[Fic Naruto] ShikaTema It ain't my Fauit! มันไม่ใช่ความผิดฉันนะ!

ตอนที่ 7 : อดีตของกาอาระ[Part 1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ม.ค. 60

ณ ห้าง M-D-E

เช้านี้ฉันนัดกับชิโฮะที่ ห้าง M-D-E เพราะฮันและคุณชิคาคุมีความเห็นตรงกันว่าชิโฮะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูน่าสนใจกว่าเกิดไปหาชิกามารุด้วยสภาพเด็กเนิร์ดๆ แว่นหนาๆแบบนั้นไปหาชิกามารุละก็มีหวังโดนเมินก่อนจะได้ทักกันอีก! ตอนนี้ฉันก็นั้งรอชิโฮะอยู่ที่ร้านกาเฟชั้นสามของตัวห้างพร้อมกับจิบกาเฟไปพลางๆ

"สวัสดีค่ะ...แฮ่กๆ ใช่คะคุณเทมาริรึป่าวค่ะ? แฮ่กๆ ดิฉันชื่อ ชะชิโฮะคะค่ะ!!" ในที่สุดชิโฮะก็เสด็จมาสักที แถมแค่ฉันมองหน้าชิโฮะก็รู้สึกไม่ถูกชะตาแล้วด้วย...แต่ทำยังไงได้ล่ะ ภารกิจก็ภารกิจฉันจะต้องทน
"คะใช่ค่ะ ยินดีที่ได้พบนะค่ะ คุณชิโฮะ" ฉันวางแก้วกาเฟลงแล้วลุกขึ้นไปประจันหน้ากับคนตรงหน้าที่เอาแต่หอบ แฮ่กๆ
"เรียกชิโฮะเฉยๆก็ได้ค่ะ ขอโทษที่ต้องทำให้รอนะค่ะ" ชิโฮะว่าก่อนก้มหัวลงขอโทษฉัน
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จริงๆฉันเองก็พึ่งมาถึงน่ะ" ฉันยิ้มแบบฝืนๆให้คนตรงหน้าที่ยิ้มกว้างให้ฉัน พึ่งมาถึงเมื่อ 45นาทีที่แล้วอะน่ะ ไม่ได้นานเล๊ยยย
"แล้วแผนการวันนี้ล่ะค่ะ" ชิโฮะถามฉัน

ซึ่งดูจากการแต่งตัวของชิโฮะแล้วฉันต้องขอพูดเลยว่าไม่รอด! อย่างแรกทรงผมก็เป็นสีเหลืองออกขุ่นๆดูยุ่งๆเหมือนไม่ได้หวีผม หน้าก็มีแว่นหนาเต๊อะบังเกือบทั้งหน้า ริมฝีปากก็ดูได้รูปอยู่แต่มันกลับมีสีซีดจนออกสีม่วงๆเลยด้วยซ้ำ! ทั้งเสื้อเเขนยาวดูหนายังกับผ้ากำมะหยี่แถมสีก็เป็นสีเหลืองอ๋อยๆแถมยัยนี่ยังจะติดกระดุมทุกเม็ดตั้งแต่เม็ดแรกยันเม็ดสุดท้ายและยังมีลายลูกไม้สีเขียวอยู่ที่ขอบเสื้อ อี้! ฉันไม่เข้าใจรสนิยมของยัยนี่เลย ฉันไม่มีวันทำใจใส่เสื้อแบบนี้ได้หรอก ฉันยอมตายสะยังจะดีกว่าที่ต้องมาใส่เสื้อแบบนี้ โอเค งั้นมาต่อที่กระโปรงคลุมเท้าของยัยนี่กันบ้าง กระโปรงที่ยาวจนเกือบจะคลุมเท้าไปด้วยและยังเป็นสีสีชมพูดจะเข้มก็ไม่เข้มจะอ่อนก็ไม่อ่อนแต่ที่แน่ๆคือมันดูเก่าเอามากๆน่าจะเอาของพวกคุณย่าคุณยายมาใส่อะน่ะ ส่วนรองเท้านี่คืออะไร? ฉันเกิดมายังไม่เคยพบไม่เคยเจอรองเ้าแบบนี้เลย เป็นรองเท้าหนังสีทองดูขุ่นๆเพราะน่าจะผ่านการใช้มาหลายครั้งแล้วและข้างล้างของตัวหนังสีทองก็เป็นไม้คล้ายๆส้นสูงเตี้ยๆรองอยู่ด้านล้างของรองเท้าซึ่งไม้นั้นก็ดูดำมากเหมือนไม่เคยทำความสะอาดเลยซักนิด ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย~!!

"อืมก็ดีค่ะ วันนี้ฉันจะพาเธอไปร้านเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยไปซื้อรองเท้าจากนั้นก็ไปร้านเสริมสวยแล้วไปร้านแว่นปิดท้ายของวันคือไปที่บ้านของเธอไปดัดนิสัยของเธอ ก็เท่านี้แหละวันนี้" 
"ยะเยอะดีนะค่ะ..งั้นเราไปกันเลยมั้ยคะ?" หึ เพื่อจะเปลี่ยนแปลงคนอย่างเธอนี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำย่ะ! แล้วฉันกับชิโฮะก็เดินออกจากร้านกาเฟไปยังร้านเสื้อผ้าที่แรกของวันนี้


ร้านเสื้อผ้า &Woman

"ฉันว่าชุดนี้มันดูโป๊ไปนะค่ะ" ชิโฮะหันมาทำสีหน้ากังวลใส่ฉัน ซึ่งสำหรับฉันมันก็ไม่เห็นจะโป๊ตรงไหนเลยก็แค่กางเกงขาสั้นมีรอยขาดนิดหน่อยกับเสื้อแขนกุดสีขาวนี้หรอโป๊?
"งั้นลองดูตัวนี้สิ" ฉันยื่นเสื้อยืดสีชมพูอ่อนมีช่องวงรีที่ยาวตั้งแต่เอวไปถึงเกือบสุดขอบของชุดทั้งสองข้างกับกางเกงขายาวที่มีรอยขาดๆเป็นจุดๆซึ่งโชว์ผิวข้างในกางเกงสียีนปกติ
"อะเอ่อ...คือฉันว่ามันดู...โชว์ไปนะค่ะ" หืม!! ยัยนี้!อะไรก็โป๊อะไรก็โชว์อยู่นั้นแหละ!
"นิ ฉันจะพูดตรงๆน่ะ เธอคิดว่าการแต่งตัวของเธอมันสวยตรงไหน?" ฉันกอดอกถามคนตรงหน้าแบบเซ็งๆ

"อะเอ่อ...มันกะก็เรียบร้อยดีค่ะ...แล้วก็ไม่โป๊ด้วย...แถมยังดูดีด้วยค่ะ" ดูดีบ้านทวดแกสิย่ะ!!
"แล้วยังไงต่อ มีแค่นี้หรอ?" ฉันขมวดคิ้วใส่ชิโฮะ..ก็มันน่ารำคาญนิที่ต้องมาฟังยัยนี่พูดเอาแต่พูดตะกุกตะกะอยู่ได้แถมไอท่าทางบิดไปบิดมานี้คืออะไร!!
"อะเอ่อ..แล้วก็ยังไม่ดูน่าเกลียดด้วยค่ะ..บะแบบว่าไม่โชว์เนื้อนังจนมากไปนะค่ะ" ไม่โชว์เนื้อนังมากไปของเธอคือคลุมทั้งตัวของฉันย่ะ!
"พอล่ะ ไม่ต้องพูดล่ะ ในมุมมองการแต่งตัวของเธอมันออกจะ...ไม่โอเคเท่าไร"
"ยังไงค่ะ?" ชิโฮะเอียงหัวเล็กน้อย นี้หล่อนไม่เข้าใจจริงๆใช่มั้ย!
"งั้นฉันจะพูดตรงๆนะ การแต่งตัวของเธอมันดูไม่ได้เรื่องเเม้เเต่นิดเดียวเธอคิดว่าเธอจะแต่งตัวแบบนี้ไปหาว่าที่คู่หมั่นงั้นหรอ? เธอคิดว่าผู้ชายที่ไหนเขาจะชอบผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้กันทั้งเสื้อที่หนาจนฉันดูแล้วยังร้อนแทนเธอ กระโปรงที่เธอใส่อยู่ก็ยาวสะจนฉันยังรำคาญแทนสีของทั้งเสื้อแล้วก็ประโปรงของเธอก็ไม่ได้ดูมีความเข้ากันแม้แต่นิดเดียว....รองเท้านั้นก็ด้วยฉันว่าถ้าเธอทิ้งมันไปได้กฌทิ้งมันไปเถอะ...ส่วนเรื่องหน้ากับผมของเธอฉันขอไม่พูดล่ะกันไม่งั้นอีกยาว แต่ผลสรุปคือ...สภาพการแต่งตัวของเธอในตอนนี้คือไม่รอด!!"
"งะงะงั้นระหรอค่ะ...อึก! มันยะเเย่ขนาดนะนั้นเลยระหรอค่ะ อึก อึก" เอาแล้วไงพูดแค่นี้ก็ร้องไห้สะเเหละ...นายโชคดีจริงๆที่ได้ภรรยาแบบนี้ในอนาคตน่ะชิกามารุ
"อย่าร้องไห้ได้มั้ย?" ตอนนี้คนทั้งร้านกำลังจับจ้องมาที่ฉันและชิโฮะที่เอาแต่ยืนตัวสั่นร้องไห้อย่างกับเด็กๆ เฮ้อให้ได้แบบนี้สิ!
"ขะขอโทษนะค่ะ อึก"
"เอาล่ะ อย่างแรกที่เธอควรรู้คือไม่มีผู้ชายที่ไหนโดยฉะเพราะผู้ชายอย่างนารา ชิกามารุ ที่ชอบผู้หญิงขี้แยแบบเธอหรอกน่ะ เพราะมันน่ารำคาญสำหรับคนพวกนั้น"
"อึก...อึก...ค่ะ ขอโทษค่ะ" พอชิโฮะได้ยินที่ฉันพึ่งพูดไปก็รีบปาดน้ำตาแล้วพยายามยิ้มให้ฉัน

