KHR REBORN 2718 [Yaoi] 1 Month in Love

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,338 Views

  • 56 Comments

  • 137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    3,338

ตอนที่ 6 : Chapter 04: Enemy Attack

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 ต.ค. 58






Chapter 04: Enemy Attack



หลังจากการสำแดงฤทธิ์ของทอนฟาที่เกือบพากันวุ่นวายไปทั้งห้างสงบลง ก็ต้องเคลียร์ไม่ให้เรื่องบานปลายกับทางห้างด้วยการใช้อำนาจมืดในมือได้สมกับเป็นว่าที่บอสมาเฟียคนต่อไป เรื่องจึงจบลงอย่างง่ายดาย โดยที่ร่างสูงก็ได้แผลฟกซ้ำตรงมุมปากมาเล็กน้อยเพราะคนร่างบางแต่เรี่ยวแรงยิ่งกว่าช้างศาล แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ความขุ่นเคืองของฮิบาริลดน้อยลงไปเลยสักนิด ยังคงแผร่รังสีอำมหิตให้คนรอบข้างได้เสียวสันหลังเล่น


 

แต่หน้าแปลกที่ต้นเหตุกลับลอยหน้าลอยตาได้อย่างหน้าตาเฉย ซึ่งหากเป็นเมื่อก่อนเจ้าตัวคงได้ลงไปนอนสะบักสะบอม ไม่ก็วิ่งหนีหากจุดตูดไปแล้ว ทว่าเมื่อคิดดีๆหากเป็นซาวาดะ สึนะโยชิในสมัยก่อนคงไม่กล้าที่จะทำเรื่องให้ไปเฝ้าโยมบาลแบบนี้


 

ความดีความงาม? นั้นคงต้องยกให้ครูสอนพิเศษอย่างรีบอร์นสินะ


 

มันน่าหงุดหงิดนัก! ปรอทความหงุดหงิดของร่างบางพุ้งสูงจนแทบทะลุ ต้องมาเดินเข้าออกร้านนั้นร้านนี้ที่มันช่างหน้าหงุดหงิดชวนให้เอาทอนฟาออกมาฟาดเล่น (ก็ฟาดไปแล้วไม่ใช้หรอ!) ใบหน้าสวยหวานไม่เข้ากับดวงตาขวางๆ ซึ่งเพิ่มความน่ากลัวขึ้นเป็นร้อยเท่าจนต้องมองข้ามหน้าตางดงามนั้นหากยังอยากมีชีวิตต่อครบสามสิบสอง


 

“แกจะซื้ออีกนานไหนเจ้าสัตว์กินพืช ชักช้าน่ารำคาญ”

 


สึนะรับถุงกระดาษชั้นดีมาจากแคทเชียร์สาวแล้วยืนไปให้คอร์สเซอร์ ดวงหน้าคมประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ดูน่าหมั่นไส้สิ้นดีในความรู้สึกของร่างบาง “ยังซื้อไม่ครบเลยนะครับคุณฮิบาริ ไม่เห็นต้องรีบเลย วันนี้เรามีเวลาอยู่ด้วยกันทั้งวัน ไม่ต้องห่วงครับ”

 


ดวงตาคู่สวยตวัดขึ้นมอง “ใครจะไปอยากอยู่กับเจ้าสัตว์กินพืชอย่างแกกัน”

 


“หว่า~ น่าเศร้าจัง ทั้งๆที่ผมอยากอยู่กับคุณฮิบาริมากๆเลยแท้ๆ”

 


นี้มันไม่ใช้เจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอที่เขาเคยรู้จักสักนิด!

