Splanchnopleure

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 145 Views

  • 171 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    145

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ



ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

สารบัญ อัพเดท 24 เม.ย. 61 / 22:33

บันทึกเป็น Favorite

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ RRHS จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

171 ความคิดเห็น

  1. #171 Shakie (@shagy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 19:00

    Test จ้า


    โอ๊ยยยยย เด็กดีเป็นอาร๊ายยยยยยยยยย!!!


    https://image.dek-d.com/27/0339/1085/126907595


    ปรับขนาดรูปไงอ่าาาาาาาาาาาาาาาาา


    ใช้ยังง๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


    ทำไมอยู่ๆเป็นแบบเน้ ฟรัคคคคคคคค

    #171
    0
  2. #170 MinMinNa (@feyla) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:37


    [Victoria D. Frederick]


    "มาช่วยพวกท่านคิดหาวิธีรอดน่ะสิ! มัวแต่ทำอะไรกันอยู่!?!
    จะรอให้น้ำท่วมเรือก่อนรึไงกัน!?!"


    เดินเข้ามาร่วมวงอย่างร้อนใจพลางจ้องใบหน้าสมาชิกในห้องเรียงคน

    "พวกท่านจะไม่ทำอะไรกันเลยงั้นรึ!?"


    ________________________________________




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    #170
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #167 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:20

    ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอย่างอุกอาจ

    เหล่าบุรุษหน้าตาดุดันสามสี่คนในห้องนั้นหันมามองที่หน้าประตูเป็นตาเดียว


    "วิคกี้! เอ่อ วิคเตอร์!"


    กัปตันหนุ่มเอ็ดแฟนสาวเสียงดัง


    "วิคเตอร์ เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:21
    #167
    0
  6. #166 Shakie (@shagy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:10


    [Victoria D. Frederick]

    '@&$#%^!! อะไร!? เมินข้า!?'

    ใบหน้าสวยคมของเจ้าหญิงที่ลั่นวาจาด้วยน้ำเสียงแห่งความภาคภูมิเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
    บัดนี้เต็มไปด้วยรอยย่นของรูปคิ้วแห่งความเก้วกาด(?)

    'เอาเถอะ...อย่างน้อยก็ไม่ต้องล่องเรือไปคนเดียวแล้ว
    ...ตอนนี้เอายังไงต่อดีล่ะ'


    เมื่อเป็นอิสระจากพันธนาการจากความหวังดี เธอเดินไปเกาะขอบเรือพลางมองสถานการณ์

    'น้ำวน...'

    ประสานมือบอบบางทั้งสองไว้บนขอบเรือแล้วก้มหัวลงไปจรดด้วยความวิตกกังวล

    'ไม่เคยได้ยินว่ามีเรือลำไหนรอดจากวังน้ำวนกลางมหาสมุทรได้...'

    ...

    'เว้นเพียงเรือของทูตสัมพันธไมตรีจากสยามในครั้งพระเจ้าหลุยส์ที่ 14...
    ...แต่เราก็ไม่ได้มีอาจารย์เก่งๆแบบที่ชาวสยามมี...
    แถมเรือก็รั่ว หากเข้าไปในน้ำวนมีหวังถูกดูดเข้าไปง่ายกว่าเดิมแน่...'

    'ไม่สิ...ยังลองได้สองวิธี...'


    ปัง!

    กระแทกประตูเข้าไปในห้องประชุมของกัปตันก่อนจะพูดเสียงดัง

    "พวกท่านทำอะไรกันอยู่!? เรือจะจมแล้วนะ!!"
    #166
    0
  7. #165 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 23:58

    ลูกเรือคนนั้นหยุดตามเสียงเรียกอย่างงงๆ

    เขามองหน้าหญิงสาวซักพัก

    หลังจากที่เธอพูดประโยคนั้นจบก็ลงมือแกะเชือกให้อย่างง่ายดาย


    "เสร็จแล้วก็รีบไปช่วยงานกันหน่อย

    มัวแต่พล่ามอะไรอยู่ได้ อย่ามัวแต่อู้ล่ะ"


    เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หัวเสียเล็กน้อย

    แล้วก็ไม่ได้สนใจเธอเท่าไหร่นัก

    เดินหายไปอีกทางของกาบเรือด้วยความเร่งรีบ


    หยาดฝนที่ตกลงมายิ่งโหมกระหน่ำ

    ประกอบกับเรือที่แล่นเข้าสู่ใจกลางวังน้ำวนช้าๆ

    ทุกคนบนเรือต่างมีสีหน้าที่เคร่งเครียด

    แต่ก็ไม่ได้ย่อท้อต่ออุปสรรคตรงหน้า

    ยังคงทำงานช่วยกันอย่างแข็งขัน



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 เมษายน 2561 / 23:59
    #165
    0
  8. #164 Shakie (@shagy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 23:21


    [Victoria D. Frederick]

    'ฝันเถอะ! ข้าอุตส่าห์ยอมสละเดรสขนแกะแสนงามนั่น
    ใส่ชุดรัดรูปไม่งามตานี่เพื่อตามเขามา!
    ไม่ยอมให้เสียเปล่าหรอกย่ะ!'


    คิดในใจด้วยความเกรี้ยวกราดแต่ภายนอกยังคงสงบเสงี่ยม
    เธอค่อยๆเดินตามทิศที่เขาเดินออกไป
    แต่แทนที่เธอจะเดินตามเขาไปจนสุดทาง
    เธอกลับเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของลูกเรือนายหนึ่ง

    "นี่"

    เธอจงใจเรียกเขาก่อนจะเปิดเผยใบหน้าให้เห็นอย่างชัดๆ
    ไม่ได้ปกปิดอีกต่อไป

    "เราคือวิคทอเรีย เฟรดเดอริค เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก
    และในนามของธิดาแห่งพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 4
    ผู้เป็นเหนือพวกเจ้าทั้งปวง
    เราขอสั่งให้เจ้าคลายเชือกนี่เดี๋ยวนี้"

     
    #164
    0
  9. #163 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 20:32

    "ลงไปช่วยกันใต้ท้องเรือ น้ำไหลเข้ามาไม่หยุดเลย!!"


    "เรือกำลังจะจม!!"

    เสียงตะโกนโหวกเหวกยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

    กัปตันหนุ่มหันไปมองสถานการณ์วูบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าที่จริงจังกว่าเดิม

    "เจ้าจะต้องรอด ข้าไม่มีเวลาแล้ว เจ้าลงเรือไปซะ!"

    เขาตวาดเสียงดัง น้อยครั้งที่เขาจะทำเช่นนี้กับท่าน

    สิ้นสุดเสียงตวาดนั้น ร่างของใครอีกคนก็เดินเข้ามา

    "เดรโกเรียกหาเจ้า"

    ชายผู้มาใหม่พูดเรียบๆ กัปตันเรือพยักหน้าให้เบาๆ แล้วหันมากำชับหญิงสาวเป็นครั้งสุดท้าย

    "รีบลงเรือซะ!"

    จากนั้นก็หันหลังกลับออกไปกับชายผู้นั้น

    Hint : 2



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 เมษายน 2561 / 20:33
    #163
    0
  10. #162 Shakie (@shagy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 21:07


    [Victoria D. Frederick]

    "ไม่! ได้โปรดล่ะ!"

    เธอขยับตัวไปใกล้บุคคลตรงหน้า
    จ้องเขาด้วยสายตาอาวรณ์ หวังให้เขาคลายเชือกออก

    "ข้าอุตส่าห์ตามท่านมาจนถึงที่นี่ ยอดรักของข้า ข้าจะไม่ยอมจากท่านไปอีก!
    อีกอย่าง หากแถวนี้ไม่มีเกาะเลย ก็มิสมควรยิ่งที่จะนำเสบียงของเหล่าลูกเรือมาสละให้ข้าผู้เดียวมิใช่หรือ?"


    เธอปฏิเสธคำของฝ่ายชาย

    "อีกอย่าง หากเหล่าลูกเรือเหล่านั้นเป็นเหล่าประชาชนของข้า
    จะให้ข้าหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวเฉกเช่นคนเห็นแก่ตัวได้เยี่ยงไร
    ให้ข้าได้อยู่ต่อเถิด ข้าสามารถช่วยท่านได้"


    เธออ้อนวอน

    "ได้โปรด..."
     
    #162
    0
  11. #161 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 00:58

    "กี..กี้...วิคกี้!"