"อืมดีแล้วที่เข้าใจเพราะฉันไม่ใช่คนที่พูดปลอบคนเท่าไรฉันมีแต่จะพูดให้เธอคิดละนะ เอาละเลิกบ่นแล้วไปลองชุดสะ เปลี่ยนชุดแล้วออกมาให้ฉันดูด้วย" ฉันว่าแล้วก็ชี้นิ้วไปที่ห้องแต่งตัวข้างในสุดของตัวร้าน ชิโฮะเพียงแต่พยักหน้าแล้วเดินไปทันที

"โหดไปนะ อะนี่ กาเฟ เอาไปดื่มสะสิ" เอ๊ะ? กาอาระงั้นหรอ? ฉันรับแก้วกาเฟจากมือของกาอาระมาดื่ม...อร่อยดีแหะ
"ก็ฉันไม่ชอบยัยนั้นนิ แล้วทำไมถึงมาโพล่อยู่นี่ล่ะ" ฉันหันไปถามกาอาระที่กำลังจิบกาเฟอยู่แล้วเขาก็ค่อยๆลดระดับของแก้วกาเฟลงถึงหันมาพูดกับฉันต่อ
"ก็แค่อยากมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง...ยัยนั้นดูรสนิยมแย่กว่าที่ผมจำได้" กาอาระพูดก่อนจะยกแก้วกาเฟดื่มอีกครั้ง...จำได้งั้นหรอ?
"นายรู้จักยัยนั้นมาก่อนหรอ?"
"อืมก็เคยเห็นที่สถาบันล่ะนะ ยัยนั่นแก่กว่าผมสองปีแต่เด็กกว่าพี่หนึ่งปี" กาอาระดูจะจำทุกคนในสถาบันได้หมดเลยแหะ(-_-)!
"งั้นหรอ...น่าแปลกนะที่คนจากสถาบันBWจะมีคนแบบนี้อยู่ด้วย..."
"หึ ตั้งใจทำภารกิจไปเถอะ"
"รู้แล้วละน่า~~น่ารำคาญจริง" ฉันกอดอกเบะปากใส่กาอาระ ซึ่งดูเหมือนจะเรียกรอยยิ้มอ่อนๆบนใบหน้าของเขาได้
"ให้อยู่เป็นเพื่อนมั้ย?"
"ก็ดีนะ เพื่อฉันสติแตกจะได้มีนายช่วยฉันไว้ไม่ให้ไปฆ่ายัยนั่นทิ้ง!" 
"พี่ของผมนี่โหดดีจริงๆ"
"ไม่งั้นจะได้เป็นว่าที่หัวหน้าหรอย่ะ!"
"ครับๆ" แล้วพวกเราก็ดื่มกาเฟในแก้วต่อ


แอ๊ด~

"สะเสร็จแล้วค่ะ เป็นยังไงบ้างหรอ...เอ๊ะ!!" ชิโฮะที่เปิดผ้าม่านห้องแต่งตัวออกมาก็หน้าแดงแปร๊ดเอาแต่ยืนตัวเเข็งต่อหน้าฉันกับกาอาระ...เขินน้องชายฉันงั้นหรอ? เหอะ ไร้เดียงสาสะจริงๆ
"หมุนตัวสิ" ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆชิโฮะแล้วมองไปรอบๆ
"....เป็นยังไงบ้างค่ะ(.////.)"
"ก็ดีนะ นายว่าไงกาอาระ" ฉันหันไปถามกาอาระที่ดื่มกาเฟอยู่พอกาอาระได้ยินฉันก็ปรายตามามองชิโฮะที่ตอนนี้หน้าแดงขึ้นยิ่งกว่าเดิมและนางก็พยายามดึงกางเกงขาสั้นให้ลงมาด้วยความเขินอาย
"...ก็ดีกว่าชุดก่อนหน้านี้" กาอาระพูดจบก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่น เขาคงจะหมายถึงไอชุดปกคลุมเนื้อนังอะไรนั้นสินะ
"ชิโฮะจริงๆผิวเธอก็ดูดีนะพอใส่ชุดแบบนี้ทำให้เธอดูดีขึ้นมานิดหน่อยแล้วล่ะ..แต่ปัญหาส่วนใหญ่มันอยู่บนช่วงหัวของเธอหมดเลย แต่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเรามาลองเสื้อกันก่อน อะทีนี้เอานี้ไปลอง" ฉันยื่นชุดตัวที่สองกับสามและสี่ให้ชิโฮะไปลอง
"คะค่ะ รอสักครู่นะค่ะ" 


ครืน~~

"ดูเหมือนชิโฮะจะเขินนายนะ กาอาระ" ฉันหันไปพิงกำแพงข้างๆกาอาระแล้วยิ้มขำๆใสกาอาระที่เก็บมือถือแล้วหันมามองหน้าฉันแบบหงุดหงิดเล็กๆ
"หรอยัยนั่นอะน่ะ?"
"ก็ดูสิหน้าแดงแปร๊ดดด ตอนเห็นนายน่ะ แถมยังบิดตัวไปมาอีก นายนี่เส่น์แรงไม่เปลี่ยนเล๊ย"
"อิจฉาว่างั้น?" กาอาระหันมายิ้มเยาะใส่ฉันจนฉันต้องหันหน้าไปทางอ่ื่น ก็แหม><รอยยิ้มพิศาดฉันสุดๆเลยนิ! รอยยิ้มอ่อนๆของกาอาระผสมรอยยิ้มแบบเจ้าเล่น์นิดๆของกาอาระคือใช่อ๊าาาา!!>///<

"คะใครเขาจะไปอิจฉาคนอย่างนายกันย่ะ! ฉันน่ะสวย เก่ง ฉลาด เส่น์แรง เอาง่ายๆคือเฟอร์เฟ็กที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ย่ะ!" 
"หึ งั้นหรอ...ก็อาจจะ.."
"นายหมายความว่าไง? อาจจะนี้คือใช่ถูกมั้ย?(*o*)"
"คงงั้น" นายชักจะกวนอวัยวะเบื้องล่างสะเเล้วนะกาอาระ(-*-)!
"นายนี่ไม่เคยจะเห็นด้วยกับฉันเลยนะ ฉันเป็น..."
"สะเสร็จแล้วค่ะ!!" ชิโฮะที่อยู่ๆก็พุ่งของห้องเปลี่ยนชุดออกมายืนข้างหน้าฉันกับอาการะ
"อะอ่า...ก็ใช้ได้นิงั้นเอางี้เดี๋ยวฉันจะสอนเธอเลือกเสื้อผ้าล่ะกัน...นายก็นั้งรอไปก่อนนะกาอาระ"
"อืม"
แล้วฉันก็พาชิโฮะไปดูและเลือกเสื้อผ้าในร้านที่มีถึงสี่ชั้นด้วยกัน.....และในที่สุดเราก็จ่ายตังค์ของส่วนเสื้อผ้าเสร็จและก็ส่วนของรองเท้าด้วยเอาเป็นว่าฉันตัดให้มาถึงไปร้านเสริมสวยเลยล่ะกันเพราะส่วนของรองเท้าก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมาก

"ยินดีต้อนรับค่ะ" มีพนักงานสาวคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับพวกฉันและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
"ช่วยพาผู้หญิงคนนี้ไปทำผมแล้วก็แต่งหน้าให้ด้วยนะค่ะ เอาให้ดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้ก็พอแล้วค่ะ เดี๋ยวกลับมาจ่ายตังค์ค่ะ"
"ค่ะได้เลยค่ะ เราใช้เวลาทั้งหมดประมาณ2ชั่วโมงนะค่ะ ไม่ทราบว่าจะให้ทำเล็บให้ด้วยมั้ยค่ะ? ถ้าทำเล้บด้วยก็ประมาณ 2 ชั่วโมง 30 นาที ค่ะ"
"ก็ดี ทำให้หมดทั้งตัวเลยค่ะ ชิโฮะเธอสายตาเท่าไร?" ฉันถามชิโฮะก่อนที่นางจะเดินตามพนักงานเข้าไปในร้าน
"เอ่อ..ข้างขวาสั้น740 ข้างขวาสั้น830 นะค่ะ" สั้นไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย
"อืมเดี๋ยวฉันไปซื้อคอนแท็กเลนส์ก่อนนะ เธอก็อยู่ดีๆล่ะ" แล้วฉันก็ดึงแขนกาอาระออกมากับฉัน


