[End] สิ้นสุดปีแสง [Yaoi]

ตอนที่ 8 : NO.7 ระยะห่างที่น้อยลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    5 ก.ค. 62

NO.7

ระยะห่างที่น้อยลง

 

 

            "...อย่าเดินหนีพี่อีกนะครับ"

  "แล้ววันหลังกินข้าวด้วยนะครับ ไม่กินข้าวทั้งวันเดี๋ยวจะแย่เอา"


  ผมมาอยู่ในสถานการณ์นี้ได้ยังไง ตั้งแต่ที่เริ่มเดินออกมาพี่ดาวเหนือก็บ่นไม่ยอมหยุด ยิ่งพอรู้ว่าผมไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้ายิ่งบ่นใหญ่เลย


  พี่ดาวเหนือขี้บ่นจัง


  "ที่พี่พูดไปเข้าใจไหมครับ"


  ตอนนี้เปลี่ยนจากบ่นมาเป็นถามแล้ว


  "เข้าใจครับ"

  "ดีมากครับ รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วง"


  พี่ดาวเหนือหยุดเดินแล้วหันมาลูบหัวผมเบา ๆ รอยยิ้มและสายตาที่ถูกมองมาอ่อนโยนส่งผลต่อหัวใจ ใจเต้นแรงไปหมดแล้ว


  ไม่ไหวแ พี่มีผลกับผมมากเกินไป


  "ปีแสงอยากกินอะไรครับ"

  "อะไรก็ได้ครับ"

  "อืม...งั้นไปร้านประจำพี่ละกันเนาะ"

  "ครับ"


  พี่ดาวเหนือหมุนตัวกลับไปแล้วเริ่มเดินต่อ ผมมองดูแผ่นหลังกว้าง ๆ ของคนตรงหน้าเงียบ ๆ  มองปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้างที่มองตามการก้าวเดินของพี่ดาวเหนืออย่างให้ความสนใจ คน ๆ นี้คือจุดรวมความสนใจ ทั้ง ๆ ที่เดินอยู่ด้วยกันแท้ ๆ ทำไมรู้สึกไกลจัง ทั้ง ๆ ที่แค่เอื้อมมือออกไปก็จับพี่ได้แล้วแต่ทำไมรู้สึกเหมือนเอื้อมไม่ถึง


  แต่หวังได้ไหมนะ ขอแค่หวังก็ยังดี


  "หยุดเดินทำไมครับ มีอะไรหรือเปล่า"

  "ปะ...เปล่าครับ" ไม่รู้ตัวเลยว่าหยุดเดินไปตั้งแต่ตอนไหน

  "งั้นไปเร็วครับ ปล่อยให้หิวนานไม่ดีนะ"


  พี่ดาวเหนือเอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมและเริ่มออกเดินอีกครั้ง ความอบอุ่นถูกส่งผ่านมาทางข้อมือก่อนจะค่อย ๆ กระจายความอบอุ่นไปทั่วทั่งร่างกาย


  มันเป็นความอบอุ่นที่...ดีที่สุด

 

 

  เดินออกจากมหาลัยมาได้สักพักหนึ่งก็เจอกับร้านข้าวตามสั่งที่อยู่ตรงตึกแถวสองคูหาเล็ก ๆ แต่ปริมานคนที่อยู่ในร้านเยอะกว่าร้านใหญ่ ๆ เสียอีก น่าแปลกตรงที่ร้านนี้อยู่ใกล้ ๆ คอนโดผมเลยแต่ผมกลับไม่เคยสังเกตเห็น


  "ปีแสงเคยมาร้านนี้ไหม อยู่ใกล้ ๆ คอนโดน้องเลย"


  หลังจากเลือกที่นั่งได้แล้วพี่ดาวเหนือก็หันมาถาม ซึ่งแน่นอนผมทำได้แค่ส่ายหน้าให้อีกฝ่าย

  เสียงหัวเราะออกมาจากคนถามเบา ๆ เมื่อเห็นสายตาของอีกคนที่มองดูรอบร้านอย่างสนใจ


  "กินอะไรดีครับ"

  "อะไรก็ได้ครับ"

  "อะไรก็ได้พี่ว่าในเมนูไม่น่ามีนะ" พี่ดาวเหนือยกเมนูขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มกวน ๆ มาให้

