มุจลินท์ [จบบริบูรณ์]

ตอนที่ 33 : ตอนที่ ๒๗ [อัพครบ100%จ้า]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    16 ก.พ. 61

คำเตือน : ไม่อยากค้างรออ่านพรุ่งนี้นะจ๊ะ

ตอนที่ ๒๗


เด็กหนุ่มหยิบหมอนและผ้าห่มมาจากอีกห้องก่อนจะพยายามเปิดประตูเข้าไปโดยใช้เสียงให้น้อยที่สุด ค่อยๆ ปูผ้าห่มกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ เขากะระยะไม่ให้ใกล้กับเตียงมากเกินไปและสามารถมองเห็นคนบนเตียงได้ชัดเจน ทิ้งตัวลงนอนแต่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอมเทาระยิบระยับยามได้เห็นคนรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม ชลธีพลิกตัวไปมาและพยายามจะลุกขึ้นนั่ง มือทั้งสองข้างควานหาสะเปะสะปะไปทั่ว เขาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้าใจว่านายทหารหนุ่มคงอยากจะจิบน้ำ เลยลุกขึ้นไปรินน้ำเปล่าใส่แก้ว ทันทีที่เสียงฝีเท้าดังชายหนุ่มที่อยู่บนเตียงก็ตวาดเสียงดังจนเขาสะดุ้ง


“ใคร! ใครอยู่ในห้อง!?”


เด็กหนุ่มเหลือบมองก่อนจะค่อยๆ ถือแก้วน้ำเข้าไปหา คิดไม่ตกว่าจะบอกนายทหารหนุ่มอย่างไรดีเพราะปานชีวันไม่ให้เขาบอกความจริงกับชลธีว่าเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และผู้หมวดหนุ่มยังได้บอกกับชลธีเอาไว้ว่าจะมีคนมาช่วยดูแล แม้ผู้พันจะปฏิเสธอย่างไรแต่รุ่นน้องก็ไม่ยอมปล่อยให้ได้อยู่คนเดียว เด็กหนุ่มเลยได้โอกาสสวมรอยเป็นคนดูแล นี่คืองานที่ปานชีวันบอกให้เขาช่วยสินะ เด็กหนุ่มแอบดัดเสียงเล็กน้อยไม่ให้คนรักจำได้ “เอ่อ คือว่า.. ผมเป็นคนที่จะมาช่วยดูแลคุณครับ” เมื่อชายหนุ่มยังนิ่งเงียบเขาเลยถือโอกาสพูดต่อ “คุณปาน..”


“ไปบอกไอ้ปานมันด้วยว่าผมไม่ต้องการ!” เด็กหนุ่มยังพูดไม่ทันจบประโยค นายทหารหนุ่มก็ตวาดเสียงแข็งจนเขาสะดุ้งอีกรอบ “ผมดูแลตัวเองได้!”


“แต่คุณมองไม่เห็น.. แล้วจะช่วยเหลือตัวเองได้ยังไง”


“ผมบอกให้ออกไป!”


เขานิ่งเงียบมองชลธีที่กำลังสบถอย่างหัวเสีย ชลธีไม่ยอมให้เขาดูแลและไล่เขาออกไปหลายต่อหลายครั้ง เขารู้ว่าการมองไม่เห็นมันเป็นเรื่องที่กวนใจและทรมานมาก ยิ่งคนที่ทำอะไรได้เองทุกอย่างกลับต้องมารอความช่วยเหลือจากคนอื่น เป็นเขาก็คงไม่อาจจะสงบใจไว้ได้ แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมไปง่ายๆ กัน จะปล่อยให้คนรักอยู่คนเดียวได้อย่างไร เด็กหนุ่มถือแก้วน้ำเข้าไปใกล้โดยจับมือชลธีให้สัมผัสกับแก้ว


“ใจเย็นๆ ดื่มน้ำก่อนนะครับจะได้ทานยา” เขาเตือนความจำของชายหนุ่มที่จะต้องทานยา จึงไม่มีอาการอาละวาดอย่างที่เขานึกกลัว “จะได้หายไวๆ นะครับ” ชลธีไม่พูดอะไรมากและยอมทานแต่โดยดี เขาจัดการเรื่องยาที่จะต้องทานและช่วยทำแผลให้เรียบร้อย ช่วงแรกอาจจะไม่ค่อยคล่องอยู่บ้างแต่เขาก็ตั้งใจมาก แค่เห็นแผลตามตัวของชลธีเขาก็อดสงสารไม่ได้


“ขอบคุณ”


“ไม่เป็นไรครับ.. คุณอยากได้อะไรอีกหรือเปล่า”


