ตอนที่ 7 : ▲ ฆาตกรโรคจิต : Chapter 6▼

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 ม.ค. 60



Chapter 6

 

          ผืนป่ารกร้างเต็มไปด้วยต้นหญ้าที่สูงโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมาจนเกือบถึงช่วงเอว เส้นทางเบื้องหน้าเต็มไปด้วยความชื้นแฉะจากหยดน้ำที่โปรยปรายลงมากระทบกับยอดไม้ คฤหาสน์ใหญ่โตท่ามกลางป่ารกทึบปรากฏขึ้นในสายตาในระยะที่ไม่ไกลมากนัก ทำเอาสัปเหร่อหนุ่มถึงกับเบะปากให้กับความไร้รสนิยมของฝ่ายตรงข้ามทันที

 

แหล่งที่อยู่อาศัยของชายหนุ่มจากตระกูลแซลเอลนั้นถือว่าเป็นไปตามแบบฉบับของความรอบคอบในฐานะฆาตกรโรคจิตที่แท้จริง เหล่าปีศาจที่ชื่นชอบการทรมานเหล่ามนุษย์รวมกลุ่มกันเป็นจำนวนไม่น้อยและคอยรับคำสั่งจากแบรดชอว์เพื่อกระทำการป่าเถื่อนวิปลาสสนองความสนุกสนานของตนเอง สิ่งเหล่านี้คือข้อมูลจากวิญญาณซึ่งเขาชุบเลี้ยงเอาไว้ใช้งานพร่ำบอก

 

“น่าแปลกที่นายขังพวกนั้นอยู่ที่นั่นโดยไม่ทำอะไรเลย”แวมไพร์หนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาทำลายความเงียบ พลางกระชับเสื้อคลุมฝนสีดำเข้าหาตัวเองให้แน่นขึ้นเพื่อที่จะได้มั่นใจว่าเขาจะไม่เปียกปอนจากการถูกหยาดน้ำฝนโปรยปรายเข้าใส่

 

            แวมไพร์ที่เหลือหลังจากเห็นสภาพพวกพ้องซึ่งถูกกำจัดทิ้งอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเคนจะยังคงยืนฉีกยิ้มหวานพร้อมกับแผ่รัศมีอันน่ารังเกียจ(ในความคิดเลโอ)ออกมา สถานที่อยู่อาศัยของผู้เป็นนายเหนือหัวถูกพร่ำบอกออกมาจากริมฝีปากของทั้งหมดในทันทีทันใด หรือแทบจะเรียกได้ว่าแย่งกันเอ่ยบอกแหล่งที่อยู่ของแบรดชอว์กันเพื่อรักษาชีวิตให้คงอยู่ไปอีกนาน

 

            หลังจากได้คำตอบที่พึงพอใจสัปเหร่อหนุ่มก็ทำอะไรที่เหนือความคาดหมายของเลโออีกครั้ง ด้วยการเอ่ยบอกให้พวกที่เหลือรักษาสุขภาพฟื้นพลังให้ดีด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ก่อนจะลากเขาออกมาจากสถานที่แห่งนั้นพร้อมกับกางเขตม่านพลังกักขังแวมไพร์ทั้งห้าตนเอาไว้อย่างหนาแน่น พ่วงด้วยการเรียกเหล่าวิญญาณหุ่นเชิดออกมาใช้งานคอยสอดส่องดูแลด้านนอกสถานที่กุมขังแห่งนั้น

 

“ฉันทำแน่เลโอ แต่องค์ประกอบของเกมส์มันยังไม่ครบ ขังเอาไว้แบบนั้นก่อนน่ะดีแล้วล่ะ จะได้ให้พวกมันฟื้นพลังจากเลือดของพวกเดียวกันด้วย”คำพูดกำกวมพร้อมกับรอยยิ้มหวานทำให้แวมไพร์หนุ่มไม่อยากจะนึกถึงแผนการในใจของคนรักเลยสักนิด เพราะเขาค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่มีอะไรที่เรียกได้ว่าเป็นเรื่องปกติ

 

 

            ก่อนที่จะย่างก้าวผ่านรั้วกั้นทางด้านหน้าจู่ๆสัปเหร่อหนุ่มกลับยืนหยุดชะงัก ก่อนจะรวบตัวแวมไพร์หนุ่มหลบรัศมีการโจมตีอย่างไร้ทิศทางจากด้านในอย่างรวดเร็ว ลูกธนูสีเงินวาววับอาบยาพิษนับร้อยถูกกระหน่ำออกมาเพื่อตอนรับแขกผู้มาเยือนอันไม่พึงประสงค์ในทันที

 

            ในขณะที่คนผิวสีซีดเริ่มโมโหกับการถูกโจมตีอย่างรวดเร็ว มุมปากของสัปเหร่อหนุ่มกลับกระตุกรอยยิ้มหวานอย่างชอบใจขณะหลบอยู่ภายใต้โล่สีเลือดซึ่งถูกสร้างขึ้นมาจากพลังของแวมไพร์หนุ่ม โดยที่คนมีพลังมากมายมหาศาลล้นเหลืออย่างตนเองไม่คิดจะให้ความช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อยนิด

 

“ไม่คิดจะช่วยฉันหน่อยรึไง?”เอ่ยปากถามคนที่อยู่สุขสบายรวบกอดลำตัวของเขาพลางซุกไซร้ไปตามแผงอกของเขา เป็นการกระทำชวนให้เส้นเลือดตามร่างกายเริ่มเดือดด้วยความหงุดหงิด

 

“ไม่ล่ะ นายควรจะทำงานให้คุ้มค่ากับเลือดที่ฉันเสียไปสักหน่อยนะ”คำตอบซึ่งถูกเปล่งออกมาอย่างหน้าด้านหน้าทนราวกับเป็นเพียงแค่คนรู้จักมากกว่าคนรักถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากหนา ทำเอาแวมไพร์หนุ่มถึงกับมีน้ำโหเล็กน้อยจนเผลอฟาดสันมือลงบนใบหน้าคมคายพร้อมกับแสร้งทำทีคล้ายกับว่าไม่ได้ตั้งใจเช่นเดียวกัน

 

