ตอนที่ 2 : ▲ ฆาตกรโรคจิต : Chapter 1▼

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 มิ.ย. 59




Chapter 1

 

            ห่างจากเขตตัวเมืองไปไกลกว่าสองร้อยไมล์  เข้าสู่เขตพื้นป่าต้องห้ามซึ่งถูกขนานนามเป็นเสียงเดียวกันว่าอาณาจักรของปีศาจ  ทว่าเรื่องราวเหล่านั้นก็ยังเป็นเพียงแค่เรื่องเล่าปากต่อปากและไม่เคยได้รับการพิสูจน์อย่างแท้จริง  อาถรรพ์ต่างๆภายในอาณาเขตดังกล่าวยังคงเป็นปริศนา

 

            ถึงแม้จะเป็นพื้นที่ต้องสาปและได้รับการขนานนามในเรื่องของอาถรรพ์  กระนั้นก็ยังมีผู้คนบางกลุ่มใช้เส้นทางดังกล่าวในการเดินทางเพื่อความสะดวกรวดเร็วเนื่องจากเป็นทางลัด  และมีบางส่วนที่ต้องการลองของและลองดีกับเรื่องเล่าขาน  แน่นอนว่าพวกเขาได้รับความน่าระทึกใจแตกต่างกันออกไป  จากนั้นสิ่งที่ผู้คนเหล่านั้นได้พบเจอกลับกลายเป็นเรื่องราวอาถรรพ์เพื่อเล่าขานอีกครั้ง

 

            เมอร์เซเดสเบนซ์สีดำราคาแพงสามคันพากันโลดแล่นไปตามเส้นทางดังกล่าวอย่างไร้จุดหมายปลายทาง  ไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไปราวกับพวกเขากำลังค้นหาอะไรบางในพื้นที่ต้องห้ามดั  มันสำคัญมากพอที่ควรค่าแก่การนำชีวิตมาเสี่ยงทิ้งในสถานที่แห่งนี้

 

“นายใหญ่แน่ใจนะครับว่าต้องการมาที่นี่?”คนขับรถเอ่ยถามย้ำกับผู้เป็นนายเมื่อเส้นขางรอบข้างเริ่มแสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของลักษณะภูมิประเทศที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง

 

            จากป่าสนแปรเปลี่ยนเป็นป่าดงดิบและเต็มไปด้วยต้นไม้และต้นหญ้ารกทึบ  ต้นไม้ตามรายทางสูงใหญ่เสียจนบดบังแสงอาทิตย์ซึ่งลงมาสาดส่อง  ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏในสายตาจึงมีเพียงเงาดำทะมึนพาดผ่านไปตามท้องถนนโล่งกว้างไร้ผู้คนสัญจร

 

“เราไม่มีทางเลือก  ขับต่อไปจนกว่าจะหาเจอ”คำสั่งสั้นๆจากปากของผู้เป็นนายทำให้ขบวนรถดังกล่าวต้องเคลื่อนที่ออกเดินทางอีกครั้ง

 

พรึ่บ!

 

เอี๊ยดดดดดด!

 

          เสียงเบรกติดกันของรถทั้งสามคันดังลั่นไปทั่วทั้งผืนป่า  เงาดำทะมึนเคลื่อนไหวตัดหน้ารถของพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว  มันเคลื่อนที่ผ่านหน้าพวกเขาไปยังทางแยกขวามือ  ผู้เป็นนายไม่รอช้าสั่งให้คนขับทั้งสามคันเคลื่อนรถตามสิ่งแปลกปลอมดังกล่าวไปติดๆทันที

 

            เป้าหมายในการมาเยือนอาณาเขตของปีศาจก็เพื่อพบเจอกับสิ่งเหนือธรรมชาติ  ในเมื่อการสวดมนตร์ขอพรรอความหวังจากพระเจ้าไม่ได้ผล ทางออกสำหรับสิ่งที่ขวนขวายเพื่ดชดเชยสิ่งที่สูญเสียไปจะเป็นอย่างอื่นไปนอกเหนือจากปีศาจ  สิ่งมีชีวิตอันเป็นปริศนาและเปี่ยมล้ำไปด้วยพลังอำนาจ

 

            ปัญหาที่ครอบครัวกำลังประสบพบเจอ  ทั้งตำรวจหรือนักสืบต่างไม่สามารถค้นหาร่องรอยสาเหตุของเรื่องดังกล่าว  เพราะมืดแปดด้านกับการทางออกสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น  อาถรรพ์และความลึกลับอันมีชื่อเสียงโด่งดังจึงเป็นทางเลือกสุดท้ายสำหรับการแลกเปลี่ยน

