ตอนที่ 19 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 พ.ค. 59

 "ไม่ต้องเป็นห่วงนาซิสซ่า เพิ่มกระแสพลังต่อไปเถอะ"อยู่ๆก็มีบุคคลปริศนาปรากฎตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
 "...."ทุกคนมองบุคคลที่เข้ามา
 "ทะ...เธอ...ทำไมถึง"แทยังมองร่างบางที่ควรจะอยู่ในน้ำวนของเธอ
 "คิดถึงกันรึเปล่า...แทยัง"ทิวาใช้กริชชี้ไปข้างหน้าแล้วแสยะยิ้มให้แทยัง
 "คุณทิวา/ทิวา!!!!"ทุกคนรีบวิ่งแล้วกอดทิวาด้วยความเป็นห่วง โดยเฉพาะยูริ ที่ร้องไห้โฮออกมา
 "ฮึก!! ฮือ...คุณทิวาาาาาา"ยูริกอดทิวาอย่างเป็นห่วง
 "โอ๋ๆ อย่าร้องนะ"ทิวาลูบหัวยูริไปมา แล้วเช็ดน้ำตาที่ไหลรินลงมา
 "แก...แกทำไมถึง!!!!"แทยังเอ่ยขึ้นอย่างโกรธแค้น แล้วทำลายน้ำวนสีดำที่หมุนอยู่ อย่างรุนแรง
 ตู้ม!!!! เสียงของน้ำวนระเบิดออกจนไม่เหลือแม้แต่ละอองน้ำ
 "คุณคงต้องยอมแพ้แล้วล่ะ...คุณแทยัง"เมื่อทิวาพูดขึ้น เธอก็พุ่งตัวไปหาแทยังด้วยความเร็วสูง ดวงตาข้างขวามีแสงเป็นประกายขึ้น
 เคร้ง!!!!! เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
 "คะ...ใครจะยอมกัน..ล่ะ!!!!"แทยังรีบผลักดาบของทิวาและเริ่มรุกใส่ทิวาด้วยความรวดเร็ว
 "อ้าวๆ เริ่มสู้แล้วหรอคะ...คุณแทยัง"ทิวาเริ่มยั่วโมโหแทยังแล้วรับดาบของแทยัง
 "ฉันจะไม่มีทางแพ้!!!!!!!!"แทยังเริ่มรุกหนักขึ้น แล้วดาบของแทยังก็เริ่มใหญ่ขึ้น
 "ฉันก็จะไม่แพ้ค่ะ"ทิวาก็ตอบขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว
 "คุณทิวาจะไหวแน่หรอเจ้าคะ"ยูริเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง
 "พวกฉันก็ไม่แน่ใจหรอกนะ"โรซารี่เอ่ยขึ้นอย่างหนักใจ
 "อ๊าก!!!!!!!!"อิสราภพเริ่มล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด
 "อานาซิสซ่า ลดกระแสไฟฟ้าได้แล้วมั้งน่อ..."เหมยฮัวเอ่ยขึ้นแล้วมองอิสราภพที่มีรอยไหม้เต็มตัวอย่างสงสาร
 "ไม่มีทางย่ะ!"นาซิสซ่าประท้วงแล้วเริ่มเพิ่มกระแสไฟฟ้ามากขึ้น
เปรี้ยง!!!!!!!
 "อ๊าก!!!!"อิสราภพก็เริ่มร้องออกมาอย่างทรมาณ
 "อ่ะ! คุณยูริจะไปไหนน่ะครับ"อเล็กเซเอ่ยถามเมื่ออยู่ๆยูริก็เดินไปหาอิสราภพ
 "เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"ยูริเอ่ยขึ้น แล้วเอาฝ่ามือไปทาบเข้ากับหน้าผากของชายผมแดงคนนั้น
 "ยูริ!"ทุกคนเรียกยูริ เพราะอาจจะโดนลูกหลงไฟฟ้าของนาซิสซ่าก็เป็นได้
 "อ่ะ...."อยู่ๆอิสราภพก็จ้องใบหน้าของยูริ แล้วอยู่ๆภาพในอดีตก็หวนเขามาในห้วงแห่งความทรงจำของเขา
 "ยูเมะ..."