            กินเวลายาวนานร่วมครึ่งชั่วโมงบรรดาลูกธนูสีเงินอาบยาพิษครั้นถูกกระหน่ำยิงออกมาถึงได้สงบลง สัปเหร่อหนุ่มที่ไม่ได้ออกแรงทำอะไรแม้แต่น้อยลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้านเสียจนดูน่าหมั่นไส้ ก่อนจะหันมากดจูบลงบนหน้าผากของร่างขาวซีดอย่างแผ่วเบา วินาทีนั้นเขาถึงได้รับรู้ว่ามีคลื่นพลังงานบางคอยแพร่กระจายปกคลุมเขาไปทั่วทั้งร่าง

 

            ครานี้การเดินสาวเท้าผ่านรั้วกั้นทางด้านหน้าคฤหาสน์จึงไม่มีกลไกกับดักอื่นใดเกิดขึ้น ไม่เพียงแค่ไม่เกิดกลไกกับดักอื่นใดเท่านั้น ทว่าแม้แต่กระทั่งเม็ดฝนที่เคยโปรยปรายกลับไปไม่ตกกระทบเฉียดเข้าใกล้ร่างกายพวกเขาเลยแม้แต่หยดเดียว ด้วยความไม่มั่นใจเท่าไหร่นักแวมไพร์หนุ่มถึงปลดหมวกของผ้าคลุมออกก็พบว่าเม็ดฝนนั้นไม่ตกกระทบลงบนตัวพวกเขาแม้แต่น้อย ราวกับว่าพวกมันลอดผ่านทั้งคู่ลงไปกระทบบนพื้นดินราวกับปีศาจทั้งสองไร้ตัวตน

 

ทำได้ทำไมไม่ทำตั้งแต่แรกวะ

 

            ร่างสูงอยากจะเอ่ยถามออกมาเสียเต็มประดา แต่ทว่าเขาเองก็ไม่อยากได้ยินประโยคตอบรับอันแสนไม่เข้าหูสักเท่าไหร่นัก ดังนั้นเจ้าของผิวขาวซีดจึงเลือกที่จะเงียบและกักเก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ในใจ เพื่อที่จะได้หาทางระบายออกไปทันทีมีเหตุให้ต้องในพละกำลังและพลังในการทำงาน

 

“ที่รัก”สาวเท้าจนเดินมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ทว่ากลับมีสภาพทรุดโทรมตรงหน้า สัปเหร่อหนุ่มก็หมุนตัวหันหน้ามาเปล่งเสียงเรียกเขาด้วยโทนเสียงหวานจนคนฟังรู้สึกระคายหูในทันที

 

“มีอะไรก็ว่ามา”ความไม่พอใจตั้งแต่แรกเริ่มที่ถูกกวนประสาทด้วยท่าทางเหล่านั้นทำให้แวมไพร์หนุ่มอดไม่ได้ที่จะตะคอกเสียงเอ่ยถามออกไปด้วยความจงใจในทันทีทันใด

 

“เพราะว่าคนรักที่แสนอ่อนแอแบบฉั—“

 

“หุบปาก! ฉันจะเดินนำเข้าไปกวาดเส้นทางให้ก่อนก็ได้”เลโอรีบกล่าวดักเอาไว้ก่อนที่เจ้าของใบหน้าคมจะเอ่ยประโยคชวนน่าหมั่นไส้เหล่านั้นจนจบ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของอีกฝ่ายคือต้องการให้เขาเป็นฝ่ายลงมือกับเหล่าลูกสมุนของอีกฝ่ายที่เตรียมรอคอยต้อนรับพวกเขาอยู่หลังบานประตูเหล่านั้น แต่การยกข้ออ้างเรื่องความอ่อนแอนั้นช่างเป็นคำพูดที่เชิญชวนให้ประทับฝ่าเท้าฝากไว้กลางลำตัวคนพูดเสียจริง

 

            ทันทีที่เลโอเอ่ยปากตอบรับเคนก็รีบฉีกยิ้มหวานละไมส่งมาให้พร้อมกับแสร้งทำตัวลีบไปยืนหลบมุมอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว ทางด้านแวมไพร์หนุ่มนั้นก็ไม่รอช้าที่จะใช้พลังสร้างดาบยาวขึ้นมาเตรียมเก็บกวาดเส้นทางภายในคฤหาสน์ให้กับอีกฝ่ายทันที

 

            ดาบคู่ปลายแหลมสีแดงสดซึ่งเป็นสีเดียวกับเลือดยาวกว่าเมตรครึ่งถูกถือกระชับเอาไว้ในมืออย่างหนาแน่น ก่อนที่แวมไพร์หนุ่มจะยกขาขึ้นมาใช้ฝ่าเท้าสะกิดเปิดประตูเข้าไปในตัวคฤหาสน์ทรุดโทรมดังกล่าวอย่างรวดเร็ว และก็ไม่ผิดจากที่คาดเลยสักนิดเมื่อมีเหล่าปีศาจหลากสายพันธุ์ไม่ต่ำกว่าสิบชีวิตกำลังยืนรอด้วยอาวุธครบมือ

 

กึก....

 

            เจ้าของร่างขาวซีดยืนนิ่งพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ด้วยความแปลกใจ เมื่อปีศาจกว่าสิบชีวิตนั้นแสดงใบหน้างงงวยจ้องมองมายังจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่แทนที่จะพุ่งเข้ามาปะทะอย่างที่ควรจะเป็น สายตาของพวกเขาจับจ้องมายังบานประตูที่เปิดออกก็จริง แต่กลับไม่มีการเคลื่อนไหวเลยสักนิดอีกทั้งยังมองผ่านทั้งคู่ไปยังบริเวณด้านนอกราวกับปีศาจทั้งสองไร้ตัวตน

 

“ไม่ต้องแปลกใจหรอก พวกนี้มองไม่เห็นเราสองคน จะเล่นอะไรก็ได้ตามสบาย”และเลโอก็ได้รับการไขกระจ่างปริศนาดังกล่าวอย่างรวดเร็วด้วยเสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังขณะหยิบดวงตาที่เพิ่งจะควักออกมาจากศพแวมไพร์ทั้งสองก่อนหน้านี้ออกมาเช็ดถูเชยชมด้วยใบหน้าคลั่งไคล้

 