“ไม่.. ไม่เป็นไร” เขาส่ายหัว “คุณออกไปเถอะ”


“มีอะไรก็บอกผมได้นะครับ”


“อืม”


มุจลินท์ไม่ได้ออกจากห้องอย่างที่นายทหารหนุ่มคิด เขานั่งมองคนรักที่กำลังพยายามลุกจากเตียงอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนเขาอดรนทนไม่ไหวต้องเข้าไปช่วยประคองไม่ให้ล้ม นายทหารหนุ่มตัวใหญ่กว่าเขามากจนเขาเกือบเผลอล้มทับไปแล้ว เสียงฮึดฮัดของคนป่วยดังมาอีกรอบ ชลธีหงุดหงิดที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้อย่างใจนึก หงุดหงิดกับโลกแห่งความมืดที่เขารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว หงุดหงิดที่จะต้องร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นทุกครั้งไป.. ชลธีนึกเกลียดตัวเองจับใจ เขากลายเป็นคนไร้ความสามารถไปเสียแล้ว


“ผมอยากเข้าห้องน้ำ”


“ได้ครับ ค่อยๆ เดินนะ” ประคองชายหนุ่มเดินไปตามทาง ชลธีใช้มือสัมผัสไปทั่วพยายามนึกถึงสถานที่ที่ตัวเองเคยอยู่และจดจำให้คุ้นชิน แม้เขาจะมีโอกาสหายแต่ก็ไม่แน่ร้อยเปอร์เซ็นต์ นี่เป็นสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดในตอนนี้ ชลธีควานหาปุ่มเปิดไฟอย่างเคยชิน จนกระทั่งรู้สึกตัวว่าต่อให้เปิดยังไงเขาก็ไม่มีทางเห็น นายทหารหนุ่มจึงยอมเดินเข้าไปห้องน้ำแต่โดยดี เด็กหนุ่มเห็นอาการแล้วอยากจะเข้าไปกอดปลอบเหลือเกิน “จะอาบน้ำเลยไหมครับ”


“อืม”


การอาบน้ำยังคงทุลักทุเลอยู่บ้างเพราะต้องระวังไม่ให้โดนแผลที่เพิ่งจะผ่าตัด ชายหนุ่มไม่ยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัวแม้แต่ตัวน้อย เขาจึงต้องแอบบังคับถูสบู่ให้ จนเขาพาชลธีเข้าไปนอนที่เตียงและห่มผ้าให้เรียบร้อย ค่อยตรวจเช็คแผลตามตัวว่าไม่มีปริแตกและแผลเย็บไม่ได้อักเสบอะไร เขาจึงได้เบาใจและยอมผละไปนอนที่นอนตัวเอง คอยนอนตะแคงมองชายหนุ่มที่กระสับกระส่ายไปมา


“นอนไม่หลับหรือครับ”


“กี่โมงแล้ว”


“สองทุ่มแล้วครับ”


“เอาโทรศัพท์มาให้ที.. กดโทรหาปานให้หน่อย”


“นี่ครับ” เขาส่งโทรศัพท์มือถือให้ชายหนุ่ม


“ปาน มึงอยู่ไหน? มึงอยู่กับลินท์หรือเปล่า?” เขาใจหายวาบเมื่อชลธีถามหาถึงเขา ถึงแม้ว่าปานชีวันจะบอกเขาแล้ว เขาก็ยังบังคับให้ปานชีวันบอกคนที่บ้านเรื่องอาการป่วยของนายทหารหนุ่มด้วย เขารอเวลาได้จัดการกับคนรักที่ทำให้เขาทรมานแทบตายอยู่หลายวัน


[ไม่ได้อยู่นะพี่ ผมเพิ่งออกมาจากบ้านพี่มาเมื่อกี้นี้เอง]


“ลินท์เป็นยังไงบ้าง ไทเกอร์ล่ะ”


[ยังไม่ยอมกินข้าว..]


“ลินท์เลิกร้องไห้หรือยัง”


[พี่คิดว่าไงล่ะ?]


“กูฝากดูแลลินท์ด้วย..” ชลธีพูดได้แค่นั้นก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวก่อนจะสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มเงียบเชียบ เด็กหนุ่มนอนมองคนรัก จนคิดว่าชลธีคงจะนอนหลับไปแล้วค่อยๆ คลานเข้าไปที่เตียงแตะใบหน้าคมคร้ามที่เขาแสนคิดถึงเบาๆ ยังไม่ทันจะได้ดึงมือออกก็โดนมือหนาคว้าเอาไว้ก่อน


“จะทำอะไร?”