 


คนที่ทิ้งคราบเจ้าห่วยสึนะไปถลกแขนเสื้อขึ้นมองนาฬิกาข้อมือ เสื้อผ้าจำเป็นทุกอย่างก็ซื้อครบหมดแล้ว จะเหลือก็แค่ชั้นในของร่างบาง แต่ถ้าไปพูดเรื่องนี้ด้วยอาจจะเป็นเหตุให้ทอนฟาได้แผงฤทธิ์อีกก็ได้ สึนะเหลือบไปมองคนที่กำลังกอดอก ทำหน้าหงุดหงิดซึ่งเดินห่างจากเขาไปเป็นเมตรๆ เอาเถอะ โดนทอนฟาอีกสักรอบคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 


“คุณฮิบาริครับ”

 


“อะไรอีกเจ้าสัตว์กินพืช!” อย่าเสียงเขียวแบบนั้นสิคร๊าบ

 


“ชั้นในของคุณฮิบาริ...” ทอนฟาสีเงินสะท้อนกับแสงไฟจ่ออยู่ที่คอหอยทันที่แม้จะยังพูดไม่ทันได้จบประโยค์ สึนะแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อสบมองกับดวงตาสีนิลที่วาววับขึ้นมาอย่างน่ากลัว บ่งบอกว่าเจ้าตัวไกล้จะหมดความอดทนเต็มที

 


“ใจเย็นๆหน่อยครับ ถ้าไม่ซื้อคุณฮิบาริก็ไม่มีใส่นะ แบบนั้นจะมาโทษผมทีหลังไม่ได้นะครับ”

 


“.......”

 


“ถ้าคุณฮิบาริจะใส่แค่ตัวเดียวตลอดก็แล้วแต่นะครับ”

 


“งันก็รีบๆนำไปสิ”

 


สึนะชีกยิ้มตาหยี่ “ครับๆ”

 


ชั้นในสึนะปล่อยให้คนใส่เป็นคนเลือกเอง แต่คนที่จ่ายเงินนะเป็นเขา เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วรับถุงมา สึนะก็ยืนไปให้คอร์สเซอร์ที่เข้ามารับถุงไปถือไว้อย่างรู้หน้าทีจนตอนนี้มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มเต็มไปด้วยถุงเสื้อผ้ามากมาย

 


“จะกลับได้รึยัง”

 


“ครับๆ กลับก็กลับ” ช่างเป็นเมฆาที่เอาแต่ใจเสียจริง

 


พอกลับมาถึงรถ สึนะก็เจอกับลูกน้องอีกสองสามคนยืนขนาบข้างรถไว้ เมื่อพวกเขาเห็นว่าที่บอสในอนาคตเดินมาถึงก็โค้งคำนับให้ ร่างสูงพยักหน้ายิ้มๆให้น้อยๆ หนึ่งในลูกน้องจึงขยับตัวไปเปิดประตูรถออกให้ ในขณะที่คอร์สเซอร์เดินเอาของไปเก็บไว้ท้ายรถ สึนะถอยให้เมฆาคนสวยเข้าไปในรถก่อน ส่วนตัวเองก็หันไปสบตากับคอร์สเซอร์นิดๆเป็นนัย

 


ฮิบาริยกมือขึ้นกอดอกฉับ พลางเหลือบมองคนที่เข้ามานั่งตามหลัง ความหงุดหงิดที่กรุ่นอยู่ในอกแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยแทน อีกฝ่ายไปทำอะไรมา เจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอที่เคยรู้จักกำลังเปลี่ยนเป็นสัตว์กินเนื้อ ไม่สิ ต้องบอกว่า ซาวาดะ สึนะโยชิ เป็นสัตว์กินเนื้อแล้วต่างหากละ ถ้าเป็นเมื่อก่อนแค่เห็นหน้าเขาหมอนี้ก็วิ่งหนีหางจุดตูดแล้ว แต่นี้กลับกล้าต่อล้อต่อเถียงและสบตาแบบไม่มีความกลัว แถมยัง.... พลันใบหน้าสวยก็ร้อนวาบขึ้นมาเมื่อดันหวนนึกไปถึงตอนที่อีกฝ่ายวัดไซส์ตัวเขาด้วยการโอบกอด แค่นั้นไม่พอยังขย้ำบั้นท้ายของเขาอีก

 


