KHR REBORN 2718 [Yaoi] 1 Month in Love

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,339 Views

  • 56 Comments

  • 137 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    15

    Overall
    3,339

ตอนที่ 7 : SF Sweet Valentine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ก.ค. 59







Shot Fic

Sweet Valentine







ในวันที่สิบสี่กุมพาซึ่งเป็นวันวาเลนไทน์เช่นนี้ เมืองนามิโมริจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นไอของความรักและความอบอุ่น เหล่าหนุ่มสาวต่างพากันพกช๊อคโกเเลตไปให้คนที่ชอบหรือคนที่ตัวเองแอบชอบ นักเรียนพากันทะยอยไปโรงเรียนด้วยจิตใจเบิกบานแต่ความรู้สึกนั้นเป็นต้องสะดุดกึกเมื่อเดินมาถึงหน้าโรงเรียนแล้วพบกับพวกกรรมการคุมกฎ




พวกนั้นไม่เท่าไหร่แต่หัวหน้ากรรมการคุมกฎอย่างฮิบาริ เคียวยะซึ่งเป็นที่เรื่องลือเรื่องความโหดนี่สิ รังสีอำมหิตที่เจ้าตัวเเผ่ออกมา ทำให้ทุกคนพากันขนหัวลุก




ในกลุ่มนักเรียนที่เดินผ่านประตูเข้าไป กลุ่มที่โด่ดเด่นสุดคงเป็นกลุ่มของร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลฟูฟอง ที่อดีตเคยได้ฉายาว่าเจ้าห่วยแต่นั่นก็เป็นแค่อดีต เพราะตอนนี้สึนะโยชิพัฒนาตัวเองจนดีขึ้นทุกอย่างไม่เว้นรูปร่างหน้าตา อีกสองคนที่เดินขนาบข้างก็เด่นไม่แพ้ใคร โกคุเดระกับยามาโมโตะ




นักเรียนหญิงต่างพากันมองด้วยสายตาคลั่งไคร่และหลงไหล




“กรี๊ดดดด โกคุเดระคุง เท่ห์จังเลย”




“กรี๊ด ยามาโมโตะคุงยิ้มให้ฉันด้วยละ”




“หืออ สึนะคุงหล่อชะมัดเลย ตัวก็สูงขาก็ยาว แถมยังใจดีอีก”




“สึนะคุงเท่ห์มากเลย กรี๊ดดด”




ร่างเพียวเหลือบสายตามองเจ้าของเรือนผมฟูฟองที่กำลังเดินผ่านประตูเข้าไปในเขตโรงเรียน พอดีกับที่เจ้าตัวเหลือบมามอง ทำให้ทั้งสองได้สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนสึนะโยชิจะคลี่ยิ้มบาง




ฮิบาริดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย




'ชิ ชอบนักรึไงที่มีผู้หญิงมากรี๊ดกราดนะ'




คุซาคาเบะเหล่มองร่างบางข้างกายที่เหมือนจะเพิ่มความรุนเเรงของรังสีอำหมิตมากกว่าเดิมพลางเหงื่อตก อารมณ์ของเมฆานั่นแปรป่วนไปมาจนเดาไม่ออก ทางที่ดีอย่าพึ่งไปยุ่งวุ่นวายกับคุณเคียวจะดีกว่า




พวกสึนะเดินเข้าไปในห้องเรียน บนโต๊ะของพวกเขาเต็มไปด้วยช็อคโกแลตดอกไม้แล้วก็จดหมาย มันเยอะเสียจนกองเป็นภูเขา อดีตเจ้าห่วยถอนหายใจเล็กน้อย ก็ดีใจอยู่หรอกนะที่ได้ของมากมายขนาดนี้ เพราะเมื่อก่อนช๊อคโกเเลตที่ได้ก็มีแต่แม่ให้ ไม่รู้ว่าเขาเริ่มกลายเป็นจุดสนใจของสาวๆตั้งแต่เมื่อไหร่




รู้ตัวอีกทีก็ตอนเห็นบอกจดหมายรักที่ได้นี่แหละ



“เฮ ปีนี้สึนะได้เยอะกว่าแฮะ เสน่ห์แรงขึ้นอีกแล้วน่าสึนะ” ยามาโมโตะยิ้มอย่างร่าเริงเมื่อกะคราวๆจากกองของขวัญแล้ว กองที่สูงและใหญ่กว่าคือของว่าที่บอสแห่งวองโกเล่




