KHR REBORN 2718 [Yaoi] 1 Month in Love

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,340 Views

  • 56 Comments

  • 137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    16

    Overall
    3,340

ตอนที่ 4 : Chapter 03: Shopping

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    31 ต.ค. 58






Chapter 03: Shopping

 

 


สึนะเดินออกมาจากห้องน้ำโดยสวมเพียงเสื้อคลุมตัวเดียวกับผ้าคุณหนูที่คลุมอยู่บนหัว หยดน้ำหยดแล้วหยดเล่าหยดออกมาจากปลายผมสีน้ำตาลที่ปกติจะฟูฟองแต่ตอนนี้กลับลู่ลงแนบไปกับใบหน้าหล่อเหลา ร่างสูงเดินไปนั่งบนเตียงพลางใช้มือข้างหนึ่งวางทับผ้าคุณหนูแล้วขยี้ผมเบาๆ


 

ตื่อดึ้ง!

 


ร่างสูงเหลือบไปมองเเมกบุคที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ หน้าจอปรากฏโปรแกรมปรับตั้งระบบป้องกันสูงสุดเพื่อกันการถูกแทรกแซงหรือดักฟัง สึนะลุกขึ้นเดินไปนั่งไขว่ห่างที่เก้าอี้นวมนุ่ม แล้วทำการลดเสียงลงสุดจนแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ แต่เชื่อเถอะว่าขนาดลดเสียงลงต่ำขนาดนี้แล้วบางครั้งเขายังหูอื้ออยู่เลย สักพักภาพหน้าจอก็ปรากฏขึ้นมาพร้อมใบหน้าของอดีตศัตรู


 

[โว้ยยยย เจ้าหนูวองโกเล่]


 

ขนาดลดเสียงลงไปขนาดนั้นแล้วแต่เขาก็ยังหูอื้ออยู่ดี


 

“ว่าไงสคอลโล่”


 

“ได้ข่าวว่ามาอิตาลีหรอวะ ไม่คิดจะบอกพวกเราเลยรึไงฟ๊ะ เห็นว่ามาอยู่นานเลยนี่ครั้งนี้ เอ๊ะ นี้แกพึ่งอาบน้ำเสร็จรึไง” คนในจ่อดูเหมือนจะชะงักไปเมื่อเห็นสภาพของว่าที่บอสคนต่อไป ที่บอกว่าได้เซ็กซี่ขยี้ใจเหล่าเก้งกวางบางชะนีเป็นที่สุด ใบหน้าสวยของสคอวโล่ขึ้นสีจางๆ ให้สึนะกลั้นขำ


 

“อย่าหน้าแดงแบบนั้นสิสคอวโล่ เดียวฉันก็โดนลูกปืนของแซนซัสยิงแสกหน้าพอดี”


 

[_ เกี่ยวไรกับไอ้บอสหน้าบากนั้นด้วยละเฟ้ย เหอะ แล้วนี้แกจะแวะเข้ามาเล่นที่วาเรียรึปล่าว]


 

“เอาไว้ก่อนดีกว่า” ไอ้คำว่าเล่นที่สคอวโล่พูดมานี้ ถ้าเป็นเล่นซ่อนหา ปาหีบก็ว่าไปอย่าง เขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อยและได้แผลฟกซ้ำมาเป็นของแถม


 

[เออๆ แล้วจะเข้าไปหารุ่นที่เก้าตอนไหน]


 

“มะรืนนี้แหละ จากนั้นก็ต้องไปจัดการเรื่องอื่นๆต่อ”


 

[อยากให้ช่วยอะไรก็ติดต่อมาแล้วกัน]


 

“ขอบคุณมาก ว่าแต่สคอวโล่ที่โทรมานี้คงไม่ใช้มีเรื่องจะพูดแค่นี้หรอกใช้ไหม”


 

[ก็เออนะสิ เรื่องนั้นที่แกขอให้จัดการให้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ไปรับตัวจากที่นั้นเท่านั้น]


 

“จริงหรอเนี่ย แล้วเบียคุรันรู้รึยัง” สึนะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนดีใจ


 

“แกคิดว่าหมอนั้นจะไม่รู้เรื่องนี้รึไง”


 