 

 

โอลิเวอร์  โจนส์

 

            ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดผู้มีใบหน้าคมคายดวงตาสีฟ้าครามและเส้นผมสีดำขลับ  รองบริษัทยักษ์ใหญ่ผู้ส่งออกการผลิตชิ้นส่วนเครื่องยนต์ในปัจจุบัน  เขากำลังประสบปัญหาอย่างหนักในชีวิตจากเรื่องการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของน้องสาวฝาแฝด

 

            ไม่ใช่คดีฆาตกรรมอย่างที่หลายคนในครอบครัวคาดการณ์  แต่กลับเป็นการลักพาตัวจากคนแปลกหน้าหรือใครบางคนที่พวกเขาไม่มีทางสืบเสาะตามหาจนเจอ  แม้จะทุ่มเม็ดเงินไปจำนวนมหาศาลกลับไม่ได้รับข่าวคราวในแง่ร้ายหรือน่ายินดีตอบกลับ  ทุกอย่างยังคงเงียบหายราวกับไม่มีเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้น  แม้ว่าน้องสาวฝาแฝดวัย15ปีของเขาทั้งคู่จะหายตัวออกจากบ้านไปนานราวสามเดือน

 

            โอลิเวอร์ไม่มีทางทนอยู่เฉยกับเรื่องพวกนี้ได้มากนัก  ชายหนุ่มเป็นคนรักน้องสาวทั้งคู่เสียยิ่งกว่าพี่น้องคนอื่นในครอบครัว  เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้เด็กสาวทั้งสองมีชีวิตรอด  อย่างน้อยก็ไม่อยากให้มันสายเกินไปสำหรับการช่วยเหลือในฐานะพี่ชาย

 

            เขาไม่ใช่คนเชื่อเรื่องลึกลับไสยศาสตร์หรือมนตร์ดำ  แต่ทว่าหากสิ่งดังกล่าวนั้นสามารถทำให้หาทางไปตามหาน้องสาวทั้งคู่ได้เขาก็ยินดีทำตามคำแนะนำเหล่านั้น  ชายหนุ่มค้นหาและขวนขวายมาเกือบทุกวิธี  จนกระทั่งได้รับคำแนะนำจากชายแปลกหน้าท่าทางลึกลับคนหนึ่งซึ่งสูงกว่าร้อยเก้าสิบเซนติเมตร

 

“หาสถานที่ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นอาณาเขตของปีศาจ  ไปที่นั่นแล้วจะมีคนให้ความช่วยเหลือในสิ่งที่คุณต้องการ  แต่จำเอาไว้อย่างหนึ่ง  ยิ่งงานของคุณยากมากเท่าไหร่คุณก็ต้องจ่ายมันด้วยราคาแสนแพงและข้อเสนอที่น่าสนใจ”

 

            จากนั้นชายคนดังกล่าวก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย  โดยที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวใบหน้าของอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำไป  ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มเองก็ยังหยิบเอาคำแนะนำดังกล่าวมาปฏิบัติอย่างจริงจัง  เขาทุ่มเทค้นหาและเหยียบย่างไปในทุกสถานที่ซึ่งขึ้นชื่อด้วยเรื่องความเฮี้ยนของเหล่าพวกผีและน่าสยดสยองของเหล่าปีศาจ 

 

            คว้าน้ำเหลวไปเสียทุกครั้งเมื่อสถานที่อื่นในลิสต์รายการกลับเป็นเพียงสถานที่ชวนสยองขวัญทั่วไปหาได้เป็นแหล่งสิงสถิตสำหรับปีศาจที่แท้จริง  เขาต้องการพบกับปีศาจพบกับเจ้าของพลังอำนาจที่แท้จริง  แม้ไม่เคยเห็นไม่เคยได้สัมผัสแต่จะหาวิธีการใดได้อีกสำหรับการตามหาน้องสาวของเขาที่หายตัวไป

 

            ยิ่งเดินทางก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แสนจะแตกต่างกับสถานที่อื่นดังเช่นทุกที  ครั้นเลี้ยวผ่านเดินทางต่อเข้ามาไม่กี่ไมล์ก็ต้องพบกับป้ายสีเงินขนาดเล็กทว่าเด่นหราปักอยู่  โอลิเวอร์ไม่รอช้าสั่งให้คนขับรถชะลอความเร็วลงเพื่อกวาดสายตาอ่านตัวอักษรที่ประดับอยู่บนแผ่นป้ายดังกล่าว

 

Kenken’s  café  11

 