“ฮืม..คุณฮิบาริหน้าแดงๆนะครับ ไม่สบายรึปล่าวครับ” คุณโดนถามแอบสะดุ้งเบาๆ แล้วล้มหายใจเป็นต้องติดขัดเมื่อใบหน้าหล่อเหลายืนเข้ามาไกล้จนจมูกแทบจะชนกันอยู่ร่อมรอพร้อมหลังมือที่ยกขึ้นแตะหน้าผากมน

 


“ตัวก็ไม่ร้อนนี่ครับ แต่ยังไงกลับไปกินยากันไว้ดีกว่านะครับเดียวจะไม่สบายเอา” กำลังจะเอาหน้าผากแนบกับหน้าผากมนเพื่อวัดไข้ให้แน่ใจว่าร่างเพียวไม่ได้มีไข้จริงๆ ก็โดนดวงตาเรียวสวยส่งสายตาวาวๆมาให้ เป็นการหยุดร่างสูงได้ชะงัด

 


“คิดจะทำอะไรของแก”

 


“ก็....ผมว่าจะวัดไข้ให้ยังไงละครับ” สึนะชีกยิ้มใสซื่อ ตอนแรกก็นึกห่วงว่าเมฆาจะไม่สบายจริงๆเพราะใส่เสื้อผ้าแสนบ่างทั้งๆที่อากาศเกือบจะติดลบ แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช้อย่างที่เขานึกกังวล คุณฮิบาริก็แค่เขินเพราะคงเผลอนึกถึงตอนที่เขาวัดไซส์ตัวของอีกฝ่าย

 


ให้ตายสิ! คุณฮิบาริน่ารักชะมัดเลย

 


ริมฝีปากบางเม้มนิดๆ เมื่ออันตราการเต้นของหัวใจกำลังพุ้งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัวว่าในไม่ช้ามันจะหลุดกระเด็ดออกมาเต้นข้างนอกแทนหากอีกฝ่ายยังจ่อใบหน้าประชิดแบบนี้ เจ้าของฉายากรรมการสุดโหดจำต้องยกทอนฟาขึ้นจ่อคอหอยของร่างสูง

 


“ถอยออกไปเจ้าสัตว์กินพืช”

 


คนโดนทอนฟาจ่อคอหอยเหลือบมองอาวุธสีเงินนิดๆ แล้วอมยิ้มแบบไม่แกร่งกลัวเลยสักนิด แต่ก็ย้อมแพ้เลิกแกล้งเมฆาแล้วถอยออกไปนั่งเอนหลังพิงเบาะ เพราะกลัวว่าจากการเขินอายจะเปลี่ยนเป็นโกรธจริงๆ   แบบนั้นคนที่ซวยก็คงไม่ใช้ใครอื่น นอกจากเขา

 


ฮิบาริลดทอนฟาลงพลางมองใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่มีท่าทางสลดกลัวเลยสักนิดแต่กลับเริงร่าจนน่าหงุดหงิด ร่างบางสะบัดหน้าไปมองวิวทางหน้าต่างแทน ตอนนั้นเองที่ดวงตาสีเปลือกไม้เป็นประกายฉายแววจริงจังขึ้นมา ดวงหน้าที่อมยิ้มนิดๆเปลี่ยนเป็นราบเรียบจนดูน่ากลัว สึนะสบสายตากลับคอร์สเซอร์ผ่านทางกระจกรถ

 


“ขับออกไปนอกเมืองเลยครับ”

 


ถ้าเกิดการปะทะกันในเมือง ผู้คนจะโดนลูกหลงมิใช้น้อยเลย

 


“ครับท่านรุ่นสิบ”

 


รถออดี้คันหรูแล่นออกจากเขตเมืองหลวง แต่กระนั้นรถราก็ยังคงแน่นหนาอยู่ดี สึนะขมวดคิ้วนิดๆ เช่นเดียวกับร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ ฮิบาริไม่ใช้คนความรู้สึกช้า (นอกเสียจากว่าจะไม่สนใจจริงๆ) ที่จะไม่รู้ว่าบรรยากาศในรถเปลี่ยนไปแม้จะน้อยนิดก็ตาม ดูเหมือนว่าจะถูกสะกดรอยตามสินะ

