ตอนที่ 4 : { บทที่ 3 : Friend or Foe I }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 60

{ บทที่ 3 : Friend or Foe I }

 

“วีร่าใช่ไหม” เสียงใหม่เรียกความสนใจจากมองไปทางมีเรียลก็เบนมาหาเจ้าของเสียง


“ใช่” ฉันตอบห้วนๆ อย่างที่เคยกับผู้หญิงผมสีอ่อน นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล แก้มอมชมพู ปากนิด จมูกหน่อย ทั้งที่ได้องค์ประกอบดีขนาดนี้แท้ๆ แต่กลับทำได้แค่น่ารักปานกลาง เสียดายของชะมัด


“กำลังลงทะเบียนอยู่หรอ ลงวิชาเดียว เซคเดียวกับฉันสิ” นางว่าแล้วเดินไปกดลงวิชาเรียนแทนฉันเฉย! เร็วจนร้องห้ามไม่ทันทีเดียว


“เทอมนี้ก็ฝากตัวอีกรอบนะจ้ะ” เธอยุ่งกับชีวิตฉันเสร็จก็หันมายิ้มหวานให้ เดี๋ยวสิ ยัยบ้านี่!


“นี่เธอ ลงทะเบียนเรียน ต้องให้เจ้าตัวเขาทำเองสิ” มีเรียลเอ่ยปากต่อว่า เพิ่งเคยได้รับประสบการณ์ถูกปกป้องครั้งแรก ปกติไม่มีใครกล้ามายุ่งกับฉันแบบยัยหน้ามาตรฐานหรอกนะ


“อ้าวหรอ มีอาห์ไม่รู้ ขอโทษด้วยนะ” นางหัวเราะกลบเกลื่อนพลางยกนิ้วชี้ทั้งสองข้างขึ้นระดับหน้าอกมาจิ้มๆ กัน

OMG! มีคนกล้าทำแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย

“แต่ว่ามีอาห์กดยืนยันไปแล้ว คงแก้ไขไม่ได้ แต่ๆ วีร่าคงดีใจที่ได้เรียนกับฉันใช่ไหม” ยัยหน้ามาตรฐานหันมาถามฉัน จะเป็นอะไรไหม ถ้าตอบว่า ไม่แต่เพราะร่างนี้ไม่ใช่ของฉัน คงตอบได้ย่างเดียวว่า “อื้ม” แล้วยิ้ม


OMG! อีกรอบ นี่มันไม่ใช่ฉันชัดๆ


“ถ้างั้น...ไปแล้วนะ” อยู่ๆ สีหน้ามีเรียลก็ดูบูดบึ้งคล้ายไม่พอใจบางอย่างแล้วตีตัวออกห่างไป เซ้นส์ฉันค่อนข้างดี และอยากจะเชื่อว่าเธอไม่ใช่คนที่จะแกล้งคนอ่อนแอกว่าได้ลง ส่วนนังมีอาห์อะไรนี่รู้สึกหมั่นไส้และไม่ถูกชะตามากๆ

“วีร่ารู้จักกับมีเรียลด้วยหรอ” มีอาห์ถามทันทีเมื่อมีเรียลจากไป


“คงงั้นมั้ง”


“แล้วไปเจอกันตอนไหน ทำไมถึงสนิทกันได้ นี่ ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยล่ะ ตอบหน่อยสิ” โอ๊ย! ยัยหน้ามาตรฐานระดมยิงคำถามอย่างสนอกสนใจ ไม่รู้เรื่องฉันสักเรื่องจะตายไหมยะ!


“ฉันว่าเราควรไปเรียนกันเถอะนะ” ว่าแล้วก็ปั้นหน้ายิ้มให้ ไม่สมกับเป็นฉันอย่างแรง


“นั่นสิเนอะ” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้มแล้วเดินนำไปกระโดดไปอย่างลัลล้า คนอะไรร่าเริงได้ขนาดนี้

 

