ตอนที่ 12 : { บทที่ 10 : Topaz Festival - Chaos Beginning - }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ค. 60

{ บทที่ 10 : Topaz Festival - Chaos Beginning - }

 

ผู้คนต่างหลั่งไหลเข้ามาในไดมอนแกรนด์ สถานที่จัดงาน Topaz Festival เทศกาลแห่งมิตรภาพ มีเรียลกับคีย์ยืนเป็นแผนกต้อนรับพ่วงด้วยแผนกเก็บค่าเข้างานอยู่หน้าประตูรั้วสีทอง ส่วนเซียก็ทำตัวเป็นคณะกรรมการโรงเรียนตรวจความเรียบร้อยตามเขตจัดซุ้มต่างๆ รวมถึงเซอเวย์หาที่เหมาะสมสำหรับซ่อนไข่อีสเตอร์ สุดท้ายฉันผู้นี้ดำรงตำแหน่งสูงสุด คือ...ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ยืนมองคนเดินผ่านไปมาเท่านั้นเอง


“เฮ้ย!” เกลียดจริง พวกไร้มารยาท ชอบทักคนอื่นด้วยคำหยาบทั้งที่ไม่สนิทกัน ถ้าเป็นร่างเดิมนะ พวกนี้จะใช้คำว่า เธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ให้ตายสิ!


ฉันมองตาขวางไปยังเจ้าของเสียง ซึ่งก็คือเซียในชุด โอ้โห~ นึกว่าขุนนางหลุดมาจากในวังสมัยก่อน


“นายแต่งอะไรเนี่ย”


“เฮอะ! ก่อนวิจารณ์การแต่งตัวของฉัน ดูของตัวเองก่อนเถอะ” หมอนั่นใช้สายตาเหยียดฉันในชุดไปรเวทสบายๆ ในตู้นเสื้อผ้าวีร่าก็มีอยู่แค่นี้ ลำพังค่าข้าวฉันยังยืมมีเรียลอยู่เลยนับประสาอะไรกับชุดใหม่ รอได้เงินจากงานนี้ก่อนเถอะ


“ทำไม ใครๆ เขาก็ใส่กัน” เถียงไว้ก่อน


“คนอื่นเขาใส่แล้วดูดีไง”


โอ๊ย ฉันเกลียดหมอนี่ อยากจะให้เห็นร่างจริงๆ เสียที ดูซิจะทำหน้ายังไง


“เดินตรวจงานเสร็จแล้วหรือไง ถึงมายืนปล่อยหมาในปากอยู่นี่”


“ยัง จะมาลากคนอู้งานไปช่วยอยู่นี่ไง” เซียเหล่มองเพื่อให้ คนอู้คนนั้นสะทบสะท้าน


“นี่ไม่ได้อู้ แค่ไม่มีอะไรทำ”


“เหมือนกันนั่นแหละ ไปได้แล้ว” หมอนั่นเตรียมออกตัวเดิน แต่ก็ไม่วายหันมามองฉัน แล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ตามไป ทำไมจะต้องเชื่อฟังนายด้วยยะ


ฉันหันหลังให้หมอนั่นแล้วยืนมองคนเดินต่อ ทว่า!! อีบ้าเซียมันเดินมาใช้นิ้วเกี่ยวคอเสื้อแล้วลากฉันไป!


ไอ้คนไร้มารยาท ทำอย่างนี้กับคุณหนูผู้สมบูรณ์แบบคนนี้ได้ไงยะ!


 

“นายจะซ่อนไข่ทำไมเร็วนัก เดี๋ยวช็อคโกแลตก็ละลายพอดี” ฉันตำหนิเซียที่เอาไข่อีสเตอร์ออกจากตู้เย็นในห้องประชุมงานของพวกเรา


“นี่โง่หรือโง่ ไม่รู้หรือไง เฟราออยฟรอยด์มันรักษาอุณหภูมิได้ 24 ชั่วโมง”


“อะไรคือเฟราออยฟรอยด์”


“ก็ไอ้กระดาษที่เธอห่อไข่ช็อคโกแลตไว้ไง เรียกสั้นๆ ว่าฟรอยด์ มันเก็บรักษาอุณหภูมิสิ่งที่ห่อได้ 24 ชั่วโมง”


อื้อหือ~ ความสามารถที่มากขึ้นมากับชื่อที่ยาวขึ้น


“ถือ” เช่นเดียวกับคำพูดห้วนๆ ซึ่งมากับการกระทำที่หยาบคาย เซียกระแทกชามใส่ไข่อีสเตอร์เข้าที่หน้าอกฉันจังๆ ดีนะวีร่าโลกนี้นมใหญ่ เลยลดแรงกระแทกได้นิดนึง


