"ฮินาตะทำอาหารอยู่หรอ?" ฉันถามฮินาตะที่กำลังเดินกลับเข้าไปในครัวโดยมีฉันเดินตามมาติดๆส่วนเนจิก็พาฮิมาวาริไปหาโบรูโตะที่นั้งเล่นเกมอยู่ที่ห้องนั้งเล่นติดกับห้องครัว
"อ่า..ใช่ค่ะ ทำขนมน่ะก็จะทำฉลองที่นารูโตะกลับมานะค่ะ"
"ฉันก็อยากมีคนทำแบบนี้ให้บ้างจัง ( - 3-)" ฉันบ่นอุบอิบจนฮินาตะที่เห็นท่าทีของฉันยังหลุดขำออกมาเบาๆ แต่ก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาหั่นสตอเบอรี่ต่อไป
"ก็ที่นั้งอยู่ตรงนั้นยังไงล่ะค่ะ อิอิอิอิ" 
"จะบ้าหรอ~ ฮินาตะอย่าแกล้งฉันสิ! หมอนั้นน่ะถึงจะทำอาหารอร่อยแต่..." ฉันที่พึ่งล้างมือเสร็จก็เลือกที่จะมาช่วยหั่นช็อกโกแล็กให้ฮินาตะเพราะดูเป็นของที่น่าจะใช้เยอะพอสมควร
"แต่อะไรหรอค่ะ?" บางครั้งฉันก็คิดว่ารอยยิ้มของฮินาตะดูน่ากลัวชะมัด
"กะก็...หมอนั้นเป็นผู้ชายนี่ จะให้ผู้ชายทำอาหารให้ก็แปลกๆน่า...." ฉันหันกลับไปหันช็อกโกแล็ตแท่งให้เป็นชิ้นเล็กๆต่อ
"อ่า...ฉันว่าดีจะตายไปนะค่ะ มีผู้ชายมาเเทกเเคร์เราแบบนั้นน่ะ" ฮินาตะที่ยิ้มๆอยู่ตอนแรกก็หน้าเรียบไปทันที...มีอะไรรึป่าว? สงสัยคงจะงอนที่นารูโตะทำอาหารไม่เป็นสินะ นอกจากบะหมี่ถ้วยสำเร็จรูปที่แค่ใช้น้ำร้อนก็พอ...เอ๊ะ นั้นเขาเรียกว่าทำอาหารรึป่าวนะนั้น( - ^ - )?
"มีอะไรรึป่าว ฮินาตะ ทำไมถึงนิ่งไปล่ะ" ฉันหันไปมองฮินาตะ
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ จะว่าไปคุณเท็นเท็นจะไปงานปาร์ตี้ของคุณเทมาริมั้ยคะ?"
"ก็ไปนะ คืนนี้แล้วนิ"
"นารูโตะกับฉันก็จะไปค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะไปไหวรึป่าว"
"แล้วเด็กๆล่ะ ดูจะอยากอยู่กับพ่อนะนั้นน่ะ" ฉันหันไปมองเด็กๆที่วิ่งเล่นอยู่รอบๆตัวเนจิอย่างสนุกสนาน...ทุกครั้งที่เนจิอยู่กับเด็กสองคนนั้นจะยิ้มได้แบบนั้นตลอดเลยรอยยิ้มที่แสนจะอ่อนโยนแล้วเต็มไปด้วยความรักที่เราไม่จำเป็นต้องเรียกร้องหรือร้องขอจากอีกฝ่าย ฉันก็อยากจะมีมันบ้าง ถึงจะเคยได้มาบ้างแต่มันก็อาจจะเป็นแค่ของปลอมก็ได้....
"คุณเท็นเท็นค่ะ!" ฮินาตะพูดเสียงดังในระดับหนึ่งและสกิดตัวฉัน
"อะเอ๊ะ!"
"อย่าเหม่อสิค่ะ เดี๋ยวก็โดนมีดบาดหรอกค่ะ"
"ขะขอโทษมีนะ พอดีเหม่อนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่แล้วเด็กๆล่ะเธอจะไปฝากไว้ที่ใครหรอ?" ฉันหันไปถามฮินาตะที่พึ่งหั่นสตอเบอรี่เสร็จก็หันมาผสมแป้งต่อ
"ก็คงให้ไปอยู่กับคุณพ่อนะค่ะ ช่วงนี้คุณพ่อก็คงจะเหงาๆด้วยอีกอย่างฮานาบิจะได้มีเพื่อนเล่นด้วยเห็นบ่นเบื่อๆอยู่ด้วยน่ะ" 
"อ้อ ก็ดีแล้วล่ะ จะว่าไปก็ไม่เจอกับฮานาบิเลยนะ คงยุ่งสินะ"
"ก็กำลังยุ่งกับการฝึกอยู่นะค่ะ เห็นคุณพ่อบอกว่าตั้งใจกับการฝึกมากเลยค่ะ" ฮินาตะยิ้นอ่อนๆเมื่อพูดถึงน้องสาวตัวเองทุกครั้ง ก็นะคนเป็นพี่นิ เมื่อเห็นน้องสาวตัวเองมีอนาคตที่ดีก็ต้องดีใจเป็นธรรมดา
"ฮินาตะ มันจะแปลกมั้ยถ้าฉันจะบอกเธอว่าฉันคงเปิดใจให้ฮาจิเมะไม่ได้" พอฉันพูดแบบนั้นปุ๊บฮินาตะก็หยุดการกระทำไปชั่วคราวก่อนจะทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ทะทำไมหรอค่ะ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะค่ะ"
"ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้นะว่าการที่ฮาจิเมะเข้ามาในชีวิตฉันเพราะเขาชอบฉันน่ะ นั้นก็อาจจะส่วนหนึ่งแต่อีกส่วนก็เพราะเธอบอกให้เขามาหาฉันใช่มั้ย? ฮินาตะ" ฉันหันไปมองฮินาตะที่ไม่กล้ามองตาฉันด้วยซ้ำ
"คะคือ..."
"ฉันไม่ได้โกรธเธอเลยนะ แต่ฉันคงต้องขอบคุณสะมากกว่า เพราะเธอทำให้ฉันได้เพื่อนที่ดีเพิ่มมาอีกคนแถมยังทำให้ฉันรู้ว่าฉันรักเนจิมากขนาดไหน" เพราะทั้งคืนฉันไปคิดทบทวนมาแล้ว
"จะจริงหรอ...ที่คุณเท็นเท็นรู้มาตั้งนานแล้ว" ฮินาตะดูตกใจมากแต่ก็ยังคงคนส่วนผสมในหม้อให้เข้ากัน
"อื๊ม รู้มาตั้งนานแล้ว จริงๆฮาจิเมะบอกฉันน่ะ แต่เขาบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดไม่ใช่เพราะเธอขอให้เขาช่วยแต่เพราะเขาเองก็แอบมองฉันอยู่เหมือนกัน และคิดว่าจะพยายามให้ฉันชอบเขาจนถึงที่สุดแต่ถ้าเขาพยายามถึงที่สุดแล้วฉันยังไม่สามารถไปรักเขาได้เราก็เป็นกันเเค่เพื่อนกัน อะไรประมาณนี้แหละ"