“อ่า ก็นั้นสินะ เรื่องคนสัมคัญของเบียคุรันทั้งที”


 

ร่างเพียวในชุดนอนสีเข้มตัวโคร่งบนตียงนอนขนาดใหญ่ที่กำลังหลับตาพริ้ม ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันภาพเบื่องหน้าคืออาคารเรียนของโรงเรียนนามิโมริตรงทางเข้า สายลมพัดผ่านมาพาให้เรือนผมสีดำนุ่มและเสื้อคลุมปลิวไสว ฮิบาริไหวตัว ยกทอนฟาอาวุธคู่ใจขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวขอสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาตัวเอง


 

นัย์นตาสีนิลคู่สวยสะท้อนภาพสัตว์เลื้อยคลานตัวใหญ่ ที่กำลังเลื้อนซิกเซ็กออกมาจากตัวอาคารอย่างเชื่องช้าแต่ให้ความรู้สึกทรงอำนาจ ร่างบางกระซับทอนฟาในมือเมื่อสัตว์เลื้อยคลานตัวใหญ่อย่างงูเลื้อยมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วชูหัวขึ้นสูงยิ่งดูยิ่งใหญ่


 

หากแต่คนอย่างฮิบาริ เคียวยะ ไม่มีหวั่นเกรงอยู่แล้ว แม้เพียงเสี่ยววินาทีที่สบเข้ากับดวงตาสีส้มเพลิงนั้นจะทำให้หัวใจกระตุกราวกับโดนไฟฟ้าช๊อตไปบ่าง


 

“ต่อให้เป็นแค่สัตว์ แต่บังอาจเข้ามาอยู่ในโรงเรียนนามิโมริของผม ผมก็ไม่ปล่อยไปหรอกนะ จะขย้ำให้ตาย” กระซับทอนฟาในมือแล้วก็พุ้งเข้าใส่อย่างไม่ลังเล เลือดรักโรงเรียนสูงจนไม่อยากให้สัตว์อันตรายที่อาจจะทำร้ายนักเรียนนาริโมริเข้ามาอยู่ในโรงเรียนได้


 

แต่แล้วร่างบางก็ต้องหรี่ตาลงเมื่อทอนฟาที่ฟาดออกไปนั้นผ่านร่างงูใหญ่ไป ทอนฟาในมืออีกข้างฟาดออกไปอีกครั้งแต่ผลลับก็ยังคงเป็นเช่นเดิม งูใหญ่ตัวนั้นยังคงอยู่ที่เดิมด้วยท่าทางสงบ ไม่มีท่าที่ว่าจะหลบหนีหรือทำอันตรายกับฮิบาริ มีเพียงสายตาอ่อนโยนที่ทอดมองร่างบาง ซึ่งสัตว์เลือดเย็นแบบนี้ไม่มีทางมีสายตาอ่อนโยน จนรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจแบบนี้ได้


 

“หือ เล่นมายากลอะไรนะ บอกไว้ก่อนนะไม่ว่ายังไงผมก็จะขย้ำคุณให้ตาย”




@เช้าวันต่อมา

 


มือเรียวหนายกถ้วยกาแฟหอมกรุ่มขึ้นจิบพลางเอนหลังพิงผนังโซฟาสีเข้มหรูด้วยท่วงท่าสง่างาม ในขณะที่สายตานั้นไล่อ่านตารางงานในมืออีกข้างซึ่งคอร์สเซอร์เป็นคนเอามาให้ สักพักก็วางแก้วกาแฟลง เสียงกริ๊กดังเบาๆเมื่อถ้วยเซลามิกกระทบกับจานรอง สึนะเลื้อนสายตาขึ้นจากตารางงาน มองคอร์สเซอร์และนาร์โท ที่ยืนหลังตรงเอามือไขว่หลัง ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 


“ประชุมย่อยครั้งนี้ผมคงต้องขอให้คอร์สเซอร์หรือไม่ก็นาร์โทไปแทน คงไม่มีปัญหาอะไรนะครับ”

 


สองหนุ่มเจ้าของชื่อมองหน้ากัน ก่อนจะเป็นนาร์โทที่เป็นคนเอ่ยขึ้น “เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับท่านเดชิโม่”

 