            เพราะแวมไพร์หนุ่มทำงานด้วยความจริงจังไม่เคยหยอกเล่นกับเป้าหมายมาโดยตลอด ดังนั้นดาบคู่ยาวจึงถูกวาดออกไปปลิดชีวิตเป้าหมายด้วยความรวดเร็ว เลือดสีแดงเข้มสาดกระจายไปทั่วทั้งบริเวณทันที การจู่โจมไร้ที่มาทำให้เหล่าลูกสมุนของฆาตกรโรคจิตตัวจริงนั้นถึงกับแตกตื่นระเบิดพลังไปทั่ว ถึงอย่างนั้นการโต้ตอบโดยไม่มีเป้าหมายก็ถูกร่างขาวซีดจัดการเก็บกวาดอย่างรวดเร็ว

 

            การเข่นฆ่าอย่างรวดเร็วของอดีตนักล่าปีศาจทำเอาสัปเหร่อหนุ่มรู้สึกพึงพอใจไม่น้อย ร่างโปร่งเดินตามแผ่นหลังของคนรักอย่างไม่เร่งรีบ โดยที่แวมไพร์หนุ่มนั้นไม่ได้รับรู้เลยสักนิดว่าเจ้าของใบหน้าคมกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการควักดวงตาออกจากศพ ก่อนจะเสพไอพลังวิญญาณเหล่านั้นจนมีสภาพแห้งเหี่ยวเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณและผิวหนังสีดำคล้ำห่อหุ้มกระดูกเอาไว้

 

กินอิ่มในรอบหลายปี

 

            ไอพลังวิญญาณที่สูบกลายเป็นเพียงควันสีดำลอยตามร่างโปร่ง เคลื่อนที่ไปยังด้านในคฤหาสน์ชั้นแล้วชั้นเล่า และทุกครั้งที่สัปเหร่อหนุ่มก้าวผ่านซากศพเหล่านั้น พวกมันก็มีสภาพไม่จากซากศพก่อนหน้านั้นที่เหลือเพียงผิวหนังหุ้มกระดูก รวมถึงดวงตาสีสวยหลายคู่ที่เพิ่มจำนวนมากยิ่งขึ้นภายในขวดโหลที่อยู่ในอ้อมแขนของเจ้าตัว

 

            โลหิตสีแดงฉานอาบย้อมดาบคู่ที่มีความยาวเมตรครึ่งนั้นมีสีแดงเข้มจนแทบจะกลายเป็นสีดำ อีกทั้งครั้งใดที่ศัตรูเหมือนจะรู้ตำแหน่งจุดยืนของพวกเขา เถาวัลย์สีแดงเข้มเส้นใหญ่จะผุดขึ้นมาจากพื้นดินเกี่ยวรัดและคอยกระชากอวัยวะชิ้นส่วนร่างกายของพวกปีศาจเหล่านั้นแยกให้มีหลายส่วนในทันทีทันใด

 

            ความสามารถอันหลากหลายที่ฝึกเพิ่มเติมเอาไว้ตั้งใจจะใช้มันเพื่อสนับสนุนการคัดเลือกของอีกฝ่าย ทว่าเพิ่งจะได้นำมาใช้งานอย่างจริงจังในครานี้ ในการคัดเลือกราชาปีศาจคนต่อไปนั้นเลโอแทบจะไม่ได้ทำอะไรมากมายนัก ทว่าในครานี้ต่างออกไปเมื่อเขาต้องต่อสู้กับปีศาจเป็นจำนวนมากทั้งระดับต่ำระดับกลางและระดับกลางค่อนไปทางสูง แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่ไม่มีปีศาจชั้นสูงโผล่ออกมานอกจากเหล่าแวมไพร์ที่ถูกขังทิ้งเอาไว้ที่คฤหาสน์ด้านนอกหลายสิบไมล์

 

            การทำงานร่วมคู่กับราวี่และเคนนั้นให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะในเรื่องของพลังอำนาจที่เลโอมีเพิ่มมากขึ้น แต่ที่แตกต่างอย่างเด่นชัดคือเรื่องของความปอลดภัยที่ไม่ต้องห่วงกังวล ทำงานกับราวี่ทั้งเขาและอีกฝ่ายต้องคอยระวังในการต่อสู้ทั้งตนเองและคู่หู ทว่าทำงานกับเคนเขาสามารถพุ่งไปหมายหัวคู่ต่อสู้โดยไม่ต้องระแวงภัยรอบข้างเลยสักนิด เพราะเขามั่นใจว่าด้วยความสามารถที่อีกฝ่ายมีจะทำให้ตนเองปลอดภัย

 

ตึง!!!!!!!!!!!!

 

            พลังอันแข็งแกร่งไร้ที่มาพุ่งเข้าปะทะอย่างอย่างรุนแรงจนสามารถสัมผัสได้ถึงกระแสลมที่กระจายตัวออก เป็นเวลาเดียวกันกับที่แวมไพร์หนุ่มเพิ่งจะปลิดชีวิตอินคิวบัสตรงหน้าไปไม่ถึงสามวินาที และสัปเหร่อหนุ่มซึ่งควรจะยืนซ้อนอยู่ด้านหลังกลับโผล่มายืนด้านหน้าของเขาเพียงพริบตา

 

            กรงเล็บถูกกันให้ห่างออกจากลำคอของสัปเหร่อหนุ่มไม่ถึงหนึ่งคืบ ด้วยการถูกสกัดกั้นเพียงแค่ปลายนิ้วจับข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้ เส้นผมสีเงินแซมดำระต้นคอพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลา พ่วงด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งกว่าทั้งสองเกือบห้าเซนฯ  ใบหน้าบ่งบอกอายุเทียบกับเหล่าพวกมนุษย์คงอยู่ในช่วงสามสิบตอนปลาย เรียกได้ว่าดูสูงวัยยิ่งกว่าพ่อของเขาที่มีอายุใบหน้าไล่เลี่ยกันกับสัปเหร่อหนุ่ม

 

“สวัสดีครับคุณแบรดชอว์ แซนเอล”สัปเหร่อหนุ่มฉีกยิ้มบางทักทายคนตรงหน้าพร้อมกับแรงบีบข้อมืออีกฝ่ายจนได้ยินเสียงกระดูกหักดังลั่น

 

นี่นายใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อด้วยสินะ ไอ้สารเลว!

