BUTTERFLY EFFECT ♥ พลิกชีวิตสาวสวยสู่ยัยหน้าติดลบ

ตอนที่ 18 : { บทที่ 16 : With Tai }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มิ.ย. 60

{ บทที่ 16 : With Tai }

 

ช่วงปิดเทอมนี้ การขู่เข็ญไทให้มาสอนวิธีปลุกพลังเวทย์ในตัววีร่ากลายเป็นกิจวัตรประจำวัน และด้วยฝีมือระดับนี้ ใช้เวลาไม่นาน ความพยายามก็สัมฤทธิ์ผล ฉันหวังจะก้าวกระโดดไป Rank C เนื่องจากลองคิดคำนวณบวกกับดูข้อมูลอะไรนิดๆ หน่อยๆ อย่างพวกวิชาบังคับมีอะไรบ้าง วีร่าผ่านตัวอะไรแล้วบ้าง ซึ่งได้ข้อสรุปว่าเก็บตัวบังคับครบแล้ว ดังนั้นเพื่อความรวดเร็ว จึงตัดสินใจสอบข้ามขั้นที่จะมาถึงในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า


ขืนเรียนตามขั้น หนึ่งปีไม่น่าจะถึง Rank SS ซึ่งถ้าเราข้ามมา Rank C จะสามารถเลือกรับภารกิจที่ให้คะแนนสูงกว่าวิชาเรียน Rank D ได้ หมายความว่าเป็นทางลัดสู่ Rank สูงสุดไงล่ะ โดยไม่ต้องเสียเวลาเรียน Rank ที่ต่ำกว่าด้วย


ณ ตอนนี้ฉันถูกไทพามายังสถานที่ซึ่งปกคลุมด้วยผืนป่าไม้ หากคิดมาก หมอนี่กะทำมิดีมิร้ายแน่เลย ในเมื่อเขารู้จักรูปลักษณ์แท้จริงของฉัน แถมบรรยากาศก็ชวนให้...


โอ้มายก็อดๆ สมองเลอค่าไม่ควรคิดเรื่องบัดสีบัดเถลิง


“พาฉันมาที่นี่ทำไม” เอ่ยถามเพื่อขจัดความกระวนกระวายใจ


“คุณอยากให้ผมช่วยปลุกพลังไม่ใช่หรือไง” คำตอบชวนให้คิดอีกแง่เหลือเกิน


“จำเป็นต้องที่นี่ด้วย?


“ครับ เงียบสงบ ไร้ผู้คน”


               ทำไมยิ่งถามยิ่งหวั่นใจ


“ฉันว่าคนเยอะก็ไม่เห็นเป็นอะไร”


“หึ!” อยู่ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้น “กลัวหรอครับ” และคำพูดต่อมาของเขาทำให้ฉันถลึงตาทันที


“ค..ใครกลัว คนอย่างฉันไม่เคยกลัวใครย่ะ” ประกาศเสียงแข็งจนอีกฝ่ายเผลอหลุดขำ และหยุดลงด้วยสายตาคาดโทษของฉัน


 

หมอนี่กะจะทำให้ฉันอ่อนแรงจนขัดขืนไม่ได้หรือไงกัน ถึงพาเดินขึ้นภูเขาแบบนี้ โอ๊ย~ แดดก็แรง ร่างนี้ก็กินพลังงานเยอะ โอยย~ จะเป็นลม


“ไหวไหมครับ” ไทหันมาถามด้วยความเป็นห่วง


“สบายมากย่ะ”


แม้จะโอดครวญในใจ ทว่าร่างกายกลับไม่แสดงอาการใดๆ ออก เนื่องจากต้องรักษาภาพพจน์ ยิ่งอีกฝ่ายรู้จักค่าหน้าค่าตาเราด้วยแล้ว ห้ามพลาดเด็ดขาด!


“ครับๆ” เขาตอบรับอย่างลวกๆ ก่อนจะยิ้มพลางยื่นมือมาให้จับ ในสายตาคนอื่นอาจคิดว่าหมอนี่เป็นสุภาพบุรุษจัง ช่วยดึงผู้หญิงร่างบอบบางขึ้นเขาด้วย แต่สำหรับฉัน ไอ้นี่มันหวังแต๊ะอั๋งกันโว้ย!