          ความประหลาดใจฉายชัดประดับบนใบหน้าหล่อทันที  เขาไม่คิดว่าในอาณาเขตบริเวณดังกล่าวจะมีใครกล้ามาเปิดกิจการแสนแปลกประหลาดไปได้  เพียงแค่จะมาสร้างบ้านเพื่อพักอาศัยอยู่ยังเป็นไปได้ยาก  เรื่องที่ว่าจะหาใครมาสร้างกิจการเพื่อดำเนินธุรกิจอย่างเช่นพวกร้านคาเฟ่  เรียกได้ว่าล้มเหลวตั้งแต่ที่เริ่มคิดเมื่อแทบไม่มีใครสัญจรผ่านมาในเส้นทางสายอาถรรพ์แห่งนี้

 

เว้นเสียแต่จะไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อให้คนทั่วไปใช้บริการ

 

            ความคิดของชายหนุ่มสะดุดลงพร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่รัวยิ่งขึ้น  เขารีบสั่งให้คนขับรถเร่งความเร็วมุ่งหน้าไปตามป้ายบอกทางของร้านค้าอย่างรวดเร็ว  ไม่ว่าสถานที่ดังกล่าวจะมีลักษณะแบบไหน  หรือออกแบบมาเพื่อสิ่งอื่นที่มนุษย์ปกติไม่ควรจะเหยียบย่างเข้าไปก็ไม่คิดจะเกรงกลัวหวาดหวั่น  หากผลลัพธ์ดังกล่าวนั้นสามารถทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริงขึ้นมาได้

 

เขาต้องการเพียงแค่น้องสาวกลับคืนมา  ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหน

 

            เส้นทางลดเลี้ยวและมีทางแยกแตกออกนอกเส้นทางหลักไปมากกว่าที่คาดเอาไว้ในทีแรก  มากเสียจนไม่คิดว่าจะสามารถกลับทางเดิมได้อย่างถูกต้องและปลอดภัย  ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงเดินหน้าเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางแสนน่ากลัวจนกว่าจะไปถึงที่หมายปลายทาง.......หรือจนกว่าจะได้พบกับบางสิ่งบางอย่างซึ่งเขาต้องการค้นหาเพื่อพบเจอ

 

            ไม่นานนักรถทั้งสามคันก็ขับเคลื่อนมาจนถึงทางตัน  และเบื้องหน้าเป็นรั้วประตูเหล็กสีดำขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยหยากไย่และเถาวัลย์ม้วนพันไปตามแนวรั้ว  เจ้าของใบหน้าหล่ออดยิ้มออกมาด้วยความยินดีอย่างเสียไม่ได้  เมื่อบนรั้วขนาดใหญ่ดังกล่าวนั้นมีป้ายขนาดเล็กแขวนบอกชื่อสถานที่

 

Kenken’s café

 

          โอลิเวอร์ไม่รอช้ารีบเปิดประตูลงจากรถเพื่อสำรวจสถานที่ดังกล่าวทันที  บอดี้การ์ดของเขากว่าแปดคนเองรีบก้าวลงมาสมทบชายหนุ่มเพื่อทำหน้าที่คุ้มกันอย่างรวดเร็ว  เนื่องจากเป็นสถานที่ไม่น่าไว้วางใจได้แล้วร้านค้าดังกล่าวยังอยู่ในอาณาเขตต้องห้ามอันเป็นที่เล่าขานในตำนานอาถรรพ์  พวกเขาจะปล่อยให้นายใหญ่ของตนเองได้รับอันตรายไม่ได้

 

แกร็ก.........แอ๊ดดดด

 

            ประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่เปิดอ้าออกราวกับต้อนรับการมาเยือนของพวกเขา  ชายหนุ่มรูปร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาผู้เป็นเจ้าของเส้นผมสีดำขลับและนัยน์ตาสีฟ้าครามยืนชั่งใจอยู่พักใหญ่  ก่อนจะพยักหน้าให้คนสนิทของเขาทั้งสองเดินนำเข้าไปก่อนและเขาถึงจะเดินตามเข้าไปอีกที

 

ปัง!

 

 

แกร๊ก.