 


ท่าทางภายนอกของร่างบางนั้นยังคงเยือกเย็นดังเดิมแม้จะเริ่มรู้สึกรำคาญนิดๆ ขณะนั้นเองที่สึนะยกโทรศัพท์ขึ้นกดโทรออก

 


“ครับท่านเดชิโม่”

 


“สกัดรถที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปให้หมด อย่าปล่อยเข้ามาให้ระยะห้าร้อยเมตร”

 


“รับทราบครับ”

 


ร่างสูงผมฟูวางสายจากโทรศัพท์แล้วหันไปมองคนข้างกายก็เห็นว่าเจ้าตัวก็มองตัวเองอยู่ก่อนแล้ว เลยชีกยิ้มบางๆไปให้ แต่ร่างบางกลับเบือนหน้าหนีไปมองทิวทัศย์นอกหน้าต่างสะงัน สึนะส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหุบยิ้มลงพลางยื่นมือไปเอาที่วางแขนลง ซึ่งมันสามารถเปิดออกได้ ในนั้นมีปืนสั้นสีดำอยู่ด้วยกันสองกระบอกและแม็กกระสุน

 


ดวงตาสีนิลเหล่มองนิดๆ แล้วก็ละสายตาไปอย่างรวดเร็ว สึนะยิบปืนออกมากระบอกหนึ่ง ที่จริงแล้วถ้านับรวมกันทั่วทั้งรถนั้นมีปืนหกกระบอก แล้วไหนจะปืนไรเฟิลอีกสอง ระเบิดมือก็ยังมี ถ้าจะไปรบก็ใช้รถคันนี้ได้สบาย

 


สึนะเก็บที่วางแขนขึ้น แล้วนั่งนิ่งๆรอเวลา

 


ห่างออกไป รถรามากมายที่ขับเคลื่อนอยู่บนถนนเป็นต้องเหยียบแบรกกันระนาวเมื่ออยู่ๆรถเบนซ์ถึงสองคันหักพวงมาลัยจอดขวางถนนพร้อมกับเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังมาแต่ไกล ก่อนที่ประตูรถจะถูกเปิดออก การ์ดในชุดสูทสีดำแปดกว่าคนก้าวลงมาจากรถ มายืนเรียงเป็นหน้ากระดาน

 


ดวงตาคมสีเปลือกไม้มองปืนในมือ รับรู้ได้ว่ารถคันอื่นที่อาจจะโดนลูกหลงถูกสะกัดออกไปหมดแล้ว เพราะเสียงเครื่องยนตร์รอบด้านที่เงียบหายไปเหลือเพียงหนึ่งคัน ที่ถูกปล่อยให้ขับตามมา ร่างโปร่งยกปืนในมือขึ้นชัก เมื่อคอร์สเซอเห็นดังนั้นจึงกดเลื่อนกระจกฝั่งบอสในอนาคตและทางฝั่งตัวเองลง  ก่อนที่สึนะจะยืนแขนออกไปนอกหน้าต่าง นิ้วชี้กดเหยี่ยวไกทั้งๆที่สายตายังคงมองตรงไปทางหน้ารถ

 


ปัง! ปัง!

 


ตูม!