ฉันสะบัดหน้าหนีแล้วเลยผ่านความหวังดีของเขาไป


 

ในที่สุดก็ถึงยอดเขาซะที เล่นเอาซะเย็นเลย ฉันตั้งหลัก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ บรรเทาความเหนื่อยล้า ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจบริเวณโดยรอบ บนภูเขาแห่งนี้กว้างขวางและว่างเปล่า


“ดูจากสภาพคุณแล้ว พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มปลุกพลังดีกว่านะครับ” ตาไทว่าแล้วเดินไปก่อกองไฟตรงกลางโดยมีพวกผีเสื้อตัวน้อยใช้พลังจิตส่งกิ่งไม้ให้


อื้อหือ~


“นี่เราไม่ได้มาตั้งแคมป์กันนะ” ฉันตำหนิ


“ผู้ปลุกพลังต้องมีสภาพร่างกายที่พร้อมก่อนนะครับ”


เพราะเห็นหมอนั่นตั้งหน้าตั้งตาก่อกองไฟอย่างไม่ลดละ จนเผลอถอนหายใจออกมาทีเดียว


เอาจริงสินะ เฮ้อ~


“นี่ สอบเลื่อนขั้นเขาทำยังไงบ้าง” เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา จึงเดินไปยืนกอดอกค้ำหัวตาไทซึ่งนั่งก่อไฟยังไม่เสร็จ


“คนคุมสอบจะดูว่าคุณใช้เวทย์มนตร์ได้ไหม พลังเวทย์ถึงขั้นรับภารกิจได้หรือยัง แต่ผมขอบอกเลยว่าการสอบค่อนข้างเคร่งครัดพอสมควร หากความสามารถคุณมีไม่พอ คุณก็ตกทันที เพราะทางไดมอนแกรนด์ไม่ยอมส่งคนไร้ความสามารถออกสู่สายตาประชาชนหรอกครับ” ร่ายซะยาว แต่ไม่ตรงคำถาม!


“ฉันถามว่าต้องทำยังไงบ้าง ไม่ใช่ให้อธิบายการสอบ”


“ผมกำลังพูดต่อครับ” ไทผินหน้าส่งยิ้มให้ แต่ข้อความที่สื่อจากรอยยิ้มนั้น กลับตีความได้ว่า อย่าแทรก คนกำลังพูดอยู่


จ้า จ้า


“อีกสองสัปดาห์ข้างหน้า สิ่งที่คุณต้องทำ คือแสกนไอดีที่เครื่องเมโมแมชชีนของไดมอนแกรนด์ เลือกเมนูสอบข้าม Rank สถานที่ วันเวลาจะปรากฏ สุดท้ายไปตามนัด พอไปถึงการสอบจะเริ่มขึ้น ซึ่งแต่ละครั้งก็ไม่เหมือนกันครับ รอลุ้นได้เลย” ฟังไทสาธยายจบก็ถึงบางอ้อทันที


อ้อ! ไม่น่าถาม!


 

หลังจากนั่งเอ้อระเหยมองไททำนู่นทำนี่อยู่นาน ความรู้สึกหิวก็แล่นพล่านทั่วท้อง


“นี่ ไม่คิดจะหาอะไรให้ฉันกินเลยหรือไง”


“แล้วคุณอยากกินอะไรล่ะครับ ในป่าแบบนี้” ไทละจากสิ่งที่ทำหันมาส่งยิ้มให้


“อะไรก็ได้”


“ถ้างั้นผมจับกบย่างให้กินดีไหมครับ”


หมอนี่ยั่วโมโหฉันหรือไง


“เอาที่มันกินได้สิยะ” ฉันส่งสายตาไม่สบอารมณ์ให้อีกฝ่าย


“แล้วกบกินไม่ได้ตรงไหนครับ” ดูเหมือนหมอนั่นไม่สะทบสะท้านหันมายิ้มยียวน จึงยิ้มหวานกลับก่อนทำสายตาดุดัน และออกคำสั่งเพชฌฆาตไป “ไปตกปลาซะ”


“ครับๆ” ไทตอบรับด้วยรอยยิ้มดังเดิม บ้าหรือไง ยิ้มอะไรตลอดเวลา


ไม่นานหมอนั่นก็กลับมาพร้อมกับปลาสองสามตัว แล้วลงมือเสียบไม้ย่างให้ฉันกิน ขณะที่กำลังเติมพลัง สมองพลันนึกสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างไทกับวีร่าโลกนี้