“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วเจ้าบ้าเบสบอล ท่านเป็นถึงรุ่นที่สิบเชียวนะ” คนที่มักจะอวยบอสของตัวเองอยู่แบบนี้เสมอคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโกคุเดระ




“แต่เยอะแบบนี้ไม่รู้จะขนกลับยังไงนี่สิ”




“ไม่ต้องห่วงครับรุ่นที่สิบ เดียวผมจะช่วยรุ่นที่สิบขนเอง ไว้ใจมือขวาคนนี้ได้เลย”




“แฮะๆ ขอบใจนะโกคุเดระแต่นายก็ต้องขนของนายกลับเหมือนกันนะ” ของผู้พิทักษ์วายุก็ใช้ว่าจะนิดเดียวที่ไหน ก็กองใหญ่พอๆกันนั่นแหละ สึนะเลื่อนเก้าอี้ออกนั่ง ขณะที่ยามาโมโตะกับโดคุเดระมายืนลอมอยู่รอบโต๊ะ




“ของผมนะช่างมันเถอะครับรุ่นที่สิบ ให้ผมช่วยขนเถอะนะครับ”




“อ่า งันช่วยหน่อยนะโกคุเดระคุง”




“ช่วยฉันบางสิโกคุเดระ เดียวให้ช๊อคโกเเลตสองแท่ง” ยามาโมโตะพูดขึ้นบ้าง




“เรื่องอะไรฉันต้องช่วยแกละเฟ้ย! อีกอย่างช๊อคโกแลตของฉันก็มี”




“แต่ของฉันมันพิเศษกว่าของคนอื่นๆนะ” คนอารมณ์ดีชีกยิ้มตาหยี่ ผิดกับโดคุเดระที่ทำหน้าหงุดหงิด




“ฉันไม่อยากได้เฟ้ย”




สึนะโยชิมองสองผู้พิทักษ์ที่กำลังถกเถียงกันแล้วคลี่ยิ้ม ในหัวห้วนนึกถึงช็อคโกแลตในกระเป๋าที่เตรียมมาให้ร่างบางเจ้าของนัย์นตาสีรัตติกาลที่พึ่งจะสบด้วย ก่อนความห่อเหี่ยวจะโจมตีเข้าใส่ เขาจะได้ช๊อคโกแลตจากเคียวยะรึเปล่านะ แต่คงไม่มีทางได้แน่นอน เพราะเคียวยะไม่สนใจอะไรแบบนี้




เผลอๆอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันอะไร




“นี่เดียวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” คาบเรียนจะเริ่มแล้วดันอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมาเสียได้ สึนะลุกขึ้น ทั้งโกคุเดระและยามาโมโตะหันควับมามอง




“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับรุ่นที่สิบ”




“ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองก็ได้” บางครั้งเขาก็คิดว่าโกคุเดระชอบทำตัวโอเวอร์ แต่เพราะความจริงใจที่แสดงออก เขาถึงได้รู้สึกขอบคุณทุกครั้ง




“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ”




สึนะเดินออกจากห้องเพื่อไปห้องน้ำ ตลอดทางเดินยังคงมีนักเรียนมากมายส่งเสียงดังอยู่เพราะคาบเรียนยังไม่เริ่ม





เสื้อคลุมบนไหล่โบกสะบัดตามเเรงเดิน ร่างผอมเจ้าของดวงหน้าคมสวยกวาดสายตามองรอบด้านตรวจความเรียบร้อยของโรงเรียนและเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าไม่มีนักเรียนคนไหนโดดเรียนมาสุมหัวอย่างที่เขานึกเกลียด ขาเรียวเดินพ้นออกจากมุมตึกก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นเคยกำลังรับกล่องช็อคโกแลตจากหญิงสาวด้วยรอยยิ้มกว้าง




คิ้วเรียวกระตุก รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจนอยากขย้ำทิ้งทั้งผู้หญิงคนนั้นและคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรัก หึ กล้ารับช็อคโกแลตจากคนอื่นงันหรอ อยากตายมากสินะ