ณ ร้านแว่นแห่งหนึ่งในตัวห้าง

"เอ่อพี่ค่ะขอ คอนเเท็กเลนส์ข้างขวาสั้น640 ข้างขวาสั้น730ด้วยนะค่ะ"
"ได้ครับ รอสักครู่นะครับ" แล้วลุงพนักงานก็เดินเข้าไปในห้องเก็บของหรืออะไรสักอย่างปล่อยให้ฉันยืนอยู่กับกาอาระสองคนหน้าเคาว์เตอร์
"พี่..."
"หืม?"
"ทำไม...นารา ชิคาคุถึงอยากให้ชิโฮะแต่งกับชิกามารุด้วยล่ะ?"
"ก็เท่าที่ฉันรู้ก็นางชิโฮะเป็นลูกสาวของตะกูลที่โด่งดังเรื่องโรงพยาบาลมากแถมยังมีโรงพยาบาลหลายสาขาทั่วโลกด้วย...ก็คงจะไม่แปลกที่คุณชิคาคุจะอยากให้ทั้งสองตะกูลนี้ร่วมมือกัน"
"ผมสงสารนารา ชิกามารุนะ แล้วก็คนที่ชื่อ ยามานากะ อิโนะ"
"ทำไงได้ล่ะ ถึงจะรักกันแต่ก็คงอยู่ได้ไม่นานหรอก เพื่อตะกูลก็ต้องทำใจ"
"แต่สองคนนั้นเขารักกันจริงๆไม่ใช่หรอ?"
"ฉันก็รู้แต่...แต่ก็ช่วยไม่ได้นิ อยากจะรักกันแต่ไม่หัดดูฐานะที่เป็นอยู่กันบ้างเลย"
"นั้นสินะ...รักแต่ไม่ดูฐานะที่เป็นอยู่ก็คง...เป็นไปไม่ได้"
"เอ่อ...กาอาระ คือฉันไม่ได้จะ.."
"ไม่เป็นไร..." ให้ตายเถอะ ฉันลืมไปเลยว่ากาอาระก็มีปัญหา 'ความรัก' แบบชิกามารุกับอิโนะ ก็ไม่ใช่ว่าจะเหมือนกันเด๊ะแต่..ก็แค่คล้ายๆกัน
"โทษทีนะ"ฉันเอ่ยให้กาอาระที่ไม่แม้แต่จะมองฉันด้วยซ้ำ
"..."
กาอาระไม่ได้ตอบอะไรฉันอีกเลยเอาแต่ยืนกอดอกเงียบๆพิงหลังไปกับตัวเคาว์เตอร์ ส่วนฉันก็คุยกับลุงพนักงานที่เอาคอนแท็กเลนส์มาให้ฉัน...อ่า ไม่น่าพูดแบบนั้นเลยจริงๆถ้าฉันไม่พูดแบบนั้นออกมากาอาระก็คงจะไม่ยืนซึมแบบนี้หรอก ถ้าฉันห้ามเขาไว้ก็คงจะดีเขาคงไม่ต้องมากลายเป็นแบบนี้หรอก...ถ้าฉันห้ามไม่ให้เขาคบกันก็ดี...ฉันมันเป็นพี่สาวที่แย่จริงๆ
.
.
.
.
.
.
Gaara Take:




เมื่อ 8 ปี ก่อน

ห้อง ปี2/1 Fromroom 


"เห้ยๆ กาอาระว่าไง~" เสียงของซาโซริเพื่อนสนิทของผมเดินเข้ามาทักทายผมที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ด้วยท่าทางสบายใจเหมือนทุกวัน
"ว่าไง" แล้วผมก็หันกลับไปอ่านหนังสือต่อ ก็มันใกล้ถึงจุดที่จะเฉลยทุกอย่างของเรื่องแล้ว! จะให้ผมมาเสียเวลากับคนข้างๆก็คงจะใช่?
"นี่~ กาอาระอย่าเห็นหนังสือสำคัญกว่าฉันสิ ฉันเพื่อนนายนะ! มีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วย! เด็ดมากๆ ฟังหน่อยๆ วางหนังสือลงเถอะนะกาอาระ จง~วาง~หนัง~สือ~ลง~" เฮ้อ สุดท้ายผมก็ค่อยๆปิดหนังสือลงแล้วหันไปมองซาโซริด้วยความเบื่อหนาย
"เย่! ยอมหันมาคุยด้วยแล้วใช่มั้ย!"
"อืม...เล่ามาสิ"
"คือนายพอจะว่างมั้ยอะ ศุกร์นี้!" 
"ว่าง"
"คือฉันอยากชวนนายไปที่ผับ P-BW อะ ไปด้วยกันป่ะ พวกนารูโตะอะไรพวกนี้ก็ไปนะเว้ย! สนป่าว~!!"
"ไอซาสึเกะไปรึป่าว?"
"ก็เห็นบอกว่ามี นารูโตะ ซาอิ ชิกามารุ โจจิ ซาสึ.."
"ไม่ไป"
"อะไรเนี่ย~! ไปเถอะนะๆๆ"
"ถ้าไอซาสึเกะไปฉันไม่ไป"
"โถ่~~ แต่มีนารูโตะไปนะ ไปเถอะๆๆๆ ถือสะว่าไปเป็นเพื่อนฉันเถ๊อะะะะ" ซาโซริเเทบจะยกมือไหว้ผมแต่ต้องหยุดไปก่อนเพราะมีผู้มาใหม่มาเยือน
"หวัดดีจ้า กาอาระ นี่ซาโซริฉันทำข้าวกล่องมาให้อ่ะ" ซึ่งเธอคนนั้นก็คือ..
"ขอบใจนะซากุระ^^" เธอก็คือ ฮารุโนะ ซากุระ แฟนของซาโซริ และ เป็นแฟนลับๆของผม..ใช่คุณอ่านไม่ผิดหรอก 

ผมกับซากุระเราแอบคบกันแบบลับๆ 

"ระ...กาอาระ!" หืม?
"ห้ะ? มีอะไร?" ผมหันไปมองร่างบางที่มีจุดเด่นเป็นผมสีชมพูคล้ายดอกซากุระตามชื่อของเธอ
"นายเหม่ออะไรหรอ?" เธอหันมาขมวดคิ้วกับผม ซึ่งพอผมหันไปมองที่ข้างๆก็พบว่าซาโซริหายไปแล้ว
"ป่าวนิ แค่ง่วง"
"เอ่อ...กาอาระ เย็นนี้นายว่างมั้ย.." 
"เจอกันที่โรงยิมแล้วกันที่เดิม"
"เย่! ขอบใจนะ วันนี้ฉันมีเรียนคาบบ่ายอะแต่ตอนเย็นว่างงั้นเจอกันนะ กาอาระ..."
"อืมเจอกัน" ผมยกมือข้างหนึ่งให้เธอก่อนที่เธอจะเอามือเปะที่บ่าของผม หันหลังเดินออกไปจากห้องเพราะซากุระอยู่ห้อง2 เอาล่ะมาต่อหนังสือของผมกันดีกว่า..

"เฮ้ๆ! กาอาระ~" ให้ตายสิผมยังไม่ทันจะเตะหนังสือพวกบ้านี้ก็มากันอีกแล้ว(-*-)
"มีอะไร นารูโตะ?"
"คืนวันศุกร์ไปกับพวกฉันเถอะนะๆ"
"ซาโซริไปบอกนายสินะว่าฉันจะไม่ไปน่ะ"
"ช่ายยยยย(-  -)(_ _)(-  -)(_ _)(-  -)(_ _)" นารูโตะพยักหน้ารั่วๆใส่ผม ก่อนซาโซริจะเดินตามมาข้างหลัง
"โทษทีว่ะ แต่ถ้านายไม่ไปด้วยคงจะไม่ได้"
"ไปเถอะนะ กาอาระ" โอ๊ยยย จะตื้อไปไหนเนี่ย!
"เออๆ ไปก็ไป"
"เย่~!" เพื่อนตัวป่วนของผมทั้งสองตัวกอดคอกันหัวเราะอย่างมีความสุขที่ได้ชัยชนะ(?)ในครั้งนี้
"เดี๋ยว! ไปทำไม?" ผมรีบถามก่อนเพราะหลายครั้งที่พวกมันบังคับผมไปเพื่อไปหาสาวๆในผับและแน่นอนพอกลับหอปุ๊บพี่สาวผใก็บ่นไม่หยุดบ่นหูผมชาข้ามวันอ่ะ!

"กะก็...ไปปาร์ตี้แบบผู้ชายงายยยย ใช่มะนารูโตะ" ผมจิกตาไปที่นารูโตะยืนตัวแข็งแล้วค่อยๆอ้าปากกออก
"ชะชะใช่แล้ว! เพื่อนเอ้ย~ ไปปาร์ตี้แบบผู้ชายไงแบบกินเหล้าให้เมากันเฉยๆ...งั้นตรูไปล่ะ!"
"อ้าวเห้ย? ให้ตาสิไอบ้านารูโตะนี้มึงนี้จริงๆเล๊ยยย ตกลงนายยอมไปแล้วนะศุกร์นี้"
"เออก็ไปแล้วไง หรืออยากให้ไม่ไป?"
"มะไมเลยครับท่าน! ไปด้วยกันเถอะครับ แล้ววันนี้ท่านจะไปกินดังโงะเป็นเพื่อนกระผมมั้ยครับ?" 
"อย่างแรกหยุดพูดว่าท่านกับกระผมสะ อย่างที่สองวันนี้ตอนเย็นฉันมีนัด"
"กับซากุระใช่มั้ย"
"อืม"
"เฮ้อ นายว่าจะดีมั้ยถ้าฉันเลิกกับยัยนั่น"
"ทำไมล่ะ"
"ยัยนั่นเหมือนกำลังนอกใจฉัน" ใจเย็นๆไว้ กาอาระ ซาโซริยังไม่รู้เรื่องที่นายแอบคบกัยซากุระ แล้วเรื่องของนายกับซากุระก็เป็นเรื่องลับที่ไม่มีใครรู้ทันนั้น!
"ไว้เดี๋ยวกูคุยกับซากุระวันนี้ให้เอง ว่าซากุระมีรึป่าว แต่ฉันว่าซากุระนอกใจนายก็ไม่เห็นแปลก"
"ทำไมว่ะ?"
"ก็ดูแต่ละสิ่งที่นายมอบให้ซากุระสิ ทั้งไปยุ่งกับหญิงอื่น จูบกับหญิงอื่น ไปนอนกับผู้หยญิงอื่น"
"พอ พอ พอเลยมึง กูเป็นผู้ชายที่ทำไปแบบนั้นเพื่อทำให้ยัยนั้นเข้าใจว่ารักฉันมากขนาดไหนถ้าทนไม่ได้ก็เลิกกันปไสิฉันไม่สนอยู่แล้ว"
"หึ ขอให้จริงเถอะว่านายโอเคถ้ายัยนั่นของเลิกกับนาย...เออๆเดี๋ยวไปคุยให้"
"หึ ขอบใจมากวะมึง ทำยังก็ได้ให้ยัยนั่น ฮารุโนะ ซากุระ ยอมมีแต่ฉันคนเดียว มึงนี้โครตเพื่อนแท้อะ" ซาโซริเอาแขนมาพาดบนไหล่ของผม...ไอบ้าซาโซริ
"เออๆ" หึ ทำยังไงก็ได้แค่ให้ ฮารุโนะ ซากุระ มีแต่นายคนเดียว...ได้!
.
.
.
.
.
.
.
.
ตอนเย็น
14:20น.