“ขอบคุณมากครับ แล้วก็ตลอดเวลาที่ผมอยู่ที่นี้ งานอะไรที่พลัดได้ก่อนก็พลัดไปให้ผมก่อนด้วยนะครับ เพราะมีเรื่องใหญ่กว่านี้ที่รอให้ผมจัดการอยู่” 

 


“ครับท่านเดชิโม่/ท่ารุ่นสิบ

 


“ส่วนวันนี้ผมจะออกไปข้างนอกกับคุณฮิบาริ เพราะงันให้คนติดตามไปกับผมแค่คนเดียวก็พอนะครับ” ถ้าเกิดให้ยกกันไปเป็นขโยงมีหวังผู้คนได้แตกตื่นแน่ๆ ทั้งนาร์โทและคอร์สเซอร์อยากจะอ้าปากแย้งแต่ก็ต้องหุบปากฉับเมื่อมีเสียงอันน่าสะพรึงดังแทรกขึ้นมา

 


“สุมหัวอะไรกันเจ้าพวกสัตว์กินพืช อยากโดนขย้ำรึไง เจ้าของเสียงออกมาจากห้องนอนด้วยใบหน้ากินเลือดกินเนื้อพร้อมทอนฟาคู่ใจ


 

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณฮิบาริ” แต่อดีตเจ้าห่วยกลับเอ่ยถามพร้อมกับชีกยิ้มบางๆไปให้โดยมองข้ามรังสีสังหารนั้นไป สึนะแอบสังเหตุเห็นรอยคล้ำใต้ตาเรียวสวยนั้นเล็กน้อย ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้น


 

“เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ เวลาที่ญี่ปุ่นกับที่อิตาลีไม่เท่ากันคุณฮิบาริคงยังไม่ชิน”


 

“ผมหลับสบายดี” ถ้าไม่ติดว่าต้องสู้กับงูบ้านั้นทั้งคืนนะน่ะ แถมเขายังเป็นฝ่ายพ่ายแพ้โดนรัดจนแม้แต่จะกระดิกตัวก็ยังทำแทบไม่ได้ แบบนี้รู้ถึงไหนอายถึงนั้น


 

“งันก็ดีแล้วละครับ เออ คุณฮิบาริจะทานอาหารเช้าหรือเปล่าครับ ผมจะได้ให้คนจัดเตรียมให้”


 

“ไม่!” ปฎิเสธแล้วก็หันหลังเตรียมจะกลับเข้าห้อง จนสึนะต้องรีบรั้งไว้ก่อน


 

“วันนี้เราจะออกไปซื้อเสื้อผ้าของคุณฮิบาริกันนะครับ”


 

ร่างบางหันควับมามอง “ผมไม่ไป อย่าคิดมาออกคำสั่งกับผม”


 

เฮอ~ สึนะถอนหายใจเมื่อประตูห้องของคนหน้าสวยแต่ปล่อยรังสีน่ากลัวอยู่ตลอดเวลาปิดลง คอร์สเซอร์กับนาร์โทเหลือบมองผู้ป็นบอสเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ด้วยความที่เชื่อว่าบอสนั้นคงมีวิธีจัดการเอง และก็จริงอย่างที่ทั้งสองคิด ช่วงบ่ายบอสก็ลงมาพร้อมกับผู้พิทักษ์เมฆาที่ใบหน้าทะมึนตึงกว่าเดินพันเท่า


 

ถนน Piazza di spagna หรือที่เขาเรียกกันว่าบันไดสเปนคือจุดหมายที่ทั้งสามมุ่งไปด้วยรถ Audi A7 แม้สึนะจะบอกว่าขอคนติดตามไปแค่คนเดียว ซึ่งก็คือคอร์สเซอร์ แต่เชื่อเถอะว่าบริเวณนั้นต้องเต็มไปด้วยคนของวองโกเลที่ปลอมตัวมาเดินปะปนกับฝูงชนเพื่อค่อยรักษาความปลอดภัยให้กับคนที่กำลังจะขึ้นเป็นเอกนภาของแฟมิลี


 