  "คือ...เอ่อ" ผมไม่รู้จะกินอะไรนี่หน่า

  "5555พี่ล้อเล่น กินเผ็ดได้ไหมครับ"

  "ได้ครับ"

  "งั้นเอาเป็นข้าวกระเพราปลาหมึกไหม ร้านนี้เด็ดสุดแล้ว"

  "ก็ได้ครับ"


  ผมมองคนตรงหน้าที่ก้มจดเมนูพร้อมกับสารธยายถึงความอร่อยของกระเพราปลาหมึกให้ผมฟัง ผมเชื่อแล้วครับว่ามันอร่อยจริง ๆ มองท่าทางของคนตรงหน้าก็อดที่จะหลุดยิ้มออกไปไม่ได้ ทุกท่าทางของพี่เป็นธรรมชาติมาก และผมบอกได้เลยว่ามันเป็นธรรมชาติที่ทำให้ผมละสายตาออกไปมองทางอื่นไม่ได้เลย


  รอไม่นานข้าวกระเพราปลาหมึกสองจานก็มาเสริฟ หน้าตาน่ากินเหมือนที่พี่ดาวเหนือบอกจริง ๆ แต่...


  ผัดกระเพราก็ต้องมีกระเทียม มัวแต่มองพี่ดาวเหนือพูดจนลืมเรื่องนี้ไปเลย ผมค่อย ๆ หยิบช้อนมาเขี้ยดู แต่ไม่ว่าจะเขี้ยเท่าไหร่ก็ไม่เจอ หรือว่าร้านนี้ไม่ใส่กระเทียม


  "พี่สั่งไม่ใส่กระเทียมมาให้ ไม่มีกระเทียมแน่นอน"


  ผมละความสนใจจากจานข้าวขึ้นมามองคนตรงข้ามด้วยความสงสัย

  ทำไมถึงรู้?


  "รู้ได้ยังไงครับ"

  "ครับ? เรื่องที่แพ้กระเทียมหรอ"

  "..." ผมพยักหน้าตอบคนตรงหน้าไปแต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาสงสัยไปให้

  "ก็ไม่รู้ว่าใครแพ้กระเทียมจนพี่ต้องทำข้าวไข่เจียวไปให้วันนั้นนะสิ"

  "พี่รู้?"

  "ครับพี่รู้"

  "แล้ว...จำได้?"

  "ครับจำได้"

  "...ทำไมครับ"

  "ก็มันสำคัญนี่ครับ"

  "ทะ...ทำไม"

  "เรื่องของปีแสงก็สำคัญหมดแหละครับ"


  เคล้ง


  มือที่ถือช้อนอยู่ ก็หมดแรงปล่อยช้อนกระทบกับจานเสียงดัง ผมพยายามหายใจเข้าออกให้ช้าลงเพื่อไม่ทำให้ตัวเองประมาท แล้วรีบก้มหน้าหยิบช้อนมากินข้าวทำเป็นว่าเมื่อกี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น


  พี่ดาวเหนือพี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงผมไม่เข้าใจเลย เรื่องของผมเนี่ยนะสำคัญ


  บทสนทนาสิ้นสุดลงเพียงเท่านั้นผมไม่ได้ถามอะไรต่อได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว ทำเป็นไม่สนใจถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ ทั้ง ที่ในหัวมีแต่คำว่าทำไมวิ่งวนไปวนมาเต็มไปหมด


  ทำไม?

 

 

  ------------------------------

 

 

  "ปีแสงชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ"


  นั่งมองน้องมาสักพักก็รู้แหละว่ารุกแรงไปโอเคจะเบา ๆ หน่อยจะไม่แกล้งน้องแล้ว เดี๋ยวน้องรับไม่ไหว


  "...ไม่มีครับ"

  "ไม่มีเลยเหรอ สักอย่างที่ชอบเป็นพิเศษ"

  "ไม่ครับ...ไม่มีที่พิเศษ"

  "งั้นเปลี่ยนคำถาม ตอนนี้น้องอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ"

             ปีแสงนิ่งไปสักพักราวกับกำลังใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา

  "...ไข่เจียว" แต่คำตอบที่ได้มาก็เล่นเอาผมแปลกใจ

  "ไข่เจียว?"