"เเฮ่กๆๆๆ ขอโทษที่มาสายนะ แฮ่กๆๆ กาอาระ นายมารอนานมั้ย?" ซากุระที่กำลังหอบไม่เป็นจังหวะค่อยๆเดินมาหาผมจนผมต้องรีบเดินเข้าไปประคองเธอมานั้งที่เก้าอี้บนดาดฟ้าของโรงยิมที่มองขึ้นไปจะเห็นฉลามพึ่งว่ายผ่านไป4 - 5ตัว ก็สถาบันอยู่ใต้มหาสุทรนิทำไงได้

"ไม่นานหรอก.." ก็แค่ 1ชั่วโมง กับอีก 20 นาทีเอง
"ขอโทษทีให้รอนานนะจ้ะ The Mask กาอาระ my love"
"หึ มาสะช้าแบบนี้ต้องโดนลงโทษ! The Mask ซากุระ"
"ว๊าย! อิอิอิ ซักอยากรู้แล้วสิว่านายจะทำยังไง" ซากุระมองผมด้วยสายตาเย้ายวน ผมดึงซากุระเข้ามาในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะประกบริมฝีปากไปกับริมฝีปากบางและนุ่มพร้อมสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากเล็กเพื่อหาความหวานในนั้นซึ่งแน่นอนว่าอีกฝ่ายก็ก็ตอบรับผม สิ่งที่ผมชอบเวลาที่จูบกับซากุระคือทุกครั้งที่เราจูบกันเธอจะทำเหมือนเป็นจูบแรกของพวกเราทั้งใบหน้าที่แดงก่ำ ลมหายใจที่ไม่เป็นจังหวะเหมือนหายใจไม่ทันหรือกำลังจะขาดอากาศ ริมฝีปากนุ่มน่ากัด แขนที่ต้องจิกบ่าผมไหวไม่ให้ตัวเองล้มไปขาที่หมดเรียวแรงแทบจะยืนไม่ไหวจนผมต้องโค้งตัวลงไปมือข้างหนึ่งที่ประคองหัวของซากุระเอาไว้ให้จูบได้ถนัดขึ้นพร้อมกับเบียดริมฝีปากให้หนักขึ้น แขนอีกข้างก็กอดตัวของเธอให้ชิดกับตัวของผมจนไม่มีพื้นที่ให้อากาศได้ผ่าน......พอผมพอใจกับการริมรสความหวานจากปากของซากุระแล้วผมก็ถอนริมฝีปากจากเธอ ให้เธอได้หายใจเอาอากาศเข้าปอดบาง

"หึ ยังเหมือนเดิมเลยนะ ซากุระ"
"อะไรเหมือนเดิมย่ะ!"
"เวลาจูบเธอไง...ทำยังกับเป็นจูบแรก"
"อะอะไอบ้า!!!"

พรึ่บ!

"หึ เสร็จฉัน!"
"สะเสร็จบ้าอะไรของนาย!"
"หึหึหึ มาให้กอดสะดีๆ"
"ไอบ้า! หยุดนะ!"
"นี่ซากุระ ฉันให้" ผมที่กอดซากุระจากด้สนหลังยื่นกล่องสีชมพูให้ซากุระขนาดกล่องก็พอจะเดาได้ว่าต้องเป็นของชิ้นเล็กๆ
"อะไรอ่ะ?" ซากุระรับมันมาจากมือของผมแล้วเขย่าไปมา
"เกะดูสิ"
"อ่าเค.......กะกาอาระ...นาย"

"สร้อยเงินพร้อมจี้แก้วรูปแอปเปิ้ลสีชมพูอมแดงอ่อนเป็นสร้อยที่มีแค่อันเดียวเองนะซากุระ ฉันออกแบบให้เธอเลยนะ"
"แล้วทำไมถึงเป็นเป็นจี้รูปแอปเปิ้ลที่ถูกกัดไปคำหนึ่งล่ะแถมทำไมถึงต้องเป็นสีชมพูด้วยมันควรจะเป็นสีแดงไม่ก็สีเขียวสิ?"
"หึ เธอคิดว่าฉันจะออกแบบให้มันเป็นแค่แอปเปิ๊ลที่ถูดกัดไปคำเดียวเนี่ยนะ?"
"กะก็บอกสิ๊!" ซากุระดันตัวออกจากผมแล้วชู่สร้อยให้อยู่ให้ระดับหน้าของผม

"อ่ะอ่ะ ดูนะถ้าเธอดูที่รอบวงของจี้ตั้งแต่รอยที่ถูกกัดแต่มันดูเรียบและมีมุมด้วยตั้งแต่ตรงนี้จนถึงสุดของมุมบนของรอบกัดด้านบนก็จะเป็นตัว G  แล้วที่ใบไม้ของแอปเปิ๊ลก็มีรูปทรงที่บิดไปก็จะดูคล้ายกับตัว S และที่ตัวแอปเปิ้ลก็เป็นแก้วสีชมพูที่มีแค่ส่วนบนที่เป็นสีไล่ระดับของสีลงมาเป็นสีใสสทำให้เห็นว่าข้างในมีดอกซากุระอยู่ถึงมันจะเล็กมากก็เถอะ พอเข้าใจแล้วรึยัง?"
"เอ่อ...G S แอปเปิ๊ล ดอกซากุระ ไม่อะฉันไม่เข้าใจ" ทำไมแฟน(ลับๆ) ของผมถึงได้โง่แบบนี้เนี่ย!!

"เฮ้อ อืมๆ เดี๋ยวอธิบายก็ได้! G S แอปเปิ๊ล แล้วก็ ซากุระ หมายถึง Gaara secrets is Sakura ส่วนแอปเปิ๊ลก็เพราะเป็นสิ่งแรกที่เธอชอบทำตัวให้เหมือน"

"หมายความว่าไง?"
"สโนว์ไวน์ไง กับ พระราชินีที่อยากสวยจนต้องเอาแอปเปิ๊ลไปให้สโนว์ไวน์เพื่อที่จะได้ให้ตัวเองสวยที่สุดไง"
"นินายหาว่าฉันเป็นคนแบบนั้นหรอ!!"
"ป่าววว ก็เธอชอบให้ฉันชมเธอว่าเธอสวยที่สุดอย่างนู้นอย่างนี้แล้วก็ตรงกับเรื่องสโนวไวน์พอดีอีกอย่างฉันก็ชอบกิยแอปเปิ๊ลด้วย!"
"ไม่เห็นจะเข้าใจเล๊ยยย ไอบ้า!"
"โอ๊ยๆ นี่อุสาออกแบบจี้ให้เลยนะไมชอบหรอ? ถ้าไม่ชอบจะได้เอาไปทิ้ง"

"อ่ะๆๆ ไม่ๆ ขอบคุณนะกาอาระ^^ นายเป็นแฟนที่ดีที่สุดของฉันเลยนะ" ซากุระพูดก่อนจะหมอบอ้อมกอดให้ผมด้วยแขนอันบอบบางของเธอ
"แล้วตัวจริงล่ะ ไม่กลัวจะได้ยินได้หรอ" ผมกอดตอบเธอก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับผมแล้วทำหน้าตาน่าจับกดจูบสุดๆ
"ก็...อย่าให้ได้ยินสิ...ที่รัก"
"หึ รับทราบครับ The Mask ซากุระ"
"จะดีมากถ้านายเลิกเรียกฉันด้วยนานสกุลนั้น"
"แล้วไม่ใช่รึไง" ตอนนี้หน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ เพราะผมอยากจะจูบผู้หญิงตรงหน้าสุดๆในตอนนี้

"ก็จริงนะ เราคบกันในฐานะ The Mask  ไม่ใช่ในฐานะ The real งั้น...คนที่ชื่อ อากาซึนะ โนะ ซาโซริ ก็เป็นแฟนของฉันจริงๆนะแต่ก็แค่กับคนที่ชื่อ ฮารุโนะ ซากุระ ในฐานะ The real ไม่ใช่ The mask เพราะในฐานะ The Mask ซากุระ ฉันมีแค่นายนะ The mask กาอาระ อย่าไปมีคนอื่นละ ส่วน ซาบคุโนะ กาอาระ คนนั้นก็ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีของ ซาโซริต่อไปนะ เพราะตอนนี้ฉันอยากอยู่แบบ The Mask มากกว่า....นายก็ด้วยจริงมั้ย?"
"ทีหลังไม่ต้องพูดให้เปลืองน้ำลายแบบนี้หรอ..."ผมกำลังจะก้มลงไปประทับริมฝีปากของซากุระแต่เธอดันเขานิ้วเรียวยาวมาเตะที่ปากผมสะก่อน
"ต่อให้พูดมากหรือพูดน้อยยังไง เดี๋ยวน้ำลายทุกหยดของฉันก็จะเป็นของนายอยู่ดี"
"หึ ฉันจูบเก่งกว่าสินะ"
"อิ อาจจะ ทำให้ฉันรู้สึกสิ"
"เธอคงอยากได้มากกว่าจูบสินะ"
"ไอบ้า! รอแต่งงานกันก่อนสิย่ะ!"
"คร้าบ~ว่าที่คุณเมียของผม"
"นิ! ใครเป็นว่าที่เมียนายกัน ดูใช่คำสิกาอา...อุ๊บ! อื๊มมม! อื๊มมมม!!!" สุดท้ายผมก็ขี้เกียดจะมานั้งฟังเสียงของซากุระและบดเบียบริมฝีปากของผมเข้าไปหาเธอเหมือนจะดูดกลืนเธอเข้าไปทั้งตัวแต่ก็ไม่ลืมที่จะผ่อนแรงลงให้คนในอ้อมกอดมีเวลาหายใจ
.
.
.
.
ณ หอ A
ชั้น 6 ห้อง 604