“ปะ.. เปล่า”


“อย่ามายุ่งวุ่นวายกับผมมาก ผมไม่ชอบ” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ “อย่าให้มีอีก”


“ขะขอโทษครับ” เด็กหนุ่มชักมือกลับหันหลังเดินกลับไปนอนบนที่นอน ตะแคงข้างมองชายหนุ่มจนผล็อยหลับไป ไม่ได้แตะต้อง ไม่ได้กอด ไม่ได้จูบให้หายคิดถึงก็ไม่เป็นไร.. อย่างน้อยพี่ก็ยังอยู่ในสายตาหนู อยู่ใกล้กับหนู…


เพล้ง!


เสียงแตกของแก้วทำให้เขาสะดุ้งตื่น เขาขยี้ตาอยู่สักพักก็เห็นชลธีกำลังจับกรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังแล้วปามันลงกับพื้น เจ้าลูกเป็ดอ้าปากค้างพลิกตัวหลบเศษแก้วที่กระเด็นเกือบจะโดนหน้าแทบไม่ทัน เมื่อวานเขาคงนอนดึกไปถึงได้ไม่ตื่นตามเวลา มารู้สึกตัวก็ตอนที่ชลธีกำลังอาละวาด ไม่รู้โมโหหิวหรือเปล่า


“คุณทำอะไรเนี่ย”


“หลบไป!”


“คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้นหรือไง!” เขาคว้ามือหนาของคนรักเอาไว้ แวบหนึ่งเขาลืมดัดเสียงจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก “แค่กๆ ทำไมถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้นะ” แกล้งไอกลบเกลื่อนก่อนจะคว้ามือคนป่วยที่กำลังพยศให้เดินมานั่งที่เตียง


“อยู่เฉยๆ เดี๋ยวผมมา”


“ทำไมผมต้องฟังคุณด้วย”


“ก็…” เขาอึกอัก อยากจะตะโกนใส่หน้าด้วยความโมโหว่าตัวเองเป็นใครแต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้ “ก็ผมเป็นคนดูแลคุณไงเล่า!” เด็กหนุ่มพูดได้แค่นั้นก็วิ่งลงไปข้างล่าง เข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วรีบก็ไปเตรียมอาหารเช้า เปิดตู้เย็นที่มีของสดที่ปานชีวันเตรียมมาให้จึงลงมือทำอาหารทานง่ายๆ ให้คนป่วย ด้านบนไม่มีเสียงของแตกหรือเสียงโวยเขาถึงได้เบาใจ


“ค่อยๆ ทานนะครับ.. วันนี้มีข้าวต้มกุ้งกับไข่ตุ๋น” ชลธีนิ่งเงียบไม่หือไม่อือไม่ยอมตอบอะไรเขาทั้งนั้น นี่กำลังกวนประสาทเขาอยู่ใช่ไหม? “นี่คุณ!”


“รู้ยังไงว่าผมชอบทานอะไร?”


“ก็ คุณปานชีวันเป็นคนบอก” เขาตอบแล้วเลื่อนถ้วยข้าวต้มเข้าไปใกล้ “ก่อนที่ผมจะมาดูแลคุณ ผมก็ต้องศึกษาข้อมูลก่อนสิ”


“หึ”


“กินสิครับ เดี๋ยวมันเย็นหมดหรอก” เขาจ่อช้อนไว้ที่ปากคนป่วยแล้วบอกกึ่งบังคับ “อ้าปาก”


“ผมไม่ใช่เด็กนะ”


“ยิ่งกว่าเด็กอีก ถ้ายังไม่ยอมทาน!” กว่าชลธีจะยอมทานได้ต้องต่อปากต่อคำกับเขาอีกสักพัก นายทหารหนุ่มทานได้แค่ครึ่งหนึ่งก็ขอทานยา แม้เขาจะคะยั้นคะยอให้ทานเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่ยอม หลังจากนั้นเขาจึงช่วยคนรักอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็พามานั่งที่เตียงเหมือนเคย..


“ไม่เบื่อหรือ มานั่งเฝ้าคนตาบอด”


“ไม่เบื่อครับ” เขาไม่อยากจะบอกว่ายิ่งกว่าเต็มใจด้วยซ้ำ


“แปลกคน” ชายหนุ่มล้มตัวลงนอน “คุณจะไปทำอะไรก็ไปเถอะผมไม่ว่า หรือจะไปเลยก็ได้”


“คุณชลธี!” เขาชักจะเริ่มโมโหกับคนดื้อซะแล้ว ทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะหาย ใจคอจะไม่อยากเจอเขาแล้วใช่ไหม


“ผมอยากอยู่คนเดียว”


“ไม่ได้” เขาตอบเสียงแข็ง ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ยอมอยู่ห่างจากชลธีอีกแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดเขาก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น!