  "ครับ เคยกินอร่อยดี"

  "ไข่เจียวที่ไหนเนี่ พี่ต้องขโมยสูตรมาบ้างแล้ว"

  "ขโมย?"

  "ใช่ครับ พี่จะไปขโมยสูตรมาทำให้น้องกินเองไง" ไข่เจียวที่ไหนมันบังอาจอร่อยเกินหน้าเกินตา ผมยอมไม่ได้หรอกนะ

  "ไม่ต้องครับ"

  "อ่าว..." หรือน้องไม่อยากกินฝีมือผม

  "ก็ไข่เจียว พี่เป็นคนทำ"

  "..." เดี๋ยวปีแสง

  "อร่อยที่สุดครับ" พูดว่าอร่อยแล้วยิ้มแบบนี้ใจพี่เหลวหมดแล้วน้องเอ๋ย

  "น้อง" สรุปใครรุกใคร ทำไมสุดท้ายเป็นผมที่จนมุม

  "ครับ?" โอ้ยน้องยังตอบกลับมาซื่อ ๆ โดยไม่รู้เลยว่าคำตอบของตัวเองส่งผลยังไงกับตัวผมบ้าง ผมได้แต่ยิ้มกลับไปแล้วบอกให้น้องทานข้าวต่อ ชวนน้องคุยในเรื่องทั่วไป น้องยังคงพูดน้อยเหมือนเดิมแต่ทุกคำตอบที่น้องตอบมามีแต่ความซื่อ น่ารักชะมัด ยิ่งเวลาที่น้องกินข้าวแล้วแก้มน้องบวม ๆ ขึ้นมายิ่งน่าหมั่นเขี้ยว


  "ดาวเหนือคะ"


  นั่งมองน้องเพลิน ๆ อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเหมือนมีคนเรียก ผมหันกลับไปมองตามเสียง ก่อนจะเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งเดินยิ้มเข้ามาหา


  ใคร?


  "ดาวเหนือมองหน้าน้ำฟ้าแบบนี้อย่าบอกนะว่าลืมกันแล้ว"


   น้ำฟ้า? ผมพยายามนึกทบทวนว่าน้ำฟ้าคือใคร ก่อนจะระลึกได้ว่าเป็นโจทย์เก่าที่ทำให้ปีแสงเดินหนีผมวันนี้นี่หน่า


  ไม่รู้เผลอคิดย้อนไปนานขนาดไหนรู้อีกทีน้ำฟ้าก็ทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ ผมแล้ว ผมรีบหันไปมองปีแสงน้องก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อเลือกทำเป็นไม่สนใจ แต่ผมรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวน้องเปลี่ยนไป


  "เมื่อวานเสียดายจังจังเลยค่ะที่เราไม่ได้ไปต่อกัน วันนี้สนใจไปกับน้ำฟ้าไหมคะ"


  พื้นที่โต๊ะกว้างมากแต่ทำไมนั่งเบียดขนาดนี้ ได้แต่หันไปมองปีแสงที่ตอนนี้นิ่งไปแล้ว ผมไม่รู้เลยว่าน้องรู้สึกยังไง แต่ที่แน่ ผมไม่อยากให้น้องรู้สึกแย่


  "คือ..."


  "ผม...อิ่มแล้วขอตัวกลับนะครับ"


  ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรน้องก็ชิงพูดก่อนสะงั้น ปีแสงหยิบเงินออกมาวางไว้แล้วทำท่าจะลุกไป ตอนนี้คือสมองสั่งอย่างเดียวคือห้ามปล่อยน้องไป อย่าปล่อยเด็ดขาด


  "รอพี่ก่อน" ผมเอื้อมมือไปคว้ามือน้องได้ทัน น้องหันมามองด้วยแววตาสงสัย แต่ก็ยอมอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้ถามอะไรอีก

  "น้ำฟ้าครับ เมื่อคืนผมปฏิเสธยังไงวันนี้ผมก็ยังขอยืนยันคำเดิม ขอโทษด้วยนะครับ"

  "ทะ...ทำไมล่ะคะ"

  "ผมมีคนที่ชอบแล้ว"

  "ดาวเหนือ..."

