จากใจถึงเพื่อนที่หายไปนาน

ห่างหายจากการเขียนไดรี่นานมาก เพราะช่วงนี้วุ่น ๆ (วุ่นตลอด)

เมื่อวานแปลกใจนิดหน่อย อยู่ๆ เพื่อนสมัยเรียนมหาลัยโทรมา

และคุณเพื่อนคนนี้ก็ไม่ได้ติดต่อกันนานมากกกกกกกกก ตั้งแต่จบแระนั่น

อยู่ ๆ เซย์ฮัลโหลซะงั้น คุยกันนานมาก และคุณเพื่อนโทรมาติด ๆ กันสองวันเต็ม ๆ

ในใจแอบคิดว่า เพื่อนมีอะไรหรือเปล่า เพราะเพื่อนคนนี้ค่อนจะเป็นคนเซ้นทีฟมาก

และจำได้ว่าเค้าไม่เคยโทรหาใครเลย แล้วไมโทรหา ผผ. ซะงั้น ละแอบงง แต่ไม่กล้าถาม -*-

จะถามก็ไม่กล้า กลัวเพื่อนจะด่าให้ ‘โทรมาไม่ได้รึไงยะ’ เลยทำเนียน ๆ คุยจนแบตหมด แหะๆ

คุยไปคุยมา สรุปได้ว่า คุณเพื่อนเป็นฝ่ายฟัง ผผ. คุยอยู่ฝ่ายเดียว -.,-  ก็คนมันอยากโม้

เรื่องที่โม้อะคือ ผผ. มีแฟนแล้วน้า

ละจริง ๆ ไม่ใช่แฟนอะ แต่เป็นสาละมี นามว่า เอริค มุน ก๊ากกกกกกกกกกกกก

พูดชื่อนี้แล้วคิดฮอด ป่านฉะนี้คุณสามีกำลังทำไรอยู่ อู้นอนจนตัวพองหรือเปล่า - -?