    เสียงกัปตันเรืออันคุ้นหูดังขึ้นด้านหลัง

    ร่างสูงที่เปียกซกเดินหน้าเครียดเข้ามาหาหญิงสาวร่างเล็ก

    หัวคิ้วเข้มขมวดยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นคนรักกำลังขนของ

    ฉับพลันใบหน้านั้นแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ

    "เจ้ามาทำอะไรที่นี่!"


    ไม่รู้ว่าเขาโกรธเธอหรือไม่

    แต่การกระทำกลับอ่อนโยนไม่เหมือนน้ำเสียง

    มือใหญ่คว้ามือทั้งสองข้างของเธอไปดู

    พลิกหน้าพลิกหลังเพื่อตรวจสอบ

    เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็เริ่มพูดกับเธอ


    "ตามข้ามาทางนี้"


    เขาพาเธอลัดเลาะไปตามเส้นทางแคบๆ ของเรือ

    ก่อนจะไปโผล่ที่กาบด้านข้าง

    เรือยังคงโคลงเคลงไม่หยุด

    แต่ไม่มีสิ่งใดมาหยุดยังร่างสูงตรงหน้าได้

    เมื่อถึงที่หมายเขาก็มัดเชือกรอบตัวของเธอ


    "ข้าเตรียมเสบียงเอาไว้ให้แล้ว

    ดอมบอกว่าแถวๆ นี้ไม่มีเกาะใดๆ เลย

    แต่ไกลออกไปไม่มาก เจ้าจะได้รับความช่วยเหลือที่นั่น

    ของที่ข้าเตรียมให้มันน่าจะเพียงพอ"

    ชายหนุ่มพูดรัวเร็ว

    มือก็ยุ่งกับการพันเชือกไปมาแล้วผูกปม

    พยายามให้หญิงสาวอันเป็นที่รักเจ็บน้อยที่สุด

    และต้องผูกเงื่อนให้แกะได้ง่ายแต่ก็ต้องแข็งแรงด้วย


    พูดไปก็สำรวจตัวเธอไป

    เมื่อพูดจบเขารั้งตัวร่างเล็กมาโอบกอด

    รัดเธอแน่นเสียจนเกือบหายใจไม่ออก

    แล้วผละออกมองใบหน้าหวาน

    ซึมซับรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้


    "เอาล่ะ รีบลงเรือไป"


    Hint: 1



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 เมษายน 2561 / 00:59
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 25 เมษายน 2561 / 01:10
    #161
    0
  12. #160 Shakie (@shagy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 00:23


    [Victoria D. Frederick]

    ร่างบางมองไปตามทิศที่มือของคนสั่งชี้นำ
    และก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไร พวกเขาต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว

    เธอช่วยพวกลูกเรือขนเสบียงสักพักก่อนจะได่ยินเสียงบางอย่างที่แผ่วเบาจากไร้ทิศ
    เธอหยุดทำงานของเธอ ก่อนจะเริ่มเดินหาต้นเสียง
    #160
    0
  13. #159 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 00:07

    ลูกเรือสองคนที่กำลังช่วยกันแบกถังไม้ผ่านไปหยุดชะงัก

    หันมองบุรุษรูปร่างบอบบาง ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่แต่แรก

    แต่ในเวลาขับขันเช่นนี้พวกเขาหาได้ใส่ใจไม่

    "เจ้าไปขนเสบียงมาจากทางนู้นไป"


    ชายคนที่เดินนำตอบอย่างรวดเร็วแล้วไม่หยุดรอฟังคำตอบ

    ทั้งสองคนแบกถังนั้นหายลับไปใต้ท้องเรือ

    ความวุ่นวายเกิดขึ้นเป็นหย่อมๆ แต่ตอนนี้

    สิ่งที่สำคัญรองลงมานอกจากการพาเรือให้รอดไปจากวิกฤตการณ์ครั้งนี้ก็คือ

    จะต้องช่วยกันเก็บรักษาเสบียงเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

    เรือโคลงเคลงอย่างนี้ เสี่ยงต่อการสูญหายและผุพัง

    หากรอดผ่านมรสุมนี้ไปได้ แต่ไม่มีเสบียง ก็เท่ากับไปตายเสียเปล่าๆ

    ท้องฟ้าที่มืดครึ้มยิ่งทวีความน่ากลัวและหนาวเหน็บ

    ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นอย่างไม่เคยได้ยินมาก่อน

    "เห้ย ตรงนั้น รีบมาช่วยกันสิวะ"

    เสียงใครเป็นเสียงไม่มีอาจทราบได้

    มีแต่เสียงเร่งตะโกนที่แข่งกับเสียงฟ้าร้อง

    "...ก...กะ..."