ฮิบาริหมุนตัวเดินกลับไปยังทางเดิมที่พึ่งจะเดินมา ดวงตาคู่สวยวาววับอย่างน่ากลัว




“ขอบคุณนะที่เข้าใจ” สึนะคลี่ยิ้มน้อยๆให้หญิงสาวตรงหน้า




“อื้อ คนๆนั้นโชคดีจังเลยที่ได้หัวใจของสึนะโยชิคุงไปครอบครอง”




ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาฉายแววรักใคร่อยากไม่ปิดบังเมื่อพูดถึงใครบางคน “คนที่โชคดีคือเราต่างละ”





สึนะโยชิเดินแยกกันไปคนละทางกับหญิงสาว ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆหากแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ยามนึกถึงใบหน้าสวยๆของผู้พิทักษ์เมฆา




ใช่แล้ว คนที่โชคดีคือเขาต่างหาก โชคดีที่เคียวยะให้เขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ให้เขาได้รักและค่อยดูแล




แค่นี้เขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว






เลิกเรียนแล้ว อารมณ์ของหัวหน้ากรรมการคุมกฎยิ่งคุกรุ่นขึ้นยิ่งกว่าเดิมจนคุซาคาเบะแทบไม่กล้าเข้าใคร ขนาดตอนเสิร์ฟชายังเกือบทำถ้วยชาหลุดมือ บรรยากาศในห้องเย็กยะเยือก คุซาคาเบะอยากจะคุกเข่าขอร้องให้ใครก็ได้มาหยุดเรื่องบ้าๆนี้สักที




มือเรียวหยุดนิ่งก่อนกดปากกาลงกับกระดาษพลางขบกรามแน่น ภาพที่สึนะรับกล่องช็อคโกแลตมาจากหญิงอื่นยังติดอยู่ในหัว ตอนพักเที่ยงเขาก็รอ รอให้อีกฝ่ายมาหา จะได้ซัดให้เละ แต่ก็ได้แต่รอ หากแต่อีกฝ่ายไม่มีวี่เเววว่าจะมา!





'หึ คงชอบมากสินะแบบนั้นน่ะ'




ริมฝีปากบางเม้มแน่น อยู่ๆก็รู้สึกจุกขึ้นมาจนถึงคอ ฮิบาริกำปากกาในมือแน่นจนมันหักเป็นสองท่อน ทำเอาคุซาคาเบะสะดุ้งเฮือกก่อนตัดสิ้นใจค่อยๆย่องออกจากห้องเพื่อรักษาชีวิตของตัวเองให้ยืดออกไป




ร่างบางหมุนเก้าอี้นวมไปทางหน้าต่าง เงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้าสีครามที่มีเมฆปกคลุมอยู่ประปราย




ในอกเจ็บแปล๊บๆ ภาพที่เห็นเมื่อเช้ายังคงติดตาไม่หาย หมอนั่นเบื่อเขาแล้วใช่ไหม หึ นั่นสินะ เขาจะไปสู้พวกผู้หญิงได้ยังไง เขามันทั้งแข็งกระด่างทั้งเอาแต่ใจ




ก็ไม่แปลก....น้ำใสๆรื้อขึ้นมาเต็มขอบตา




“เคียวยะครับ” เสียงเรียกอันนุ่มนวลและคุ้นหูเป็นอย่างดีทำให้ร่างบางตัวแข็งถื่อ




“แกมีอะไร” ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่ไม่มีทีท่าว่าจะหันไปมองร่างสูง




“ต้องมีอะไรด้วยหรอครับ?” สึนะเอียงคอด้วยความงุดงง ปกติหลังเลิกเรียนเขาก็มักจะมาหาร่างบางจนกลายเป็นกิจวัตอยู่แล้ว ร่างสูงมองคนรักที่ยังคงหันหลังให้




“แกมาทำไม”




“ก็มาหาเคียวยะสิครับ” สึนะขมวดคิ้ว




ไม่ต้องพึ่งลากสังหรณ์ก็รับรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถึงน้ำเสียงจะยังคงราบเรียบเหมือนเดิมแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือน้ำเสียงของคนรักมันแข็งขึ้น




“เป็นอะไรรึเปล่าครับเคียวยะ”




“กลับไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก” น้ำเสียงนั้นห้วนขึ้นจนสึนะต้องขมวดคิ้วหนัก ไหนจะคำพูดที่พ่นออกมาทำร้ายกันอีก เคียวยะเป็นอะไร




“ไม่ตลกนะครับเคียวยะ”ร่างสูงตัดสิ้นใจเดินอ้อมไปหาร่างบาง ขณะที่เดินเข้าไปไกล คนตัวบางหากแต่เรี่ยวเเรงไม่น้อยเหมือนตัวก็เสยทอนฟาเข้าใส่คาง สึนะเพียงเเค่ขยับตัวหลบไม่ให้โดนเต็มๆเท่านั้น เขาเซถอยไปสองสามก้าว




นี่มันเกิดอะไร? เขางงไปหมดแล้วนะ




หากแต่ฮิบาริไม่รอให้สึนะได้ตั้งตัวหรืออ้าปากถาม ร่างบางกระซับทอนฟาข้างขวาฟาดใส่ดวงหน้าคมคาย ในอกเจ็บจนจุก ก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจโดนบีบรัดคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นบดขยี้ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตาสั่นระริกยามใส่เเรงลงไปที่ทอนฟาทุกครั้งที่ฟาด




เจ็บ...เจ็บจนไม่รู้จะทำยังไง




สึนะไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้เบี่ยงหลบปล่อยให้เมฆาฟาดทอนฟาใส่ หากเป็นคนธรรมดาคงสลบเหมือดตั้งเเต่ครั้งเเรกที่โดน ร่างสูงรู้สึกมึนงง กลิ่นคาวเลือดลอยคุ้งในปาก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเคียวยะถึงเป็นแบบนี้แต่ต้องมีอะไรเกิดขึ้นเเน่นอน




“ฉันเกลียดแก! ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก!!”




มือหนาคว้าเข้าที่ทอนฟาที่กำลังจะฟาดใส่!




คำพูดที่ร่างบางพ่นออกมาทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนทอนฟาฟาดเสียอีก! สึนะจ้องร่างบางเขม็ง มือกำทอนฟาแน่น




“พูดอะไรออกมานะครับเคียวยะ!?” เสียงนั้นดังเกือบเป็นตะคอก




ฮิบาริแอบสะดุ้งก่อนตวาดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ซึ่งภายใต้ความโกรธเกรี้ยวนั้นคือความกลัว




“ฉันจะเลิก! แกไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้า ฉันไม่อยากเจอแก!!”




“พูดจริงๆหรอครับ” สึนะแทบปล่อยมือจากทอนฟาอย่างหมดแรง คำพูดของร่างบางเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงในใจ วันวาเลนไทน์ครั้งแรกของเขากับเคียวยะ ทำไมถึงกลายมาเป็นวันที่ร่างบางอยากจะเลิกกับเขาได้ละ




“ฉันเกลียดแก” เสียวห้าวหวานสั่นเครือ




“เกลียดผมแล้วทำไมทำเสียงแบบนั้นละครับ.......ได้โปรดบอกผม เคียวยะเป็นอะไรหรือว่าไม่รักผมแล้ว”




“นั่นแกต่างหาก!” ตวาดขึ้นเสียงดังอย่างเจ็บปวด น้ำใสๆคลอหน่วงที่เบ้าตา




“ผม? ผมทำไมครับ” สึนะไม่เข้าใจ




“เป็นแกไม่ใช่รึไงที่อยากเลิกกับฉัน!”




“ห๊ะ?! เคียวยะเอาอะไรมาพูด ผมยังไม่เคยบอกเลยสักคำนะครับ!” ทำไมอยู่ๆเขาถึงได้โดนปรับปร่ำได้ละ สึนะมองร่างผอมแม้จะเจ็บไปหมดแต่นัย์นตาสีนิลที่คลอหน่วงไปด้วยน้ำใสๆทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่า




“บอกผมสิครับ ไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหน” ร่างสูงขยับเข้าชิดคนรัก




“......” ฮิบาริหลบสายตาวูบพลางกัดปาก




“มองผมเคียวยะ แล้วบอกผมมาคุณไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหน” มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นเเนบแก้มนวล บังคับให้คนตัวเล็กกว่าสบตาด้วย ฮิบาริเหลือบมองใบหน้าคมคายซึ่งเต็มไปด้วยรอยฟกช่ำ ดวงตาคู่สวยสั่นระริก