"ขอโทษจริงๆนะค่ะ ที่ทำอะไรแบบนี้กับคุณเท็นเท็น อึก อึก" อ้าวตายล่ะ ฮินาตะเข้าโหมดดราม่าแล้ว!!
"ฮะฮินาตะอย่าร้องไห้สิ ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย!!" ฉันรีบวางมีดแล้วปาดน้ำตาให้ฮินาตะทันที ถ้าเนจิเห็นล่ะก็ฉันได้ตายยั่งเขียงเเน่ๆ แต่พอฉันมองไปที่ห้องนั้งเล่นก็ไม่พบเนจิหรือเด็กๆเลยสงสัยคงจะไปเล่นกันข้างนอกล่ะมั้ง
"อึก ขอโทษนะค่ะ พะเพียงแต่...อึก ฉันอยากเห็นระรอยยิ้มของทะเท็นเท็นนะค่ะ อึก อือ~~~" ไปกันใหญ่แล้วไงล่ะ
"โถ่~~ฮินาตะ อย่าร้องไห้สิ เห็นมั้ยว่าตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้ว! ดูสิๆ เห็นมั้ย ว่าฉันยิ้มอยู่(^[+++++]^)" ฉันพยายามยิ้มแบบที่กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ ให้ฮินาตะดูและดูเหมือนจะได้ผลฮินาตะกลับมายิ้มแล้ว!!! เท็นเท็นรอดตาย~~!!!!!
"อิ อิ อิ คุณเท็นเท็นก็! เอาเถอะค่ะ ตอนนี้คุณเท็นเท็นดีขึ้นตั้งเยอะแล้ว....มาทำเค้กกันต่อเถอะค่ะ ขอช็อกโกแล็ตที่คุณเท็นเท็นหั่นหน่อยค่ะ" ฮินาตะที่ปาดน้ำตาออกก็กลับมาทำเค้กต่ออย่างน่าเหลือเชื่อว่าใช่คนเดียวกัยคนที่ร้องไห้ให้ฉันอยู่ปะกี้นี้
"นี่จ้ะ" ฉันยื่นส่วนช็อกโกแล็ตที่หั่นเสร็จแล้วให้ฮินาตะ
"ขอบคุณนะค่ะ คุณเท็นเท็นไปเล่นกับเด็กๆเถอะค่ะ ตอนนี้น่าจะอยู่ที่สวนหน้าบ้านนะค่ะ" ฮินาตะพูดก่อนจะเทแป้งลงในแม่พิม
"ไม่ดีกว่าน่า ฉันอยากช่วยฮินาตะทำเค้กนิ ที่มาก็เพราะอันนี้นี่แหละ" ฉันพูดไปล้างมือไป
"ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ อย่างงั้นหรอค่ะ จะว่าไปนี่ก็ใกล้เวลาที่นารูโตะคุงจะมาแล้วนะค่ะ ไปกันเลยมั้ยค่ะ?" ฮินาตะที่พึ่งใส่เเม่พิมเข้าเตาอบไปหันมาถามฉัน
"ตอนนี้เลยหรอ? และเค้กล่ะ?"
"ไมต้องเป็นห่วงหรอกค่ะเราไปแค่แปบเดียวเองอีกอย่างฉันก็ตั้งเวลาไว้ด้วยแล้วค่ะ^^" ฮินาตะชูสองนิ้งเล็กให้ฉันไว้ใจเจ้าเตาอบ น่าไว้ใจจริงๆ(-  -) ก็ให้รู้กันไว้นะว่าถ้ามีไฟไหม้ในหมู่บ้านก็มาจากบ้านนี้แหละค่ะ!
"กะก็แล้วแต่เลย งั้นไปกันเลยเถอะ เด็กๆคงอยากจะไปแย่แล้ว!" แล้วฉันกับฮินาตะก็เดินออกไปที่หน้าบ้านเพื่อไปเรียกเนจิกับเด็กๆไปที่ประตูหน้าหมู่บ้าน
"นี่~ไปกันได้แล้ว" ฉันตะโกนไปหาทั้งสามคนที่กำลังวิ่งไล่จับกันอยู่....ไม่นึกเลยนะว่าโบรูโตะยังจะเล่นอะไรแบบนี้อยู่
"คุณเท็นเท็นค่ะ"
"มีอะไรหรอ?ฮินาตะ" ฉันหันไปมองฮินาตะที่กำลังมองไปยังทั้งสามคนที่กำลังเดินมาหาพวกเรา
"คือคุณเท็นเท็นช่วยคิดดูเรื่องของฮาจิเมะอีกรอบด้วยเถอะนะค่ะ" ฮินาตะหันมามองฉัน
"ทำไมล่ะ?"
"เพราะ..." ฮินาตะเหมือนจะพูดออกมาแต่โดนฮิมาวาริหยุดไว้ก่อน
"แม่ค่ะ! เรารีบไปกันเถอะค่ะ!!" ฮิมาวาริล็อกแขนของฮินาตะแล้วรีบเดินออกไปส่วนโบรูโตะก็ยังเดินคุยกับเนจิอยู่ คุยอะไรกันน่ะ
"นี่คุยอะไรกันอยู่หรอ?" ฉันเข้าไปเดินข้างๆโบรูโตะ
"ยุ่งน่า!" โบรูโตะพูด
"ชิ เด็กคนนี้นี่จริงๆเลยนะ!"
"ก็คุยเรื่องนารูโตะนั้นแหละ" 
"อ้อ อย่างงั้นหรอ งั้นคุยกันไปเถอะ" แล้วฉันก็เดินไปหาฮินาตะ
.
.
.
.