แอ๊ด~

"ทำไมกลับดึกล่ะกาอาระ" พี่สาวขี้บ่นของผมกำลังจิบไวน์อ่านนิติยสารไปพลางๆหันมาพูดกับผม
"ทำงานน่ะ" ผมพูดไปพลางดึงเน็กไทออกจากคอแล้วถอดเสื้อเชิ้ดออกเหลือเพียงแค่เสื้อกล้ามสีขาว ทำไมผมจะถอดไม่ได้ล่ะก็ตรงหน้าผมเป็นพี่สาวผมนิ?
"ทำงาน...โอ้...งั้นหรอทำงานแต่มีรอบเล็บผู้หญิงที่คอเนี่ยนะ ทำงานอะไรล่ะเนี่ยห้ะ? เดี๋ยวนี้จะเดินตามรอบคันคุโร่รึไง?" เทมาริวางแก้วไวน์กับนิติยสารลงบนโต๊ะแล้วเดินมาหาผมเอามือยกขึ้นมาลูบที่คอของผม
"ป่าวสักหน่อย..." ผมดึงมือของพี่ออก
"บอกพี่มา คิดว่าพี่ไม่รู้รึไง ว่านายเป็นพวก The Mask น่ะ"
"พี่รู้?"
"ทำไมจะไม่รู้...พวก The mask น่ะแค่มองหน้าฉันก็รู้หมดแหละ"
"หึ ลืมไปเลยเนอะว่าพี่ผมเป็นเป็นพวก The real ตัวแม่"
"แหม ฉันก็มี The Mask เหมือนนั้นแหละน่า แค่เอาออกมาใช้ไม่บ่อย แต่นายน่ะสิเดี๋ยวนี้ชักบ่อยแล้วน่ะ ผู้หญิงคนเดิมอีกแล้วหรอ? แฟนกันหรอ? ใครอ่ะ?"พี่ผมนี้สุดยอดสุดๆสามาถรรู้ได้ทุกอย่าง แถมยังจะถามนู้นนี้อีก
"เฮ้อ ผมไม่เคยปิดความลับกับพี่ได้จริงๆนะ"
"ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งมากหรอกย่ะ! แค่อยากให้ระวังตัวไว้ เพราะถ้าจะไปยุ่งกับแฟนเพื่อน โดยฉะเพราะคนอย่าง ซาโซริ ดูท่าจะไม่ง่ายนะจ้ะ น้องชาย"
"นี้พี่ก็รู้หรอ?"
"น้ำหอมเดิมกลิ่นผู้หญิงทุกวันที่ติดเสื้อมา อีกอย่างกลิ่นนี้นะก็ติดอยู่กับเสื้อของซาโซริด้วยทำไมฉันจะจำไม่ได้ล่ะ"
"นี่พี่เป็นหมาหรอกหร๊อะ(-*-)"
"ปาก!! นั้นปากหรอย่ะ!! ฉันก็แค่ความจำดีก็เท่านั้นแหละย่ะ!" น่าเชื่อจริงๆ
"พี่อย่าใครล่ะ ผมไม่อย่าไปมีเรื่องกับใครแล้วผมก็ชอบที่มันเป็นแบบนี้"
"ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าการมีคนรักแบบแฟนน่ะเป็นยังไงแต่อย่าทำอะไรบ้าๆโง่ๆล่ะกัน"
"ครับ พี่สาว"
"ฉันเชื่อว่านายจะไม่คิดผิด"
"เหมือนเรื่องแม่อะน่ะ"
"บะบ้าหรอ! เรื่องของเเม่เป็นอุบัติเหตุไม่ใช่ความผิดนายสักหน่อย..ฉะฉันไปนอนล่ะ นายก็รีบพักผ่อนล่ะ"
"อืม"

เเละทุกอย่างก็ผ่านไปประมาณนี้มีพี่สาวที่รู้ไปสะทุกอย่างแต่ก็ต้องแบกรับทุกอย่างไว้เช่นกัน วันๆผมก็แค่เรียนๆในสิ่งที่สถาบันให้เรียนมีเพื่อนพาไปเที่ยว มีสังคม มีแฟนที่แอบคบกันไม่ให้ใครรู้เป็นรสชาติความตื่นเต้นของชีสิต ยังไงชีวิตผมก็ดูธรรมดา...แต่แล้ววันหนึ่ง...ทุกอย่างก็เปลี่ยนพวกเราสามคนไปทั้งสามคน
.
.
.
วันที่ 16 กุมภาพัน ปี20xx
ณ ประเทศญี่ปุ่น
ณ สนามกีฬา ในโตเกียว

วันนี้ผมมาหาซากุระถึงญี่ปุ่น จริงๆผมแอบมาหาเธอ และเราก็นัดกันมาเจอที่นี้
_
"กาอาระ><"
"ว่าไง ซากุระ อ้วนขึ้นนะ" ซากุระรีบวิ่งเข้ามาหาผมแล้วทุบตีผมอย่างกับแรงช้างสาน
"อ๊ากก ตาบ้า! น่าเกลียดที่สุดมาทักว่าฉันอ้วนน่ะ!"
"โอ๊ยๆๆ เจ็บนะ นี่ไม่เจอกันตั้งนาน เจอกันก็ใช้กำลังกันเลยรึไง?"
"ก็ดูที่ปากนายพูดสิ! ฉันไม่ชอบ"
"แต่เธอชอบรสปากฉันใช่มั้ยล่ะ" เพียงแค่ผมพูดแค่นั้นก็เรียกหน้าแดงๆของคนตรงหน้าได้สบายๆเพียงแต่เธอชอบพยายามกลบเลือนว่าไม่ได้เขิน
"...ไม่ย่ะ! รสข่ม จะตาย"
"ปากดีจริงนะ อย่าโดนใช่มั้ย!"
"มาสิ"
"ครับ"
และผมค่อยๆก้มหน้าลงไปเพื่อประกบกับริมฝีปากนุ่มที่รอผมอยู่แต่ผมก็ต้องหยุดไปและพลักร่างบางออกไปอย่างเร็วเมื่อมีผู้มาเยือนใหม่

แอ๊ด~ พรึ่บ!

"ซากุระเธอขึ้นมาทำอะไรที่ดาดฟ้า....กาอาระ?" ชิบหายแล้วไง อยู่ๆ ซาโซริก็เปิดประตูดาดฟ้าพอเห็นผมกับซากุระก็เริ่มทำหน้าสงสัย
"ซาโซริ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน^^ นายมาทำอะไรที่ญี่ปุ่นหรอ..." ซากุระที่งงเป็นไก่ตาแตกพยายามทำตัวปกติ
"มาทำอะไรกันสองคนบนนี้..." ซาโซริไม่ตอบซากุระแต่มองผมด้วยสายตาเรียบๆแต่ข้างในแถบจะระเบิดออก
"คะคือ.." ซากุระทำท่ากลืนไม่เข้า คายไม่ออกแล้วมองมาที่ผม...
"อ้อ แค่มาคุยกัน" ผมตอบ
"จริงหรอซากุระ?"
"อะอื๊ม แน่นอนสิ"
"อะอืม...งั้นหรอ ไปกันเถอะซากุระ" ซาโซริ โอวเอวซากุระแน่นมาเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของกับผม....เย็นไว้กาอาระ...นั้นเพื่อนมึงน่ะ
"ดะเดี๋ยว! ซาโซริ" ซากุระดันตัวออกจากซาโซริทำเอาผมกับซาโซริงงแต่ก็ได้แต่ยืนดูว่าซากุระจะทำอะไร
"มีอะไรหรอซากุระ?"
"กาอาระ..." ซากุระมองมาที่ผม...ผมพอจะรู้ว่าเธอหมายความว่าใหบอกความจริงได้แล้ว
"มีอะไรงั้นหรอทั้งสองคน?" ซาโซริมองผมสลับกับซากุระที่เดินมาจับมือผมไว้...ทำอะไรไม่ถามกันบางเลยนะซากุระ
"เราสองคนคบกัน"
"เอ่อ เดี๋ยวนะ...ฉันว่าฉันคงจะหูฟาด นายว่าไงกาอาระ"
"ซาโซริ....ฉันขอโทษนะ แต่ฉันไม่ได้รักนายแล้ว...ฉันรักอยู่กับกาอาระ..."
"แอบคบกันสินะ" ซาโซริแสยะยิ้ม
"อะอืม" ซากุระตอบแต่ก็ได้แต่ก้มหน้ากอดแขนผมไว้
"นานเท่าไรแล้ว"
"นายไม่จำเป็นต้องรู้" ผมตอบเสียงเรียบ
"..."
"ได้! หึ กูแม่งเป็นตัวตลกของพวกมึงตั้งแต่เมื่อไรว่ะ"
"ไม่เลยนะ ซาโซรินายไม่เคย.."
"หุบปาก!"
"อึก!"
"ซาโซริ กูหวังว่ามึงจะยกโทษให้พี่ชายมึงได้นะ" 
"พี่ชาย? กูไม่มีพี่ชายโว้ย!"
"หึ นายเป็นคนของตะกูล ซาบาคุโนะ เราเป็นแฝดกัน แค่ฉันออกมาก่อน...โทษทีวะที่บอกช้าไป ยังก็ยกโทษให้พี่ชายคนนี้ด้วย" ผมพูดแค่นั้นก็จับมือซากุระเดินออกมาให้เร็วที่สุด แล้วทิ้งให้ซาโซริสติแตกอยู่คนเดียวบนดาดฟ้า ผมรู้ว่าที่มันไม่เข้ามาต่อยผมเพราะมันยังเห็นผมเป็นเพื่อน และยังรักซากุระอยู่ รวมไปถึงสิ่งที่ผมพึ่งพูดออกไป

"นายหมายความยังไง ซาโซริเนี่ยนะเป็นฝาแฝดนาย?" ซากุระทำท่างง
"ฉันเองก็พึ่งรู้..."
.
.
.
.