    เสียงแว่วตามสายฝนดังอยู่ไกลๆ

    ท่านไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใครเพราะฝนที่ตกหนัก

    แต่น่าแปลกที่เสียงตะโกนของคนงาน

    กลับดังชัด แม้จะอยู่ไกลออกไปก็ตามที

    "แย่แล้ว เรือมีรูรั่ว!"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 เมษายน 2561 / 00:08
    #159
    0
  14. #158 Shakie (@shagy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 23:42


    [Victoria D. Frederick]

    มือของสาวเจ้ากำลังจะจับท่อนแขนของกัปตันหนุ่มผู้เป็นที่รักเพื่อให้เขาหันมาสนใจเธอ
    ทว่า เมื่อได้เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของทุกคนและสถาการณ์ที่ลำบากเช่นนี้
    เธอไม่สามารถเห็นแก่ตัวเองผู้เดียวได้

    เธอรีบวิ่งไปยังกลางเรือเพื่อช่วยคนอื่นๆ
    หวังให้ผ่านพายุโหมกระหน่ำลูกนี้ไปก่อน ค่อยจัดการธุระของเธอ

    "เร- ข้าช่วยอะไรได้บ้าง?"
    #158
    0
  15. #157 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 23:17

    ร่างสูงขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด
    พายุฝนซัดโหมกระหน่ำ ตัวเรือก็โคลงเคลงจนเดินไม่ตรง
    ชายหนุ่มผู้เป็นกัปตันเรือชี้นิ้วสั่งลูกน้องพร้อมคิดหาทางให้รอดพ้นจากมรสุมตรงหน้า

    "เร่งมือเข้า! ข้างหน้ามีหินโสโครกก้อนใหญ่
    หักซ้าย!"

    เสียงเข้มตะโกนเสียงดัง
    ไม่ทันได้รับรู้ร่างแบบบางของใครอีกคนในคราบผู้ชาย
    ซึ่งกำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้ๆ

    "ดอม แถวนี้มีเกาะมั้ย"

    กัปตันเรือหันไปถามชายหนุ่มรูปร่างแข็งแรงอีกคนที่กำลังก้าวขาเข้ามา
    ใบหน้าของคนที่ถูกเรียกว่า 'ดอม' ก็เคร่งเครียดไม่แพ้กัน

    หยาดฝนซัดสาดคนบนเรือจนเปียกชุ่ม
    แต่นาทีนี้ไม่มีใครสนใจว่าตนเองจะเปียกมากน้อยแค่ไหน
    ลูกเรือแต่ละคนทำงานมือเป็นระวิงเพื่อช่วยให้เรือรอดพ้นจากวิกฤตนี้ไปให้ได้



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 เมษายน 2561 / 23:23
    #157
    0
  16. #156 Shakie (@shagy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 23:01


    [Victoria D. Frederick]

    เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา เธอก็ถลาเซไปตามแรงเหวี่ยงของเรือ

    'เรือ...?'

    เธอนิ่งเรียกสติไปสักพัก

    'เดี๋ยว!? นี่เราอยู่บนเรือ!? ตั้งแต่เมื่อไรกั---'

    ปึก!

    ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทันหาคำตอบให้ตัวเอง
    เธอก็ถูกลูกเรือโนเนม(?)นายหนึ่งตวาดใส่ทั้งๆที่เป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาใส่เอง

    'อะไรของเขาน่ะ!? พุ่งมาชนเองแท้ๆ!!'

    หญิงสาวเริ่มมีน้ำโห แต่ก่อนที่เธอจะได้เกรี้ยวกราดไปมากกว่านี้
    สายตาเธอก็พลันเหลือบไปเห็นบุรุษที่กำลังสั่งลูกเรือทั้งหลายอย่างเข้มแข็ง

    '...ที่รัก...'