               หลังจากนั้นพวกเราก็เดินมายังสวนหลังตึกเรียน เพื่อมาซ่อนไข่


               “ทำไมนายไม่ไปซ่อนที่อื่นล่ะ” ฉันเริ่มประด็นขับไล่เซีย


               “ฉันต้องตามมาคุมเธอ เดี๋ยวจะอู้งาน”


               จับผิดกันเหลือเกิน ตอนนั้นฉันไม่ได้อู้ แค่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่างหาก ในเมื่อทุกอย่างมันมีคนดูแลแล้ว


               “พี่เซีย! แย่แล้วครับ” อยู่ๆ ก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาหาอีเซีย


               “มีเรื่องอะไร”


               “เจ้าคัดลอกคัดลอกที่ผมจับส่งอาจารย์ มันหลุดไปตอนผมเข้าห้องน้ำ ทำไงดีพี่ ถ้าอาจารย์รู้เข้าผมแย่แน่เลย” เด็กคนนั้นธิบายด้วยท่าทีลนลาน


               อะไรคือ คัดลอกๆ


               “นายนี่มัน...” เซียกัดฟันกรอดๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะเอ่ยคำสั่ง “ไปหาผลทูรี่มา”


               เด็กชายพยักหน้าแล้วรีบวิ่งไปที่ไหนสักแห่ง


               เกิดอะไรขึ้น?


               “เธอซ่อนไข่ไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา” เซียว่าแล้วเดินมายัดชามใส่ไข่ของตนให้ฉันอีกอัน ไอ้นี่นิ


              

               ทันทีที่ซ่อนไข่ทั้งหมดเสร็จ ก็มีเสียงป่าวประกาศของมีเรียลราวกับรู้การกระทำของฉัน


               “เชิญผู้มีเกียรติทุกท่านเข้ารับฟังพิธีเปิดรวมถึงกำหนดการ พร้อมรับแคนดี้เป็นของที่ระลึกก่อนการเริ่มงาน ณ ห้อง พาเลทตี้”


               ไม่เห็นรู้เลยว่ามีอะไรแบบนี้ด้วย แล้วฉันต้องไปไหม...


               ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำแล้ว ไปก็ได้


 

               สักพักก็มาถึงห้องพาเลทตี้ ผู้คนต่อแถวรับสิ่งที่เรียกว่าแคนดี้ก่อนเข้าร่วมพิธีเปิด ฉันเองก็ได้รับสิ่งนี้ ดูยังไงก็เป็นลูกอมเม็ดกลมๆ สีชมพู สายตาเหลือบมองคนก่อนหน้านี้ก็เห็นเขาแกะกินกัน เลยเอาด้วย


               ครั้งเจ้าแคนดี้สีชมพูเข้าปาก อยู่ๆ ก็รู้สึกร้อนๆ หัวใจบีบรัดตัวรัวเร็ว เหงื่อเริ่มไหลหยดเป็นสายน้ำ ห..หายใจไม่ออก นี่มันอะไรกัน


               พยายามมองคนที่กินลูกอมไปก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมีทีท่าอะไรนอกจากตกใจอาการของฉัน


               พรึ่บ!


               อยู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างมาคุมหัวจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้


               “นักเรียน ถ้าไม่สบายก็อย่าฝืนมาสิครับ” เสียงนี้มัน...ไทหรอ


               พอรู้ว่าหมอนี่อยู่ด้วย สติของฉันก็เริ่มไม่ทำงานราวกับโล่งอกที่มีเขาอยู่ด้วย

 


               เปลือกตาค่อยๆ ขยับ หลังหมดสติเนื่องจากทนความทรมานไม่ไหว


               “รู้สึกตัวแล้วสินะครับ เอาชุดนี้ไปเปลี่ยนนะครับ” ดวงตามองเห็นแสงสว่างได้ไม่นาน ก็ถูกความมืดมิดบดบังอีกครา ครั้งไทโยนเสื้อผ้าโถมเข้าหน้า


               คำพูดสุภาพไม่ได้ช่วยให้ผู้พูดมีกริยามารยาทสุภาพขึ้นมาเลย


               ฉันดึงชุดออกจากใบหน้าทำให้เห็นว่าไทหันหลังให้เราเปลี่ยนชุดอยู่ จึงว่าง่ายแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งที่ไม่รู้ว่าทำเพื่ออะไร