ย้อนไปเมื่อ 1 เดือนที่แล้ว
ณ ประเทศรัชเซีย
บ้านของกาอาระ


"ท่านเรียกผมมามีอะไรครับ"
"มีเรื่องที่ฉันต้องบอกนาย...จริงๆควรจะบอกมตั้งนานแล้ว"
"ถ้าเป็นเรื่อของท่านแม่..."
"ไม่ใช่"
"..."
"นายเป็นอะไรกับคนที่ชื่อ ซาโซริ"
"...เพื่อน.."
"หึ....เพื่อนหรอ กับคนนั้นนะน่ะ"
"ทำไมครับ"
"รู้รึป่าวว่าซาโซริมาจากตะกูลไหน"
"ไม่ทราบครับ เราตกลงกันว่าจะไม่พูดเรื่องนี้"
"งั้นก็จำไว้...ซาโซริเป็นคนจากตะกูล กาอาซึนะ โนะ" ว่าไงนะ?
"......ยังไง"
"นี่แกไม่เคยสงสัยสีผมของมันเลยรึไง"
"...." จริงๆตอนแรกผมก็สงสัยแต่แค่คิดว่าคงจะบังเอิญที่มีสีผมคล้ายกัน
"ในวันที่แกเกิด...แกมีน้องชาย อีกคน..."
"แล้วทำไมถึงไปอยู่ตะกูลที่เป็นศัตรูกับเรา"
"หลังจากที่แม่ของแกตายไปได้ไม่กี่สัปดาห์...ซาโซริก็หายตัวไป"
"ยังไง"
"มีสายลับของตะกูลอากาซึนะ โนะ แฝงตัวเข้ามาให้ตะกูลของเราจริงๆแล้วเขาต้องการตัวของนาย แต่สายลับคนนั้นเจอซาโซริก่อนและคิดว่าเป็นคนเดียวกัน...และตอนนั้นฉันเข้าไปเจอพอมันเลยเอาตัวซาโซริไปและฉันก็ตามสายลับนั้นไปแต่มันหายไปก่อน...กว่าฉันจะตามหาซาโซริเจออีกครั้งเขาก็กลายไปเป็นคนของตะกูลนั้นแบบที่กู้ไม่กลับแล้วไม่น่าเชื่อว่าพวกแกจะมาเป็นเพื่อนกันได้"

"ถ้าซาโซริเป็นพี่น้องของผมจริงๆแล้วทำไม พวกพี่ไม่เคยพูดถึงเลย"
"หึ ไปตามมันมาสิฉันจะเล่าทุกอย่างให่พวกนายทั้งสองคนเอง."
"ครับ"
"อ้อไม่ต้องตามเทมาริมานะ เรื่องนี้จะให้เทมาริรู้ไม่ได้เด็ดขาด"
"ครับ"ผมได้แต่เดินออกมาพร้อมปมในใจที่มีมากกมาย...นี้มันเรื่องอะไรกัน ทั้งเรื่องของแม่ที่พ่อโทษผมเสมอว่าแม่ตายเพราะผมเกิดมา ไหนจะเรื่องของซาโซริที่อยู่ๆก็กลายมาเป็นน้องชายฝาแฝดของผมเฉย...งั้นอย่างนี้ก็แปลว่าผมกำลังแอบคบกับแฟนของน้องชายตัวเองเนี่ยนะ? หึ ชักน่าสนุกแล้วสิ...ชีวิตของผมนี้มันลึกลับใช้ได้

แอ๊ด~

"คันคุโร่ พ่อเรียกไปคุยด้วย"
"ตอนนี้?"คันคุโร่ที่กำลังเกมหันมามองหน้าผมก่อนจหันกลับไปเล่นต่อ
"อืม"
"เหอออ ให้ได้อย่างนี้สิว่ะ เออๆ เดี๋ยวตามไป ที่ห้องประชุมหรอ?"
"ห้องพ่อ"
"ห้ะ? แปลกเหอะ เออๆ เดี๋ยวตามไป"

ปึง

ผมเดินออกจากตรงประตูของห้องคันคุโร่ ผมรู้ว่าคันคุโร่ก็เป็นพี่ผมอีกคนแต่ผมสนิทก็คันคุโร่มากเลยไม่จำเป็นจะต้องเรียกพี่กันแล้วแต่จริงพี่เทมาริพวกเราก็สนิทด้วยแต่ผมค่อนข้างเกิดห่างจากพี่เทมาริเลยต้องเรียกพี่และด้วยความที่พี่เขาโตกว่าผมเขาก็มักจะต้องไปทำภารกิจข้างนอกตามลำพังน้อยครั้งที่จะมีพวกผมไปด้วย...แต่พวกเราสามคนก็รักกันจริงๆแบบพี่น้องกัน....แต่ซาโซรินี่สิ....เขาเป็นพี่น้องกับผมจริงๆหรอ....ไม่มีทาง

"กาอาระรอด้วย"
"ช้า"
"เหอะ แล้วพ่อเรียกเราไปทำไมอะ เเล้วเจ๊เทมาริอะ"
"พ่อบอกว่าจะบอกพี่เอง ส่วนพี่เทมาริพ่อบอกว่าบอกไม่ได้" โชคดีที่วันนี้พี่เทมาริออกไปทำภารกิจข้างนอกเลยไม่อยู่บ้าน
"งั้นหรอ...."


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"
"มาแล้วครับ"
"พ่อเรียกมามีอะไรหรอครับ" คันคุโร่เดินไปนั้งที่โซฟาตรงข้ามพ่อที่นั้งกอดอกรอพวกผมอยู่ซึ่งผมก็ไปนั้งข้างๆคันคุโร่ที่เอาแต่ยิ้มให้พ่อแบบที่ไม่มีความกลัวพ่อแม้แต่นิด...ซึ่งต่างกับผมที่มีแต่หน้าบึ้งให้พ่อเพราะตลอดมาผมเกลียดพ่อตัวเอง....และสิ่งที่พ่อกำลังจะพูดก็อาจจะทำให้ผมไม่ลังเลที่จะเนี่ยวไกลใส่พ่อ
"เอาตั้งแต่เเรกเลยล่ะกัน....ในวันที่แม่ของพวกแกคลอดกาอาระออกมา...กาอาระมีคู่แฝด"
"ห้ะ? แล้วทำไม.."
"ช่วยฟังฉันให้จบก่อนได้มั้ย!" พ่อปรายตาดุใส่คันคุโร่ ซึ่งคันคุโร่ก็เงียบไปทันที
"เหอ....กาอาระมีคู่แฝดชื่อซาโซริ และในตอนนั้นแมีของพวกแกยังไม่ตายแต่เเม่ของพวกแแกตานเพราะ....."พ่อก้มหน้าลงไปเล็กน้อยเมื่อยากที่จะพูด
"เพราะใคร?" ผมเร่งผมที่เงียบไป
"เพราะ...เพราะพี่สาวของพวกเเกนั้นแหละ"
"ยังไงกันครับ? แล้วถ้าเเม่ตายเพราะเจ๊เทมาริแล้วทำไมพ่อถึงพูดมาตลอดว่าแม่ตายเพราะกาอาระ...แล้วฝาแฝดของกาอาระนี้หมายความว่ายังไงกัน?" คันคุโร่ที่สบโอกาศถามก็ถามรั่วทันทีซึ่งก็ดีผมจะได้ไม่ต้องพูดอะไรมาก

"วันที่แม่ของพวกแกตายคือวันที่ตะกูล กาอาซึนะ โนะ แอบลอบเข้ามาจะลักพาตัวกาอาระไปเพราะทางนั้นคิดว่าเราไปลักพาตัวลูกชายเขามา ทั้งๆที่ กาอาระ กับ ซาโซริ เป็นคนของตะกูล ซาบาคุโนะ จริงๆ ฉันพยายามพิสูจน์กับตะกูลนั้นแล้วว่ากาอาระเป็นคนของตะกูล ซาบาคุโนะ จริงๆแต่พวกมันไม่เชื่อ  มันจะให้พวกเรายกกาอาระให้พวกมันท่าเดียวและบอกว่าถ้าไม่มอบกาอาระให้พวกมันก็จะมาเอาตัวกาอาระไป ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่ยอมทำ...และส่งพวกแกทั้งสี่คนรวมถึงแม่ของเเกไปอยู่ที่บ้านตากอากาศที่อยู่ไกลออกไปและคิดว่าจะปลอดภัย ...แต่ไม่เลยพวกมันตามไปเจอพวกแกฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฉันรู้อีกทีก็เจอว่าเเม่ของพวกแกตายแล้วและซาโซริก็หายไปมีแค่เทมาริที่ไปนอนโรงพยาบาล เพราะช็อกกับการที่เห็นแม่ตัวเองตายต่อหน้าต่อตา ส่วนคันคุโร่กับกาอาระพวกแกก็เด็กเกินไปที่จะจำอะไรได้....พอเทมาริฝื้นขึ้นมาจากการช็อกจนสลบเธอก็จำอะไรไม่ได้เลย เธอจำได้แต่เรื่องที่จะเกิดก่อนหน้าจะไปบ้านพักตากอากาศ...ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยก็เเล้วกันที่มาบอกพวกนายช้าแบบนี้....แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของพวกแกที่เสียชีวิตลงวันนั้นที่บ้านพักตากอากาศ...มีแค่เทมาริที่จำทุกอย่างได้แต่เธอกลับความจำเสื่อมลืมทุกอย่างในวันนั้นไปซึ่งนั้นก็ดีแล้วที่เธอจำอะไรไม่ได้เพราะฉันไม่ต้องการให้เธอจำมันได้....วันนั้นฉันคิดผิดที่ส่งพวกแกไปที่นั้น ฉันน่าจะให้พวกแกอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่งั้นแม่ของพวกก็อาจจะไม่ตาย  ซาโซริก็อาจจะไม่ถูกลักพาตัวไป....เรื่องนี้มีแค่ฉัน และพวกคนสนิทที่รู้ว่าแม่แกตายเพราะอะไร ฉันจึงโยนความผิดทั้งหมดให้กับแก...กาอาระ....โดยบอกว่าแม่ของแกตายหลังจากที่คลอดแกและที่แม่แกตายก็เพราะแก ฉันแค่คิดว่าพวกจะเป็นเด็กที่ไม่มีแม่เมื่อโตมาฉันจึงอยากให้แกเข้มแข๋็งที่จะไม่อ่อนแอกับเรื่องของแม่แกให้แกรู้สึกว่าการที่แม่ตายเป็นความเกลียดชังที่สุดในชีวิตของแก และวันนั้นที่ตอนที่พวกเเกอายุได้15  14  13 ฉันยกพวกไปฆ่าล้างตะกูลกาอาซึนะ โนะ และพาพวกเเกไปด้วยเพราะฉันอยากให้แกฆ่าพี่น้องตัวเองสะฉันอยากให้แกฆ่าซาโซริแต่ฉันกลับสั่งพวกเเกให้ปล่อยซาโซริไป....แต่ได้โปรดอย่าให้พี่สาวของพวกนายรู้เรื่องนี้เรื่องทั้งหมดที่ฉันเล่าให้พวกนายฟัง ฉันไม่อยากเห็นเทมาริเป็นบ้าแบบวันนั้นอีกแล้ว วันที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วถามว่าแม่อยู่ไหนเธอเอาแต่ร้องไห้ เธอกลายเป็นเด็กเก็บตัวพอหาเเม่ตัวเองไม่เจอ กว่าเธอจะดีขึ้นก็ปาไป 2 ปี....ได้โปรดอย่าบอกเธอเรื่องนี้ กาอาระ...ฉันไม่ได้เกลียดแก...ไม่เคยเกลียดเลย ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตของแก...ฉัน...ระ"