  "ขอตัวนะครับ"

  พอพูดจบผมก็วางเงินค่าข้าวไว้บนโต๊ะก่อนจะลากปีแสงออกมา

 

 

  "ปีแสงฟังพี่นะมันไม่มีอะไร"


  น้องเงียบมากตั้งแต่ที่เดินออกมา ผมหยุดเดินลงแถวข้างทางที่คนไม่พลุกพล่านแล้วรีบหันไปอธิบาย ยอมรับเลยว่าห่วงความรู้สึกน้องที่สุดไม่อยากให้น้องคิดไปไกล ไม่อยากให้น้องคิดมาก


  "ครับ?"

  "พี่กับน้ำฟ้าเราไม่ได้มีอะไรกัน"

  ในที่สุดน้องก็ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม น้องมองตาผมนิ่ง ๆ สักพักนึง ก่อนจะตอบคำถามที่ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาได้

  "ครับ ผมเชื่อพี่" น้องยิ้มออกมาบางเบาแต่ถึงจะบางเบาก็ทำให้บรรยากาศระหว่างเราดีขึ้นกว่าเดิม

  "เชื่อพี่ได้เลยพี่ไม่มีทางหลอกน้อง"

  "ครับ" ไม่รู้ว่าอะไรทำให้น้องเลือกที่จะเชื่อผม แต่อย่างที่ผมบอกไปผมไม่มีวันหลอกน้องแน่นอน


  แะ แปะ

  เสียงหยดน้ำกระทบกับใบหน้าสองสามหยดก่อนจะค่อย ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นจนนับไม่ได้ อยู่ ๆ ฝนก็ตกลงมาผมรีบถอดเสื้อคลุมมาคลุมหัวน้องแล้วจับมือน้องพาวิ่งไปจนถึงคอนโด ดีนะที่คอนโดอยู่ไม่ไกล แต่คงเพราะฝนตกลงมาเหมือนกับพายุเข้าสภาพผมเลยไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ


  ผมหันไปมองน้องที่มุดออกมาจากเสื้อคลุมตัวใหญ่ของผม ลองมองสำรวจดูตามตัวตามหัวน้องแทบจะไม่เปียกเลย โชคดีที่วันนี้ใส่เสื้อคลุมมาด้วย เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ ทำให้ผมที่สำรวจตัวน้องอยู่ต้องรีบเลื่อนสายตามามองหน้าน้อง น้องขำหรอ ไม่รู้หรอกว่าขำอะไร แต่ชอบจัง


  โครตน่ารัก


  "ขำอะไรครับ"

  "พี่เปียก" อขำพี่เหรอ โอเคยอมถ้าน้องจะขำน่ารักขนาดนี้เปียกกว่านี้พี่ก็ยอม

  "ปีแสงขึ้นห้องไปก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว"

  "กลับยังไง" นั่นดิ กลับยังไงลืมเลยว่าฝนตก แต่เปียกขนาดนี้ก็ไม่มีอะไรเสียหายแล้วแหละ

  "คือ..."

  "ขึ้นห้องครับ"

  "ขึ้นห้อง?"

  "ครับ อาบน้ำ รอฝนหยุด"

  "ไม่เป็นไรครั..."

  "ขึ้นห้องครับ"


  เหมือนกับสลับตำแหน่งเพราะปกติจะเป็นผมที่จับข้อมือน้องแล้วลากไปลากมา แต่ตอนนี้กลับเป็นน้องที่คว้าข้อมมือผมแล้วลากให้ผมเดินตามแทน ผมมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ของคนตรงหน้าที่ยังคงเดินลากผมอย่างมุ่งมั่น ไม่รู้เลยว่าทำไมถึงชอบน้องทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนก็ชอบผู้หญิงเหมือนผู้ชายปกติ แต่พอเป็นน้องกลับเป็นข้อยกเว้นโดยไม่มีข้อแม้ ไม่มีอะไรมาอธิบายได้ รู้อย่างเดียวคือต้องเป็นน้องเท่านั้น


  รู้แค่นั้นจริง ๆ

 

 

 ------------------------------

 

 

  "ผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าครับ"


  หลังจากเข้าห้องมาผมก็เข้าไปหาเสื้อผ้าที่ใหญ่ที่สุดออกมาให้พี่ดาวเหนือ โชคดีที่มีเสื้อผ้าที่แม่ซื้อมาให้ผิดไซต์อยู่