วกกลับเข้าเรื่องคุณเพื่อนต่อ ดูเพื่อนจะเหงา

เพราะอยู่กะพ่อแค่สองคน ที่บ้านไม่มีใคร เฮ้อ~ เข้าใจดี และแอบปลง -*-

ทำให้หวนคิดถึงวันวานสมัยเรียน ฮา ๆ ดี เรื่องรั่วๆ เยอะ

นึกถึงตอนที่เรานั่งดูบอลรอบดึก เป็นเด็กผีด้วยกัน หิวแล้วลงมาเซเว่นกักตุนเสบียงพล

ผผ.ละเปรมโซลชา คุณเพื่อนอะกรี๊ด แบ็กแฮม

แต่เราสองคนหนุกหนานกะการได้ดู เฟอร์กี้ อิ ๆ

เราจะชอบฟังเพลงฝาหรั่ง เพลงเก่า ๆ เปรมนักแล

ละคุณเพื่อนจะโปรมากเรื่องศิลปินนอก มีไรถามบอกได้หมด

แค่ขึ้นอินโทรคุณเพื่อนก็บอกมาปุ๊บ จำได้ว่าเราเป็นสาวกบอยแบรด์ไอริด เวดไลท์

แต่แอบชอบดาเรน ซาเวดกาเด้น เอ็นซิ้ง บอยโซน บลา ๆ

มากมายล้านแปด คลื่นที่เราฟังกันบ่อย 88 ดีเจวู๊ดดี ตอนนั้นกรี๊ดมาก

แต่คุณเพื่อนเปรม พอล ภัทรพล ฟุดฟิดฟอไฟแล่บว่างั้น

แต่ ผผ. ชอบวู๊ดดี๊เพราะแลดูหื่น ฮ่า ๆ

จำได้ว่าตอนนั้น ดีเจพีเคเป็นแค่เด็กฝึกงานอยู่เลย

และจะมาช่วงดึก ๆ ด้วย เป็นผู้ช่วยเปิดแผ่นอะ

แต่ตอนนี้พีเคดังแระ หุหุ

เวลาผ่านไปเร็วมาก แต่ผผ.จดจำเรื่องราวได้แม่นอะ

แอบน้ำตาซึมนะ อยากเจอเพื่อน ๆ อีกครั้ง

เพราะหลังจากจบการศึกษา เราไม่ได้เจอกันเลย นานมาก

มากจนคิดว่าลืมกันไปแล้ว เพราะไม่คิดว่าเค้าจะโทรมา

เพื่อนเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงมาก

เค้าโทรมาทำให้เรารู้สึกดีใจ…ว่ายังไม่ลืมกัน

ทุกครั้งที่คิดถึงชื่อเพื่อนคนนี้ เรื่องราวสมัยเรียนก็จะย้อนมา

เหมือนนั่งดูหนังเก่า ๆ ที่เรา ๆ เป็นตัวละครของเรื่องนั้น

จะว่าไปเพื่อนคนนี้อาจจะเป็นคนจุดประกายให้ผผ.เป็นนักเขียนก็ว่าได้

นิยานเล่มแรกที่เค้าแนะนำให้อ่านคือ ปุลากง

แต่ตอนนั้นผผ.ไม่อ่านอะ ไปอ่านโน่น ฟ้าจรดทราย

แต่ไม่รู้ไงมาไงถึงซื้อปุลากงมาอ่านจนจบ และทำให้ปลื้มพระเอกของเรื่อง คุณเข้ม

เราอ่านกันจนไม่หลับไม่นอน ตีสามตีสี่

จำได้ว่าบอกเพื่อนไปว่า อยากอ่านเพชรพระอุมามาก

เพื่อนบอกว่ามันยาว มีหลายเล่ม

ละไอ้เราก็ไม่เชื่อ ดันมีเถียงชื่อตัวละครอีก

จนใกล้จะจบ ผผ.ย้ายไปอยู่อีกที่ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เริ่มห่างกันแระ

และตอนนั้นผผ.ก็เริ่มอ่านเพชรพระอุมาอย่างจริง ๆ จัง ๆ

ถึงบางอ้อว่า ตูเถียงมันข้าง ๆ คู ๆ จริงๆ วุ้ย

ไอ้ที่เพื่อนบอกมาถูกหมด

ตรูผิดเต็มประตู

-*-

อ่านจบแล้วหวนคิดไปถึงเพื่อน เพราะเพื่อนเป็นคนรักการอ่าน

และผผ.ไม่รักเลยอะ อ่านได้แค่การ์ตูนยุ่น

แต่หลังจากอ่านเพชรพระอุมา ทำให้ผผ. อยากเป็นนักเขียนขึ้นมาเลย

รักลุงพนมเทียนขึ้นมาทันตาเห็น อิ ๆ

นี่ถ้าเพื่อนโทรมาอีกจะโม้เรื่องเพชรพระอุมา ฮ่าๆ

จริง ๆ แล้ว เพื่อนไม่รู้นะว่า ผผ. เป็นนักเขียน

เพราะไม่เคยบอกใคร

เพื่อน ๆ ไม่มีใครรู้หรอก รู้แค่ สามสี่คน

ก็มันรู้สึกเขิน ๆ ที่จะบอก

ไอ้เราก็ไม่ได้ดังขนาดขายดีติดท็อปเท็น เลยไม่กล้าเปิดปากบอกใคร

นี่คิดไว้ว่าจะ ส่งหนังสือไปให้เพื่อนคนนี้ดีกว่า อิ ๆ

เอาให้ตกใจเล่นคาสวนปาล์มไปเลย โฮะ ๆ

ก่อนจะจบไดรี่ของวันนี้

อยากจะบอก เพื่อนฉันยังเหมือนเดิม

เช่นเดียวกับที่ฉันยังคงไม่เปลี่ยน

รักและคิดถึงเสมอนะเพื่อนรัก

ผผ.(ผาดโผน)

28 มกรา 52