นายทหารหนุ่มไม่ตอบแต่นอนหันหลังให้เขาไม่ยอมคุยกับเขาสักคำจนกระทั่งเกือบหกโมงเย็นปานชีวันเข้ามาเยี่ยมถึงจะยอมเปิดปากพูด ส่วนเขาไม่ได้พูดอะไรมาก ทำหน้าที่ของตัวเอง เตรียมอาหาร เตรียมยา ช่วยทำแผลและพาเดินเพื่อไม่ให้แผลกดทับ


“เป็นยังไงบ้าง” ปานชีวันแอบมาคุยกับเขาส่วนตัว


“ขี้หงุดหงิดชะมัด” เด็กหนุ่มบ่นอุบ “ลินท์เอาแทบไม่อยู่”


“แรกๆ หนักกว่านี้อีก ผู้ช่วยพยาบาลไม่เคยอยู่ได้เกินหนึ่งวัน”


“ขนาดนั้นเลยหรือครับ”


“อาละวาดซะขนาดนั้น” ปานชีวันถอนหายใจเฮือก “กว่าจะพักรักษาตัวเพื่อเข้าผ่าตัดคงอีกหลายเดือน”


“นานจังเลยครับ”


“พี่คงหวังแค่ลินท์ได้คนเดียว” เขาไม่รู้จะไปหาใครที่เอาชลธีอยู่อีกแล้ว ก็หวังพึ่งแต่เด็กหนุ่มคนนี้คนเดียวเป็นถึงคนรักย่อมต้องรู้วิธีจัดการกับชลธีอยู่แล้ว ผู้หมวดหนุ่มอยู่เป็นเพื่อนเขาอีกพักหนึ่งจึงขอตัวกลับก่อน ปานชีวันเข้าไปบอกลารุ่นพี่ที่กำลังนั่งเฉยอยู่บนเตียง


“ผมกลับก่อนนะครับ” ผู้หมวดหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะแวะมาหาใหม่ พี่ก็อย่าไปไล่คนดูแลเขานะ ผมหาให้ไม่ได้แล้ว” ประโยคหลังเขาแอบพูดติดตลกแต่ดูเหมือนผู้พันจะไม่ขำกับเขาด้วย


“อยู่ไม่ได้ก็ออกไป”


“พี่ฉลาม..”


“ส่วนมึงจะไปไหนก็ไป กูอยากอยู่เดียว”


“พี่ไม่อยากจะฟังข่าวลินท์หรือ” ปานชีวันพูดแล้วเงยหน้ามองเขา “พี่แม่งโคตรใจร้ายเลยนะรู้ตัวบ้างไหม”


“…”


“ถ้าลินท์มันมีแฟนใหม่ขึ้นมา ผมจะหัวเราะสมน้ำหน้าพี่ คอยดู”


เพล้ง!


“มึงออกไปเลยไป!” คนป่วยปาดของที่ใกล้ตัวออกระเนระนาดไปหมด แผ่นอกขยับขึ้นลงถี่มือทั้งสองข้างกำแน่น เขาหันไปถลึงตาใส่ผู้หมวด


“ผมเตือนพี่แล้วนะ คิดว่าแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวแล้วเท่หรือ”


“กูอยากอยู่เดียว!” ปานชีวันหันมามองหน้าเขาแล้วตบไหล่เบาๆ เขารีบเข้าไปพยุงชลธีที่กำลังพยายามลุกขึ้นแต่ก็โดนผลักออกมา


“โอ๊ย”


“ออกไป”


“นี่คุณ!”


“นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม คนนอกไม่ต้องมายุ่ง” สิ้นประโยคเด็กหนุ่มกำมือแน่น ขมวดคิ้วเป็นปม รู้สึกโกรธจนต้องหายใจเข้าออกช้าๆ แม้ว่าชลธีจะไม่รู้ว่าเป็นเขาแต่การที่ถูกบอกว่าเป็นคนนอกแล้วต้องมองคนรักใช้ชีวิตด้วยความเจ็บปวด เขาเองก็รู้สึกทรมานไม่ต่างกัน เด็กหนุ่มไม่สนใจคำพูดที่ผลักไล่ไสส่งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเข้าไปประคองชลธีที่ให้นั่งเรียบร้อย มือขาวปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ


“เดี๋ยวทานยานะครับ” เขาส่งยาให้ชายหนุ่มถือไว้ แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมทานเสียที


“อืม”


“กินให้หมดสิครับ”


“รู้แล้วน่า”