"ไม่ต้องพูด...อย่าพูดว่าพ่อรู้สึกยังไงกับผม...ผมไม่อยากได้ยิน" ผมไม่ต้องการคำว่ารักจากพ่อตัวเอง มันสายเกินไปแล้วที่ผมโหยหาคำคำนี้จากพ่อของตัวเอง...มันสายเกินไปแล้วจริงๆ

"กาอาระ..นาย.." 

คันคุโร่หันมามองผม...ตอนนี้คันคุโร่ไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะเขารู้ว่าผมสามารถจับปืนสั้นที่เอวของผมหยิบทุกอย่างได้แล้ว....ในใจของผมมีทั้งความโกรธ เสียใจ เคียดแค้น สับสน แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากกำมือแน่นแล้วพยายามหายใจให้เป็นปกติ ผมลุกขึ้นอย่างช้าๆ....ใจเย็นๆกาอาระ....ไม่เย็นแล้วโว้ย!!!

"หึ...คุณรู้มั้ย...ว่าสิ่งที่คุณทำมาทุกอย่าง....มันผิดพลาดไปหมด...สิ่งที่คุณคิดว่าดีมันกลับส่งผลตรงข้าม คุณไม่เคยคิดถึงใจของอีกฝ่าย! คุณรู้มั้ยว่าผมต้องเจออะไรบ้าง!  โดนคนทั้งตะกูลตราหน้าว่าเป็นปีศาจฆ่าแม่ตัวเองเป็นตัวโชคร้ายที่ทำร้ายตะกูล!!! คุณเคยโดนมั้ย! ขนาดพี่น้องตัวเองยังไม่อยากยุ่งกับผมทั้งๆที่ก็ไม่ใช่ความผิดผมเลย!!! ผมตะต้องทน....ทนกับความผิดของคนอื่น....จริงๆคุณไม่จำเป็นต้องบอกผมเลยเรื่องความจริงนี่ปล่อยให้มเข้าใจแบบเดิมนั้นแหละดีแล้ว!!! หึ แม่ตายเพราะพี่สาวผม? หรือ เพราะผู้ชายที่เป็นสามีของแม่ผมกัน? แล้วไอซาโซรินี่อีก น้องชายผมงั้นหรอ? หึ ดี!! มีอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกล่ะ มีอะไรที่คุณปิดปังผมไว้อีกล่ะ พูดออกมาให้หมดสิ!! มีอะไรที่คุณหลอกผมไว้อีกล่ะ! พูดสิว่ะ!" 

ผมมองเดือดไปที่ผู้ชายตรงหน้าผมที่เอาแต่เงียบและก้มหน้ารับความโกรธจากผม

"คุณมันยิ่งกว่าปีศาจ...คุณไม่เคยเป็นพ่อของผม!!! ผมไม่ต้องการให้คุณมาบอกว่ารักผมหรือทำไปทั้งหมดเพื่ออนาคตของผม!!! มาสายไปแล้ว!! ไอ้พ่อเหงซวย!!!!"

"กาอาระ!!!!!" คันคุโร่ลุกขึ้นมาตวาดใส่ผม แต่ตอนนี้ผมทนไม่ไหวแล้วจริง...ผมเลือกที่จะเก็บอารมณ์ทุกอย่างแล้วเดินออกไปจากห้องบ้าๆนี่ หึ ก็ดีซาโซริเป็นน้องชายฝาแฝดกับผม...แถมผมยังแอบคบกับแฟนของน้องชายตัวเองด้วย! ดีมาก!
.
.
.
.
.
กลับมาในวันที่ วันที่ 16 กุมภาพัน ปี20xx

ผมเล่าทุกอย่างให้ซากุระฟังยกเว้นเรื่องของแม่ผม...ผมเพียงเล่ามาซาโซริเป็นน้องชายฝาแฝดของผม
"จะจริงหรอ...ซาโซริคือน้องชายฝาแฝดนาย..."
"และดูเหมือนฉันกำลังคบกับแฟนน้องชายตัวเองด้วยแหะ"
"กาอาระ...นี้มันอย่างกับละครน้ำเน่าอะ"
"หึ...."
"ฉันว่านายควรจะไปพูดดีๆกับซาโซรินะ..."
"อืม งั้นเธอกลับหอพักเถอะ ฉันขอปืนหน่อยสิ"
"อืม.......ได้สิ..แต่อย่าใช้มันเลยจะดีกว่านะกาอาระ ฉันไม่อยากให้ใครเป็นอะไรไปเจอกันนะ"
"รู้แล้วน่า แค่เอาไปป้องกันตัว...อย่าขึ้นมาล่ะ จนกว่าฉันจะลงมา" ซากุระเพียงพยักหน้าให้ผมและเดินลงไป

ผมเดินกลับไปหาซาโซริที่ดาดฟ้า ผมค่อยๆเปิดประตูออก ก็พบกับซาโซรินั้งพิงกับรั่วดาดฟ้ามองขึ้นไปเห็นก่อนเมฆลอยไปอย่างช้าๆ....เอาว่ะ! มาถึงขนาดนี้แล้ว...
"ซาโซริ..."
"ไม่ต้องมาคุยกับกู!!!"
"มึงฟังกูก่อนได้มั้ย"
"....." ซาโซริไม่ตอบอะไรผม
"นี้เป็นเรื่องจริง...ที่มึงเป็นน้องชายกะ..."


ตึง! เคร้ง~!

"ซาโซริ!"ซาโซริลุกขึ้นมาด้วยความเร็วแล้วกำคอเสื้อผมอย่างแรงจนผมเซไปติดกับรั่วเหล็กของดาดฟ้า ซาโวริเลยล็อกผมไว้กับรั่วเหล็ก
"อย่ามาพูดว่ากูเป็นน้องชายมึงอีก! กูเป็นคนของตะกูล กาอาซึนะ โนะ และพวกมึงสามพี่น้องตะกูล ซาบาคุโนะ พวกมึงเป็นคนฆ่าพี่น้องกู! กูเห็นกับตา พวกมึงฆ่ายังไม่พอยังจะเอาครอบครัวคนในตะกูลกูไปเผากับไฟอีก! มึงยังจะมีหน้ามาพูดว่ากูเป็นน้องชายมึงอีกหรอ! แล้วที่มึงแอบแย่งแฟนกูไปนี้คืออะไร! มึงจะเอาทุกอย่างไผจากชีวิตกูใช่มั้ย!!"
"กูไม่เคยตั้งใจทำ...กูกับซากุระเรารักกันมาก่อนหน้าซากุระจะคบกับมึงแล้ว!"
"วะว่าไงนะ?"
"กูกับซากุระ เราเป็นแฟนกับในฐานะ The Mask มึงเข้าใจมั้ย!"
"ส่วน ซากุระก็คบกับกูในฐานะ The Real สินะ หึ"
"ใช่แบบนั้นแหละ"
"กูรับไม่ได้วะ ที่พวกมึงทำกับกูแบบนี้!!"
"กูขอโทษ! กูน่าจะบอกมึงให้เร็วกว่านี้!"
"หึ งั้นเรามาทำให้เรื่องนี้มันจบแบบที่...มีคนเจ็บแค่คนเดียวกันเถอะ"
"หมายความว่ายังไงคนเดียว?"
"ก็...ฆ่านายไม่ก็ฉัน ไม่ก็ทั้งสองคน ให้หวานใจของฉันและนายเลือกเอาแล้วกัน!"
"เล่นบ้าอะไรของนาย!"
"ปล่อยนะ! กรี๊ดดด กาอาระช่วยด้วย!" เสียงซากุระนิ พอผมหันไปทางประตุก็พบกับซากุระที่ถูกผู้ายสองคนจับตัวไว้พร้อมยัดปืนใส่มือของเธอ
"เลือกเอาว่าจะฆ่าใคร!"
"ฉะฉันทำไม่ได้...อึก ฉันยังรักทั้งสองคน...อึก" ...ยังรักซาโซริอยู่งั้นหรอ
"ซาโซริปล่อย ซากุระไป เรื่องนี้ให้มีแค่เราเถอะ"
"หืม....ก็ได้ ปืนพร้อมมั้ย...พี่ชาย~" ซาโซริยิ้มให้ผมก่อนจะยกปากปืนขึ้นมาทางผมซึ่งผมก็ทำเช่นกัน....ขอโทษนะซากุระสุดท้ายยังไงฉันก็ต้องใช้ปืนอยู่ดี

"ยะหยุดนะ! ทั้งสองคน!" ผมมองไปหาซากุระตอนนี้ผู้ชายที่พาซากุระมาหายกันไปหมดแล้ว เหลือแค่ซากุระที่นั้งอยู่กับพื้นกุมท้องตัวเองไว้และน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดจากดวงตาคู่สวยนั้น...ไอซาโซริ!

