ตอนที่ 17 : บทที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 พ.ค. 59

<<<ความเดิมตอนที่แล้ว>>>
 "น้ำบ้าอะไรเนี่ย! แค่กๆๆๆๆ!!"ทิวาเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย แล้วเธอก็ไอออกมาอย่างไม่ขาดสาย
 "ต้อง...รีบออก...ไป..."ทิวาเอ่ยขึ้นแล้วมองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางออก
 "แล้วจะออกไปยังไงเนี่ย...คุณจันทรา"ทิวากำสร้อยแน่นแล้วเรียกจันทรา แล้วอยู่ๆแสงสีฟ้าปนเงินก็พุ่งออกมาเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีดำยาวสลวย ดวงตาสีม่วงอมแดงมีเอกลักษณ์
 "เดี๋ยวดิฉันจะพาออกไปเองค่ะ"จันทราพูดขึ้นแล้วกำมือของทิวาเอาไว้แน่น...



 "ทิวา!!!"กียุลตะโกนเรียกชื่อของทิวาอย่างบ้าคลั่ง(?)
 "ฮึ! ไม่มีใครออกมาจากน้ำวนสีดำของแทยังได้หรอก..."อิสราภพ(ผู้แทบจะไม่มีบท)บอกกับกียุลด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่าขนลุก
 "กรรซ์!!!!!!!"จอมราชามาร(มีบทแล้วเว้ย~(?)) ส่งเสียงคำรามออกมา แล้วทำลายอาคารต่างๆที่ขวางทางของมันอย่างบ้าคลั่ง
 "เฮ้ทุกคน! ช่วยถ่วงเวลาอิสราภพและแทยังให้หน่อยได้ไหม"กียุลบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
 "ได้เลย เจ้าค่ะ/น่อ/ครับ"ทุกคนตอบพร้อมกันแล้วพุ่งไปหาอิสราภพและแทยังด้วยความเร็วแสง(?)
 @ทางด้านทิวา
 "คะ...คุณจันทรา...ฉะ...ฉันจะ...ไม่ไหวแล้วนะ...คะ..."ทิวาที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยความอ่อนแรงแต่มือก็ยังคงกำกริชและมือของจันทราเอาไว้แน่น
 "ค่ะ...ฉะ...ฉัน..ก็จะไม่ไหวเหมือน...กันค่ะ..."จันทราพูดขึ้นแล้วกุมมือของทิวาแน่นขึ้นอีกครั้ง แล้วแสงสีฟ้าอ่อนก็พุ่งออกมาจากมือของทั้งสองคน.....
 พรึ่บ!!! ร่างของจันทราและทิวาวาร์ปไปที่อื่นอย่างไร้ร่องรอย แล้วน้ำวนสีดำของยังคงหมุนวนต่อไป

 @ทางด้านกียุล
 "ฮึบ!!"กียุลกระโดดไปตามอาคารที่ยังไม่ถูกทำลายแล้วมุ่งไปหาร่างของอสูรกายสีดำตัวใหญ่ที่กำลังทำลายข้าวของอย่าเมามันส์(?)
 "กรรซ์!!!!!!!"มันส่งเสียงจนทำให้เศษกระจกที่แตกไปนั้นแหลกสลายกลายเป็นผุยผง...[กียุลอย่าสู้เลย ยอมแพ้แล้วให้มันครองโลกเถอะ เป็นห่วง...] {แกก็เขียนให้มันรอดสิ ยัยไรท์เตอร์!!(กียุล)} [ค่ะๆ//เหงื่อตก]

 กียุลมองปีศาจที่กำลังกินซากตึกอย่างพิจารณา สูงประมาณ 200 เมตร ฟันแหลมคมมีความยาม 3 เมตร ลิ้นที่เต็มไปด้วยน้ำลายมหาศาลของปีศาจมีความยาวประมาณ 4 เมตร เล็บโค้งและโครตแหลมคม มีความยาว 5 เมตร ดวงตาสีแดงก่ำดั่งโลหิต ร่างกายปกคลุมด้วยหมอกสีดำดูน่าขยะแขยง
 "ตัวอะไรกันแน่ฟระ...นี่มันเอเลี่ยนชัดๆ"กียุลมองปีศาจตนนั้นแล้วกุมขมับ