“อาบน้ำด้วยนะครับ”


“อืม” เขาจัดแจงพาชายหนุ่มเข้าไปอาบน้ำตามเดิม ค่อยๆ ล้างแผลเช็ดแผลให้เรียบร้อย แต่งตัวเรียบร้อยก็ลงมานั่งเปิดทีวีให้ฟังเสียง กิจวัตรเดิมๆ ที่เขาเองไม่เคยเบื่อแต่คนป่วยคงเบื่อหน่ายจนแทบทนไม่ไหวแล้ว เขามองคนรักที่กำลังนั่งฟังข่าว แหวนทองคำขาวที่เขาเคยให้คนรักเอาไว้วางอยู่ไม่ห่าง เขาเลยถือวิสาสะหยิบมาดูสภาพของมันด้วยความคิดถึง..


“ใครใช้ให้มายุ่งกับของๆ ผม!” ชลธีคว้าข้อมือบางแล้วบิดไปอีกทางจนคนตัวเล็กร้องโอดโอย มือเขาจะหักหรือเปล่าเนี่ย ทำไมคนป่วยถึงได้แรงเยอะแบบนี้นะ!


“อย่านะ ผมเจ็บ!”


“บอกมาว่าคุณต้องการอะไรกันแน่!” แรงกระชากจนเขาแทบน้ำตาเล็ด ปวดไปทั้งแขนจนอยากจะร้องไห้

“ลินท์เจ็บ..”


“อะไรอีก.. คราวนี้อะไรอีกล่ะ”


“พี่ฉลาม.. หนูเจ็บ”


“….” ชลธีอึ้งไปชั่วครู่ “ลินท์?”


“ก็ใช่น่ะสิ! พี่ปานไม่ให้บอกพี่ว่าเป็นหนู ก็พี่อยากให้พี่ปานปิดหนูทำไมล่ะ” อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ถ้าไม่บอกเขาได้ตายคาบ้านพักชลธีแน่ๆ ฮือ เจ็บชะมัด


“ลินท์จริงๆ หรือ?” เขาถามทวน มือที่จับไว้ค่อยๆ ปล่อยออก “งั้น.. คนที่ทำอาหารให้ทาน”


ข้าวต้มกุ้งของโปรดและไข่ตุ๋นทรงเครื่องรสมือที่คุ้นปาก


“หนูเอง”


“คนที่ป้อนยาล่ะ”


กลิ่นตัวที่เขาคุ้นเคย ลอยวนเวียนรอบจนเขาต้องไล่ให้ออกไปห่างๆ ..


“หนูเอง”


“คนที่พาไปอาบน้ำ ถูสบู่?”


“ก็หนูเองนั่นแหละ” เด็กหนุ่มเริ่มจะโมโห มีเขาคนเดียวที่อยู่มาตั้งสองวัน “จะเป็นใครไปได้ล่ะ!”


“คนที่แอบหอมแก้มพี่?”


“อืออออ หนูเอง” เขอเผลอตอบก่อนจะร้องลั่น “พี่รู้ได้ไงเนี่ยยยย” เห็นชลธีนิ่งเงียบเขาเลยเข้าไปใกล้ ไม่รู้จะโกรธมากไหม แต่คิดไปคิดมาคนที่ควรจะโกรธต้องเป็นเขาสิ! มือหนาแตะไปตามตัวเขาลูบตั้งแต่หัว ใบหู ใบหน้าที่ค่อยๆ ลูบไล้ตั้งแต่คิ้ว จมูก ริมฝีปาก


“อื๊อ พี่ฉ..ฉลาม” ชายหนุ่มรั้งร่างที่เล็กกว่าให้เข้ามาใกล้ สูดกลิ่นหอมที่เขาคิดถึงเหลือเกิน “ปล่อยหนูก่อนหนูอึดอัด..” ริมฝีปากหนาพรมจูบไปตามใบหน้า เกลี่ยไล้ไปตามซอกคอขาว เด็กหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างดันแผ่นอกหนาเอาไว้แต่ก็เอาไม่อยู่ วนเวียนอยู่ข้างแก้มสักพักค่อยๆ เลื่อนมาที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่ม ดูดดื่มดึงรั้งด้วยความรุนแรงจนเจ้าลูกเป็ดต้องส่งเสียงร้องประท้วงในลำคอ จะจูบให้ปากเขาหลุดออกมาหรือยังไง เสียงหอบหายใจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แรงอารมณ์ปะทุขึ้นมาอย่างง่ายดายจนเขาต้องเขยิบตัวหลบออก เมื่อเขายิ่งหนีแรงโอบยิ่งมากขึ้นตามด้วยมือแกร่งที่ช้อนข้อพับที่ขาเขาไว้แล้วช้อนอุ้มในท่าเจ้าหญิง


“พี่..เดี๋ยวหนูตก.. ปล่อยหนูก่อน!” เขาโวยวายพลางกอดรัดคนรักไว้แน่น


“ลินท์”


“หือ?”