    เธอรำพึงรำพันในใจโดยที่ไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบย่างไปหาเขาในทันที
    #156
    0
  17. #155 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 22:49
    <p>เหมือนวันนี้ไม่ใช่วันของชายหนุ่ม</p><p>กลุ่มโจรได้เอะใจพร้อมกับหมาป่าตัวใหญ่ที่มุ่งตรงมายังบริเวณแถวๆที่ทั้งคู่หลบอยู่</p><p>นั่นเป็นเพราะกลิ่นเลือดจากหญิงสาวที่ไวต่อการตอบสนองกับต่อมรับรู้ของหมาป่าได้ดี</p><p><br></p><p>"เห้ย มันอยู่แถวนี้"</p><p><br></p><p>กลุ่มโจรร่างใหญ่ถึง 7 คนพร้อมอาวุธในมือตระเวนหาหญิงสาวและใกล้คุณเข้ามาเรื่อยๆ</p><p>หมาป่าร่างใหญ่ยังคงทำหน้าที่ดมกลิ่นต่อไปตามเส้นทางมาหาคุณ..</p><p><br></p><p>และอาจจะถึงในไม่ช้านี้..จะทำอย่างไรดี</p>
    #155
    0
  18. #154 U n k n o w (@honey-s-k-y) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:09


    Oliver C• Hill
    { ??? | To.Amelda }

    เสียงเดาะลิ้นอย่างเริ่มหงุดหงิดดังขึ้นเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวก
    แย่เสียยิ่งกว่าแย่เมื่อรอบกายไร้ซึ่งสถานที่ใดๆให้หลบซ่อนได้
    คราวนี้ไร้ซึ่งคำขออนุญาติใดๆแขนแกร่งก็ช้อนตัวเด็กสาว
    ที่เริ่มจะสติแตกดังเช่นคราแรกที่พบกันอีกครั้งไว้แนบอก
    เหลือบมองคนที่ตนถือวิสาสะอุ้ม(แบก)มาด้วยแววตาสำนึกผิด
    แต่ดูท่าแล้วหากมัวแต่ปลอบให้ได้สติคงไม่ทันการ
    หากท่านพี่รู้คงไม่แคล้วถูกสั่งคัดลายมือจนมือหงิกแน่ๆ

    ไม่สิ... จะรอดไปให้ท่านพี่ลงโทษได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย

    สถานการณ์ที่เคร่งเครียดขึ้นกระทันหันไม่ได้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเสื่อมคลายลง
    กลับกันมันยังคงถูกส่งไปให้เด็กสาวในอ้อมแขนราวกับจะปลอบประโลม
    พาร่างของตนและอเมลด้าลัดผ่านทุ่งหญ้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับเสียงเหล่านั้น
    ไปยังทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ก่อนจะมองหาโขดหินขนาดใหญ่พอที่จะบดบังคนทั้งคู่ได้
    เสียงที่แสนวุ่นวายห่างไกลออกไปจนอยู่ในระยะที่พอจะวางใจได้บ้าง
    ค่อยๆวางร่างที่สั่นเครือของเด็กสาวที่ตนเจอที่หน้าผาลงอย่างเบามือ
    แล้วพิงก้อนหินที่ใช้เป็นที่กำบังชั่วคราวด้วยอาการเหนื่อยหอบเล็กน้อย

    "....."

    ไร้ซึ่งคำพูดใดๆหลุดรอดออกมาแต่กลับเปลี่ยนเป็นลูบศีรษะเบาๆคล้ายจะปลอบ
    นิ้วเรียวผละออกมาจากลุ่มผมก่อนปาดหยาดน้ำที่เคยแห้งเหือดให้
    แล้วจึงขยับมาทาบที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้หยุดร้องเสียก่อน
    โขดหินที่ตนใช้กำบังตัวนั้นอยู่ห่างจากเส้นทางหลักพอสมควร
    ที่ถ้าหากไม่เข้ามาสำรวจดีๆแล้วล่ะก็จะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจะมีอะไรอยู่เบื้องหลัง