  "เสื้อผ้าใครครับ" ไม่รู้ทำไมถึงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ จากคำถามนี้นะ

  "ซื้อผิดไซค์ครับ"

  "๋อโอเคครับพี่ไปอาบน้ำก่อน" อยู่ ๆ บรรยากาศแปลก ๆ ที่มีเมื่อกี้ก็หายไปอย่างรวดเร็ว สงสัยจะคิดไปเองคงไม่มีอะไร


  ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตรงห้องนั่งเล่น เพราะเสื้อคลุมของพี่ดาวเหนือผมเลยแทบจะไม่เปียกอะไรเลยแตกต่างจากพี่ดาวเหนือที่เปียกทั้งตัวไม่มีส่วนไหนเลยที่แห้ง แต่ทั้ง ๆ ที่เปียกขนาดนั้นยังมีความคิดจะฝ่าฝนออกไปอีก ผมไม่ยอมหรอกพี่เป็นห่วงผมผมก็เป็นห่วงพี่เหมือนกัน


  ผมหลับตาลงช้าๆคิดทบทวนเหตุการณ์ในวันนี้ เรื่องของผู้หญิงคนนั้นผมยอมรับว่าตอนแรกก็คิดว่าหมดเวลาของผมแล้วเลยจะลุกออกไป แต่พี่ดาวเหนือกลับบอกให้ผมรอแล้วปฏิเสธคนนั้นออกไปแบบจริงจัง สายตาน้ำเสียงทุกอย่างที่พี่ดาวเหนือส่งมาช่วยยืนยันว่ามันไม่มีอะไร ผมเลยเลือกที่จะเชื่อตามที่ตัวเองอยากจะเชื่อ


  ผมจะโกรธพี่ลงได้ยังไง เพราะถ้าพี่บอกว่าไม่มีอะไรผมก็จะเชื่อตามที่พี่บอก ไม่รู้ว่าดูโง่ไหมแต่ผมก็เลือกที่จะเชื่อตามที่พี่พูดทุกอย่างจริง


  ผมเชื่อพี่


  แต่มันก็ยังติดอยู่ตรงประโยคหนึ่ง


  'ผมมีคนที่ชอบแล้ว'


  เฮ้อ...ช่างมันเถอะ


  คิดอะไรไปเพลิน ก็เพิ่งคิดได้ว่ายังมีงานที่ต้องทำอยู่ ผมหยิบสมุดสเก็ตภาพขึ้นมากางบนโต๊ะกลางโซฟา และลงไปนั่งกับพื้นก่อนจะคอย วาดภาพต่อจากที่วาดค้างไว้ในห้องเรียน


  "ทำอะไรอยู่ครับ"


  เสียงพูดดังขึ้นใกล้ ๆ กับหู ผมที่กำลังวาดรูปอยู่สะดุ้งก่อนจะรีบหันหน้าไปมอง แต่ผมคิดว่าผมคิดผิดที่หันไปมอง เพราะตอนนี้หน้าของพี่ดาวเหนืออยู่ใกล้กับผมมากอีกแค่ไม่กี่เซนจมูกก็จะชนกันอยู่แล้ว รู้สึกได้ว่าหัวใจกระตุกอย่างแรง ลมหายใจติดขัด ผมทำอะไรไม่ถูกได้แต่นิ่งค้างตัวแข็งอยู่แบบนั้น จนต้องเป็นพี่ดาวเหนือที่เป็นฝ่ายผละออกไป ไม่รู้ว่าเพราะตาฝาดหรืออะไรเหมือนเห็นรอยยิ้มมุมปากแบบคนเจ้าเล่ห์รอยยิ้มที่ไม่เหมือนรอยยิ้มของพี่ดาวเหนือ สงสัยตาจะฝาด


  "โห้ ปีแสงวาดเก่งจัง"

  "อะ...อครับ" ผมที่เพิ่งได้สติตอบกลับพี่ดาวเหนือที่มองงานของผมตาเป็นประกาย "พี่ชอบหรอ"

  "ครับพี่ชอบ แต่ทำไมถึงเป็นนกล่"