 

            การจงใจไม่ปกปิดตัวตนตั้งแต่แรกนั้นแวมไพร์หนุ่มเพิ่งจะได้มาประจักษ์รู้ว่ามันคือความตั้งใจของอีกฝ่าย เพื่อที่จะได้ให้แบรดชอว์นั้นรับรู้ว่ามีผู้บุกรุกตั้งแต่ทีแรก และการขอร้องให้เขากรุยทางให้นั้นก็เปรียบเสมือนการเป็นเหยื่อล่อคอยบอกว่าผู้มาเยือนนั้นไม่ได้มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการเป็นเพียงแวมไพร์ตนหนึ่งก็เท่านั้น

 

ดังนั้นเป้าหมายถึงได้โผล่ออกมาหมายทำร้ายเขาในทีเผลออย่างรวดเร็ว ทว่าด้วยพลังบางสิ่งบางอย่างทำให้อีกฝ่ายไม่ทันได้สังเกตุถึงการมีตัวตนของสัปเหร่อหนุ่ม แม้ว่าเจ้าตัวจะสร้างวีรกรรมตามหลังเจ้าของร่างขาวซีดเอาไว้อยู่ไม่น้อย แวมไพร์หันหน้าไปทางทั้งสองได้ไม่นานนักก็ต้องกลับมารับมือกับเหล่าลูกสมุนของอีกฝ่ายต่อ ทว่าเหล่าปีศาจรับใช้ของตระกูลแซนเอลกลับหยุดนิ่งเลิกพุ่งเข้ามาโจมตีแม้ว่ามนตร์สะกดในการพรางตัวของสัปเหร่อหนุ่มจะคลายไปหลายนาทีแล้วก็ตาม

 

            ความสงสัยเลยทำให้แวมไพร์หนุ่มต้องหันกลับไปมองยังด้านหลัง ก่อนจะพบว่าแบรดชอว์เองก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก ชายคนดังกล่าวยืนนิ่งค้างอยู่กลางอากาศราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้ คงไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าใครที่มีความสามารถและพลังมากพอจะกระทำการในเรื่องดังกล่าว หากไม่ใช่สัปเหร่อหนุ่มที่สูบเอาพลังชีวิตและไอวิญญาณของเหล่าปีศาจข้ารับใช้เหล่านั้น จนมีสภาพเลวร้ายกว่าพวกก่อนหน้าที่เหลือโดยกลายเป็นเพียงฝุ่นผง

 

“อันที่จริง วันนี้ผมแค่มารับคนกลับบ้านน่ะครับ ไม่ได้มีเจตนาบุกรุกแต่อย่างใด”เจ้าของใบหน้าคมเอ่ยพร้อมกับใบหน้าราบเรียบไร้รอยยิ้มประดับบ่งบอกได้ดีถึงความจริงจังในเรื่องที่กล่าวถึง แม้ว่าเขาจะยังคงไม่คลายมนตร์สะกดให้กับร่างตรงหน้าก็ตามที

 

            เลโอแทบจะถลึงตามองคนรักที่ยังคงใจกล้าหน้าด้านเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายถึงเจตนาที่ไม่ได้ต้องการจะบุกรุก แต่ดันสังหารหมู่และเสพไอพลังวิญญาณปีศาจเหล่านี้แบบไม่ให้หลงเหลือชีวิตรอดแม้แต่คนเดียว เรียกได้ว่าเป็นการกระทำที่สวนทางกับสิ่งที่พูดไปไกลโข และถ้าหากเป็นตัวเขาเองก็คงโมโหโกรธแค้นคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อย

 

“มีวิธีมาเยือนแบบสันติตั้งเยอะแยะน่า เป็นถึงลูกชายขององค์ราชาก็ไม่ควรทำตัวเสียมารยาทแบบนี้”สมกับเป็นเผ่าพันธุ์ราชวงศ์ที่หลุดพ้นออกมาจากพลังหยุดเวลาของสัปเหร่อหนุ่มในเวลาเพียงไม่นาน ก่อนจะเค่นเสียงเอ่ยประโยคดังกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าแววตากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงโทสะ

 

“อ่า.....โทษทีครับ พอดีว่าผมฉุนเฉียวกับธนูที่พุ่งออกมาแบบนับไม่ถ้วนเป็นการต้อนรับน่ะ ก็เลยพลั้งเผลอมากไปเล็กน้อย”คำแก้ตัวที่ฟังยังไงก็ดูเหมือนจงใจแก้ต่างให้ตัวเองไปแบบส่งๆ ไหนจากใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่คล้ายเย้ยหยันกับศักยภาพของเหล่าข้ารับใช้ที่ไม่แม้แต่จะทำอันตรายให้กับคนของตนเองได้เพียงปลายเส้นผม

 

            แบรดชอว์ไม่คิดที่จะต่อความยาวสาวความยืด พลังสีดำสนิทพุ่งเข้าปะทะกับร่างตรงหน้าส่งผลให้เป้าหมายลอยไปกระแทกกับผนังห้องอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว เดิมทีแวมไพร์หนุ่มที่เห็นเหตุการณ์แทบจะพุ่งเข้าไปจัดการกับอีกฝ่าย ทว่าเขากลับเหลือบไปเห็นการขยิบตากล่าวบอกจากเจ้าของใบหน้าคมเพียงเล็กน้อยว่าไม่เป็นไร และที่สำคัญอีกฝ่ายคงต้องการที่จะจัดการกับตระกูลแซนเอลด้วยตัวเอง

 

            การต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ราชวงศ์ในโลกปีศาจเริ่มขึ้น เผ่าพันธุ์แวมไพร์สายเลือดพิเศษอย่างเลโอจึงทำได้แค่หลบฉากออกมาเพิ่งมองดูการต่อสู้อยู่ห่างๆ ร่างสูงเดินไปลากเก้าอี้มาจากห้องที่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว หมายจะรับชมการต่อสู้ดังกล่าวพร้อมกับพักผ่อนร่างกายที่ผ่านการต่อสู้มาจนรู้สึกเหนื่อยล้า แต่แล้วทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปตามดังใจคาดหวังเมื่อเคนนั้นส่งโทรจิตเข้ามาออกคำสั่งก่อกวนในสมองทันที

 

ไปตามหาเด็กสาวฝาแฝดที่ชั้นใต้ดินที

 