    "อาจจะยากไปเสียหน่อย... แต่ข้าอยากให้ท่านรออยู่ที่นี่จนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน
    ใช้ความมืดอำพรางกายแล้วจงมุ่งสู่เมืองแล้วแจ้งทางการเสีย"
    #154
    0
  19. #153 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 19:56
    <p>เสียงกรุบกรับของรถม้าดังเข้ามาใกล้กับบริเวณแถวนี้ พร้อมกับเสียงโวกแวกบางอย่างคล้ายกำลังชุลมุนกันอยู่</p><p>อเมลด้ายังไม่ได้ตอบคำถามชายหนุ่ม เธอก็มีท่าทีตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่หม่นสั่นระริกทั้งเรือนกายที่สั่นไหวด้วยความกลัว</p><p>มือของเธอเกาะเกี่ยวแขนของชายหนุ่มตรงหน้าแน่นอัตโนมัติ</p><p><br></p><p>"ม...มันกำลังมา..ฮึก...ข้ากลัว.."</p><p><br></p><p>"มันกำลังมาจับข้า..!..มันกำลังมาจับข้า..!"</p><p><br></p><p>ริมฝีปากซีดนั่นสั่นก่อนจะเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกัดกั้นอารมณ์ จริงๆแล้วเธออยากจะกรี๊ดออกมาดังๆเสียด้วยซ้ำเพราะรอยแผลใจที่กลุ่มโจรได้ทำร้ายอย่างทารุณกับเธอไว้</p>
    #153
    0
  20. #152 U n k n o w (@honey-s-k-y) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 19:45


    Oliver C• Hill
    { ??? | To.Amelda }

    อา... นี่มันค่อนข้างแย่เลยไม่ใช่รึไง

    นัยน์ตาสีทองสุกสว่างคล้ายมืดครึ้มลงชั่วครู่ก่อนจะกวาดสายตา
    สำรวจสุภาพสตรีตัวน้อยตรงหน้าอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว
    คำว่าโจรนั้นย่อมเป็นของแสลงสำหรับทุกชนชั้นไม่เว้นแม้กระทั่งเขา
    เอาจริงๆมันค่อนข้างเป็นอาชีพที่เขาไม่ค่อยถูกชะตาด้วยซักเท่าไหร่

    "ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่"

    เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนลงก่อนจะห้ามมือตัวเอง
    ไม่ให้เสียมารยาทจับคู่สนทนาพลิกไปมาเพื่อสำรวจหาบาดแผล
    คิ้วเรียวมุ่นลงอย่างเคร่งเครียดกว่าเดิมจนสังเกตได้
    ก่อนไม่นานคลื่นอารมณ์นั้นจะจางหายไปเมื่อระลึกได้ว่า
    ไม่ควรทำให้อเมลด้ากังวลไปด้วยมากกว่านี้

    "เหตุใดถึงมีกลุ่มโจรอยู่แถวนี้ได้... ทางอาณาจักรมิทำสิ่งใดเลยหรือ"

    เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับจะพูดกับตนเองเสียมากกว่า
    ละสายตาจากร่างของอเมลด้าก่อนจะกวาดสำรวจรอบๆแทน
    เส้นทางที่ทอดยาวตัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีนั้นเป็นสัญลักษณ์
    บ่งบอกได้ว่าเส้นทางนี้นั้นต้องมีรถม้าสัญจรผ่านไปมาอยู่ไม่มากก็น้อย
    ถือว่าเป็นโชคดีในโชคร้ายเพราะทางเหล่านี้หากไม่ทอดยาวไปที่เมือง
    ก็มักเป็นหมู่บ้านที่มีคนสัญจรผ่านไปมาอยู่บ่อยครั้งจนเกิดเป็นทาง

    การที่ได้รู้ว่าไม่ใกล้ไม่ไกลนี้มีกลุ่มโจรอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องดีแม้แต่น้อย
    มันไม่ใช่ข่าวดีเลย... ไม่ใช่เลยซักนิด


    "เลดี้อเมลด้า ท่านเดินไหวหรือไม่?"

    น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยด้วยความเป็นห่วงไม่น้อย
    มันคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ที่จะให้สุภาพสตรีเดินทางโดยเท้าเปล่า
    แต่หากไม่เร่งเดินทางก็เกรงว่าจะเป็นภัยต่อทั้งตนและอีกฝ่ายได้
    #152
    0
  21. #151 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 17:59
    <p>"ทำไมท่านถึงได้อ่อนโยนกับคนต้อยต่ำเช่นข้าแบบนี้..."</p><p><br></p><p>นั่นเป็นคำสาวจากหญิงสาวคนเดิมที่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย</p><p>ดวงตาคู่นั้นทั้งเต็มไปด้วยความสับสน มืดมน แต่ก็แอบคาดหวังคนที่จะช่วยเธอจากความมืดมิดนี้</p><p>ในคำถามถัดมานั้นทำให้เธอส่ายหน้าเบาๆเป็นการตอบคำถามนั้น</p><p><br></p><p>"ข้าหลบหนีออกมาจากเกวียนรถม้าของพวกโจรชั่ว...และข้าก็มุ่งเดินมาเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย จนมาถึงที่นี่.."</p><p><br></p><p>เธอเน้นเสียงด้วยความเครียดแค้นเมื่อกล่าวถึงโจรพวกนั้นที่ย่ำยีความเป็นมนุษย์ของเธอจนหมดสิ้น</p>
    #151
    0
  22. #150 U n k n o w (@honey-s-k-y) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:37


    Oliver C• Hill
    { ??? | To.Amelda }

    "อเมลด้า..."
     