ฉันเดินตามมีอาห์เด็กหน้ามาตรฐานจนถึงห้องเรียนวิชาแรกของวัน ภายในห้องเรียนก็ดูธรรมดาเหมือนมหาวิทยาลัยบ้านเราทั่วไป คือมีโต๊ะยาวโค้งตามทรงห้อง เว้นพื้นที่ซ้ายสุดกับขวาสุดให้เดินขึ้นบันไดไปนั่งแต่ละชั้น ซึ่งที่นั่งหลังสุดก็จะสูงกว่าที่นั่งหน้าๆ ไล่ระดับลงมาเพื่อการมองเห็น แต่ที่แปลกคือหน้าชั้นหรือจุดที่ผู้สอนยืนอยู่ไม่มีโปรเจคเตอร์ไมค์ หรือคอมพิวเตอร์อะไรเทือกนั้นเลย เป็นแค่พื้นที่ว่างๆ ยกระดับขึ้นจากพื้นนิดหน่อย แล้วจะสอนกันยังไงล่ะนี่


มีอาห์ลากฉันไปนั่งกับเธอหลังสุด ปกติฉันเป็นเด็กหน้าห้องนะยะ แต่หน้าตาแบบนี้ก็ไม่ค่อยอยากจะเดินไปนั่งข้างหน้าเสียเท่าไร เลยยอมๆ ถูกลากไป จะว่าไปแล้ววีร่าโลกนี้ก็มีเพื่อนนี่นา ทำไมตาไทถึงบอกว่าไม่มีแถมโดนเพื่อนแกล้งอีกต่างหาก จากที่ดูๆ ยัยเด็กหน้ามาตรฐานนี่ถึงจะน่าหมั่นไส้ไปบ้าง แต่ก็ไม่มีพิษภัยอะไร ส่วนมีเรียล...ตามเซ้นส์แล้วคิดว่าไม่น่าทำเรื่องแบบนั้นนะ


หลังจากได้ที่นั่ง สักพักอาจารย์ก็เดินเข้ามายืนอยู่จุดกึ่งกลางหน้าชั้น ก่อนจะแบมือข้างหนึ่งขึ้นตรงหน้า ทันใดนั้นบนมือก็ก่อนตัวเป็นอะไรกลมๆ สีใสๆ แต่ภายในดูบิดเบี้ยว ต่อมาแกก็กระตุกมือขึ้นเล็กน้อย เจ้ากลมๆ สีใสๆ ก็ลอยขึ้นและค้างอยู่ระดับปากของแก จากนั้นจารย์ก็ควักไม้อะไรยาวๆ สีดำๆ ออกจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง


“ขอยินดีต้อนรับนักศึกษาทุกท่านกับ Introduction to diamond grand วิชานี้จะอธิบายข้อมูลเบื้องต้นของที่นี่ และเป็นวิชาสำหรับเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ากับพวกหน้าเก่าๆ ที่ยังคาอยู่ Rank F และไม่ผ่านสักที” อาจารย์เริ่มกล่าว


แต่ทำไมประโยคหลังเหมือนถูกลูกศรยิงเข้าหัวใจดัง ฉึกๆ ไงไม่รู้ อยากจะบอกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันไม่เคยดรอปเลยนะยะ เกรดดีด้วย! ทั้งที่ไม่ใช่ร่างเรา ทำไมฉันต้องเจ็บแทนวะเนี่ย


“เอาเถอะเริ่มคลาสเลยละกัน เจ้าสิ่งที่อาจารย์ใช้อยู่เป็นเวทย์มนตร์ที่เรียกว่า Hyper voice ส่วนไม้นี่” จารย์ว่าพลางชูไม้ขึ้นตวัดเป็นตัวอักษร ปรากฏคำว่า ไม้Written’ แหมชื่อนี่ตรงตามการใช้งานเลยนะ


“อย่างที่รู้ๆ ที่แห่งนี้มีการจัด Rank เป็น ss s a b c d e f จากมากไปน้อย และสิ่งที่บ่งบอกว่าเราอยู่ rank ไหนนอกจากโปรไฟล์ในเครื่องเมโมแมชชีนที่จะโผล่ขึ้นตอนเราแสกนไอดีการ์ดแล้ว สีของไอดีการ์ดก็เช่นเดียวกัน” พออาจารย์อธิบายฉันก็ถึงบางอ้อทันควัน ถึงว่าสีการ์ดฉันไม่เหมืนมีเรียล ส่วนโปรไฟล์ฉันข้ามมันไปเลยไม่ได้สังเกต rank แต่ก็เห็นมีขึ้นตอนเลือกลงทะเบียนนี่นะ


ss ระดับสูงสุดจะมีสีเพชรหรือขาว บ่งบอกถึงความใสสะอาดบริสุทธิ์ แข็งแร่งดั่งเพชร บลาๆ” ให้จารย์เขาพรรณนาไป ส่วนฉันก็จดโน้ตย่อๆ ลงบนสมุดของวีร่าโลกนี้ที่ว่างเปล่าไร้การขีดเขียนใดๆ ไม่แปลกใจที่ตกเลย