.
.
.
.
ณ ประตูทางเข้าหมู่บ้านโคโนะฮะ

"คนเยอะจังเลย" ฉันบ่น
"ก็ต้องเยอะอยู่แล้วล่ะค่ะ ก็มีท่านชิออนมาด้วยผู้คนก็เลยตื่นเต้นกันนะค่ะ" นั้นสินะ ท่านชิออนกำลังมา...เนจินายจะไม่ทิ้งฉันไปใช่มั้ย...ใช่มั้ย ฉันเอามือขึ้นมากุมที่อก เขาจะไม่ไปจากฉันจริงๆหรอ แต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกอยากจะเป็นบ้าขนาดนี้ ฉันไม่อยากจะสียเขาไปให้คนอื่นจริงๆ
"เฮ้~!!!!" อยู่ๆเสียงผูู้คนก็ดังขึ้นมาจนฉันตกใจแต่โชคดีที่เนจิจับมือฉันไว้ไม่ให้หลงไปกับผู้คนที่กำลังเบียดๆกันอยู่
"มะไม่เป็นไรนะ" เนจิพาฉันออกมาจากต้องที่คนเยอะๆมาอยู่ใกล้ๆฮินาตะที่อยู่ด้านหน้าสุด ก็มันแน่อยู่แล้ว ฮินาตะเป็นถึงภรรยาของโคคาเงะรุ่นที่เจ็ดเขียวนะใครจะกล้าทำร้าย
"ไม่เป็นไรขะขอบคุณนะ" มือของเนจิมันชังใหญ่แล้วก็อบอุ่น ฉันไม่อยากให้เนจิปล่อยมือฉันเลย ซึ่งเนจิก็ยังไม่ปล่อยมือถือฉันเรายังคงจับมือของกันและกันไว้ใกล้ๆ
"คุณเท็นเท็น อยู่ตรงนี้เถอะค่ะ ฉันตกใจแทบแย่นึกว่าคุณเท็นเท็นหายไปแล้ว" ฮินาจะเอามือมาทาบที่อกเชิงโล่งใจที่เห็นฉัน
"แหม~ ฮินาตะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ห่วงเด็กๆเถอะ" ฉันเเซ่วฮินาตะที่พอนึกได้ปุ๊บก็รีบจับมือเด็กทั้งสองคนไว้
"พ่อฮ่ะ!!!!!" โบรูโตะที่เห็นนารูโตะแล้วก็รีบตะโกนสุดเสียงสู้กับเสียงของคนอื่นๆ
"นั้นคุณพ่อนี่ค่ะคุณแม่ พ่อกลับมาแล้ว^^" ฮิมาวาริโบกมือไปมาให้นารูโตะที่ฉันแอบเห็นว่าเขาเองก็เองโบกมือกลับให้พวกเราแต่คงจะมาหาพวกเราไม่ได้เพราะมีท่านชิออนเดินอยู่ข้างๆพร้อมทหารอีก...
ฉันแอบหันไปมองที่เนจิ...แววตาของเขายังคงมองไปยังจุดที่คนทั้งเมืองน่าจะมองอยู่
"นั้นนารูโตะหรอ?" เนจิกระซิบที่ข้างๆหูของฉัน
"ใช่นั้นแหละ นารูโตะ โคคาเงะรุ่นที่เจ็ด!"
"หึ" เนจิหัวเราะนิดหน่อยก่อนจะกลับไปยืนปกติ...นายจะไม่พูดถึงท่านชิออนเลยหรอ...
"เนจิ...นายเห็นแล้วใช่มั้ย" ฉันไม่กล้าถามเขาไปตรงๆแต่ฉันก็ทำได้เพียงถามเขาไปแบบนั้น
"เห็นแล้ว...ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดท่านชิออนน่ะ" อยู่ๆหน้าของฉันก็เหมือนถูกแช่เอาไว้ในใบหน้าของรอยยิ้มฉันไม่สามารถจนหุบยิ้มลงได้ ฉันไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันเจ็บ...เจ็บที่อยู่ในตอนตอนนี้
.
.
.
ผ่านไป20นาที
ตอนนี้ฉันแยกกับฮินาตะและเด็กๆแล้ว ฉันกับเนจิกำลังจะเดินกลับไปที่บ้าน ฉันจะไปเจรียมตัวไปงานปาร์ตี้ของเทมาริ...อยากรู้จริงๆว่านารูโตะจะไปไหวหรอน่ะ พึ่งจะกลับมาเองไม่ใช่หรอ?