    ทวนชื่อของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะเผยรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า
    จะเช็ดน้ำตาให้ดั่งที่ทำกับหลานสาวเป็นประจำก็เกรงว่าจะไม่เหมาะสม
    สุดท้ายจึงทำเพียงปล่อยให้เด็กสาวตรงหน้าระบายความอัดอั้นตันใจ
    ยินยอมให้อีกฝ่ายทารุณกรรมเสื้อของตนตามใจชอบ
    ไม่นานอเมลด้าก็มีท่าทางสงบลงไม่มีอาการฟูมฟายดังคราแรก
     
    กวาดสายตามองทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
    ก่อนจะเบนสายตากลับมามองใบหน้าของเด็กสาว
    ที่บัดนี้หยาดน้ำสีใสที่เคยเปียกปอนได้แห้งเหือดหายไปแล้ว
    ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำให้อีกฝ่ายได้ใช้ความคิดอยู่กับตนเองซักครู่
    ลอบสังเกตุท่าทางที่เงียบสงบของอเมลด้าอย่างใช้ความคิด
    ก่อนน้ำเสียงทุ้มนุ่มจะเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ
     
    "ข้าหลงทางมาที่นี่... อย่างน้อยก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น"
     
    การที่อยู่ๆก็โผล่มาในสถานที่ที่ไม่รู้จักแบบนี้คงไม่ต่างกับการหลงทางเสียเท่าไหร่
    แต่ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็หาได้มีท่าทีอาทรร้อนใจใดๆราวกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
    ...มันก็อาจจะเป็นเรื่องใหญ่แต่ไม่ได้มากมายอะไร เลวร้ายสุดก็แค่ต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปเท่านั้นเอง
     
    "หากไม่เป็นคำขอร้องหนักหนาเกินไป
    ได้โปรดช่วยอยู่สนทนากับข้าจนกว่าจะหาทางออกจากที่นี่ได้หรือไม่...?"
     
    เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงด้วยความเกรงใจก่อนจะหลุบตาลงด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อย
     
    "น่าอายที่ต้องพูดเช่นนั้น... เลดี้อเมลด้า ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด?"
    #150
    0
  23. #149 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:01
    <p>แน่นอนว่าคำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาเหล่าอัศวินส่งเสียงฮืิอฮากันอีกครั้ง ไม่เคยมีใครกล้าต่อกร ดูหมิ่นหรือขัดคำสั่งของกษัตรย์แห่งตน ใช่แล้ว..เพราะในดินแดนแห่งนี้ กษัตริย์คือสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม หากมีใครคิดขัดแย้งในสิ่งที่พระองค์ประสงค์ ผู้นั้นมีโทษประหารสูงสุด</p><p><br></p><p>"เจ้าหนุ่ม...วอนได้เรื่องสะเสียจริง!!"</p><p>"เอามันมา!!!"</p><p><br></p><p>เสียงกระทบของเกราะเหล็กและอาวุธดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วด้วยความโกรธเกรี้ยว ขณะที่ทหารร่างยักษ์เหล่านั้นพุ่งตรงมาจับตัวของเด็กชายผู้นี้</p><p>ไปยังลานประหารที่ชุ่มไปด้วยเลือด ร่างนั้นถูกจับล็อคไว้อย่างรวดเร็วกับแท่นโดยให้ลำคอพาดกับส่วนที่มีใบมีดที่่ผ่านการใช้งานมานับต่อนับแถมยังใหม่สดไปด้วยกลิ่นสนิมลอยอยู่เหนือหัวรอลงทัณฑ์ผู้มาเยือน</p><p><br></p><p>"กษัตริย์ของเราถูกต้องเสมอ และเจ้า...บังอาจลบหลู่!!!"</p><p><br></p><p>เฟี้ยววววว !! ฉับบ!!!!</p><p><br></p><p>ท่านรับรู้เพียงเสียงของคมมีดขนาดใหญ่กำลังครูดตกลงมา ทุกอย่างได้ถูกย้อมเป็นสีแดง..ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะมืดดับลง...</p><p><br></p><p>เงื่อนไข : ท่านตื่นขึ้นจากฝันและสามารถโรลรับเอกสารที่ห้องสมัครเพื่อสิ้นสุดการโรล<br></p>
    #149
    0
  24. #148 ◆Zephyr (@lovechichan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:25

    WILLIAMS.