"มาทำเรื่องนี้ให้จบๆกันไปเถอะ เอาเป็นว่าใครยิงก่อนก็ไม่ตาย...เอางี้ดีกว่าเอาปืนของเราทั้งสองคนให้ซากุระ และให้เธอเอากระสุนออกให้หมดแต่ห้ามเอากระสุนอีกกระบองออกแล้วให้เราสุ่มปืนมาอันและยิงใส่อีกฝ่าย...ดูสิว่าใครจะรอด นายเอามั้ยกาอาระ?"

"อย่านะ กาอาระ อย่าไปฟังซาโซริ!"

"ได้! ก็ลองดูสิ!" เพราะผมเชื่อว่าผมจะไม่ตาย...ผมไว้ใจซากุระ ผมเดินเอาปืนไปให้ซากุระที่จับมือผมแล้วร้องไห้อย่าไม่หยุดบอกให้ผมหยุดทำแบบนี้....แต่ผมก็ทำได้แต่ยิ้มให้เธอ และพูดว่าทุกอย่างจะไม่เป็นอะไร พอผมเดินกลับมาที่เดิม ซาโซริก็เอาปืนตัวเองให้ซากุระ

"เอาล่ะหันไปกาอาระหลับตาด้วย" ผมหันไปมองที่ซาโซริก็เห็นว่ามันหลับตาลงไปแล้วผมจังหันไปมองที่ซากุระที่ยิ้มให้ผมทั้งน้ำตา...ยิ้มงั้นหรอ...ผมก็ยิ้มให้เธอกลับแล้วค่อยๆหลบตาลง

คลิ๊ก! แกร็ก! กริงๆๆๆๆ ฟุ่บ! ฉับ! คลิี๊ก!

"สะเสร็จแล้ว..." ผมค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับซาโซริ
"นายไปเลือกก่อนเลยกาอาระ ฉันให้เกียดพี่ชายตัวเองก่อน" ซาโซริพูดพร้อมใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มที่ไม่ได้จริงใจเลยสักนิดน้ำเสียงก็ประชดสุดๆ ผมก็พยักหน้าแล้วเดินไปหาซากุระ

"กาอาระ...ฉันไม่ได้..."

"อย่าพูด! เธอห้ามพูดอะไรทันนั้นซากุระ!" ซาโซริที่เห็นว่าซากุระกำลังจะพูดอะไรสักอย่างก็รีบห้ามเอาไว้...แต่สิ่งที่ซากุระกำลังจะพูดมันคืออะไร...ฉันไม่ได้อะไร? ผมได้แต่ยิ้มให้เธอและหยิบปืนของตัวเองมา...เบาแหะ...หรือว่าซากุระจะ...
"เลือกปืนตัวเองงั้นหรอ? ฉลาดนิ" ซาโซริเดินมาจากข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้แล้วหยิบปืนตัวเองไปก่อนหันมาพูดกับซากุระ

"ซากุระ ถ้าฉันรอดไปได้...เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะเลยนะ ที่-รัก" 
"อะอืม...." ซากุระได้แต่ยืนตัวสั่นไปหมด...ฉันไว้ใจเธอนะซากุระ...ฉันจะปกป้องเธอเอง

ตึก ตึก ตึก

ผมมายืนตรงข้ามกับซาโซริประมาณ 10 ช่วงแขนได้
"เอาปืนขึ้นได้"

พรึ่บ!

ผมยกปืนขึ้นและเล๊งไปที่ขั่วหัวใจของมันหรือผมควรจะเล็งไปที่สมองของมันดีล่ะ สมองดีกว่า

"เตรียมตัว....ซากุระ ปิดตาไว้ก็ดีนะจ้ะ ที่รัก ฉันไม่อยากให้เธอ เห็นฉากต่อไปนี้นะ"

แกร๊ก!

ผมกดนกสับลงมาและเตรียมตัวยิงสุดๆ...ขอร้องละ ขอให้ปืนผมมีกระสุน

"อิอิอิ ดูเหมือนนายอยากจะยิงฉันมากๆเเล้วนะกาอาระ หลับตาสะ"
"..." ผมไม่ได้ตอบอะไรเพราะสมาธิของผมจดจ่ออยู่กับที่ปืน ผมค่อยๆหลับตาลงและฟังเสียง...

"งั้นก็.....ยิง!"

ปัง!ปัง! ปัง! ปัง!


สี่นัดไงหรอ?!





UNICORN GLASS TAKE:
ต้องขอโทษจริงๆนะค่ะ แต่ขอจบไว้แค่นี้ไม่งั้นตอนนี้จะยาวมาก~~~ ไม่ต้องห่วงนะค่ะ จะไม่ปล่อยให้อารมณ์ค้างแน่ๆ! ช่วยรอกันหน่อยนะ>< ขอบคุณจริงๆนะที่ยังไมเลิกติดตามกันไปนะน่ะ เจอกันตอนหน้าค่ะ


อธิบาย The Real & The Mask

The Real
  คือกลุ่มของเด็กในสถาบัน BW ที่รักตะกูลของตัวเองมาก...และไม่ยอมเอาตัวเองไปเสี่ยงกับสิ่งไม่ดีที่สามารถทำร้ายชื่อเสียงของตะกูลได้และจะเป็นพวกที่วันๆเรียนๆๆๆ มีเพื่อนน้อยมาก! จะชอบอยู่หออยู่กับตัวเองมากกว่าจะไปอยู่กับเพื่อนอารมณ์ประมาณว่าฉันเกิดมาเพื่อจะไปทำงานให้กับตะกูลอะไรแบบนี้นะค่ะ ซึ่ง กลุ่ม The Real ส่วนมากเป็นเป็นเด็กรักสบงแต่ถ้ามีใครเข้ามากวนมากๆก็จะน่ากลัวมากเลยทีเดียว ส่วนมากจะเป็นพวกเด็กหัวกระทิไม่ก็ใช้อาวุฒเป็นเริ่ศ ค่อนข้างไม่ถูกชะตากับพวก The Mask เท่าไรแต่ทั้งสอง กลุ่มก็ไม่เคยมีเรื่องกันเพราะถือว่าเป็นสิทธิ์ของคนคนนั้นที่จะมีสองนานสกุลได้และสามารถย้ายไปย้ายมาได้ และ นานสกุล The Real ยังเป็น นานสกุลเพื่อปกปิดไม่ให้คนรู้ว่ามาจากตะกูลอะไรด้วยค่ะ วึ่งทางสถาบันเวลาออกสอบหรือจัดห้องเรียนก็จะใช้ นานสกุล The Real และต่อชื่อเล่นของเด็ก เพื่อปกป้องเด็กที่เป็นตะกูลคู่แข่งหรือตะกูลศัตรูมาเจอกัน ซึ่งจากเด็กทั้งสถาบันที่ใช้นานสกุลนี้ก็คงต้องบอกว่าทุกคนใช้มันหมดเลยค่ะ 100000% เพราะเป็นทั้งสถาบันกันเลยที่ใช้

The Mask
  คือเป็นนานสกุลของเด็กๆในสถาบัน BW ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อที่จะไม่ต้องรู้สึกว่าเป็นคนจากตะกูลนู่นตะกูลนี้เป็นเพียงคนคนหนึ่งในสถาบันแห่งนี้....ที่สามารถทำอะไรก็ได้เหมือนคนทั่วไปและไม่จะเป็นจะต้องแคร์สายตาคนอื่นเพราะน้อยมากที่เด็กในสถาบันนี้จะบอกชื่อตะกูลตัวเองกัน และ The Mask จะเป็นแค่ตัวตนหนึ่งที่มีตัวตนแค่ในสถาบันนี้เท่านั้นพอเด็กๆพวกนี้จบไปก็จะมีแค่ตัวตนของ The Real เท่านั้นแต่ถ้าออกไปข้างนอกแล้วเด็กพวกนี้ก็จะใช้แต่ชื่อตะกูลของตัวเองเท่านั้น  และถ้าเรียนจบไปแล้วตัวตนThe Mask นี้ก็ต้องทิ้งไปค่ะ ถือว่าเป็นตัวตนเพื่อความสนุกในวัย วัยรุ่น แค่นั้น และคุณจะต้องพร้อมที่จะไปเผชิญก็สิ่งที่ตะกูลเตรียมไว้ให้ในโลกข้างนอกได้แล้ว  เด็กในกลุ่มนี้ที่มีใช้นานสกุลThe Mask ส่วนมากจะใช้เพื่อหาเพื่อน หรือ มีแฟน ส่วนน้อยใช้เวลาไปสังสรรค์กับเพื่อนที่ผับของสถาบันหรือต้องการทำอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่ตัวเองนั้นเองค่ะ จะเป็นตัวตนที่ไม่ต้องเเคร์ถึงตะกูลของตัวเองค่ะ....The Mask จึงเป็นแค่ตัวตนปลอมๆของเด็กที่นี้ ซึ่งจาก 100% ของเด็กทั้งหมดมีทั้งหมด 99.5% ที่ใช้นานสกุล The Mask! อ้อ และนานสกุลThe Mask จะมีแค่เด็กที่ได้ย้ายฝั่งหอมาที่หอเด็กโตแล้วถึงจะใช้ได้และจริงๆก็มีแค่หอเด็กโตที่รู้เรื่องนี้! ซึ่งหอเด็กโตก็คือหอA ถึง หอ Z จะมีตั้งแต่ มัยถมปลาย จนไปถึง มหาลัย ปี4 ค่ะ ส่วน หอเด็กๆ ก็จะชื่อ หอ 1 ถึง หอ 28 จะตั้งแต่ อนุบาล ถึง มัยถมต้น ค่ะ! 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #7 CINNAMONROLLZA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 19:56
    แฝด...กาอาระ&ซาโซริ....สิน่ะ
    #7
    1
    • #7-1 Praew2201 (@Praew2201) (จากตอนที่ 7)
      15 มกราคม 2560 / 10:00
      ใช่แล้วค่ะ กาอาระ และ ซาโซริ เป็นฝาแฝดกัน แต่ซาโซริถูกจับตัวไปค่ะเลยไม่ได้อยู่ด้วยกัน
      #7-1