“บอกทางพี่ที.. เตียงไปทางไหนครับ”



(ต่อจ้า)


เด็กหนุ่มได้ยินคำพูดจากคนรักก็เบิกตาโพลงใช้กำปั้นทุบเข้าไปที่แผงอกหนา ปล่อยหนูลงเดี๋ยวนี้นะ!” เจ้าลูกเป็ดดิ้นพล่าน ท่อนแขนแข็งแกร่งก็ยิ่งบีบรัดแน่นขึ้น พี่ฉลาม!”

 

ไม่.. พี่ไม่ปล่อยหนูนายทหารหนุ่มยืนยันคำเดิม ค่อยๆก้าวเท้าไปข้างหน้าทั้งๆที่มองไม่เห็นอะไร ความมืดที่เขาต้องเผชิญอยู่คนเดียวราวกับชีวิตนี้เขาไม่เหลือใครอีกต่อไปมันช่างทรมาน เขายอมปิดบังคนรักเพราะอยากรักษาอาการป่วยให้หายดี ตอนนี้เขาไม่ต่างจากคนพิการที่แทบจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่ามุจลินท์จะรับเขาได้หรือไม่ มันคือสิ่งที่เขากลัวมากที่สุด

 

กลัวเมียทิ้ง

 

อื้อ เดี๋ยวก็ล้มลงไปทั้งคู่หรอก

 

ถ้าพี่ปล่อยหนูลง จะไม่หนีพี่ไปใช่ไหม

 

พูดอะไรของพี่เนี่ยเขาเหวลั่นหนูเนี่ยนะจะหนี

 

ก็หนูรู้แล้วว่าพี่…”

 

รู้แล้วยังไงครับเด็กหนุ่มชักเริ่มโมโหพี่คิดว่าหนูจะทิ้งพี่หรือ?

 

บ้าที่สุด! กล้าคิดว่าเขาจะทิ้งไปได้ยังไง

 

พี่ไม่รู้เลย.. มันกังวลไปหมด

 

เลยไม่ให้พี่ปานบอกหนูหรือ? มันน่าทุบไหม!” เด็กหนุ่มน้ำเสียงสั่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ชลธีรู้ว่าเขาเสียใจขนาดไหน มือขาวปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ทำไมพี่ดูถูกความรักของหนูแบบนี้

 

พี่ผิดไปแล้วเขาวางคนรักลง แล้วรวบลูกเป็ดเข้ามากอดแน่น สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆที่เขาชอบนัก ให้อภัยคนโง่อย่างพี่นะครับ

 

พี่ฉลามบ้า! บ้า บ้าเขารัวกำปั้นทุบไปอย่างไม่แรงนัก เสียงสะอึกสะอื้นของลูกเป็ดทำให้ชลธีรู้ว่าเขาได้ทำให้คนรักเสียใจขนาดไหน

 

พี่ขอโทษชลธีพูดเสียงแผ่ว เขารู้สึกผิดจริงๆที่คิดอะไรไปเองคนเดียวขอโทษนะครับคนดี

 

ฮึก ฮือ

 

ไม่ร้องนะครับ พี่อยู่นี่แล้ว

 

ฮึก ฮือเด็กหนุ่มพูดทั้งน้ำตา เขาทั้งกลัวทั้งเสียใจความรู้สึกอะไรต่อมิอะไรประดังประเดเข้ามาหาไม่มีหยุด มันทรมานแทบจะขาดใจถ้าพี่หายไปอีก หนูไม่ยอมแน่ๆ

 

จะไม่ไปไหนแล้วครับ

 

อยู่กับหนูนะ

 

ครับ เห็นคนรักพยักหน้า ลูกเป็ดก็ยิ้มกว้างเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มชายหนุ่มเบาๆ ชลธีเลิกคิ้วเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสข้างแก้ม เขากุมมือคนรักไว้แน่น ยกขึ้นจูบแนบกับริมฝีปากอุ่น เมียพี่น่ารักที่สุด..”

 

ชลธียกเด็กหนุ่มขึ้นอุ้มค่อยๆก้าวขาตามที่บอก วงแขนขาวคล้องคอคนรักกลุ่มผมนิ่มซบลงตรงไหล่หนา ตรงหน้าเป็นบันไดแล้วครับ

 

อ๊ะชลธีเซเล็กน้อย อีกกี่ขั้นครับ

 

ช้าๆนะครับ อีก7ขั้น

 

เยอะจังนายทหารบ่นอุบพี่ใจร้อนจะแย่แล้ว

 

ถ้าวิ่งได้เขาคงวิ่งไปแล้ว!