 

          บานประตูถูกปิดลงทันทีหลังจากที่ชายหนุ่มก้าวผ่านเข้าไปด้านในและลงกลอนเอาไว้อย่างแนบสนิท  และต่อให้ไม่ว่าเหล่าบอดี้การ์ดที่เหลือของเขาจะพยายามเปิดมันออกมากขนาดไหน  ประตูบานใหญ่กลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โอลิเวอร์ได้เผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติ  ดังนั้นเวลานี้เขาได้แต่ต้องเดินหน้าต่อไปกับการพบเจอกับร้านคาเฟ่ลึกลับดังกล่าว

 

ไม่เหลือโอกาสมากพอที่จะต้องถอยกลับไปตั้งหลัก

 

          ทั้งสามแทบจะต้องเบิกตากว้างไม่เชื่อสายของตัวเอง  เมื่อเบื้องหลังบานประตูดังกล่าวเป็นเนินเขาขนาดใหญ่  ซึ่งถูกสรรค์สร้างขึ้นมาราวกับสวรรค์บนดินทว่าคล้ายดูจะอยู่ผิดที่ผิดทาง  หากไม่นับกลิ่นอายแปลกประหลาดกับบรรยากาศแสนทะมึนไร้แสงแดดสาดส่อง  สถานที่ตรงหน้าคงเป็นรีสอร์ทท่องเที่ยวในฝันของใครหลายต่อหลายคนเป็นแน่

 

            พวกเขาถูกต้อนรับด้วยน้ำตกขนาดกลางและมีแนวทางเดินทอดผ่านด้วยสะพานไม้คล้ายกลมกลืนไปกับธรรมชาติ  ถัดมาเป็นแนวทางเดินซึ่งถูกสร้างจากก้อนหินขนาดใหญ่ไต่ระดับเป็นบันไดเชื่อมไปยังสถานที่ด้านบน  โดยมีต้นไม้สูงใหญ่และไม้ดอกไม้ประดับหลากชนิดให้รับชมเพิ่มความสำราญใจเต็มสองข้างทาง  รวมถึงมีจุดนั่งพักสำหรับพักผ่อนชื่นชมบรรอากาศราวกับสวรรค์บนดินดังกล่าว

 

กึก...

 

            การเดินทางไปพร้อมกับการรับชมบรรยากาศดังกล่าวต้องหยุดชะงักลง  เมื่อสายตาของชายหนุ่มฉายภาพรองเท้าผ้าใบสีดำหนึ่งคู่และหนังสีดำสนิทอีกหนึ่งคู่ตรงหน้าบนทางเดินก้อนหินเหนือตัวเขาขึ้นไปอีกสี่ถึงห้าขั้น  เขากลั้นหายใจเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนสายตาไล่ระดับขึ้นมาเพื่อพบกับคนแปลกหน้าหรือใครก็ตามที่อาจจะเป็นเจ้าของสถานที่ดังกล่าว

 

            โอลิเวอร์แทบหยุดหายใจเมื่อต้องเลื่อนสายตาคมลากผ่านเพื่อมองใบหน้าหรือพบใครก็ตามในสถานที่แห่งนี้  ทว่ากลับรู้สึกโล่งอกในเวลาต่อมาทันทีเมื่อคนแปลกหน้าดังกล่าวทั้งสองมีลักษณะไม่ได้แตกต่างจากพวกเขา  ทั้งคู่ดูปกติธรรมดาแต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าเหนือธรรมดา 

 

“สวัสดีครับคุณลูกค้า  เคนเคนคาเฟ่ยินดีต้อนรับ”หนึ่งในนั้นทักทายเขาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างดูไร้พิษสงด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังทว่ากลับดังกังวาลและได้ยินมันอย่างชัดเจนราวกับสะท้อนก้องเข้าไปในแก้วหู  ทั้งสองเปรียบเสมือนเหล่าเทวดาเสียมากกว่าเหล่าปีศาจที่ชายหนุ่มตามหา

 

            อัตราการเต้นของหัวใจสั่นไหวพอสมควร  เมื่อภาพตรงหน้าผิดจากที่คาดการณ์เอาไว้ไกลโข  ทว่าของเหลวในร่างกลับซึมออกจาผิวหนังจนฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อ  บรรยากาศรอบตัวแสนน่าอึดอัดพอๆกับลมหายที่ยากจะควบให้คุมให้กลับมาอยู่ในระดับปกติได้ยากยิ่ง

 

            เครื่องแต่งกายด้วยรองเท้าผ้าใบสีดำและกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มพ่วงด้วยเสื้อยืดสีขาวสกรีนลวดลายตัวการ์ตูนชื่อดังอย่างสพันจ์บ็อบ  รับกับใบหน้าที่ดูยังไงก็เหมือนจะเป็นช่วงวัยไม่เกินยี่สิบห้าปีกำลังส่งรอยยิ้มหวานมาให้  ผิดกับคนข้างกายที่แต่งตัวด้วยเสื้อไหมพรมสีดำและกางเกงขายาวสีเดียวกัน  ช่างตัดกับผิวขาวซีดของเจ้าตัวเสียจนแทบละสายตาไปจากความดูดีตรงหน้าแทบไม่ได้