พรึ่บ!
"เอ๊ะ!" อยู่ๆก็มีหน่วยสายลับของโคคาเงะโพล่มาอยู่ตรงหน้าของฉับเนจิ
"ต้องขอโทษด้วยครับที่ทำให้ตกใจ นี่ครับคุณเท็นเท็นท่านโคคาเงะฝากมาให้ครับ" คนตรงหน้าของฉันยื่นหมวนกระดาษให้ฉันเปิดออก
"ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" ใบจดหมายบอกฉันว่า โคคาเงะรุ่นที่เจ็ดเรียกฉันไปพบอย่างกระทันหัน
"ครับ"

พรึ่บ! 
แล้วหน่วยลับของโคคาเงะก็หายไป
"เนจิ นายจะกลับก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับ พอดีท่านโคคาเงะเรียกไปพบแบบเร่งด่วนน่ะ ขอโทษทีนะ"
"อืม แล้วเจอกันนะ" ว่าแล้วฉันก็ใช้วิชานินจาตัวเบาไปที่สำนักงานของโคคาเงะทันที

ณ สำนักงานของโคคาเงะ

แอ๊ด~ปึง

"ขออนุญาตค่ะ" ในตอนที่ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของโคคาเงะก็เจอกับนารูโตะที่นั้งอยู่บนโต๊ะทำงานและมีท่านชิออนยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของนารูโตะ...ท่านชิออนงั้นหรอ
"มาแล้วก็ดี เท็นเท็น นี่ท่านชิออนนะ จำได้รึป่าว" นารูโตะบุกขึ้นมาเเนะนำท่านชิออน
"จำได้สิ ยินดีที่ได้พบท่านอีกนะค่ะ" ฉันหันไปทักทายท่านชิออน...ไม่เท็นเท็นเธอต้องไม่แสดงออกว่าเธอไม่ชอบท่านชิออน ท่านชิออนไม่ได้ทำอะไรผิดสะหน่อย
"ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะ เท็นเท็น ได้ข่าวว่าว่าเธอจะเป็นผู้คุมรอบสองของจากสอบจูนินใช่มั้ย?" ท่านชิออนหันมายิ้มให้ฉันแบบปกติ...เท็นเท็นเธอต้องใจเย็นๆ
"ใช่แล้วล่ะค่ะท่านชิออน ท่านโคคาเงะรุ่นที่เจ็ดให้มาพบมีอะไรรึป่าวค่ะ?" ฉันหันไปมองที่นารูโตะแทน
"อ้อจริงสิ ฉันอยากมอบหมายหน้าที่ให้เธอดูแลท่านชิออนได้รึป่าว แบบพาไปดูหมู่บ้านอะไรแบบนั้นน่ะ พอจะได้รึป่าวถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร"
"ดะได้สิ แต่ว่า..." ใช่แล้วสิ่งที่ฉันจะทำฉันจะให้เขาได้รู้ตัวสักที
"แต่ว่าอะไรหรอ" นารูโตะกอดอก
"คือตอนนี้ฉันมีเพื่อนที่พึ่งกลับมาที่หมู่บ้านน่ะ ฉันกำลังจะพาเขาไปดูรอบๆเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะดีรึป่าวถ้าให้ท่านชิออน..."
"เราโอเค ก็ดีเหมือนกันคนเยอะๆ" ท่านชิออนพูดทำให้ฉันหันไปมองท่านที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนและเต็มด้วยความตื่นเต้น
"ถ้าท่านชิออนไม่ว่าอะไรฉันก็โอเคล่ะนะ" นารูโตะพูดไปก็เกาท้ายทอยไป
"อย่างงั้นก็ดีค่ะ^^ แต่ว่าถ้าเป็นวันนี้คงจะไม่ได้"
"ทำไมล่ะ?" นารูโตะถามฉัน
"ก็เพราะว่าฉันต้องไปเตรียมตัวไปงานของเทมาริน่ะ ท่านโคคาเงะก็ต้องไปไม่ใช่หรอค่ะ?"
"เอ่อ..นั้นสิน่ะ นี่ฉันก็ลืมไปเลย ขอบใจมากนะเท็นเท็นที่ช่วยฉัน ไม่งั้นฮินาตะจังโกรธฉันแน่ๆ" แล้วนารูโตะก็ทำหน้าโล่งใจแบบที่...เฮ้อ ชังมันเถอะเพราะนารูโตะก็คือนารูโตะวันยังค่ำนั้นแหละ
"จ้าๆ ทำงานหนักจนลืมแบบนี้ คืนนี้ไปไว้หรอ?" ฉันมองนารูโตะแบบกังวลเล็กๆ
"ไม่ได้หรอกต่อให้ฉันจะแขนหักขาหักใกล้ตายยังไงฉันก็จะไปให้ได้! เพราะฉันจะไม่ให้ฮินาตะเสียใจอีก!"
"ก็ดีแล้วที่นายคิดแบบนั้นน่ะ อย่าลืมไปหาลูกๆนายด้วยนะ เห็นตื่นเต้นที่นายกลับมา..."
"เท็นเท็น~!!! อย่าพูดแบบนั้น ฉันอยากจะไปแทบแย่อยู่แล้ว แต่ต้องเคลียดงานให้หมดก่อน! เพราะถ้าไม่เสร็จนะ ชิกามารุ ฆ่าฉันตายแน่ๆ" นารูโตะทำท่างอแงเป็นเด็กก่อนที่เสียงประตูจะดังออก