 

พี่จะรีบทำไมครับ เพิ่งทานยาง่วงแล้วหรือ

 

อะอือ พี่รู้สึกง่วงๆยังไงไม่รู้

 

งั้นปล่อยหนูลง หนูพาพี่ไปง่ายกว่าอีกเขาเงยหน้าขึ้นมองคนรัก ลูบที่ท่อนแขนแผ่วเบา ให้หนูลงก่อน

 

ก็ได้ครับ

 

เด็กหนุ่มค่อยๆจับจูงคนตัวโตที่เลิกโวยวายขึ้นบันไดด้วยความระมัดระวัง มือสอดประสานแนบแน่นถ่ายทอดความรู้สึกร้อนผ่าวที่แสดงถึงสัญชาตญาณแห่งการมีชีวิต แค่รู้ว่าชลธีปลอดภัยและยังมีชีวิตอยู่เขาแทบจะปลดทุกสิ่งออกทั้งหมด เหมือนก้อนหินที่ถ่วงใจเขาไว้มันหายไป เหมือนได้ต่อลมหายใจอีกครั้ง

 

ถึงแล้วครับเขาพาชลธีไปนั่งที่เตียง กุลีกุจอจัดแจงหมอนและผ้าห่มให้เรียบร้อย ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นจนเขาต้องเอ่ยปากถาม เป็นอะไรหรือครับ

 

อย่าบอกนะว่า.. หนูนอนที่พื้นตลอดเลย

 

ก็.. เอ่อ จะให้หนูไปเบียดพี่ได้ไงล่ะเขาเกาหัวแกรกหนูไม่ได้บอกด้วยว่าตัวเองเป็นใคร

 

ไอ้ปานนะ.. ไอ้ปานไอ้น้องเวรกล้าดียังไงถึงปล่อยให้เมียเขาลำบากขนาดนี้ ยังไม่รวมที่เขาเผลอตวาดขึ้นเสียง แถมยังว่าต่างๆนาๆอีก พี่ขอโทษนะครับ

 

ไม่ต้องขอโทษแล้ว หนูไม่ได้โกรธ แค่พี่อยู่กับหนู..ก็พอแล้ว หนูไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

 

จริงหรือ

 

แต่ว่าตอนนี้ พี่ต้องการ..”

 

พี่จะเอาอะไรบอกหนูก็ได้ หนูจะหยิบให้เขาหันไปถามคนรัก เผื่อจะได้ช่วยหยิบจับอะไรในขณะที่คนป่วยยังเงียบกริบแบะกวักมือให้เขาเข้าไปใกล้แทน เอาอะไรหรือ?

 

ไม่ต้องแล้วล่ะ เพราะพี่หาเจอได้แล้วนายทหารหนุ่มคว้าตัวเด็กหนุ่มได้ก็ดึงให้เข้ามาใกล้ เขาผลักลูกเป็ดให้นอนเอนราบไปกับเตียง แม้เขาจะมองไม่เห็นแต่เสียงเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เขารู้ว่าร่างกายของเขาและคนรักกำลังเข้าใกล้กันมากขนาดไหน

 

ร้อน.. จนแทบละลาย

 

อื้อ พี่ต้องพักผ่อนนะ!” เขานึกขึ้นได้ก็กระเด้งตัวขึ้นเดี๋ยวหนูโดนแผลพี่

 

ไกลหัวใจน่าเขาบอกพลางหัวเราะขำ นิ้วมือไล้ไปตามวงหน้าของลูกเป็ดอย่างรักใคร่ เขาสัมผัสอย่างระมัดระวัง จินตนาการยามได้โอบกอดคนรักในวงแขนใบหน้าหวานมักขึ้นสียามเขาหยอกล้อคลอเคลียไม่ห่างจนเขาอดใจไม่ไหวก้มลงดูดดึงริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นทุกครั้งไป

 

อื้อ หนูเจ็บคนตัวเล็กกว่าบ่น ไม่รู้คนรักเป็นอะไรถึงได้ชอบเล่นอะไรรุนแรงกับเขาเหลือเกิน เล่นขบกัดขนาดนี้ปากเขาแตกขึ้นมาจะทำยังไง! “อย่ากัดปากหนูสิ

 

ก็ปากหนูหวาน.. พี่ชอบ

 

บ้า!”