               “เสร็จแล้ว” สิ้นคำพูด เขาก็หันมามองอย่างพิจารณา ก่อนยิ้มตาหยี


               “พอเห็นแบบนี้แล้ว ผมไม่แปลกใจเลยทำไมคุณถึงได้หลงตัวเองขนาดนี้”


               หมอนี่พล่ามอะไร เยาะเย้ยกันหรอ


               “อะไร” ถามเสียงแข็ง


               “รู้ไหมครับว่าคุณกินผงที่สกัดจากผลทูรี่ไป”


               “อะไร” ยังคงเสียงแข็งกลับไป


               “แคนดี้ที่คุณกินเข้าไป มีผงสกัดจากผลทูรี่โรงอยู่ ซึ่งมีฤทธิ์ของมัน คือ เผยตัวตนที่แท้จริงของผู้ที่รับประทานเข้าไป มักไว้ใช้ดักจับตัวคัดลอกๆ ที่สามารถแปลงร่างเป็นคนอื่นได้ ในกรณีของคุณ เนื่องจากวิญญาณเป็นของคุณ ผลทูรี่จึงเผยรูปธรรมของคุณออกมา”


               “ง่ายๆ ก็คือ ฉันกลับร่างเดิม”


               “ไม่ใช่ครับ ยังคงเป็นวีร่าโลกนี้ แต่ร่างแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างของคุณ”


               “หมายความว่าฉันอยู่ในร่างฉัน”


               “ครับ”


               อ๋อ อย่างนี้นี่เอง..


               เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ!


               ฉันอยู่ในร่างตัวเองหรอ ร่างกายสุดเพอเฟ็กต์นั่นอ่ะนะ!


               ด้วยความตกใจระคนดีใจ ร่างกายเลยหันไปมาหากระจกส่องดูตัวเอง เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่หมอนี่พูดเป็นเรื่องจริง แต่ก็ไม่พอสักบาน จึงก้มลงดูมือตนเอง ใช่! มันไม่ใช่มือหนาอวบอูมแล้ว แต่เป็นเรียวยาวพร้อมกับเล็บอันสวยงาม อยากจะกรีดร้องดังๆ ให้กับความน่ายินดีครั้งนี้


               “ไม่ต้องดีใจไปครับ ฤทธิ์ผลทูรี่อยู่ได้แค่ 12 ชั่วโมง” มารผจญจอมขัดไท


               “แล้วทำไมคนอื่นกินไม่เห็นจะเปลี่ยนร่างเลย”


               “นี่แกล้งโง่หรือครับ”  ไททำตาใสซื่อ เลยโดนสวนด้วยตาขวางไป จนยอมอธิบายต่อ “เพราะนั่นคือร่างจริงๆ ของเขาไงครับ ทูรี่มีผลกับแค่ร่างกายเท่านั้น มักจะใช้เผยตัวตนของมอนเตอร์ที่แปลงร่างได้ อย่างตัวคัดลอกๆ”


               หืม~ เจ้าตัวคัดลอกๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน...พอคิดสักครู่ก็นึกออก มันคือสิ่งที่เด็กคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นมาบอกเซียนี่เอง แสดงว่าเด็กคนนั้นรับภารกิจจับตัวนี้ส่งอาจารย์ แต่ว่าดันปล่อยให้มันหลุดมือขณะเข้าห้องน้ำก่อนเดินไปส่ง ดังนั้นเซียจึงวางแผนล่อตัวคัดลอกๆ ออกมาโดยประกาศให้ทุกคนที่ร่วมเทศกาลมารับแคนดี้ ซึ่งโรยผงสกัดจากผลทูรี่เพื่อหาตัวมอนเตอร์นั่นเจอ อืม...ทำไมมันฉลาดจัง


               แต่เอาอะไรมามั่นใจเจ้าคัดลอกๆ จะมารับแคนดี้ไปกินล่ะ หรือเป็นสิ่งที่ชอบ...?


               “ตัวคัดลอกๆ อะไรนั่นชอบกินแคนดี้หรอ” ฉันถาม


               “ครับ โดยเฉพาะสีชมพู”


               บอกทีว่าคนวางแผนนี้ไม่ใช่เซีย ใช่ คงเป็นมีเรียลแน่เลย หมอนั่นไม่มีทางฉลาดขนาดนั้นหรอก!