 

“คุณคงเดินทางกันมาไกลและเหนื่อยอยู่ไม่น้อย  นั่งก่อนสิครับ”รอยยิ้มการค้าถูกส่งไปให้กับลูกค้าหนุ่มทันทีเพื่อดึงสติจองอีกฝ่าย  พร้อมกันกับที่ร่างโปร่งผายมือเชิญทั้งสามคนไปยังชุดโต๊ะประดับภายในสถานที่ด้านข้าง

 

“ผมโอลิเวอร์  โจนส์  ผมได้รับคำแนะนำบางอย่างเลยเดินทางมาที่นี่และเจอแผ่นป้ายบอกทางร้านของคุณ”ผู้มาเยือนรีบเข้าสู่ประเด็นหลักในการเดินทางมาของเขาโดยทันที  เพราะสถานที่ดังกล่าวต่อให้เจ้าของจะน่าสนใจมากเพียงไหน  ทว่าความอันตรายรอบตัวที่วนเวียนอยู่ทำให้เขาอดระแวงอย่างเสียไม่ได้

 

“สวัสดีครับคุณโจนส์  ผมเคน....และนี่ก็เลโอ” เจ้าของใบหน้าคมคายทิ้งตัวนั่งลงในฝั่งตรงข้าม  ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวเองและชายหนุ่มผิวขาวซีดให้กับลูกค้ารายแรกของร้านได้รู้จักเบื้องต้น

 

“อยากจะแนะนำให้คุณอ่านและทำความรู้จักกับร้านเราสักนิดก่อนนะครับ”ฝ่ามือของร่างโปร่งผายไปยังด้านข้างเพื่อดึงสายตาของแขกผู้มาเยือนหันไปมองยังแผ่นป้ายสีดำขนาดใหญ่  ซึ่งถูกเขียนบอกรายละเอียดเกี่ยวกับร้านคาเฟ่ของชายหนุ่ม

 

            ข้อความบนแผ่นป้ายขนาดใหญ่สีดำยิ่งทำให้โอลิเวอร์รู้สึกทึ่งและแปลกใจ  เมื่องานของอีกฝ่ายช่างขัดกับสถานที่อันแสนสวยงามดังกล่าว  และที่สำคัญมันแทบไม่มีตรงไหนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขากำลังต้องการเลยแม้แต่น้อย  เกี่ยวข้องกับศพและการชันสูตรก็จริงทว่าชายหนุ่มกลับสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าของเขาสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้.....มากกว่าที่เห็นและมีเขียนเอาไว้อยู่บนแผ่นป้าย

 

“น้องสาวฝาแฝดของผมหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย  ผมพยายามมาแล้วทุกวิถีทางทุกอย่างที่พอจะสามารถสืบข่าวการหายไปของพวกเธอได้  แต่สุดท้ายก็ไม่พบกับเบาะแสะอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว”ลูกค้าผู้มาเยือนไม่สนใจกับคำอธิบายบนแผ่นป้ายแต่กลับกล่าวถึงเรื่องราวและสาเหตุที่พาให้เขาเดินทางมายังหุบเขาแห่งนี้เสียมากกว่า  เพราะบางสิ่งบางอย่างกำลังบอกเขาว่าผู้ชายสองคนที่อยู่ตรงหน้าสามารถให้ในสิ่งที่เขาต้องการได้

 

“ที่นี่ไม่ใช่สำนักงานตำรวจแห่งชาติครับ  ถ้าคุณคิดที่จะขอความช่วยเหลือในการตามหาคนหายล่ะก็—“

 

“ขอร้องล่ะ ให้แลกกับอะไรผมก็ยอม”คำพูดสวนกลับของแขกผู้มาเยือนทำเอาปีศาจหนุ่มต้องเลิกคิ้วมองด้วยความสนใจคนตรงหน้าเสียใหม่

 

“ชีวิตของคุณก็ได้อย่างนั้นเหรอครับ?”รอยยิ้มการค้ายังคงประดับบนใบหน้าคมคายของสัปเหร่อหนุ่มอยู่อย่างสม่ำเสมอไม่เสื่อมคลาย  แม้ว่าเรื่องที่ถูกเปล่งออกจากริมฝีปากหนาจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายก็ตาม

 

            บรรยากาศเงียบสงบลงทันตาพร้อมกับความเย็นยะเยือกที่ส่งผ่านจากอากาศโดยรอบแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง  วัตถุสีดำมันวาวถูกล้วงออกมาจ่อหัวของสัปเหร่อหนุ่มทันที  เมื่อคำพูดส่อเค้าถึงความอันตรายถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มเจ้าของสถานที่  หนึ่งในบอดี้การ์ดของโอลิเวอร์ล้วงปืนออกมาอย่างรวดเร็วด้วยปฏิกิริยาตอบรับด้วยความเคยชินเมื่อผู้เป็นเจ้านายถูกข่มขู่จากร่างตรงหน้า

 

ฟึ่บ!  ปึก.