แอ๊ด~~

"นายก็พูดเกิดไปนะ นารูโตะ แต่นายค้างงานไว้หลายสัปดาห์แล้วนิ ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ สวัสดีครับท่านชิออน หวัดดีเท็นเท็น" ชิกามารุที่เปิดประตูห้องเข้ามาก็บ่นสะแล้ว...แต่ถ้าฉันเป็นชิกามารุก็คงบ่นแบบนี้แหละ
"สวัสดีค่ะ คุณชิกามารุ"
"หวัดดี ชิกามารุ" 
"โถ่~ก็ฉันขี้เกียดนี่น่า...เอาเถอะงั้นพรุ่งนี้เธอพอจะว่างใช่มั้ยเท็นเท็น?"
"อืม ว่าง"
"งั้นเราไปกันพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะกันนะ" ท่านชิออนพูด
"ได้ค่ะ สักกี่โมงดีค่ะ"
"ประมาณ 9โมงล่ะกัน เธอจะได้สะดวกด้วย เราจะรออยู่ที่โรงแรมล่ะกัน" ท่านชิออนพูดก่อนจะเดินเข้าไปใกล้นารูโตะ
"ขอบใจนายมากนะ นารูโตะ^^ ฉันไปล่ะ!" แล้วท่านชิออนก็เดินจากห้องออกไปทันที
"ให้ตายสิ ยัยชิออนนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ" 

ป้าบ!

"โอ๊ยยย ชิกามารุจะทุบหัวฉันทำไมง่าาาาา?"
"นายไม่ควรจะเรียกท่านชิออนว่า ยัยชิออน มันเสียมารยา!" ชิกามารุเอาสันหนังสือเคาะไปที่หัวของนารูโตะ ทำให้นารูโตะลูบหัวตัวเองปอยๆ คงจะเจ็บน่าดู
"อิอิอิ พวกนายนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยน่า" ฉันที่มองการกระทำของพวกเขาอยู่ห่างๆก็หลุดขำออก
"นั้นสินะ เอาเถอะ เท็นเท็นฝากบอกฮินาตะด้วยนะ ว่าฉันจะไปงานคืนนี้แน่ๆ!" นารูโตะพูดแล้วก็วิ่งไปที่โต๊ะทำงานปั่นทันที...
"ได้เลยค่ะ ท่านโคคาเงะรุ่นที่เจ็ด งั้นฉันไปล่ะ" ฉันหันไปยิ้มให้ทั้งสองคนในห้องที่ส่งยิ้มให้ฉัน
"ไว้เจอกันคืนนี้" ชิกามารุพูดก่อนที่ฉันจะปิดประตูลง

แอ๊ด~ ปึง~

"เท็นเท็น"
"เอ๊ะ! ท่านชิออนยังไม่ได้ไปที่โรงแรมอีกหรอค่ะ?" ท่านชิออนที่ยืนพิงกำแพงพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน หันมาพูดกับฉัน
"คือเราอยากให้เธอพาไปที่ที่หนึ่งน่ะ ใช้ไม่นานหรอก"
"ที่ไหนหรอค่ะ?"
"ที่สุสานน่ะ ฉันอยากจะไปไหว้ เนจิ ฮิวงะ เนจิ เธอพอจะพาไปได้มั้ย? เราใช่เวลาไม่นานจริงๆนะ ขอร้องล่ะ!" ท่านชิออนแทบจะก้มหัวขอร้องฉันแต่ฉันห้ามไว้ก่อน
"ดะได้ค่ะ ฉันจะพาไป...." ถ้าเนจิรู้คงดีใจแย่เลยมั้ง ที่คนที่เขาชอบอยากไปหาเขาแบบนี้ หมายถึงยังคิดถึงอยู่อะไรแบบนี้
"ขอบคุณนะ" แต่ท่านชิออนก็ดูเปลี่ยนไปมากเลย ทั้งนิสัย และส่วนสูง ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น จากที่ฉันได้ยินมาจากซากุระนะน่ะ
.
.
.
.
.
ณ สุสานวีรบุตรแห่งโคโนฮะ