SS = สีขาว S = สีทอง A = แดง B = ชมพู C = ฟ้า D = เขียว E = ส้ม F = เหลือง

               เนื้อหาที่เรียนมีเพียงเท่านี้ แต่จารย์แกสาธยายจนหมดคาบ


               “อ้อ! ลืมบอกไปสำหรับเด็กใหม่ วิชานี้ภาคปฏิบัติ คือสอบข้อเขียน ถ้าผ่านก็จะได้ 50 คะแนน ส่วนเด็กเก่าคงรู้อยู่แล้ว” มีความแขวะค่ะ ท่านอาจารย์


               พอได้เรียนแล้วก็รู้ทันทีว่ามีเรียลกับวีร่าโลกนี้ห่างชั้นแค่ไหน F กับ A นี่คงไม่ได้เรียนด้วยกันล่ะมั้ง น่าจะเหมือนกับมหาวิทยาลัยบ้านเราที่แบ่งเป็นระดับชั้นตามปีที่เข้า แต่อันนี้ตาม Rank ความสามารถ Rank ต่างวิชาเรียนก็ต่าง เพราะงั้นตัดมีเรียลออกจากผู้ต้องสงสัยที่แกล้งยัยนี่ได้เลย


               เอ๊ะ! ทำไมฉันต้องคอยหาเหตุผลอ้างให้เธอด้วย



 

อีเด็กหน้าตามาตรฐานนนน! นี่จงใจแกล้งกันใช่ไหม


ฉันอยากจะเดินไปตบหน้ายัยนี่เสียจริง เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะเจ้าหล่อนดันลงวิชา Intro to Support Lineอะไรนั่น ซึ่งตามผู้สอนกล่าวมันเป็นวิชาเสรีสำหรับพวก Rank F ที่ใครจะเลือกไม่เลือกก็ได้ เป็นวิชาที่เบาๆ ไม่ใช้สมอง ไม่ใช้เวทย์มนตร์ ไม่ต้องใช้ทักษะอะไรซับซ้อน แต่คือ มันต้องนำเชียร์พวกนักกีฬาคล้ายเชียร์ลีดเดอร์ด้วยไง ยัยนี่ก็รู้ว่าหน้าเพื่อนตัวเอง รูปร่างเพื่อนตัวเองเป็นแบบไหน ยังจะมาลงวิชานี้ให้ฉันเรียนกับหล่อนอีก ดูสายตาสาวๆ หน้าตาดีมากกว่ามาตรฐานหน่อยนึงพวกนั้นสิ มันมองฉันแบบไหนกัน อีเด็กมาตรฐาน!


นี่ถ้าฉันมีอคติกับเธอมากกว่านี้ คงคิดแล้วว่ามีอาห์ลากฉันมาลงวิชานี้ด้วยเพราะต้องการเบนความสนใจ ความคิดคนอื่นๆ มาทางฉันแทนเธอ ก็เพราะเพื่อนร่วมห้องมีแต่พวกหน้าตาดีเกินมาตรฐานมานิดหน่อย ส่วนเธอก็แค่ขั้นมาตรฐาน พบได้ทั่วไป ถ้ามีอาห์ลงคนเดียวเธอก็จะด้อยที่สุด แต่ถ้าลากวีร่าโลกนี้มา ร่างนี้ก็จะกลายเป็นจุดบอดของห้องแทน


“ยังไงวันนี้ก็คาบแรก ครูจะให้ทำความรู้จักกับพวกนักกีฬาทีมเดียวกับพวกเธอ เพราะภาคปฏิบัติเราต้องทำเป็นทีมกับพวกเขา และพวกเธอในเซคนี้ก็ต้องทำงานร่วมกันถึง 3 ครั้ง ตลอดเทอมนี้ ซึ่งถ้าทีมนักกีฬาเธอชนะก็จะได้รับคนละ 30 พ้อยท์ รองชนะ 20 พ้อยท์ และรองชนะเลิศอันดับ 2 จะได้รับ 10 พ้อยท์ ถ้าไม่ชนะจะได้รับคะแนนเข้าร่วมคนละ 5 คะแนน ซึ่งพวกที่ชนะก็จะได้รับด้วย” อาจารย์เสริมอีกรอบก่อนพาเด็กไปโรงยิม