 

ตึง!!!

           

            ส่วนสำคัญในร่างกายของมนุษย์อย่างเช่นศีรษะถูกดึงออกจากเจ้าของร่างและวางอยู่ตรงหน้าของผู้เป็นเจ้านายภายในเวลาไม่กี่วี่นาที  พร้อมกับร่างกายไร้ส่วนหัวประดับบนบ่าของหนึ่งในบอดี้การ์ดที่ล้มตึงลงไป  เจ้าของรอยยิ้มหวานยังคงนั่งแจกรอยยิ้มให้กับเขาอยู่ที่เดิม  ผิดก็แต่อีกคนที่ถูกแนะนำตัวว่าชื่อเลโอขยับร่างกายเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

 

ปีศาจตัวจริง......

 

            ประสบการณ์และการคลุกคลีกับไสยศาสตร์จากการค้นหาน้องสาวเป็นเวลาหลายเดือนบอกกับชายหนุ่มแบบนั้น  ของเหลวสีแดงซึ่งมาพร้อมกับกลิ่นคาวคล้ายสนิมไหลทะลักออกจากบาดแผลส่วนหัวบอดี้การ์ดฝีมือดีของเขา  ไหลย้อยออกมามากเสียจนเคลื่อนที่ไปตามความลาดเอียงของโต๊ะ

 

            ทั้งเส้นเลือดและเส้นเอ็นหลุดออกมาเผยให้เห็นสู่สายตาได้อย่างชัดเจนกับภาพดังกล่าวในระดับเอชดี  สภาพเหมือนส่วนหัวถูกดึงออกมาจากลำตัวอย่างรวดเร็วด้วยแรงมหาศาล  มันจึงถูกพ่วงมาด้วยเล้นเลือดและเส้นเอ็นรวมถึงกล้ามเนื้อและผิวหนังที่ฉีกขาดไม่น่ามองสักเท่าไหร่ 

 

“ว่ายังไงครับ  แลกกับชีวิตของคุณด้วยรึเปล่า?”รอยยิ้มหวานแสนเป็นมิตรกับใบหน้าและท่าทางชวนให้บรรยากาศรอบข้างผ่อนคลายลงถูกส่งมาจากเจ้าของสถานที่อย่างสัปเหร่อหนุ่ม

 

            บรรยากาศดังกล่าวควรจะผ่อนคลายลงอย่างที่เจ้าตัวอยากจะให้เป็น  หากไม่ติดว่าด้านข้างยังคงมีศพบอดี้การ์ดของโอลิเวอร์และบนโต๊ะตรงหน้าถูกวางเอาไว้ด้วยส่วนหัวที่ถูกดึงออกมาจากร่างดังกล่าว  และประโยคคำถามไม่ได้หมายถึงความต้องการในชีวิตของตนเอง

 

“ครับ  ถ้าคุณต้องการและตอบรับทำงานให้กับผม”ฝ่ายลูกค้าตอบตกลงหลังจากชั่งใจอยู่นาน  สถานการณ์คล้ายกับบีบบังคับให้ยอมจำนนตกลงอย่างไม่มีทางเลือก  เมื่อมนุษย์ต้องมาเผชิญหน้ากับปีศาจที่ถูกกล่าวขานมานมนาน

 

            อาวุธครบมือและประสบการณ์ไม่ได้ช่วยประคองชีวิตเอาไว้ได้  เมื่อคู่ต่อสู้ไม่ได้อยู่ในสถานภาพเผ่าพันธุ์เดียวกัน  มนุษย์ที่แสนจะอ่อนแอและบอบบางต่อให้แข็งแกร่งหรือถูกปรับเปลี่ยนจนมีสภาพสมบูรณ์แบบมากเพียงใดก็มิอาจเทียบเท่าได้กับพวกปีศาจ  โดยเฉพาะกับปีศาจที่มีเผ่าพันธุ์และความสามารถทรงอำนาจเหนือเสียยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่น

 