' ฮิวงะ เนจิ '

ทั้งๆที่ฉันไม่คิดจะกลับมาตรงนี้ด้วยซ้ำแต่เพราะผู้หญิงข้างๆฉันถึงทำให้ฉันต้องกลับมามองว่่่าเนจิตายไปแล้วทั้งๆที่เขาพึ่งจะกลับมาเอง...
"พวกนายไปรอข้างนอกก่อนนะ เท็นเท็นเธออยู่กับฉันก่อน" ท่านชิออนหันไปพูดกับบอดี้การ์ดสองคนให้รออยู่ที่หน้าทางเข้าสุสาน
"ครับ" แล้วบอดี้การ์ดก็เดินออกไปกัน ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับท่านชิออน
"เท็นเท็น ขอบใจนะที่ยอมพาฉันมา"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเต็มใจ...เนจิคงดีใจนะค่ะ ที่ท่านชิออนมาหา"
"ตอนที่ฉันรู้ว่านายเสียชีวิตน่ะ ฉันเองก็เสียใจ...เขาไม่น่าตายเลยนะ ทั้งๆที่ได้ชื่อว่าเป็นนินจาอัจฉริยะ ดูมีอนาคตด้วย...แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณที่เขาปกป้องคนสำคัญของทุกคนไว้ได้เพราะนารูโตะเป็นคนสำคัญของฉันด้วย" ที่ท่านชิออนพูดมามันฟังดูมีลับลมคมในยังไงก็ไม่รู้..หรือว่่่า
"เท็นเท็นฉัน...อึก! " อยู่ๆท่านชิออนก็นิ่งไปดวงตาก็เปลี่ยนไป..หรือว่าท่านจะเห็นภาพคำทำนายของใครบางคน!!
"ท่านชิออนค่ะ! ใจเย็นๆนะค่ะ ช่วยด้วยค่ะ!" ฉันเข้าไปประคองร่างของท่านชิออนไว้ บอดี้การ์ดที่ได้ยินเสียงขอฉันก็รีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของท่านชิออนไว้ทันที
"ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ เดี๋ยวท่านชิออนก็ฝื้นครับ...ขอตัวนะครับ"
"ฉะฉันขอไปด้วยค่ะ!" ทำไมไม่รู้อยู่ๆฉันก็จับแขนของบอดี้การ์ดไว้ พวกเขามองหน้ากันก่อนจะหันมาพูดกับฉัน
"คะครับ...ได้ครับ" 
.
.
.
.
ณ โรงแรมของหมู่บ้านโคโนฮะ
ผ่านไป10นาที

ตอนนี้ในห้องมีแค่ฉันกับท่านชิออนที่นอนหลับอยู่บนเตียงและฉันที่นั้งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆเตียง พวกบอดี้การ์ดของท่านชิออนขอตัวไปทานข้าวก่อนเพราะยังไม่ได้กินอะไรมาเลยทั้งวัน ฉันก็เลยอยู่เฝ้าท่านชิออนให้

"อึก! แฮ่กๆๆๆ ขอน้ำหน่อย!"  ฉันได้ยินแบบนั้นก็รีบรินน้ำใส่แก้วให้ท่านชิออน
"ท่านชิออน รู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างรึป่าว" ฉันถามออกไปด้วยความเป็นห่วง
"ขอบใจนะเท็นเท็น...เธอ...แต่เธอ...เธอกำลังจะ....ตาย"
"คะค่ะ? ฉันกำลังจะ?"
"ฉันก็ตั้งใจว่าจะไม่ดูเรื่องแบบนี้ให้ใครแล้วแต่อยู่ๆภาพมันก็เข้ามาในหัว...เท็นเท็น...เนจิยังไม่ตายเขายังอยู่...เขายังมีชีวิตอยู่" ...บ้าน่า ไม่จริง 
"เอ่อ ฉันว่าท่านชิออนควรพักสักหน่อยเถอะค่ะ" จะให้ท่านชิออนรู้ไม่ได้!!
"เท็นเท็น! ฉันจริงจังนะ! ฉันเห็นเธอพุ่งเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งแต่มันมืดมากแล้วจากนั้นฉันก็เห็นว่าเธอสู้อย่างสุดกำลังและสุดท้ายเธอก็ถูกมัดเอาไว้กับเสาต้นหนึ่ง เธอถูกตรึงร่างแล้วก็ถูกชีกเป็นชิ้นๆโดยที่มีเนจิมองดูเธอตายอยู่แบบนั้นแต่เขาก็ถูกจับเอาไว้เขาดูปวดร้าวและเจ็บปวดมากแต่ตาของเขาเป็นสีน้ำตาลไม่ใช่สีขาวนวนที่ฉันจำได้แต่ฉันจำเสียงของเขาได้และฉันหมั่นใจว่าคนคนนั้นคือเนจิ...เท็นเท็นเธอรู้ใช่มั้ยว่าเนจิยังไม่ตาย! เท็นเท็น!" ฉันได้แต่นั้งนิ่งๆ ทุกอย่างมันชาไปหมด นี่ฉันกำลังจะตายงั้นหรอ ทั้งๆที่พึ่งได้เจอกับเนจิทั้งๆที่กำลังจะเริ่มชีวิตใหม่ได้...ทั้งๆที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแล้วเเท้ๆ
"ฉันไม่รู้...ฉัน...อึก อึก อือ~~" น้ำตาจากดวงตาของฉันไหลออกมาไม่หยุด
"...เท็น..เท็น ฉันขอโทษนะฉันไม่น่าบอกเธอเลยจริงๆ" ท่านชิออนดึงฉันเข้าไปกอด...
"มะ..ไม่หรอกค่ะ อึก อึก ขอบคุณที่บะบอกฉัน เพราะท่านทำให้ฉัน...รู้แล้วว่าตะต้อทำยังไง...ขอตัวนะค่ะ" ฉันค่อยๆพลักตัวออกจากท่านชิออนก่อนเดินออกมาจากห้องนั้น และพอดีกับที่พวกบอดี้การ์ดของท่านชิออนกับมาพอดี ฉันรู้แล้วว่าฉันจะต้องทำยังไงกับเรื่องของฉันและเนจิ!!
.
.
.
.
.