“ฉัน.....ฉันคิดเองได้”




“......” สึนะโยชินิ่งอึ้ง นี่อย่าบอกนะว่าที่เขาโดนทอนฟาฟาดใส่เพราะความคิดเองเออเองของเคียวยะน่ะ ร่างสูงถอนหายใจเบาๆก่อนพิงหน้าผากลงกับหน้าผากมน มือยังคงแนบอยู่ที่แก้มนวล




“ไม่รู้หรอครับว่าผมรักเคียวยะมากแค่ไหน ผมรัก...รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว” ดวงตาสีน้ำตาลฉาดชัดได้อย่างดีว่าที่ร่างสูงพูดมานั้นเป็นเรื่องจริง




“เคียวยะไม่รักผมเลยหรอ ทำไมถึงได้พูดแบบนั้นออกมา”




พอคิดแล้วเขาก็แอบน้อยใจขึ้นมา หรือจริงแล้วๆร่างบางไม่ได้รักเขาเลย มีแค่เขาที่เพ้อพกไปเองคนเดียว สึนะหลับตาลงอย่างปวดร้าว หากเป็นแบบนั้นจริง.....ร่างสูงค่อยๆขยับใบหน้าออกห่าง




“หากคุณไม่ได้รักผม หากคุณรำคาญก็บอกมาตรงๆ.....ผมไม่จะมาให้เห็นหน้าอีก”



ฮิบาริใจหายวูบกับท่าทางและคำพูดของคนตรงหน้า รักสิ! ทำไมจะไม่รัก ร่างบางขยับปากจะพูดแต่กลับไม่มีเสียงให้เปร่งออกมา ลำคอมันตื้อไปหมด ร่างบางสบมองดวงตาสีเปลือกไม้ที่ฉายประกายอ่อนหวาน ก่อนทิ้งทอนฟาลงพื้น มือเรียวยกขึ้นฝามือที่แนบอยู่ที่แก้ม ดวงตาสั่นระริกเคลือบด้วยน้ำสีใส




“...ร....รัก ฉันรักแก”




สึนะชีกยิ้มอ่อนโยนเชกเช่นดวงตา แม้จะเจ็บตามบาดแผลบนใบหน้าอยู่บ้างแต่คำบอกรักจากปากของฮิบาริทำให้เขาเเทบจะลืมความเจ็บปวดนั้นไปทันที




ร่างสูงเลื่อนใบหน้าแตะริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากบางแพร่วเบา




“ผมรักเคียวยะมากเลยนะครับ“




“อย่าดูถูกความรู้สึกของผม อย่าสงสัยในความรักของผม เพราะหัวใจของผมมันอยู่ที่คุณแค่คนเดียว”




น้ำตาที่คลอเบ้าไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ ความเจ็บปวดที่เคยมีเลือนหายไปแทนทีด้วยความตื้นตันเพราะสุขล้น ฮิบาริพยักหน้าช้าๆ




“ข เข้าใจแล้ว”




“งันก็อย่าร้องสิครับ” สึนะใช้นิ้วปาดน้ำตาออกให้เมฆาเบาๆอย่างนุ่มนวล ก่อนขยับขึ้นไปจุมพิตบนหน้าผากมน ร่างบางหลับตาลงช้าๆซึมซับความอบอุ่นที่อีกคนส่งมาให้ ช้านานก่อนที่สึนะจะค่อยๆผละออก




“วันนี้วันวาเลนไทน์ ผมมีช็อคโตแลตมาให้เคียวยะด้วยนะครับ”