TBC





Talk สวัสดีคร้าเหล่ารีดเดอร์ทั้งหลาย มีใครคิดถึงอุ้มไหมเอ่ย (ไม่มี!/คนอ่าน)
ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ก็เเค่ปลาโชว์พราวทำรถศัตรูระเบิดด้วยกระสุนสามนัดเท่านั้น ไม่เท่าไหร่เล๊ย
อุ้มเขียนฉากบู๊ไม่ค่อยเก่ง (ฉากธรรมดายังแทบไปไม่รอด) ตอนนี้เอาเเค่ฉากเบาๆไปก่อน ต่อไปจะพยายามเขียนฉากบู๊ทั้งเอฟเฟก
ด้วยเลย ว่าเเต่ทำไมคนอ่านเงียบจัง ไม่มีใครส่งเสียงบ่างเลย
ตอนนี้อุ้มเหมือนต้นไม้เฉาๆที่ต้องการน้ำจากคนอ่านนะคร้า
จริงๆเเล้วอุ้มไม่ซีเรียสเรื่องคอมเม้นท์เท่าไหร่หรอกคะ เพราะที่เขียนก็เขียนสนองตัวเองเท่านั้น
แต่ยังไงมีคนเม้นท์ก็ดีกว่า กำลังที่ยิ่งใหญของคนเขียนเลยละคะ
แต่ไม่เม้นท์ก็ไม่เป็น ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #55 ` i's_2na;antberry★ (@antberry) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 15:41
    โฮรววววววววว งานบู๊มาแล้ว แล้วแบบมันดีมากจริง ๆ ค่ะ ชอบที่ใช้คำเข้าใจง่ายเลยทำให้เราเห็นภาพเหตุการณ์ชัดในหัวมาก ชอบสึนะเวลาเอาจริงแบบนี้มาก เห็นความพัฒนาที่สั่งสมมานานทำให้ทำอะไรโดยมีแบบแผนกว่าแต่ก่อนขึ้นเยอะมาก ไม่แปลกใจว่าทำไมเดี๋ยวนี้ถึงไม่วิ่งหนีฮิบาริแล้ว (แต่วิ่งเข้าหาความน่ารักของยัยหนูเคียวยะแทนสินะ) หวังว่าทุกคนจะปลอดภัยนะ แต่อินกับฉากในรถมากจริง ๆ สึนะเท่มาก มีแหละความบอสสสสที่แท้ทรู สนุกมากเลยแง อยากให้กลับมาเขียนต่อจัง ตื่นเต้น ๆ
    #55
    0
  2. #31 0984359329 (@0984359329) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 12:09
    มาต่อเถอะน้าไรท์
    #31
    0
  3. #29 Lifeless- (@Lifeless-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 12:41
    สนุกมากกก~ สึนะอย่างเท่อ่ะ ไรท์ต่ออีกนะค่ะ^^
    #29
    0
  4. #28 Jidapa Seplotahikun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 18:45
    เท่อะ สึนะว่าที่สามีของเคียวยะ ต้องอึด ถึก ทน เป็นที่รองรับอารมณ์ของภรรยาตัวเอง

    #28
    0
  5. #27 SweeT'y (@gamefunny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 16:35
    พึ่งอ่านค่ะ หนุกมาก สึนะเก่งโครตๆ หาอะไรแบบนี้มานาน ได้โปรดลงต่อเถอะนะคะ =0=!!
    #27
    0
  6. #25 malodien2 (@malodien2) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 22:15
    ต่ออีกไวๆนะดคตรหนุกอะ สึนะเก่งโพด
    #25
    0
  7. #24 Neko Maki (@makimasa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 12:01
    ต่อๆ สึนะเท่โครต><
    #24
    0
  8. #23 shadier (@shadier) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 10:08
    ต่อค่าาา
    #23
    0
  9. #22 พรรณนภา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 16:08
    มาต่อเถอะน้าาาา><
    #22
    0
  10. #21 Uta Pri (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 23:39
    แม่ยกคู่นี้เลยค่าาาา >< สนุกอะ ต่อเร็วๆนะจ้ะะ >3<
    #21
    0
  11. #20 เฟิงอวิ๋น[风云] (@rurebell) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 13:06
    เคียวจังเขิน อิอิ >_< 
    เอาเลยสึนะ จัดการให้ราบเป็นหน้ากองงงงงง 
    #20
    0
  12. #18 Minny KaCa (@prettyyes) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 04:30
    บอสสสสสส เท่อ่าาาาา
    #18
    0