  "ผมชอบ มันอิสระ" ก็แค่อยากมีอิสระเหมือนกับนก

  "อย่างนี้นี่เอง พี่ก็ชอบนะชีวิตที่อิสระ" เหมือนไม่ต้องพูดอธิบายอะไรคนตรงหน้าผมกลับดูเข้าใจทุกอย่าง

  "แล้วปีแสงไม่อาบน้ำหรอครับ"

  "ยังครับ ทำงานก่อน"

  "ไม่เปียกตรงไหนใช่ไหม"

  "ไม่ครับ"

  "โอเคครับ" พี่ดาวเหนือตอบรับพร้อมกับมองออกไปที่หน้าต่างห้องฝนยังตกหนักอยู่ ไม่มีทีท่าจะหยุดเลยผมปล่อยให้พี่กลับไปแบบนี้ไม่ได้

  "รอฝนหยุดนะครับ"

  "555โอเคครับ เป็นห่วงพี่เหรอ"

  "ครับ เป็นห่วง"

  "..."


  ไม่รู้ว่าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าพี่ดาวเหนือเลยหันหน้าหนีแบบนัน แต่คงไม่น่ามีอะไรเพราะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมาจากอีกฝ่าย


  "เออ...พี่จะถามว่าเมื่อเช้าแฮงค์ไหมครับเมื่อคืนน้องดื่มหนักมากเลย พี่กลัวเราจะไม่สบายเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้"

  "พี่มาส่ง?"

  "ครับ พี่พาน้องมาส่งเองน้องจำไม่ได้เหรอครับ"

  "จำไม่ได้...เกิดอะไรขึ้นครับ"

  "ไม่มีอะไรนี่ครับ น้องเมาพี่เลยเป็นคนพากลับมาส่ง"

  "แล้วมายเนม?"

  "มายเนมเหมือนจะมีธุระกับสายลม แต่ไม่รู้ว่ามีอะไรเหมือนกัน พี่เลยอาสามาส่งแทน"

  ทั้ง ๆ ที่เข้าใจมาตลอดว่ามายเนมเป็นคนมาส่งแต่เรื่องจริงดันกลายเป็นพี่ดาวเหนือมาส่งแทน เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า

  "ผม...ไม่ได้ทำตัวแย่ ๆ ใช่ไหมครับ"

  "ไม่ได้ทำครับ น้องก็แค่หลับไป"


  คิดกลัวไปต่าง ๆ นา ๆ แต่คำตอบที่ตอบกลับมากลับไม่มีอะไรเลย โล่งใจหน่อยกลัวแทบแย่ว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรลงไปหรือเปล่า แต่ดูแล้วคงไม่มีอะไร


  "ขอบคุณครับ"

  "ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ"

 


  เวลาผ่านไปราว ๆ ชั่วโมงนึง ผมมองนาฬิกาบนฝาผนังที่บอกเวลาว่าตอนนี้สองทุ่มครึ่งแล้ว ฝนก็หยุดแล้วด้วย หลังจากที่จบบทสนทนานั้นผมก็หันมานั่งทำงานต่อโดยมีพี่ดาวเหนือคอยให้คำแนะนำต่าง ๆ ยอมรับเลยว่าพี่ดาวเหนือเก่งทางด้านนี้มากฟังจากทักษะต่าง ๆ ที่อธิบายมาหรือการวาดรูปเล่น ๆ ฆ่าเวลาของพี่เขาทีดูดีเกินกว่าการวาดรูปเล่น


  แต่รู้ตัวอีกทีพี่ดาวเหนือก็เงียบหายไปสักพักแล้ว พอหันไปดูก็เห็นอีกฝ่ายฟุบหน้าหลับไปกับโต๊ะ ลองมองดูดี ๆ พี่ตอนหลับน่ารักไม่แพ้ตอนตื่นเลยแฮะ


  "พี่ดาวเหนือ"

  "..."

  "หลับเหรอครับ"

  "..."