.
.
.
.
.
18:10น.
หลังจากที่ฉันกลับมาจากโรงแรมที่ท่านชิออนพักอยู่ฉันก็พุ่งไปที่ห้องของตัวเองทันที...ฉันทำใจไม่ได้...ถึงอีกใจจะไม่เชื่อก็ตาม แต่ถ้าดวงตาของท่านชิออนรู้ว่าเนจิยังไม่ตาย งั้นก็แปลว่าการตายของฉันก็เป็นจริงสินะ....
"จะไปไหนน่ะ" เนจิที่อ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั้งเล่นปรายตามองฉัน
"ไปงานเลี้ยงน่ะ" ฉันตอบ
"ที่ไหนกับใคร?" เนจิเดินเข้ามาหาฉัน
"นายจะรู้ไปทำไม?"
"เท็นเท็น" เนจิมองฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย...เอาเถอะบอกไปก็ไม่เสียหายอะไร
"ก็เทมาริชวนไปงานปาร์ตี้ฉลองส่งท้ายปีน่ะ"
"เธอไม่บอกฉัน?"
"ก็..." ฉันไม่มีเวลา
"ฉันจะไปด้วย" เนจิพูดเสียงแข็ง
"แต่.."
"เธอจะไปกับฮาจิเมะใช่มั้ย" เนจิหันมามองหน้าฉัน
"อืมใช่" ฉันไม่กล้าสบตาของเนจิด้วยซ้ำ
"ก็นั้นสิน่ะ ฉันมันพวกนอกคอกแล้วนิ หึ" เนจิทำท่างอนเป็นเด็กๆ หึ คิดว่าน่ารักมากมั้ยเนี่ย?
"อ่ะอ่ะอ่ะ งั้นนายไปด้วยก็ได้ ฉันว่าเทมาริคงไม่ว่าอะไร ถ้างั้นก็รีบไปแต่งตัวสิย่ะ!"
"แต่ฉันไม่มีชุด" เนจิหันมามองฉันตาละห้อย
"เฮ้อ งั้นลองชุดพ่อฉันนะ ตามมาเร็ว" แล้วฉันก็เดินนำเนจิไปบนห้อง
.
.
.
.
ผ่านไป 40 นาที

"ก็ไม่แย่มากน่า" ฉันมองไปรอบๆตัวของเนจิเช็กความเรียบร้อยของชุดและคนที่สวมใส่ ซึ่งชุดสูทของพ่อฉันถือว่าพอดีกับตัวของเนจิเป็นอย่างดี โชคดีจริงๆที่ยังเก็บไว้
"ขอบใจนะ เท็นเท็น"
"ไม่เป็นไร.....นะ..เนจิ" ฉันมองหน้าเนจิ...อีกแล้วสินะที่ฉันใจอ่อนให้เขา
"เท็นเท็น....ขอบใจนะที่เรียกฉันด้วยชื่อนั้น" เนจิทำท่าเหมือนจะกอดฉันแต่เหมือนคิดอะไรบางอย่างก่อนจะกลับมายืนปกติ
"นายจะกอดฉันก็ได้นะ...ถือสะว่าเป็นกอดของเพื่อน...."
"อืม...เท็นเท็นเธอรู้มั้ยว่าวันนี้เธอสวยมาก" เนจิชมฉันในขณะที่ฉันยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา
"อิ นายก็หล่อมาก...มากสะจนฉันเกือบจะรักนายมากขึ้นไปอีก" ฉันพูดออกมาจากใจจริงฉันยังอยากให้เขารู้ว่าฉันตัดใจจากเขาไม่ได้จริงๆ
"ตกลงฉันคือใครกันแน่เท็นเท็น?" เนจิดึงฉันออกจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นมาจ้องตาฉัน
"ทะทำไมถึงถามแบบนั้น" ฉันหลบตาของเนจิ
"เดี๋ยวเธอก็เรียกฉันว่าเนจิอีกแปบก็เป็นอิกิชิน เธอรู้มั้ยว่านั้นทำให้ฉันไม่มั่นใจว่าฉันเป็นใครกันแน่ใจสายตาเธอ" สายตาของเขาดูปวดร้าวมาก...มากจริงๆ ฉันยกมือมาขึ้นมาจับมือของเนจิทั้งสองข้างที่ไหล่ทั้งสองฝั่งของไหล่ฉันและค่อยๆดึงมันออกมาจับไว้ตรงระดับหน้าท้องของเราสองคน
"นายก็น่าจะรู้ดีนิ เนจิ ว่าถ้าเราอยู่ด้วยกันสองคนนายคือเนจิแต่ถ้ามีคนอื่นนายคืออิกิชินเพื่อไม่ให้นายต้องกลับไป กลับไปอยู่คนเดียวแบบนั้นอีกไง...และฉันก็ไม่อยากจะเสียนายไปอีกแล้ว...เพราะฉันรักนาย รักมาก รักจนตัดใจไม่ลง" ฉันรู้ว่ามันผิดที่จะพูดอะไรแบบนี้ออกไปในช่วงเวลาที่ฉันพยายามจะตัดใจจากเขา แต่ฉันทำไม่ได้จริงๆ และไหนๆฉันก็จะตายแล้วก็ขอให้ฉันได้รักจนถึงวินาทีสุดท้ายเถอะ