เมื่อทั้งสี่มาถึงบันไดสเปน เอารถเข้าจอดที่วีไอพีเรียบร้อยก็ลงจากรถ สถานที่ที่สึนะเลือกที่จะไปซื้อเสื้อผ้าให้ร่างบางนั้นคือห้าง Carlo Virgilio ซึ่งเป็นหนึ่งในห้างสรรพสิค้าขนาดใหญ่ของอิตาลี ภายในรวบรวมสินค้าหลากหลายประเภท แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนม


 

ร่างสูงเหลือบไปมองร่างบางที่สวมเพียงเสื้อคลุมที่มักจะสวมประจำทับเสื้อเชิต ก่อนอื่นก็คงต้องหาซื้อโอเวอร์โค้ทให้ก่อนละนะ เพราะตอนนี้ยังอยู่ต้นเดือนธันวาคมอยู่เลย เเม้หิมะจะยังไม่ตกแต่อากาศนั้นเย็นใช้เล่น ไม่รู้ว่าคุณฮิบาริทนได้ยังไง ไม่หนาวรึไงกันนะ


 

“คุณฮิบาริใส่เสื้อผ้าไซส์อะไรงันหรอครับ?” สึนะยิบโอเวอร์โค้ทสีน้ำเงินเข้มออกมาจากราวเเขวนพร้อมกับมองสลับไปสลับมาที่เมฆาตอนที่ให้คอร์สเซอร์เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้คุณฮิบาริ เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายใส่ไซส์อะไร แค่กะเอาด้วยสายตาก็เท่านั้นแหละ คนถูกถามทำเพียงปรายตาจิกๆใส่ แล้วก็สะบัดหน้าหนีไปทางอื่น

 


 สึนะกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นหนึ่งมิลิเมตรด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเเขวนโอเวอร์โค้ทไว้ที่เดิม

 


“งันก็ช่วยไม่ได้ละนะครับ”

 


ฮิบาริเหล่ตามอง ก่อนจะเบิกตาขึ้นด้วยความอึ่งเมื่ออยู่ๆคนหัวฟูก็รวบตัวเองเข้าไปกอดแบบแนบแน่นกลางร้านเสื้อผ้า โชคดีที่ๆนี้เป็นอิตาลี เป็นเมืองอิสระเสรี แม้จะมีผู้ชายมายืนกอดกันผู้คนก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ จะมีเหลือบมามองบ่างเล็กน้อยก็เท่านั้น

 


“ทำอะไรของแกนะ!”

 

 

“อยู่นิ่งๆสิครับคุณฮิบาริ ผมกำลังวัดไซส์ตัวคุณอยู่นะ” มือหนาเลื้อนจากเอวลงไปคลึงบั้นท้ายเบาๆ  พาให้ดวงตาสีนิลคู่สวยวาวโรจ์นด้วยความโกรธเคืองปนอับอาย ทอนฟาคู่ใจถูกดึงออกมา หวังจะเสยขึ้นใส่คางของร่างสูง แต่เจ้าตัวนั้นรู้ทันรีบผละออกห่าง ทอนฟาเลยเฉียดปลายคางไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด

 


“อันตรายนะครับคุณฮิบาริ”

 


“ผมจะขย้ำคุณให้ตาย!”