            สบถในใจนับหลายล้านคำพร้อมกับตีหน้าบึ้งขยับตัวเดินตามเงาดำที่ยืนรออยู่ไม่ไกลออกไป คงเป็นหนึ่งในวิญญาณนำทางหรือค้นหาของสัปเหร่อหนุ่ม ร่างสูงจึงไม่รอช้าที่จะเคลื่อนตัวตามเงาดำนั่นไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะได้ไม่พลาดการกลับมาเชยชมกับฉากต่อสู้ของอีกฝ่ายซึ่งน้อยครั้งนักที่เลโอจะได้เห็น

 

            คล้อยหลังการหายตัวไปเพื่อการทำงานของแวมไพร์หนุ่ม เคนไม่รอช้าที่จะแสร้งทำเป็นอิดออดสำออยทันทีเมื่อได้รับการโจมตีจากร่างสูงโปร่งตรงหน้า ทุกครั้งที่ถูกพลังซัดโหมเข้าใส่หรือถูกดาบฟาดลงมาเขาจงใจที่จะแกล้งทำเป็นเบี่ยงตัวหลบแต่หลบไม่ทันทั้งหมด จึงทำให้เกิดรอยแผลบนร่างกายอยู่ไม่น้อย

 

“ฉันจะทำให้แกได้รับรู้ว่าแกคิดผิดที่มาเล่นงานฉันวินเซลแรนท์”คู่ต่อสู้ที่คิดว่าตนเองกำลังได้เปรียบนั้นยิ้มเยาะขนาดเปลี่ยนรูปพลังเป็นหอกนับพันเล่มเตรียมส่งไปยังร่างตรงหน้า

 

“ใช่ครับ ผมคิดผิดไปพอสมควรเลย ผมคิดว่าคุณจะมีความสามารถมากกว่านี้ซะอีก”คำพูดคล้ายจงใจยั่วโมโหถูกส่งผ่านไปถึงเป้าหมาย ริมฝีปากหนาคลี่รอยยิ้มหวานจับใจขณะที่ปล่อยผ่านให้อาวุธที่แหลมปักลงบนหัวไหล่จนเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว

 

“ปากดีนักนะไอ้หนู ฉันจะคอยดูว่าแกจะยังปากดีอีกไหมเมื่อตอนถูกถลกหนังออกแล้วเอาแร่เงินราดตั้งแต่หัวจรดเท้าน่ะ”นอกจากอาวุธแหลมคมนับร้อยแล้ว ที่ตามติดๆหลักจากที่จบประโยคดังกล่าวจึงแปรเปลี่ยนเป็นพลังแร่เงินบริสุทธิ์ที่พุ่งเข้าใส่กลางลำตัวของเป้าหมาย ทว่านั่นก็ความจงใจของเคนเช่นกันที่ขยับหนีปล่อยให้พลังดังกล่าวเฉียดสีข้างจนเป็นรอยแผลขนาดใหญ่

 

“ผมไม่คิดว่าคุณจะทำได้ตามที่พูดนะ”เจ้าของใบหน้าคมคายยังคงเอ่ยตอบกลับไปด้วยความมั่นใจ แม้ว่าสภาพภายนอกที่แบรดชอว์เห็นเจ้าตัวจะมีอาการบาดเจ็บค่อนข้างสาหัสแล้วก็ตาม

 

“ฉันจะทรมานแกให้สาสมกับที่แกจองหองอวดดี ฉันจะเปลี่ยนคนของแกให้กลายเป็นทาสของฉันซะ”แบรดชอว์สาวเท้าเข้ามาใกล้กับร่างโปร่งอย่างช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือมารวบลำคอของสัปเหร่อหนุ่มเอาไว้อย่างหนาแน่น และกางปีกของตนเองปีกถลาขึ้นไปยังขึ้นบนสุดพร้อมกับโยนร่างของเคนให้ลงมากระแทกพื้นด้านล่างด้วยความรุนแรง

 

            ฝุ่นผงตลบอบอวนอยู่ครู่ใหญ่ขณะที่ชายหนุ่มจากตระกูลแซลเอลกางปีกบินอยู่เหนือพื้นดินไปไม่กี่เมตร เจ้าของเส้นผมสีเงินแซมไปด้วยสีดำแสยะยิ้มพึงพอใจ หวังว่าจะได้เห็นร่างรอแร่ใกล้หมดลมหายใจของศัตรูนอนขยับเขยื้อนลำบากอยู่เบื้องล่าง สายตาคมพยายามสอดส่องทะลุฝุ่นที่ฟุ้งกระจายลงไปพร้อมกับกระพือปีกหวังใช้แรงลมเข้าช่วยให้มองเห็นภาพเบื้องล่างได้เร็วยิ่งขึ้น

 

“ผมรอช่วงเวลานี้มานานมากเลย... “เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่รินรดตรงท้ายทอย ทว่ายังไม่ทันที่แบรดชอว์จะได้หันกลับไปมองหรืออีกฝ่ายจะได้กล่าวจนจบประโยค มือเรียวของใบหน้าที่เหมือนกันกับราชาปีศาจนั้นเอื้อมมาสัมผัสกับปีกคู่สวยของร่างสูงโปร่งอย่างรวดเร็ว

 

แคว่ก! แคว่ก!

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

            เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของเผ่าพันธุ์ราชวงศ์ปีศาจดังขึ้น เมื่อปีกคู่สวยที่มีสีดำและสลับไปด้วยสีเงินลวดลายสวยงามถูกฉีกกระชากออกจากแผ่นหลังอย่างรวดเร็ว เร็วจนเขาไม่ทันจะได้สะบัดตัวหนีหรือใช้พลังป้องกัน แบรดชอว์คิดว่าเป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเสียจนไม่น่าอภัยตนเองทั้งที่เขากำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ

 

            ร่างสูงโปร่งของแบรดชอว์ แซนเอลทรุดลงกับพื้นทันทีที่มือเรียวปล่อยให้อีกฝ่ายได้รับอิสรภาพ ในตอนนี้ฝ่ายที่นอนหายใจรวยรินกลับกลายเป็นตนเอง ขุมพลังความสามารถของเผ่าพันธุ์ราชวงศ์ปีศาจนั้นครึ่งหนึ่งนั้นมาจากปีกที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด เมื่อสิ่งนั้นถูกลิดรอนไปก็ไม่แคล้วจากเผ่าพันธุ์ราชวงศ์ที่หลงเหลือขุมพลังในร่างกายอยู่เพียงครึ่งเดียว...........และเขาเองก็ใช้มันไปกับการโจมตีอีกฝ่ายจนแทบทั้งหมด