“ก่อนอื่นลองใช้บริการของทางร้านเรากับบอดี้การ์ดของคุณสักหน่อยมั้ยครับคุณโอลิเวอร์”ไม่ใช่คำตอบรับสำหรับเอื้อนเอ่ยตกลงกับการทำงานให้กับชายหนุ่ม  ทว่ากลับเป็นประโยคเชิญชวนในการใช้บริการของร้านตนเองเสียมากกว่า“ผมรับรองว่าจะทำให้เขากลับไปอยู่ในสภาพเดิมอย่างสวยงาม”

 

“ครับ  แล้วแต่คุณเลยครับคุณเคน”ข้อเสนอที่น่าสนใจและไม่มีทางปฏิเสธลงทำให้ลูกค้าหนุ่มต้องพยักหน้าตอบรับเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัว

 

            สิ้นสุดคำตอบรับจากอีกฝ่าย  แวมไพร์หนุ่มไม่รอช้าที่จะหยิบหัวของศพดังกล่าวขึ้นมา  และขยับตัวไปคว้าลากเอาร่างไร้ลมหายใจก้าวเท้าขึ้นไปตามทางเดินมุ่งสู่ที่ตั้งของตัวร้าน  ทำหน้าที่ผู้ช่วยสัปเหร่อของตนเองได้อย่างดีเยี่ยมโดยไม่ต้องรอให้เคนเอ่ยปากขอร้องหรือกล่าวบอก 

 

“รบกวนคุณโอลิเวอร์รอสักครู่นะครับ  จะเดินเที่ยวชมบรรยากาศโดยรอบไปพลางในระหว่างรอก็ได้ครับ”คำพูดทิ้งท้ายก่อนที่เจ้าของสถานที่อย่างเคนจะหายตัวไปทันทีหลังจากที่กล่าวจบประโยค

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++

นี่มันบทส่งท้ายเรื่องหลักใช่หรือไม่  ตอบจากใจเลยว่าใช่ค่ะ 55555+

มันต่อกันแหละและเราก็ได้คิดไว้แล้วพอสมควร

หลังจากที่กระสอบทรายจบภาคแรกไปเรียบร้อยแล้ว

เราก็มีโอกาสได้กลับมาจับฟิคสัปเหร่อต่อ

ส่วนฮยอกบิน กับนาวี่ อาจจะลงในเรื่องหลักค่ะ

ไม่ก็แยกอีกบทความหนึ่ง หรือไม่ก็..........จุดจุดจุด

หวังว่าหลายคนจะชอบนะคะกับตอนนี้

ยังไงก็อย่าลืมเม้นต์+โหวตเป็นกำลังใจให้กันด้วยเนอะ

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ



(c)                 Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

89 ความคิดเห็น

  1. #81 FernkunG7 (@FernkunG7) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 17:13
    เคน ฉันรู้สึกว่าตั้งแต่กลับมาจากโลกปีศาจแกโรคจิตเพิ่มขึ้นรึป่าว เลโอก็ด้วย หรือไรท์ติดใจกะความเลือดสาด เอิ่มมมมมมมมมม5555
    #81
    0
  2. #34 m0nox (@m0nox) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 19:34
    ชอบคาแรคเตอร์ของเลโอกับเคนมากก ถึงจะโรคจิตก็เถอะ ตอนนี้พี่เลโอแกก็ไม่พูดไม่จาแต่ทำหน้าที่ของตัวเองไปเงียบๆ5555555555 สู้ๆค่ะไรท์ ติดตามเสมอเยยนะคะ~
    #34
    0
  3. #18 nang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 23:07
    คิดถึงเคนเคนเหมือนกันค่ะอยากให้มีภาคต่อ😁
    #18
    0
  4. #17 STAR L. TK. (@tanggie2543) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 23:05
    อุ้ยชอบค่ะชอบบบ55555 เลโอคนหวงปั๋วววโอ๋เอ๋ๆรุนแรง555
    #17
    0
  5. #16 VanillaCheeze ☆ (@Thepattiez) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:33
    รออ่านนะคะ ชอบมากเลยค่ะ ตั้งตารอให้ไรท์มาอัพตลอด ><

    เคนจิตยังไงก็จิตยังงั้น จิตกว่าเดิมอีกมั้งเนี่ย 55555
    พี่เลโอก็มีความว่องไวเหมือนเดิม ใครคิดจะแตะเคนแม้แต่ปลายเล็บนี่ไม่ได้เลย พี่เลโอก็ไม่ปล่อยไว้แน่ ฮืออออออออ พ่อคนคนดี >_<