               “ผมขอออกไปทำธุระครู่หนึ่งนะครับ อย่าออกไหน และอย่าคิดแผงๆ อย่างตามหาผลทูรี่เพื่อให้ตัวเองกลับร่าง” ไทดักทางฉันแล้วเดินออกนอกห้องกบดานของเขาไป


               แหม~ ไม่ทันคิดเลยจ้า อยู่ๆ ก็ชี้โพรงให้กระรอกแสนสวยเฉย


               อีกอย่างจะให้อยู่ในห้องนี้เป็นวันๆ ก็ใช่เรื่อง ยังไงก็ขอพิสูจน์หน่อยเถอะว่าร่างกายเปลี่ยนเป็นร่างฉันจริงๆ หรือเปล่า หึหึ


               ว่าแล้วก็ขัดคำสั่งไท เดินออกจากห้องไปเที่ยวงานเทศกาล


               ดูคึกคักน่าดูเลย รวมถึงความรู้สึกที่ควรจะได้รับแต่ไม่ได้รับมานานแสนนานเหลือเกิน ผู้คนที่เดินผ่านฉันต่างเหลียวหลังมองกันใหญ่ ผิดจากร่างวีร่าโลกนี้ลิบลับ


               Oh~ ราชินีวีร่าทวงบัลลังก์คืนแล้วค่า~


               เอ๊ะ! จะเป็นยังไงนะ ถ้าตาเซียเห็นฉันในร่างนี้ หึ! อยากจะรู้นักว่ายังทำตัวหยาบคายกับฉันไหม


               คิดได้ดังนั้นจึงออกตัวตามหาเซีย สงสัยจะวุ่นอยู่กับการหาตัวคัดลอกๆ แน่เลย แสดงว่าต้องอยู่ที่ห้องพาเรทตี้


               ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่หมาย ดูเหมือนพิธีเปิดจบลงแล้วสินะ ไม่มีคนอยู่เลย ภายในนี้เหมือนห้องสัมมนาหรูๆทั่วไป มีเวที มีเก้าอี้ มีพรม บลาๆ ฉันสาวเท้ามาถึงหลังเวที ก่อนจะตกใจกับเสียงคำรามสัตว์ร้าย


               ชั่ววินาทีที่ความคิดหล่นหาย จะด้วยความตกใจ  ช็อก หรือมึนงง อะไรก็ตาม แต่ภาพตรงหน้าตอนนี้ คือมีตัวอะไรไม่รู้รูปร่างหนืดๆ ยานๆ สีม่วงๆ ถูกอะไรบางอย่างจะสีขาวก็ไม่เชิง จะเหลืองก็ไม่ใช่ ทว่ามันสว่างมากๆ พันธนาการไว้กับพื้น


               “เซียมีคนเข้ามา” เสียงหวานนี้มัน...


               “มีเรียล” ฉันหลุดชื่ออีกฝ่ายทำเอาคนที่ยืนด้านหลังตัวหนืดมีสีหน้าฉงนใจ จริงสิ เราอยู่ในรูปลักษณ์ตัวเองนี่นา ไม่ใช่วีร่าโลกนี้


               “มีเรียล ฉันล็อคมันไว้แล้ว รีบตามตินมาจับเร็ว” เซียว่าขณะยืนตรงหน้าสัตว์ประหลาด


               “ได้” มีเรียบรับคำแล้ววิ่งออกไปตามใครสักคนที่ชื่อติน


               ระหว่างที่รอมีเรียลกลับมา เซียก็เหลือบมามองฉัน หมอนั่นไม่มีอารมณ์ใดปรากฏบนใบหน้า ยกเว้น ความเฉยชา เฮ้! นี่สาวสวยอยู่ตรงหน้านายนะ เป็นเกย์หรือไงยะ


               “นี่” นั่นไง อยากคุยกับฉันล่ะสิ ก็สวยนี่นา “ออกไป เกะกะ”


               ถึงขั้นเหวอเมื่อบุคคลตรงหน้าไม่มีทางทีสนอกสนใจในร่างกายอันเพอเฟ็กต์นี้เลย


               “ไม่มีใครสอนมารยาทให้หรือไง” ความอดทนมีจำกัด จึงตอบโต้กลับบ้างในท่าทางนิ่ง แต่เชิดและเลิศมาก


               “หึ! หมายถึงตัวเองหรือเปล่า คนที่ไม่มีมารยาทคือคนที่บุกรุกถิ่นคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตต่างหาก” พอหมอนั่นพูดปุ๊บ ก็คิดได้ปั๊บ


               จริงด้วย! ฉันเดินเข้ามาโดยพลการนี่นา


               แต่ถึงจะรู้ตัวว่าผิดก็อย่ายอมรับมัน คติประจำใจฉัน


               “ที่นี่เป็นของส่วนรวม ดังนั้นไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร”