 

“นี่น่ะเหรอที่บอกว่าจะถลกหนังผมแล้วเอาแร่เงินเข้าทาน่ะ”รองเท้าหนังที่โผล่เข้ามาในระยะสายตาเบื้องหน้า ทำให้ร่างสูงโปร่งต้องกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวดเงยหน้าขึ้นไปมองศัตรูของตนเอง ก่อนที่ตัวเขาจะพบว่าสิ่งที่คิดมาตลอดในระหว่างการต่อสู้นั้นล้วนแล้วแต่เป็นความคิดที่ผิดทั้งนั้น

 

            รอยแผลจากการต่อสู้กับเขาหายวับไปราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนบนร่างกายของคนตรงหน้า ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มหวาน และในมือกำลังถือปีกของเขาเชยชมอยู่ราวกับหลงใหลให้กับผลงานของตนเอง ผลงานที่ตบตาร่างสูงโปร่งเพื่อให้กางปีกออกแล้วจัดการเด็ดกระชากออกอย่างไม่ใยดี

 

“คุณมีรสนิยมที่ดีพอสมควรนะ แต่ผมน่ะ..........ผมชอบดูเหยื่อที่ต้องเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจไปพร้อมๆกันซะมากกว่า”สัปเหร่อหนุ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเขย่าขวัญชวนหลอนประสาท พร้อมกับโยนปีกคู่สวยของชายหนุ่มทิ้งไปด้านหลังอย่างไม่สนใจใยดี พ่วงด้วยแววตาที่เขารู้จักเป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายเป็นปีศาจประเภทไหน

 

พวกวิปลาส

 

            ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มหวานอีกครั้งหลังจากหุบมันลงก่อนหน้านั้นเพียงไม่กี่วินาที่ มือเรียวลากร่างไร้เรี่ยวแรงของแบรดชอว์ขึ้นมาผูกติดเอาไว้กับเก้าอี้ โซ่เหล็กถูกเรียกขึ้นมาตรึงร่างที่ไม่เหลือแม้แต่พละกำลังจะต่อต้าน โต๊ะตัวใหญ่ถูกลากเอามาไว้ใกล้ตัวของพร้อมกับอุปกรณ์บางอย่างที่ถูกหยิบออกมาวางซึ่งแบรดชอว์เห็นว่ามันเป็นเพียงกล่องเข็มและด้ายเท่านั้น

 

“ผมจะแนะนำรสนิยมของผมให้รู้จักไปทีละอย่าง ในฐานะผู้ที่มีความชอบคล้ายคลึงกัน”เข็มขนาดไม่เล็กและไม่ใหญ่มากในมือของอีกฝ่ายมาจ่อที่ริมฝีปากของเขาทันทีขณะที่เจ้าตัวพูดจบ“ก่อนอื่นเลยผมไม่ชอบคนพูดมากเท่าไหร่น่ะครับ อนุญาตปิดปากคุณเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน”

 

            เข็มเล่มขนาดกลางแทงเข้าไปยังผิวหนังในส่วนของผิวเนื้อใต้กลีบปากล่างแทงทะลุเหนือผิวหนังริมฝีปากบน เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นของโลหะขนาดเล็กได้อย่างชัดเจนและตามมาด้วยแรงดึงของเส้นด้ายที่ทะลุผ่านผิวหนังรอบริมฝีปากของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าสิ่งที่ทำให้แบรดชอว์เริ่มเกิดอาการสั่นเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวไม่ใช่การกระทำของอีกฝ่าย แต่เป็นเพราะแววตาที่มีประกายวาววับคล้ายพึงพอใจเป็นอย่างมากขณะที่กำลังลงมือกระทำสิ่งเหล่านี้ของคนตรงหน้าเสียมากกว่า

 

“ไม่ต้องหวาดกลัวไปหรอกครับ เดี๋ยวผมจะค่อยๆแนะนำให้คุณรู้จักกับนรกที่ผมสร้างขึ้นมากับมือเอง”ราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราชที่ดังสะท้อนก้องในหัวสมอง รอยยิ้มเย็นยะเยือกชวนขนลุกทำเอาผู้ถูกเย็บไปได้เพียงครึ่งปากถึงกับน้ำตาไหลออกมาเป็นทางยาวเมื่อไม่สามารถต่อต้านอะไรร่างตรงหน้าได้

 

ร่างที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประดับอยู่อย่างไม่เสื่อมคลาย ทำให้คนที่มักจะทำหน้าที่เป็นผู้ล่ามาตลอดอย่างเขาถึงกับเกิดอาการหวาดกลัวแสดงออกมาทางสายตาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หากย้อนเวลากลับไปได้แบรดชอว์คงเลือกที่จะหนีไปให้ไกลมากกว่าอยู่ปะทะเข้ากับคนตรงหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 






 

+++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่แล้วก็อาจจะยังไม่ค่อยจิตเท่าไหร่ ตอนนี้ก็เลยเพิ่มขึ้นมานิดนึง

ตกลงฟิคเรื่องนี้มันเป็นฟิคดาร์กแฟนตาซีหรือฟิคคนโรคจิต - -;;;

เนื่องจากคิดถึงความหน้าด้านหน้าทนและความชั่วของพระเอกเรื่องนี้ไม่ไหวเลยมาพิมพ์ตอนต่อไว้ผิดปกติ

แวมไพร์พิแมวนางก็ยังคงโหดเหมือนเดิมนะคะ และมีฉากสวีท(?)กรุบกริบเล็กน้อย /นั่นเรียกว่ามีเรอะ

ฉากนัวเนียมีนิดหน่อยพองามก็พอเนอะ เรื่องนี้ไม่เน้นให้เขาได้กัน 55555555

ตอนหน้าก็จบพาร์ทฆาตกรโรคจิตแล้วค่ะ(ก็ไม่รู้ว่าใครจิตกว่ากัน)

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นและโหวตเป็นกำลังใจให้กันด้วยเนอะ