TBC



ทำการแก้ไขเนื้อหาและคำผิดเรียบร้อยเเล้วคะ


Talk: อะแฮมๆ สวัสดีคร้า ทุกคนลงให้รบ 100% แล้วนะคะ คืออุ้มก็ไม่ค่อยรู้การเเบ่งเปอร์เซ็นหรอกคะ เอาตามใจตัวเองทั้งนั้น
แล้วไหงบอสปลาทูกลายเป็นคนแบบนี้ไปไดเนี่ย แบบนี้หนูฮิจะรอดพ้นเงื้อมือปลาไปได้นานอีกกี่วันกัน
(ไม่ได้นะลูก เป็นเคะต้องรักงวนสงวนตัว?) แล้วก็ความเปลี่ยนเเปลงของทูน่าไม่ได้มีเเค่นี้นะเอ่อ
ถ้าอยากรู้ความเจ้าเล่ห์ของปลาทูคงต้องรอติดตามไปเรื่อยๆ
ว่าแต่มีใครจำได้ไหมเอ่ยเมื่อวันพุธรที่ผ่านมาเป็นวันเกิดบอสทูน่า
14 ตุลาคม (จำไม่ได้!!/ อุ้มเอง) เเคกๆ ตอนนี้ก็เอาแค่นี้ไปก่อนเนอะ
ส่วนวัันเกิดบอส อุ้มก็มีของขวัญตอนพิเศษให้เเน่นอนเเต่อาจจะล่าช้านิดหน่อย (ไม่หน่อยเเน่นอน)
ส่วนของตอนนี้ เอ๊ะๆ บอสมีความลับอะไรกับเหล่าวาเรียเอ่ย
ส่วนท่านฮิ คนไทยย้ำ คนไทย เขาว่ากันว่าฝันเห็นงูจะเจอเนื้อคู่นะเจ้าคะ
คิดว่าคนญี่ปุ่นคงไม่มีความเชื่อแบบนี้ แต่อุ้มเป็นคนไทย เอาเเบบบไทยๆเนี่ยเเหละเนอะ
ส่วนปลาฉลามกับเเซนซัสเนี่ย ไม่ต้องเดาก็พอรู้กันอยู่เเล้วเนอะ 
โอ้ย มีหลายอย่างที่อยากจะพล่ามมาก แค่พูดเเค่นี้เเหละ (จะมีคนอ่านรึปล่าวก็ไม่รู้)  
ขอเสียงแม่ยกคู่นี้หน่อยเร็วววว (เม้นท์ด้วยก็ดีนะคะ)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #53 ` i's_2na;antberry★ (@antberry) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 15:11
    นี่ไงละคะงูตัวที่ว่ากำลังคลึงก้นงาม ๆ ของคุณฮิบาริอยู่นี่ไง ทำไมถึงได้ฝันบอกเหตุได้ถูกวันแบบนี้นะ! ทำได้ดีมากเลยนะเนี้ย เหมือนว่าใกล้จะจับคนนี้อยู่หมัดแล้วนะคนนี้ อยากรู้จังเลยว่าอะไรนะที่สึนะสั่งให้วาเรียช่วยจัดการให้ เกียวกับเบียคุรันซะด้วย จะใช่มุคุโร่หรือเปล่านะ?

    ตอนแรกนึกว่าสควอโล่จะหลงเสน่ห์สึนะซะแล้ว ที่ไหนได้ตัวเองก็มีเจ้าของอยู่แล้วหรือนี่ หึหึ ฟินมากเวอร์ 555555
    #53
    0
  2. #30 KomoriYui (@KomoriYui) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 22:37
    เค้ารุ้ๆๆ....ความลับที่ว่าคงจะเป็นสัปป้าชัวเลย...คนสำคัญของเบียคุรันมีสัปป้าคนเดียววว.....จริงๆชอบฮิเมะมากว่านะแต่แบบนี้ก้สนุกเหมือนกัน
    #30
    0
  3. #16 เฟิงอวิ๋น[风云] (@rurebell) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 12:33
    วิธีวัดไซส์เขาวัดกันแบบนี้เหรอคะเนี่ยยยยยยยย!!!!!!!! 555555555+
    โอ๊ยยย นี่ยิ้มจนปากจะฉีกอยู่แล้ววววว 
    เคียวจังบอกดีๆแต่แรกก็ไม่โดนแบบนี้หรอกนะ 55555
    #16
    0
  4. วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 19:11
    เป็นวิธีวัดที่สุดยอดมากค่ะบอส =w=b
    #15
    0
  5. #14 Minny KaCa (@prettyyes) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 06:25
    ฝันว่างูรัดโบรานว่าจะเจอเนื้อคู่นะคะแล้วก็ บอสคะคงความอบอุ่นไว้สิค่ะบอส
    #14
    0
  6. #13 เลนินซ์ (@lenin000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 20:13
    เคียวจังต้องคู่กับซือคุง 
    อวย 2718
    #13
    0
  7. #12 เฟิงอวิ๋น[风云] (@rurebell) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 21:56
    ฝันเห็นงูด้วยล่าเคียวจัง 
    เนื้อคู่มาแล้ว เคียวจังจะได้ผะ เอ้ย แฟนแล้ว ถถถถถ 
    รอต่อนะคะ ^^
    #12
    0