จากการกะด้วยสายตา ในเซคนี้มีแค่ 7 คนเอง ระหว่างทางที่เดินตามอาจารย์ไปโรงยิม มีอาห์ก็แนะนำตัวเอง เดินไปทักทีละคนๆ ขยันสร้างความสัมพันธ์เสียจริงนะเธอ ส่วนฉันน่ะหรอ ไม่อยากลดตัวเสวนากับใครทั้งนั้นแหละ


เสียงแตกตื่นของพวกผู้ชายแสดงความดีใจเมื่อสาวงามทั้งหลายเดินผ่านประตูเข้าไป และต้องหยุดลงเมื่อคนสุดท้ายอย่างฉันย่างก้าวเข้าสู่โรงยิม อืม...ขอบคุณ ฉันคงจะสวยจนตะลึงอยู่สินะ ก็อยากจะคิดอย่างนั้น แต่ความจริงก็รู้อยู่แก่ใจแล้วล่ะ


“อะไรวะนั่น ผู้หญิงคนนั้น กล้าเลือกวิชานี้ได้ไง” ชายประกอบเอกระซิบกระซาบกับชายประกอบบี จะนินทาก็อย่าให้ฉันได้ยินสิยะ


“สงสัยไม่เคยส่องกระจก” ชายบีกระซิบกลับ


“เออ คิดเหมือนกันเลยหว่ะ” หลังจบประโยคของชายเอ บุรุษเอบีทั้งสองก็ขำกันอยู่สองคน เฮอะ! ถ้านายเห็นร่างที่แท้จริงของฉัน พวกนายขำไม่ออกแน่!


“เพื่อไม่ให้เสียเวลา ในวิชาIntro Sup เซคนี้มีอยู่ 7 คน ซึ่งภาคปฏิบัติคือต้องดูแลพวกนักกีฬาในกลุ่มของตน และหาเวลาว่างฝึกซ้อมท่าเชียร์ในงานกีฬาที่จะมาถึงอีก 2-3 อาทิตย์ อย่างที่รู้ภาคปฏิบัติไม่มีผู้ฝึกสอน นักศึกษาต้องทำกันเองเพื่อบรรลุเป้าหมาย อ่ะ! พวกนักกีฬาก็แบ่งกลุ่มไปอยู่กับผู้ดูแลตามใจชอบ แล้วเจอกันในคาบ lecture นะเด็กๆ Intro Sup” ร่ายยาวเสร็จก็ไป ทิ้งให้เด็กๆ ที่ท่านเอ่ยข้างต้นอยู่ด้วยกันตามลำพัง เสียงผู้ทั้งหลายแตกตื่นหนักมาก ต่างพูดถึงคนที่ตนอยากจะไปอยู่ใต้บังคับบัญชา อ้อ! ไม่ใช่สิ ใต้ความดูแลอย่างระริกระรี้


หลังจากนั้นไม่นานกลุ่มที่ว่าก็ถูกแบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม แล้วอีก 1 กลุ่มล่ะ อยู่ที่ไหน ก็อยู่ที่ฉันไงล่ะ มีสมาชิก 1 คนจ้า คนที่ท่าทางจะป๊อบสุดก็คงจะเป็นมาริน่า สวยเกินมาตรฐานกว่าคนอื่นนิดนึง แต่ไม่ถึงขั้นฉันหรอกนะ


“นี่ ฉันอยากรู้จังว่าทำไมเธอถึงเลือกวิชานี้ เธอคิดว่าเธอควรอยู่ที่นี่หรอ ท่ามกลางดงดอกไม้งามเนี่ยนะ เสียอารมณ์สุดๆ เลย อย่างกับมีแมลงวันตัวเหม็นๆ เข้ามาทำตัวกลมกลืนกับดอกไม้งาม” ชายปริศนาซึ่งคาดว่าเป็นตัวประกอบหลังฉากที่ฉันไม่สนใจ แต่อยากตะเกียกตะกายมีบทกับเขาบ้างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดูแคลน


“พูดมาสิว่าไม่ควร พูดมา!” เขาเดินมาผลักไหล่ฉันค่อนข้างแรงจนฉันถอยหลังไปก้าวเพราะความอยากมีบทบาทมากขึ้นแท้ๆ เลยทำให้ฉันอารมณ์ขึ้นนิดหน่อย เฮ้อ~ ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของพวกตัวประกอบซะเท่าไร แต่จะช่วยสงเคร์ให้มีบทมากขึ้นละกัน


“ไม่ควร” ฉันพูดคำที่เขาต้องการออกไปทำให้อีกฝ่ายยิ้มหน้าบานอย่างผู้มีอำนาจเหนือกว่า ง่ายๆ รู้สึกเท่ตอนหน้าสาวๆ และบรรดาชายหนุ่มคนอื่นๆ แต่ว่าคำที่ฉันเอ่ยหลังการเว้นวรรคนี้อาจทำให้เขาเดือดขึ้นมาก็ได้ หึ!


“ไม่ควรเลยจริงๆ ไม่ควรยุ่งเรื่องคนอื่น” ฉันกดเสียงต่ำและนิ่ง แต่คนตรงหน้าคงนิ่งด้วยไม่ไหว เขาง้างมือขึ้นเตรียมตบฉันเนื่องจากอารมณ์ที่พาไป ขณะที่จะถูกตบ ฉันไม่หลับตาเลยสักนิด และเห็นทุกอย่างชัดเจนผ่านแว่นโง่ๆ นี้

               “เขาก็บอกอยู่ไม่ใช่หรอ ว่าไม่ควรยุ่งน่ะ” ฝ่ามือของตัวประกอบถูกมือเรียวยาวของใครบางคนรั้งไว้


               “คีย์!?!


     

      ช่วงแนะนำตัวละคร

     


     มีอาห์ เด็กสาววัยใส หน้าตาดูดีขั้นมาตรฐานตามทีวีร่าบอก 55+

     ชอบทำตัวน่ารัก ร่าเริงสุดๆ แถมมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม และดูเหมือนไม่มีพิษไม่มีภัย

     นิยมใส่ชุดทีมีระบายเพราะคิดว่ามันน่ารัก แอบเป็นพวกคลั่งความน่ารัก

     ตามที่เจ้าตัวบอก เคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกับวีร่าโลกเวทย์มนต์เมื่อเทอมที่แล้ว

     และเทอมนี้ก็มาเป็นเพื่อนร่วมเซคทุกวิชากับวีร่าสวย 55+



     ** พวกภาษาที่ใช้อยู่ในโลกนี้ คือภาษาโลกนั้นนะคะ ไม่เกี่ยวกับภาษาไทย ภาษาอังกฤษ

      สัญญาลักษณ์แทน Rank ก็เหมือนกัน เป็นภาษาของเขาที่เราไม่รู้จัก

      แต่ที่เรารู้เพราะมันผ่านหัวสมองนางเอกที่ศึกษาภาษานี้มาค่ะ ^^


     Rawa.


111 ความคิดเห็น

  1. #91 Siriporn Pok (@0816588016) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 16:16
    ออกกำลังกายงับ555
    #91
    1
  2. #41 ชินแจฮวา (@272622) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 03:58
    เมื่อนางจะออกกำลกายตะได้สวยซะที
    #41
    1
  3. #6 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 14:37
    มีความหมั่นไส้มีอา ตัวเอกเป็นดูคนออกดีนะค่ะ สู้ๆ อย่างแรกเราต้องรู้จักตัวเองก่อนโดยการดูแลใบหน้า และสุขภาพร่างกาย หรือเป็นสาวอวบๆก็ได้น่ารักดี ~
    #6
    1
    • #6-1 ღ R★wa (@Rawa19) (จากตอนที่ 4)
      6 เมษายน 2560 / 14:40
      อ้ากก มีความรู้ทันนิยาย555
      #6-1
  4. #5 Aoohapyn (@apyn666aoo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 17:06
    รอนะครับ...
    ถึงนางเอกจะดูเหมือนหลงตัวเอง แต่ส่วนตัวคิดว่านางแคร์คนอื่นมากๆ เลยนะ
    #5
    1
    • #5-1 ღ R★wa (@Rawa19) (จากตอนที่ 4)
      4 เมษายน 2560 / 22:05
      จริงๆ นางเป็นคนดีนะ 55+
      #5-1