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

89 ความคิดเห็น

  1. #86 FernkunG7 (@FernkunG7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 18:34
    ก้มองเบาๆกะความทอแล ที่เคนๆแสดงกะเลโอ กะเสียงหวานๆที่ชวนประทับฝ่าเท้าจิ่งๆ55555555555555555555 คือแบบว่าสงสารนะที่ต้องมาเป็นศัตรูกะคนแบบเคนอ่ะ ตาเคนนี้ตั้งแต่รู้ว่าพ่อตัวเองเป็นใครยกความด้านที่ว่าตัวเองเป็นมนุษย์ออกไปนี้ ยิ่ง โรคจิตขึ้นเลื่อยๆ เลโอแกร่งมากลูก5555
    #86
    0
  2. #75 Min Yoongi Suga (@cartoon12is1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 01:54
    รอนะคะ สู้ๆค่ะตามอ่านมานานละ
    #75
    0
  3. #73 ชะล้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 02:22
    "ที่รัก" ....เกลียดดดด แงงงง ไม่รู้ทำไมพออ่านคำนี้ปุ๊บหน้าตาทอแลก็ผุดขึ้นมาทันที ทั้งๆที่จิตขนาดนี้แต่นี่ขำตลอด สงสารเลโอที่มีคนรักแบบนี้ ความจิตแทบไม่ช่วยอะไรเลยค่ะ ยิ่งเลโอหงุดหงิดยิ่งน้องเคนกวนประสาทยิ่งขำ มีคนรักอ่อนแอ(?)แบบนี่ต้องทนเอานะ5555555
    #73
    0
  4. #71 superwoon (@m0nox) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 17:51
    จิตจริงแต่ชอบมากเลยค่ะT//v//T อิพี่หาเด็กๆให้เจอนะ ส่วนเคนเคนนั้น.. กำลังเพลิดเพลินกับการเย็บถักปักร้อย55555555 ละเค้าแอบมีซุกกันให้พอกรุบกริบ อิอิ ตลกตรงที่เคนเคนนางบอกว่าตัวเองอ่อนแอ ฮืออ อิพี่นี่หัวร้อนเลย /สู้ๆนะคะไรท์
    #71
    0
  5. #69 ヨンヨン (@winfinite) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 11:33
    เลโอช่วยแฝดให้ได้นะ นี่เสียวว่าแฝดจะตายแล้ว แต่คุณเคนจิตมากค่ะ ชอบตอนที่คู่รักคู่นี้ตีกันจัง ตีกันตลกอ่ะ555555555555555555
    #69
    0
  6. #68 พิเอเลี่ยนหวีดอุนอุน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 01:03
    ซะใจมากตอนท่านเคนเคนกระชากปีกคู่ต่อสู้ออก โคตรโหด ชอบ

    แวมไพร์แมวตอนนี้ก็ดูเหมือนจะชินกับความจิต

    ต้องมารอลุ้นอีกค่ะว่าสองแฝดนั่นออกมาจะมีคาแรคเตอร์แบบไหน

    ซีซั่นนี้จะมีราวี่ ฮยอก บิน มาเป็นแขกรับเชิญมั้ยค่ะไรท์ คิดถึงทีมนี้เหมือนกันนะคะ





    #68
    0
  7. #66 ossie (@topkan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 11:17
     ยอมใจคุณเคนมาก...หมดคำพูดกะคุณมากค่ะ อ่อนแอค่ะ อ่อนแอมาก #เบะปาก จนไม่รู้จะสันหารางวัลอะไรให้พี่แกแล้วตอนนี้  คือ พูดไม่ออก อยากจะให้คุณเลโอเอามีดแทงให้มันจบๆเลย  

      ยังมีการ ใช้เป็นตัวล่อทั้งใช้เป็นโล่ ผมนี้แทบอยากทีบคุณเคนแทนคุณเลโอเลยจริงๆ  

     น้ำตาจะไหลซึ่งในความรักความเอ็นดูที่พี่แกมีให้กับคุณเลโอ  เคนเอ๋ยนั้นแฟนนะ #คุณค่ะขอโทษที่หยาบคาย  คุณเคนแม่งกวน_ีนชิบหายบอกตรงๆ  ยอมใจค่ะ    555555555555 



    ตัดมาที่ฉาก จะเรียกว่า คุณเคนโรคจิต เหมือนเดิมเพิ่มเติมคือแกอัพเวล   

    โอ้ยทำไมมันดูแบบ....เอ่อ..นี้มาทำงานหรือมันมาเพื่อสนองตัวเองก็ไม่รู้ค่ะ เอาที่พี่สนุกสนานเลยค่ะ  อืมๆ

     วิปลาสนี้ใช้กับคนอื่นมันดูเขินๆแต่พอเอามาใช้กับคุณเคนแม่ง  มันใช้เลย    



    ค่ะขัวญใจจะมานั่งดูแฟนต่อสู้สักหน่อย แต่แม่งอีแฟนก็ใช้จังเลย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!   ขัดใจจริง!!!!!!!!!!!!!



    ฮ่าๆๆๆๆๆๆ  มีฟามสุข  กูก็ไม่รู้ว่าสุขอะไรเค้าฆ่ากันกูก็ยิ้ม  ออกแนวบ้าละ

    มีความเอ็นดูแรงงงงงงงงงงงงงงง  

    อ่าห์ ..ไรต์ค่ะ    ชอบๆๆๆขอบคุณมากเลยค่ะ สนุกทุกเรื่องจริงๆ  ไฟติ้ง!!!  

     