  สงสัยจะหลับจริงและดูท่าจะหลับลึกสะด้วย ผมค่อย ๆ ฟุบหน้าลงข้าง ๆ ตะแคงหน้ามองอีกฝ่ายใกล้ ๆ ถ้าพี่ไม่หลับผมคงไม่มีโอกาสได้มองหน้าพี่แบบนี้แน่ ๆ  พี่ดาวเหนือเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่นและมีเสน่ห์มาก อาจจะเพราะเสน่ห์พี่เขามีมาตั้งแต่เรื่องหน้าตาที่ดูโดดเด่นมีเอกลักษณ์ไม่มีใครเหมือน ผิวขาวดูสุขภาพดี ตัวสูงเกินมาตรฐานน่าจะ 180 กว่า ๆ ผมตัวเท่าหัวไหล่ของพี่เขาเอง รูปหน้าคมรับกับผมรองทรงตัดสั้นโชว์ต้นคอที่มาพร้อมกับสีน้ำตาลอ่อนยิ่งดูสดใสเข้าไปใหญ่ และดวงตาเรียวสีดำนั้นพอได้มองแล้วดูมีเสน่ห์น่าค้นหา เมื่อทุก ๆ อย่างมารวมกับรอยยิ้มที่สว่างที่สุดแล้วมันยิ่งดีขึ้นไปใหญ่ ดีจนหาจุดที่ไม่ดีไม่เจอเลย


  มัวแต่มองพิจารณาหน้าตาของอีกฝ่าย มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เอื้อมนิ้วไปแตะลงบนแก้มของอีกคนแล้ว แก้มนุ่นมาก พอแตะลงไปแล้วก็ไม่อยากเอามือออกเลย ผมค่อย ๆ ไล้นิ้วไปที่ดวงตาที่หลับสนิทเลื่อนช้า ๆ ไปที่สันจมูกที่โด่งอย่างเป็นธรรมชาติและไปบรรจบลงที่ริมฝีปากสีชมพูบางเฉียบของอีกฝ่าย


  "มีพี่อยู่"

   "..."

  "ดีจัง" อยากให้อยู่แบบนี้ไปนาน ๆ จัง

  "..."

  "พี่ครับตื่น" แต่เวลาแบบนี้มักผ่านไปไวเสมอ เพราะพี่ดาวเหนือเคยพูดไว้ว่าตอนสามทุ่มต้องไปทำงานต่อนี่ใกล้เวลาแล้วคงต้องปล่อยพี่ไป

  "..."

  "พี่ดาวเหนือครับ"

  "คะ...ครับ"

  "ตื่นครับ จะสามทุ่ม"

  "เอ่ออะ...โอเคครับงั้นพี่ไปก่อนนะ"

  "ครับ"


  ผมมองตามร่างของอีกคนที่เก็บข้าวของลงในกระเป๋าแล้วเดินตรงไปที่ประตูอย่างรีบร้อน ทำท่าเหมือนจะเดินออกไปแต่ก็ยังไม่วายหันมาบอกลา


  "ฝันดีนะครับ"

  "ครับฝันดี"


  พี่ดาวเหนือโบกมือลาครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบพรวดพราดออกไป


  ตั้งแต่ตื่นมาดูพี่ดาวเหนือแปลก ๆ ไป ดูรีบร้อนไม่กล้าสบตาหรือว่านี่คืออาการของคนเพิ่งตื่นนอน อีกอย่างมันจะใกล้สามทุ่มแล้วคงไม่แปลกที่พี่จะรีบ น่าจะกลัวไปทำงานสาย


  ขอให้พี่ไปทำงานทันนะครับ

  .

             .

  โอ้ยยยยน้องจะรู้ไหมว่าผมไม่ได้หลับตื่นตั้งแต่น้องเรียกตอนแรกแล้วแค่ยังไม่อยากลืมตา ยิ่งพอสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายและคำพูดที่เล่นเอาหัวใจสูบฉีดเลือดแทบไม่ทันยิ่งไม่กล้าลืมตาเข้าไปใหญ่


  น้องงงงง....