 @ทางด้านทิวา
 "คะ...คุณจันทรา...เป็นอะไรรึเปล่าคะ??"ทิวาเอ่ยถามร่างบางที่นอนหมดแรงอยู่บนสนามหญ้า
 "กะ...ก็ยังไหว..ค่ะ"จันทราเอ่ยขึ้นพลางเช็ดน้ำที่เปื้อนใบหน้า
 "ลุกไม่ไหวแล้วค่ะ"ทั้งสองคนพูดพร้อมกันอย่างอ่อนแรง
 วิ้งๆๆๆๆ อยู่ๆแสงสีขาวบริสุทธิ์ก็ผุดขึ้นมาด้านหน้าของทั้งสองคนทำให้ทั้งสองคนรีบกระเด้งตัวและกระเถิบออกห่าง
 "ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ...ท่านกามเทพพิทักษ์ใจ และท่านผู้กล้า..."เสียงใสปริศนาดังขึ้นทำให้จันทราและทิวาเบิกตาด้วยความตกใจ เพราะแสงสีขาวนั้นเปลี่ยนแปลงเป็นร่างของหญิงสาวเรือนผมสีน้ำทะเลยามค่ำคืน ในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจอาภรณ์ของเหล่าทวยเทพ ปีกสีเงินกางปีกสยายไปมา ดวงตาสีฟ้าอมเขียวดูแลอ่อนหวาน
 "ท่านเทพแห่งกามเทพพิทักษ์ใจ..."ทิวาและจันทราเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน
 "เราชื่อเมกามิ (ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า 'เทพธิดา' ) เป็นเทพแห่งกามเทพพิทักษ์ใจประจำตัวหญิงสาวจ่ะ คุณทิวา และคุณจันทรา"เมกามิเอ่ยขึ้นแล้วยิ้มให้ทั้งสองคนอย่างอ่อนโยน
 "ทะ..ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ"จันทราเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะปกติ เทพจะอาศัยอยู่ในอีกมิติหนึ่งของโลก หรือ 'สวรรค์'
 "เราอยู่ที่นี่มาเป็นพันปีแล้วล่ะ เพราะมนุษย์ได้สร้างสิ่งนี้ให้แก่เรา เราจึงอาศัยอยู่ที่นี่ และคอยดูแลเหล่ามนุษย์และสัตว์โลกที่น่ารัก"เมกามิเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง และชี้ไปที่รูปปั้นของหญิงสาวและชายหนุ่ม ที่มีใบหน้าแย้มยิ้มอย่างสดใส รูปปั้นทั้งสองกำลังถืออัญมณีอะไรบางอย่างอยู่ มันคือ 'ทับทิม' เม็ดใหญ่รูปหัวใจ ขอบที่ล้อมรอบทับทิมเป็นสีทองซึ่งทำจากทองบริสุทธิ์
 "กรรซ์!!!!!!!"เสียงของสัตว์ร้ายยังคงคำรามได้อย่างต่อเนื่อง และเสียงของมันทำให้เกิดแผ่นดินไหว จันทราและทิวารีบเกาะต้นไม้ที่อยู่ใกล้ด้วยความรวดเร็ว (คำเตือน:ถ้าหากเกิดแผ่นดินไหว อย่าไปหลบใกล้สิ่งก่อสร้างหรือต้นไม้ใหญ่ เพราะอาจเกิดการเสียหายและล้มทับเราก็เป็นได้....)
 เมื่อแผ่นดินไหวหยุดลง เมกามิก็หยิบทับทิมเม็ดนั้นขึ้นมา แล้วกุมมันเอาไว้เหนืออก
 "#&@/$!*$@"สารพัดคำพูดที่ทิวาฟังไม่ออกดังออกมาจากปากของหญิงสาวเบื้องหน้า แล้วอยู่ๆแสงสีแดงปนขาวบริสุทธิ์ก็สว่างวาป จนทำให้ทิวาและจันทรารีบใช้มือบังแสงนั้น
 แวป!!!.......
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
[เปิดเทอมวันที่ 2 ของไรท์นั้น เปรียบเสมือนนรกบนผืนดิน....]
[ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในโรงเรียนนั้นความรู้สึกมันบอกเลยว่า....................................................]
[ร้อนค่ะ//เหงื่อตก]
[เอาล่ะมาติดตามตอนต่อไปกันนะคะ ฝากติดตามด้วย]
[บ๊ายบาย//โบกมือ]
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

25 ความคิดเห็น