"ฉันก็รัก..." ฉันเอานิ้วชี้มือขวาขึ้นมาเตะปากของเนจิให้เขาหยุดพูด
"อย่าเลยเนจิ อย่าพูดคำนั้นออกมา ถ้านายยังไม่มั่นใจ ขอร้องล่ะอย่าทำให้ความหวังฉัน จนกว่านายจะมั่นใจ"
"ฉันขอโทษ..."
"นายไม่ต้องขอโทษฉันหรอก...ไม่ใช่ความผิดของนายละหน่อย เอาเป็นว่าฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้ จะรอจนกว่าจะหมดลมหายใจถึงนายจะไม่มาก็ตาม...จะรอนายและให้พระจันทร์ที่นายเคยบอกเป็นพยาน"
ฉันมองเนจิแบบไม่ลดละฉันอยากให้เขาเห็นถึงความจริงใจของฉันจริงๆ ถึงแม้ฉันจะกลายเป็นของตายในสายตาเขาฉันก็ยอม ขอแค่ฉันได้รักเขาเพราะเมื่อคืนภาพต่างๆที่ฉายย้อนกลับมาทำให้ฉันรู้ว่าฉันให้ความรักกับเขามากว่าความเกลียดในจิตใจ
"ขอบคุณจริงๆเท็นเท็น..." เนจิดึงฉันเข้าไปกอดอย่างแน่น
"ถ้ายังไม่แย่ใจก็อย่าให้ความหวังกันสิ๊~!" ฉันพยายามดันตัวออกจากเนจิแต่ดูเหมือนยิ่งทำเขาก็ยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม
"ขออยู่แบบนี้สักพักได้มั้ย" เมื่อได้ยินแบบนั้นฉันก็กอดตอบเนจิ...กอดที่อบอุ่นแบบนี้...ฉันจะหาได้จากที่ไหนอีกเนี่ย...
"เนจินายรู้มั้ยว่าที่นารูโตะเรียกฉันไปวันนี้เพราะอะไร"
"เพราะอะไร?" เนจิยังคงกอดฉันอยู่
"นายอย่าปล่อยอ้อมกอดอันนี้ไปได้มั้ยช่วยฟังให้จบเถอะนะ" ฉันกอดตอบเนจิและเอาหน้าซุกลงไปที่อกกว้างของเขา
"ได้สิ..."
"นารูโตะให้ฉันพาท่านชิออนไปทั่วหมู่บ้านพรุ่งนี้...นายจะไปด้วยก็ได้นะ"
"ขอบใจนะเท็นเท็นที่ยอมทำให้ฉันขนาดนี้"
"ที่ฉันทำให้นายขนาดนี้ก็เพราะ...ฉันรักนายไง!" เพราะฉันรักนายและอยากให้นายไปเจอกับคนที่ดีกว่าคนที่จะใช้ชีวิตไปกับนายได้...และคนคนนั้นก็ไม่ใช่ฉันที่กำลังจะตาย ฉันเลือกที่จะไม่บอกเขาในเรื่องที่ท่านชิออนทำนายให้ฉัน...จะไม่บอกเด็ดขาด
"ขอบใจนะเท็นเท็น"
"อืม...ฉันเต็มใจที่จะทำ" แล้วพวกเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก...นอกจากรับไออุ่นและฟังเสียงหัวใจที่เต้นดังเป็นจังหวะจากอีกฝ่าย...ฉันรักนายนะเนจิ...รักมากๆด้วย!



UNICORN GLASS TAKE:
ในที่สุดท่านชิออนก็ปรากฏตัวพร้อมกับความทุกษ์ของเท็นเท็น!!! กว่าจะเสร็จสูบพลังชีวิตเราไปมากเลย รีดเตอร์พอจะเข้าใจกันใช่มั้ยคะ? เพราะบางทีเราก็เบลอๆอยู่บางอ่านๆก็คงจะมีคำผิดบางแต่เราจะพยายามแก้ให้นะค่ะ บอกมาได้เลยนะ^^ ขอบคุณสำหรับการติดตามมากๆนะค่ะ(^0^)// ตอนหน้าก็เตรียมตัวเจอกับกลุ่มเพื่อนๆของทั้งสองคนกันนะค่ะ สำหรับตอนนี้เราขอไปเพิ่มพลังชีวิตก่อนนน เจอกันตอนหน้าค่ะ(><)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #14 Valynin (@Valynin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 14:39
    สนุกมากกกกก
    #14
    0
  2. #13 NTK_K (@Kung_Nuttakarn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 15:05
    เท็นเท็นจะตายหรอ ม่ายยยย
    #13
    0