“นายกับวีร่าโลกนี้รู้จักกันได้ยังไง”


“อย่าคิดที่จะล้วงข้อมูลจากผมเลยครับ” ยิ้มอีกและ


“แค่ถาม ล้วงข้อมูลไรเล่า ประโยคแบบนี้เขาก็ถามกันเป็นเรื่องปกติ” ฉันเหวี่ยงด้วยความดังปกติ ไม่ได้โหวกเหวกโวยวายอะไรใหญ่โต


“หึหึ” เขาหัวเราะในลำคอแล้วพูดต่อ “แค่หยอกเล่นน่ะครับ”


“แล้วจะตอบไม่ตอบ” เสียงแข็งกลับไป


“ตอบครับๆ” ไทยังคงรอยยิ้ม “เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กครับ ตอนนั้นเธออายุ 7 ปี ส่วนผมอายุมากกว่าเธอ 5 ปี พวกเราค่อนข้างสนิทกันเพราะเติบโตมาพร้อมๆ กันครับ”


ฉันเงียบให้เขาเล่าต่อ ทว่าคนตรงหน้ากลับหยุดเพียงแค่นั้น ด้วยความทีค่อนข้างมีมารยาท แม้อยากรู้ต่อ แต่ก็ไม่ถามย้ำอย่าง แล้วไงต่อ


“คุณรู้เรื่องของผมแล้ว ตาผมรู้จักคุณเพิ่มบ้างสิครับ”


“เดี๋ยว เล่าแค่นั้น ฉันรู้จักนายมากขึ้นเลยเนอะ” ฉันยกคิ้วข้างหนึ่งพลางพูดประชดประชัน


“ครับ” ตอบกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร


“ได้” ฉันว่าแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง “ฉันชื่อวีร่า เทพพะทัต เป็นคุณหนูทายาทร้อยล้าน ผู้เพียบพร้อมทุกด้าน จบ” และกระตุกยิ้มให้ทีหนึ่ง


“ขอบคุณครับ ผมรู้สึกว่ารู้จักคุณมากขึ้น ในแบบที่ผมไม่รู้มาก่อน” ขนาดประชดนางยังยิ้มเล้ยย~


ก่อนที่สงครามเย็นจะหนาวขึ้นเรื่อยๆ ก็ดันมีปลายฝนตกลงมายุติซะก่อน ด้วยความไวเหนือแสง ผีเสื้อจำนวนมากของไทก็ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดแล้วรวมตัวกันบินปกคลุมบริเวณที่พวกเรานั่งกินปลากันอยู่ เพื่อกันไฟมอด รวมถึงกันพวกเราเปียก


“ถือว่าเป็นของขวัญขอบคุณที่พยายามเพื่อวีร่าของผมนะครับ”


“ฉันไม่นับว่านั่นเป็นของขวัญ มันเป็นหน้าที่นายอยู่แล้วที่ต้องทำ”


“อย่างน้อยก็พูดคำที่ควรพูดหน่อยสิครับ” เป็นอีกครั้งที่ฉันเกลียดรอยยิ้มของนาย หมอนี่ตั้งใจกดดันฉันหน้าตายชัดๆ


เฮ้อ~


ฉันเสมองไปทางอื่นก่อนจะรู้สึกหน้าร้อนแผ่วๆ เพราะต้องเค้นคำหน้าอายๆ ออกมา ไม่น่าล้อเซียไว้เลย ตอนนี้ดันเป็นเองซะได้


“...ขอบคุณ”


“ด้วยความยินดีครับ”


ฉันได้ยินหมอนี่แอบหัวเราะด้วย!


♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

 ช่วงเมาส์มอย

มาอัพตามที่แจ้งไว้แล้วค่ะ>O<

ขอบคุณทุกคนที่คอยอ่านเรื่องนี้นะคะ

เจอกันตอนหน้าค่าา

มีใครลงเรือไทไหมเนี่ย 555+


Rawa.


111 ความคิดเห็น

  1. #107 blueLemonsoda (@kikuza004) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:30
    มาต่อไวๆน้าาา
    #107
    1
  2. #106 blueLemonsoda (@kikuza004) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:29
    รอค่าาาาา
    #106
    1