               “ค...” ขณะที่เซียกำลังจะพูดก็ถูกเด็กชายคนที่มาขอความช่วยเหลือจากเซียเมื่อตอนนั้น นามว่าตินแย่งซีนเสียก่อน “พี่เซีย ผมมาแล้ว” เซียหันไปสนใจผู้มาใหม่


               “จัดการ” เขาสั่ง ตินจึงโยนกล่องทรงลูกบาศก์สีขาวใส่สัตว์ประหลาด ไม่นานกล่องนั้นก็ดูดตัวหนืดๆ นั่นเข้าไปอย่างรวดเร็ว


               ตินเก็บลูกบาศก์ขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกง แล้วหันไปโค้งขอบคุณเซีย “ขอบคุณพี่เซียมากครับ”


               “ไม่จำเป็น ฉันแค่ไม่อยากให้คนแตกตื่นแล้วพาลทำงานฉันพัง” หมอนี่เย็นชาทั้งท่าทางและคำพูด ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพื่อนกับมีเรียลได้ ไม่สิ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนคบด้วย


               “ทีหลังก็ระวังหน่อยนะ เจ้าตัวคัดลอกๆ ถึงจะไม่มีพิษภัย แต่เวลามันคลั่งขึ้นมาอาจจะกินเด็กดีจีได้เลยนะ” มีเรียลตักเตือน ตินโค้งให้แล้วขอตัวไปส่งตัวคัดลอกส่งอาจารย์


               “แล้ววีร่าล่ะ” อยู่ๆ มีเรียลก็ถามเซียขึ้น เล่นเอาฉันเสียวสันหลังวาบเลย


               “ทิ้งไว้ในสวนหลังตึก”


               โอ้โห! นายกล้าดียังไงใช้คำว่า ทิ้งกับคนอย่างฉัน คนที่ควรโดนทิ้ง คือ นายต่างหาก


               “ทิ้งวีร่าได้ไง!” มีเรียลตำหนิก่อนรีบวิ่งออกจากห้อง คาดว่าไปตามหาวีร่า ซึ่งยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ความจริง ฉันควรจะได้รับความสนใจสิ แต่นี่อะไรกัน ทำไมวีร่าโลกนี้ถึงเป็นที่ต้องการมากกว่าวีร่า เทพพะทัตสุดเพอร์เฟ็กต์คนนี้ล่ะ


               มีเรียลไม่แม้แต่จะคุยกับฉันเลย...


               ส่วนเซียก็เดินผ่านร่างฉันไปเฉย...


               อืม...ขอบคุณ


♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

 ช่วงเมาส์มอย

เนื่องจากยาวเกินไป เลยตัดเป็นสองตอน 555+

ใกล้สอบไฟนอลแล้ว เศร้าจายยยT^T

ขอเสียงคนจะสอบไฟนอลหน่อย เราจะผ่านมันไปด้วยกัน T_T

แต่ก็เจอกันตอนหน้าค่าาา


Rawa.

111 ความคิดเห็น

  1. #99 Siriporn Pok (@0816588016) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 10:03
    วาร์ปมาอ่านต่อ5555
    #99
    1
  2. #50 Aoohapyn (@apyn666aoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 18:31
    ไรท์ฮับ อย่าหาว่าจู้จี้เลยนะ
    .
    .
    .
    มีตอนนึงไรท์เขียนว่า คักลอก ๆ อย่าลืมแก้เป็นตัวคัดลอก ๆ ด้วยนะครับ
    ปล. ไม่ได้เข้าอ่านตั้งนาน ตอนนี้วีร่าเหมือนจะโชคเข้าข้าง(?)
    #50
    1
  3. #37 kodchamod (@kodchamod) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 18:19
    ไรท์สู้ๆนะ เขาร๊อออ
    #37
    1
  4. #35 Miko Chan (@94745) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 07:48
    มาต่อไวๆนะคะ สนุกมากค่ะ
    #35
    1
    • #35-1 ღ R★wa (@Rawa19) (จากตอนที่ 12)
      28 เมษายน 2560 / 20:01
      ขอบคุณค่าาาา
      #35-1
  5. #34 b999 (@b999) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 23:53
    เมื่อไหร่นางเอกจะลดความอ้วนละทำให้ตัวเองสวยยย
    #34
    1
    • #34-1 ღ R★wa (@Rawa19) (จากตอนที่ 12)
      28 เมษายน 2560 / 20:00
      งือออออ 5555+
      #34-1
  6. #33 Gee_PLN (@Gee_PLN) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 13:06
    อ่า ค้างหนักมากค่ะไรท์
    #33
    1