    เขาเกือบจะจากที่นี่ไปแล้ว แต่กลับต้องหยุดชะงักเพราะคำทัดทานของนักโทษคนหนึ่งที่ตะโกนออกมา
    เขาหยุดอยู่กับที่สั่งตัวเองไม่ไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวาย แต่ก็ล้มเหลวเพราะมีสายตาคู่นึงมองมา ชายหนุ่มลอบถอนหายใจอีกรอบ
    ส่ายหัวเบาๆให้ตัวเองที่มักใจอ่อนแก่คนที่ตกระกำลำบากเสมอ “อ้าว ท่านอัศวินเหตุใดเขาจึงกล่าวเช่นนั้นผู้ปกครองที่นี่ไม่มีความเป็นธรรมงั้นรึ?” เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงดูไม่มีความประหม่าแต่อย่างใด “ชีวิตมนุษย์นั้นมิใช่ผักปลา เรียนผู้ปกครองของท่านไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนรับสั่งอะไรแบบนี้เถิด” เขาเริ่มรู้สึกตัวเองจะพูดเกิดโควต้าที่ตัวเองตั้งไว้แล้วสิ..อยากกลับไปนอนเสียจริง
    #148
    0
  25. #147 RRHS (@RRHS) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:07
    <p>เสียงดังถกเถียงกันของเหล่าอัศวินดังขึ้นหลังจากได้รับคำสั่งจากหัวหน้าของพวกเขาให้ตรวจสอบประวัติความผิดของชายหนุ่มที่ไม่คุ้นหน้าและไม่เคยพบเห็นจากการจับกุม และเมื่อพวกเขาได้กระทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายและได้ความจริงกระจ่างชัด</p><p><br></p><p>และเพราะไม่อยากทำเกินหน้าที่</p><p><br></p><p>"เจ้าหนุ่มแกออกมานี่"</p><p><br></p><p>เสียงเข้มพูดเป็นทำนองไม่สบอารมณ์และหัวเสียหลังจากที่ได้รู้ได้รับคำสั่งให้ปล่อยตัวเด็กหนุ่ม </p><p><br></p><p>"เอ็งไม่ได้กระทำความผิดทำไมเอ็งถึงไปอยู่ในตารางห๊ะ!!"</p><p>"ข้าจะทำเป็นไม่เห็น แล้วรีบออกไปสะ.."</p><p><br></p><p>เขาเอ่ยจบก็เดินไปยังลานประหารเพื่อจัดการนักโทษถัดไป ทิ้งเด็กหนุ่มไว้ตรงนั้นอยู่กับนักโทษชายอีกคน แต่ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงตะคอกของนักโทษชายผอมที่ถูกนำตัวออกไปสู่ลานประหาร.. </p><p><br></p><p>"องค์กษัตริย์ของท่านไม่ยุติธรรม!! รับสั่งเข่นฆ่าประชาชนเพียงตามอำเภอใจเช่นนี้ได้อย่างไร!!"</p><p><br></p><p>สิ้นเสียงนั้นก็ตามด้วยเสียงกรีดร้องลั่นระงมไปทั่วสนาม เหล่าอัศวินพากันมุ่งความสนใจไปยังนักโทษผู้นั้นโดยมิได้สนใจนักโทษอีกหนึ่งและชายหนุ่มแต่อย่างใด</p><p><br></p><p>ที่ตรงหน้าท่านยังมีชายผอมบางอีกคนที่ตัวสั่นไหวพลางสะอื้นกับภาพตรงหน้านั้น เขายังไม่อยากตายที่นี่..เพราะเหตุซึ่งไร้ความเป็นธรรม ชายผู้นั้นหันขวับไปยังเด็กหนุ่มที่ยังยืนอยู่คล้ายกับอยากขอความช่วยเหลือในจังหวะนี้</p>
    #147
    0