    ช้ำใจกับฟิคกระสอบทรายมากเลยค่ะ ใจพังมาก TvT เหมือนไรท์อัพเรื่องนี้ให้อ่านปลอบใจยังไงยังงั้นเลย ;-; ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ขอบคุณที่ไรท์มาเขียนต่อนะคะ ไรท์ไฟท์ติ้งงงงงงงงงง >3
    #16
    0
  6. #15 Teruin~bd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 15:04
    เฮ้อ =___=

    เคนก็คือเคน =__=

    จิตยังไงก็จิตอย่างงั้น 5555

    พลอ.ก็ไม่ไว้หน้าจริงๆ ยังคงเหมือนเดิม =_="

    คงตัวละครได้เหมือนเดิมจริงๆไรท์ =.,=

    ก็ว่าทำไมเหมือนเคยอ่าน บทส่งท้ายภาคปกติจริงๆด้วย 555

    นี่มารอตอนต่อ คู่อื่นก็เช่นกัน =w=
    #15
    0
  7. #14 lock_kim (@lock_kim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 14:10
    ยังคงอยู่ซึ่งความจิต555555
    #14
    0
  8. #13 pumpkinkuk (@pumpkinkuk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 21:01
    โรคจิตเหมือนเดิมเลยค่ะ สนุกสนาน 555
    #13
    0
  9. #12 แบ็คกี้ย่าส์ (@baeky-yah) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 08:37
    เคนเคนนนนนนนน เคนเคนอีสแบล็ค
    น้องเคนยังคงคอนเซ็ปต์โหดเถื่อนเช่นเดิม
    ละพี่เลโอมีอย่างที่ไหนอยู่ๆ ดึงหัวคนออกมาเลยซะงั้น โหยนี้เพิ่งกินข้าวเช้า
    มาเลยจ้าเส้นเอ็น ผิวหนังที่ฉีกขาด เลิกๆๆๆ เลิกกินไก่
    จะมองไก่แบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว ต้องมีภาพนี้ลอยเข้าหัวอีกแน่เลย
    น้องมาแบบโหดแต่เคลือบด้วยรอยยิ้มน่ารัก น่าเอ็นดู >///<
    ว่าแต่พี่เลโอพูดสักคำยังนะ 55555 พี่พูดไรยังมัวแต่มองน้องใช่มะ กะดึงหัวคนแค่นั้น
    เคนเคนพาร์ทต่อไปผจญภัยกะแวมไพร์เงี๊ยบเงียบตามหาเด็กสาวกันเถอะ
    รอๆๆๆๆๆๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มิถุนายน 2559 / 08:40
    #12
    0
  10. #11 vacaska (@vacaska) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 07:39
    เคนเคนกลับมาแล้ว พร้อมความสยองที่ยังไม่เปลี่ยนแปลง
    พลอนั้นมือไวเหลือเกินเจ้าคะ ยังไม่ทันหายใจคอดันหลุดจากบ่าไปแล้ว
    แต่คุณลูกค้าก็ไม่ได้ตกใจมากมาย เดี๊ยวเจอสภาพนั้นกลับมาเดินได้คงช็อกไปตามๆกัน
    สภาพชุดพี่เคนจะน่ารักไปไหน ขัดกับสภาพแมนๆแผ่นังวีน่ากลัวจริงๆอ่ะ ????????????
    ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากเนอะ แค่คุยกับลูกค้าและโชว์ความสยองออกมา

    รอตอนต่อไปนะคะ คุณไรท์สู้ๆ ??????
    (จะมีฉากบู๊ หรือ ฉากสวีทไหมคะ)
    (ฉากสยองคงมีอยู่แล้ว เราจะไม่ถามถึง)
    #11
    0
  11. #10 พิเอเลี่ยนหวีดอุนอุน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 02:51
    ดีใจมากกกกก ที่ไรท์เอาเคนเคนคาเฟ่กลับมาสานต่อ



    จุดพลุ >< .................. วี้ดดดดบึ้ม
    #10
    0
  12. #9 ossie (@topkan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 01:08
    แหม ละสายตาจากเลโอไม่ได้ เดี่ยวศพไม่สวยนะค่ะ อุ้ย

    สนุกเหมือนเดิม ตื่นเต้นๆ เค้าจะต่อหัวแล้วค่ะ

    55555

    ตอนต่อไปมาเถอะ #โดนตบ 

    ไฟติ้งค่ะไรท์ 😘😘😘😘





    ทำไมอยากเห็นคุณเคนหึงเลโอบางจัง ความเป็นไปได้แทบไม่มี  #นี้มันไม่ใช่แนวรักโรแมนติก นะนางบ้า😆😆



    มาสนุกสนานกับการชำแระคน หลังจากเจ็บปวดกับฟิคกระสอบทราย





    #9
    0