  เขินจนจะกลิ้งกลับแล้วนะ ได้แต่เหม่อมองบันไดด้านหน้าอย่างล่องลอยก่อนจะขยี้หัวตัวเองแรง ๆ อีกที ลิฟธ์ก็มีทำไมไม่ลงนี่เขินจนอ๋องไปหมดเลย น้องต้องรับผิดชอบแล้วนะ ใจจริงอยากจะจับน้องมาฟัดสักที แต่ก็ต้องห้ามใจไว้ กลัวว่าถ้ารีบเร่งเข้าใกล้น้องเร็วเกินไปน้องอาจจะกลัวแล้วหนีหายไป ผมเชื่อว่าทุก ๆ อย่างมันต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปผมเชื่อแบบนั้น แต่น้องชอบทำตัวให้ผมหลุดออกจากการควบคุมตลอดเลย คนอะไรน่าหมั่นเขี้ยวชะมัด


  สุดท้ายผมก็อยากจะบอกน้องเหมือนกัน


  มีน้องอยู่...โครตชอบ

 


TBC

 

#สิ้นสุดปีแสง

 


             ------------------------------



ขอบคุณแฟนอาร์ตจากทางนักอ่านนะครับ เขินจังง///


             สอบถามความรู้สึกค่ะเป็นยังไงบ้างเอ่ย ไรท์หมั่นไส้คนเขาจีบกันมากเลยค่ะ/และแน่นอนตอนนี้ไรท์อยากกินกระเพราปลาหมึก อื้อเก๊าหิว

             ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและทุกคอมเม้นนะเขาได้รับกำลังใจจากทุกคนแล้ว ขอบคุณจริงๆค่ะ ถ้าเจอคำผิดสามารถแจ้งเขาได้เลยนะคะ หรือถ้าต้องการทวง บ่น รวมถึงชม สามารถเข้าไปได้ที่แท้ก #สิ้นสุดปีแสง และติดต่อพูดคุยกับเขาโดยตรงได้ทางทวิตเตอร์ @Realmook42 เขารอพูดคุยกับนักอ่านทุกคนอยู่นะครับ

             แล้วเจอกันใหม่วันศุกร์หน้านะคะ รักนักอ่านทุกคนเลยยยย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

218 ความคิดเห็น

  1. #217 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 15:13
    พี่เหนือเสียอาการเลย 55+
    #217
    1
    • #217-1 Realmook42 (@Realmook42) (จากตอนที่ 8)
      10 เมษายน 2563 / 20:58
      ดาวเหนือสู้น้องไม่ไหวแล้ว แพ้ราบคาบเลย
      #217-1
  2. #200 priyatida_tt (@priyatida_tt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 22:28

    น่ารักมากเลยค่ะ
    #200
    1
    • #200-1 Realmook42 (@Realmook42) (จากตอนที่ 8)
      10 เมษายน 2563 / 20:49
      งื้ออขอบคุณนะคะ
      #200-1
  3. #177 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 16:04
    พี่เหนือไหวมั้ยคะ ใจเหลวไปหมดแล้วมั้งเนี่ย
    #177
    1
    • #177-1 Realmook42 (@Realmook42) (จากตอนที่ 8)
      26 ธันวาคม 2562 / 21:46
      พี่ดาวเหนืออาจจะยังไหวแต่ไรท์ไม่ไหวแล้ว
      #177-1
  4. #95 yayeff (@yayeff) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 13:41
    พี่่่่่่ ขอภูผามาเทศน์พี่ดาวเหนือหน่อย เด๋วน้องก็เครียด แงแง
    #95
    1
    • #95-1 Realmook42 (@Realmook42) (จากตอนที่ 8)
      22 สิงหาคม 2562 / 17:36
      ภูผาด่าทีอิพี่สำนึกไม่ทันเลยนะ
      #95-1
  5. #48 fai_pornutcha (@fai_pornutcha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 08:53
    น่ารักทั้งคู่เลยคูมไรท์แต่งเก่งมากก!
    #48
    1
    • #48-1 Realmook42 (@Realmook42) (จากตอนที่ 8)
      8 กรกฎาคม 2562 / 23:39
      งื้ออ ขอบคุณนะคะ ฝากติดตามพี่ดาวเหนือกับน้องปีแสงด้วยนะคะ//กำลังใจเต็มร้อยแล้วครับ
      #48-1
  6. #47 SineeBangpung (@SineeBangpung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 23:33

    อุแงงงอบอุ่นหัวใจ
    #47
    2
    • #47-1 Realmook42 (@Realmook42) (จากตอนที่ 8)
      8 กรกฎาคม 2562 / 23:38
      ส่งมอบความอบอุ่นให้กับนักอ่านงับ อิ้อิ้
      #47-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(