TBC

















Writter: สวัสดีคะทุกคน หายไปนาน(ครึ่งกว่าปี) ไม่มีขอแก้ตัวใดๆทั้งสิ้นนะคะ นอกจากคำขอโทษ(ที่คิดว่าอาจจะไม่พอ) ดั่งนั้นตอนพิเศษตอนนี้จึงบังเกิดขึ้นมา! เพื่อเป็นการไถ่โทษคะ อิอิอิ ต่อให้วันวาเลนไทน์จะเลยมานานโขแล้วก็เถอะ พลังแห่งความจิ้นความฟินมันหยุดหยั่งกันไม่ได้หรอก! เขียนไปน้ำตาแอบซึมไป ทำไมการเป็นวันวาเลนไทน์ที่บอสทูน่าที่ยำขนาดนี้ละ กระซิกๆ ขอโทษคร้าบอส คือจะให้บอสยำท่านฮิก็ไม่ใช่แหละ (บนเตียงทำได้) สำหรับเราคือคิดว่านิสัยแบบท่านฮิมักจะเปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นแรงแค้น และต้องระบายออกมาผ่านทอนฟา ทูน่าที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรก็ซ่วยไปสิ แถมยังตอบโต้ไม่ได้อีก ไม่แน่อาจจะตอนพิเศษต่อให้บอสของเราก็ได้

ทามไลน์ตอนนี้คือทั้งสองกลับมาจากอิตาลีแล้วยังไม่มีใครรู้ความสำพันธ์ แถมพึ่งคบกันได้ไม่นานความสำพันธ์เลยยังไม่มั่นคงขนาดให้คุณฮิมั่นใจอะไรได้ (ทั้งๆที่ปลาออกจะทำตัวดี/รึเปล่า)

แฮะๆ อีกอย่างหนึ่งก็คือ เราไม่หายไปไหนแล้วละคะ คงวนๆเวียนๆอยู่แถวๆนี้ มาช้ามาเร็วบ้างแต่จะพยายามไม่หายไปเป็นเดือนนะคะ


ต้องขอขอบคุณคนที่ยังอยู่รอและไม่ไปไหน ขอบคุณจริงๆคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #56 ` i's_2na;antberry★ (@antberry) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 16:04
    เข้าใจความรู้สึกของทั้งคู่เลยค่ะ เพราะเพิ่งเริ่มคบกันเอง คงยังต้องเรียนรู้อะไรกันไปอีกเยอะเลย ไม่แปลกใจที่จะมีบ้างที่ความรู้สึกเหมือนจะยังไม่มั่นคง แต่โชคดีที่สึนะไม่ยอมแพ้ให้กับอะไรง่าย ๆ

    ชอบซีนที่พยายามดึงความรู้สึกของฮิบาริออกมามากเลย รู้สึกว่าไม่ได้พยายามคาดคั้นแต่กำลังค่อย ๆ เปิดใจมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่แท้จริง ชอบที่สึนะไม่คาดหวังว่าจะได้ช็อกโกแลตไหม แต่เขาก็เตรียมของมาให้ฮิบาริ มั่นคงในความรู้สึกที่มีต่ออีกฝ่ายอย่างแน่วแน่ แม้ว่าจะมีคนมาคอยสารภาพรัก ถึงแม้จะเจ็บปวดไปบ้าง แต่สิ่งสำคัญคือเรายังรักกัน มีฮิบาริเป็นคนสำคัญของเขา นี่แหละที่ทำให้สึนะมั่นใจจนยิ้มได้เสมอ น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ

    ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านกันนะคะ ไม่รู้ว่าจะกลับมาต่อหรือเปล่า แต่เราจะยังรออยู่ตรงนี้เสมอนะคะ
    #56
    0
  2. #49 หนูน้อยหรรษา (@PingPing001) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 22:40
    ต่อเถิดดดดด
    #49
    0
  3. #45 bambam20172560 (@bambam20172560) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 19:53
    ต่อเถอะไรท์อยากอ่าน
    #45
    0
  4. #44 B0NN1E (@B0NN1E) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 18:40
    อ่านจนบ้าเลยคะไรท์
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #44
    0
  5. #41 tharinee_thachee (@tharinee_thachee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 15:18
    มาต่อน่ะคะไรท์
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #41
    0
  6. #39 1827 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 00:12
    มาต่อเถอะ ค้างแรงงงงง
    #39
    0
  7. #38 smile❤27 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 10:20
    ฟินมากกกกกกก
    #38
    0
  8. #35 Wa-Wasini (@wawa-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 10:05
    สงสารบอสนะจับใจ =^=
    #35
    0
  9. #34 beangky (@beangky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 07:03
    ไรท์กลับมาแล้ว ปลื้มมาก55555555 ให้อภัยเพราะท่านฮิน่ารัก><
    #34
    0