 

(CUTจ้า)






TBC

อิพี่หื่นเกิน น้องแค่อ้วนค่ะ ไม่ได้ท้อง55555

ถ้าท้องได้คงลูกดกมากกกกกกกกกกกกก

คอมเม้นท์ให้พี่หลามด้วยค่า ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งความกามได้ กรั่กกก

รักคนอ่านที่สุดด <3 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

1,530 ความคิดเห็น

  1. #1501 mmamaexx (@metalx) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 21:40
    ตาบอดไม่มีผลต่ออะไรทั้งสิ้นคะ
    #1501
    0
  2. #970 anima-tong (@anima-tong) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:54
    ขนาดมองไม่เห็นก็ยังสามารถหื่นได้ขนาดนี้เฮ้อ....//ถอนหายใจ4กิโล
    #970
    0
  3. #969 เป็นคนไทย (@sudarat30876) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:21
    ถ้าน้องเป็นผู้หญิง เราว่าน้องคงลูกสามแล้วล่ะ อิพี่หื่นมากกกกกด
    #969
    0
  4. #968 mamieweiei (@mamieweiei) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:04
    การมองไม่เห็นไม่สามารถเป็นอุปสรรคสำหรับพี่ได้5555
    #968
    0
  5. #967 0923275583-kan (@0923275583-kan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:11
    คนหื่น 2018 5555
    #967
    0
  6. #966 Sweet*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:49
    ไม่มีอะไรเป็นอุปสรรคต่อความหื่นของพี่ฉลาม 5555 ชักอยากจะให้น้องท้องได้แล้วสิ
    #966
    0
  7. #965 เพลงรักตัวเล็ก (@kayaa225) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:56
    ลุ้นจะแย่ ขอบคุณที่กลับมาเป็นคนกาม2018ของน้อง 5555555
    #965
    0
  8. #964 sukanyaza (@nooaedekza) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:48
    คุณพระ!
    #964
    0
  9. #963 Love Miracle (@0930586995) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:40
    เหลือเกินนนน
    #963
    0
  10. #962 JUBF (@JUBF) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:29
    ขอบคุณมากๆจ้า พี่ฉลาดหื่นนน
    #962
    0
  11. #961 hapusrwydd (@felicitas) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:17
    โหห ขนาดตาเจ๊งยังหื่นได้ขนาดนี้ พี่ฉลามสุดยอกจริงๆ
    #961
    0
  12. #960 deutsch166 (@deutsch166) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:56
    พี่หลามคนหื่นมากแล่วววว
    จัดไปขนาดนั้นสงสารลูกเป็ดอ่ะ โอ้ยยย เขินอ่ะ
    #960
    0
  13. #959 noppalai1989 (@noppalai1989) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:39
    ชอบ จะรออ่าน
    #959
    0
  14. #958 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:20
    หื่นมากกกกกค่ะคุณ
    #958
    0
  15. #957 nicharee277 (@nicharee277) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:11
    55555ชอบพี่หลามอะหื่นดี
    #957
    0
  16. #956 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:59
    หมั่นไส้พ่อคนหลงเมีย หื่นซะไม่มี หนูลินช้ำแน่
    #956
    0
  17. #955 Littleyeji★ (@Yeji_Wu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:57
    ยัยลินท์! ทำไมก๋ากั่นแบบนี้ มีความพี่ไม่ต้องน้องทำเองด้วย โอ้ยเขิน
    #955
    0
  18. #954 dayit-123 (@dayit-123) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:48
    การบาดเจ็บไม่มีผลต่อความหื่นจีๆ
    #954
    0
  19. #953 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:42
    พี่หลามอดอยากอยู่ในป่าเยอะไปหน่อยไม่ได้ปลดปล่อยเลย เล่นเอาน้องสลบไปเลย
    #953
    0
  20. #952 wyfgalaxy90 (@wyfgalaxy90) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:39
    หลงงงงจังงง
    #952
    0
  21. #951 My_Iris (@My_Iris) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:00
    พบคนหลงเมีย ( +หื่น ) 1 อัตราา
    #951
    0
  22. #950 nongnupa (@nongnupa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:58
    เนียนนะ
    #950
    0
  23. #949 YaiMooMam_ELF (@mam_jang33) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:54
    นี่คืออาการของคนง่วงนอน ขนาดตามองไม่เห็นยังจะหื่นอีกก #พี่หลามคนหื่น2018
    #949
    0
  24. #948 แบคคุ ^><^ (@nuknaja) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:49
    อาการคนง่วง 555
    #948
    0
  25. #947 My_Iris (@My_Iris) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:39
    พี่คะ พี่ง่วงแล้วอ๋อ?? 55555
    #947
    0