    #66
    0
  8. #65 Lalittle Zest (@nattanwa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 14:50
    พี่เคนจิตเหลือเกิน แต่ชอบอ่ะไม่รู้ทำไม5555555
    #65
    0
  9. #64 V_ravi (@V_ravi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:59
    อ่านฟิคนี้แล้วมีความสุขขข
    //เค้าบ้าใช่ม่ะ
    เราชอบเคนเคนเวอร์ชั่นนี้อ่ะ
    โรคจิตเข้าไว้ 555++
    แอบสงสาระเเมวนิดนึง ที่โดนใช้เยี่ยงทาส
    แต่ชอบสุดๆๆ
    อยากให้ไรท์แต่งฟิคนี้ต่อไปเรื่อยๆๆไม่มีที่สิ้น-เลยยยย
    รักฟิคเรื่องนี้ยิ่งกว่าสิ่งใดๆ
    #64
    0
  10. #63 TMJK_00Y (@TMJK_00Y) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:19
    คือ...ถามนิดนึงนะ พี่เคนคะ คุณเอ็งเห็นเลโอเป็นคนรักมั้ย(วะ)ครับ ใช้งานเยี่ยงทาสเลยนะคุณท่าน
    #63
    0
  11. #62 Manira (@mariya2000) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 10:01
    ทำไมพิเคนใช้เลโออย่างนั้นอะ ทั้งโล่ทั้งตัวล่อ น่าจะให้เลโองอนไปตลอดชาติ บางทีก้สงสัยว่าอิคู่นี้รักกันจริงปะวะ555555
    #62
    0
  12. #61 krachao_ (@sasiphak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:35
    อะไรคือเปิดตอนมาแล้วเบะปากให้กับรสนิยมของชาวบ้านเขาคะคุณเคน...สรุปว่าไอที่เหลือนั่นโดนขังไว้บอกให้เขาฟื้นพลังให้ดีด้วยรอยยิ้มอีก เกลียดได้ม่ะ555555 ยังไม่ทำไรเพราะองค์ประกอบยังไม่ครบ... โฮ้ยแม่ง นี่มัน ฆาตกรโรคจิตนี่แบรดชอว์เน๊าะ ไม่ใช่เคนเคนเน๊าะ...
    เดี๋ยว อะไรคือคุณเคนดึงเลโอหลบแต่ให้เลโอสร้างโล่เลือดอ่ะ ห้ะ5555555 ไม่ช่วยก็เออ ไม่เป็นไรนี่ไม่ช่วยแล้วยังไม่หนุบหนับเขาอีก คือไร้ นี่คือทำงานกันอยู่แมะ55555 กวนตีนอ่ะฮือออออ เกลียดได้มั้ย ทำได้ไมไม่ทำตั้งแต่แรกวะ เกลียดด เกลียดความที่บอกว่าตัวเองอ่อนแอ หึ้ยยยยย55555 อิคู่นี้แปลกเนอะ ปกติคนรักกันพูดเสียงหวานใส่ คนฟังเขาจะเขิน อิคู่นี้ไม่ค่ะ อิพี่เลโอฟังแล้วระคายหูฮือออ5555
    อ่ะเฮือก...เป็นการฆ่าที่ช่าง เลวร้ายกว่าคุณเลโอเนเดอร์อ่ะ นั่นเขายังให้เห็นหน้าค่าตาคนที่จะฆ่าเราช้ะ อันนี้ไม่จ้า ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น เออคนถูกฆ่าก็งงไปดิ ทำไมประตูเปิดแล้วไม่มีอะไร เอ๊ะ ทำไมกูตาย........หืมมม การทำงานครั้งนี้ของเขาคู่นี้คุมอยู่นาา ได้ทาส ได้กินอิ่มในรอบหลายปี ได้ดวงตากลับบ้านหลายดวง โดยที่ตัวเองไม่ได้เสียอะไรเลยนอกจากเวลา ความสามารถของตัวเอกฟิคเรื่องนี้ช่างน่ากลัว กลัวแล้วววว
    ตรงตึง!!!!!!นั่นเหมือนจะนึกภาพตามออก อืม ถ้าไม่อ่านเรื่องเต็มมาก่อนนี่ไม่รู้เลยค่ะว่าแม่งรักกันเนี่ย ใช้เมียเป็นเหยื่อล่อโอ้ยยยยย.........................ขอเกลียดอีก /เยอะ เกลียดความไปลากเก้าอี้มาจะดูพัวต่อสู้ วุ่ย555555555 
    แม่คะ... อิพระเอกฟิคเรื่องนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว หลอกให้เขาคิดว่าตัวเองได้เปรียบเพื่อรอเวลา...แควกกกก เหยื่อรานที่สอง(หรือเปล่า)ที่โดนฉีกปีกค่ะ กลัวแล้วค่ะ._.  อือหือ...ฉากเย็บปาก ย่าาาา เรื่องหลักไม่มีให้เห็นนะ มีแต่ตอนเอาออกกะเย็บแขน หึ้ยยบรรยายอะไรขนาดนี้ไรท์เต้อออ/- ค่ะ คุณแบรดชอว์คะ ไม่ใช่แค่คุณหรอกที่ได้รู้สึกอย่างที่ไม่เคยรู้สึก เพราะอิคุณเคนนี่ก็ทำมากับคนต่อหลายคนแล้วค่ะ 
    .....ว้าว อ่านสเปข้ามปีเดะตอนหน้าก็จบพาทฆาตกรโรคจิตแล้วค่ะในที่สุด จุดพลุ อยากบอกไรท์เตอร์ว่าแฮปปี้มากๆเรยที่ได้อ่านเคนเคนถี่อย่างนี้ ขอบคุณในความถนัดพิมพ์ฟิคดาร์กแฟนตาซีค่ะ /โดดจุ๊บ5555555555555555 จะรอตอนต่อไปอย่างใจเย็นไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดๆที่ไรท์เตอร์แต่ง สามสี่วันนี้ทำงานหนักมากเลยนะคะ มีฟิคให้อย่างถี่เลย ดูแลตัวเองด้วยนาาา เลิ้ปค่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 มกราคม 2560 / 01:37
    #61
    0
  13. #60 vacaska (@vacaska) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 01:32
    แปะก่อนน้าจ้า
    #60
    1
    • #60-1 vacaska (@vacaska) (จากตอนที่ 7)
      15 มกราคม 2560 / 21:52
      นี่ก็ลืมไปเลยว่ามาแปะไว้ ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะ เราขอโทษ T ^ T
      ในตอนนี้ต้องกรี๊ดร้องให้กับกับความจิตของพี่เขามากๆเลยนะคะ
      เล่นกับใครไม่เล่น แต่ดันมาเล่นกับคนจิตไม่ปกติกว่าคนไม่ปกติหลายเท่า (เอ๊ะเริ่มงงไหมคะ . .;)
      มาดูนรกที่ต้องพบเจอกันต่อจากนี้เถอะคะ คงจะฝันร้ายไปอีกนานเชียว
      ส่วนพี่อุนนั้นก็โดนแกล้งซะ 5555555
      ต้องทำใจเวลาอยู่กับพี่เคนได้แล้วนะคะ ว่านางชอบเป็นแบบนี้

      รอตอนต่อไปนะคะ คุณไรท์สู้ๆ
      เริ่มสงสัยว่าพี่เคนจะมาหาฆาตกรโรคจิตหรือมาเผยความจิตของตัวเองให้เขาเห็นกันแน่ ;)
      #60-1