@ทางด้านกียุล {ยัยไรท์ทำไมเธอชอบทำให้ฉันไร้บท!!!(กียุล)}
 "ฮึบ!! ฮึบ!!"กียุลกระโดดไปมาตามตึก โดนอุ้มครูมารีอยู่
 "..."ครูมารีได้แต่เงียบเพราะท่านกลัวความสูง(เรื่องจริงน่าจะไม่กลัวมั้ง)
 "เอาล่ะครับครูมารี ระวังตัวด้วยนะครับ ผมขอตัวล่ะครับ"กียุลวางคุณครูไว้บนม้านั่ง แล้วกระโดดขึ้นตึกที่มีความสูงหลายเมตร
 "ช่วยโรงเรียนของเราให้ได้นะ คุณกียุล"ครูมารีพูดขึ้น แล้วหันหลังไปพบปะกับบุคคลที่ไม่เจอกันมานาน
 "สวัสดีมารี คิดถึงกันไหม"หญิงสาวเรือนผมสีน้ำทะเลยามค่ำคืน โบกมือให้ครูมารีอย่างสนิทสนม
 "คิดถึงสิ...เมกามิ"ครูมารีเดินไปใกล้หญิงสาวคนนั้นแล้วลูบหัวของเธออย่างเอ็นดู
 "เธอไม่เปลี่ยนเลยนะ ฉันชอบนะ ท่าไม้ตายการขว้างไมค์ของเธอนะ ฮิๆ"เมกามิพูดขึ้นแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
 "เธอก็ไม่เปลี่ยนเหมือนกันแหละน่า"ครูมารีเอ่ยขึ้น แล้วอยู่ๆชุดและทรงผมของครูมารีก็เปลี่ยนไป ผมสีน้ำตาลม้วนเป็นเกลียวยาวถึงกลางหลัง ชุดกระโปรงยาวกรอมเท้า แขนยาว สีส้มอ่อน ผ้าพันคอสีแดงยาวระกับพื้น สวมสร้อยทรงกลมสีน้ำตาลส้ม สวมกำไลสีน้ำตาล แว่นตาขอบส้ม
 "แหมๆ ยังคงความสวย และแว่นนั่นน่ะถอดเถอะน่าาา"เมกามิพูดขึ้นแล้วปิดปากหัวเราะ
 "ไม่มีทางหรอก เอาล่ะไปสังเกตุพวกเขากันดีกว่า"ครูมารีจับมือของเมกามิแล้วลอยขึ้นไปเหนือฟ้า จากนั้นก็จ้องมองกลุ่มเด็กๆที่กำลังต่อสู้อยู่

@ทางด้านกียุลอีกที
 "เฮ้ย! นั่นตัวอะไรฟร่ะ!"กียุลเอ่ยขึ้นแล้วรีบหลบ เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดที่มีลักษณะเหมือนสไลม์สีดำ กำลังกัดกินเศษหินเศษเหล็กกันอยู่
 "หมากฝรั่ง?"กียุลพูดออกมาเพราะลักษณะของมันนั้น...โครตเหมือนหมากฝรั่งเลย
 "กรรซ์"เจ้าสัตว์ประหลาดขนาดมโหฬารยังคงกัดกินอาคารอย่างเมามัน และมันก็ปล่อยเจ้าหมากฝรั่งสีดำแสนเหนอะหน่ะออกมากินเศษหินและเศษเหล็กอย่างเมามัน
 "จะว่าไป...นักเรียนหายไปไหนหมด..."กียุลนึกได้จึงกระโดดไปมาเพื่อสังเกตุการณ์และไปเจอสิ่งหนึ่งที่ทำให้ต้องอ้าปากเหวอกันเลยทีเดียว
 ○[]○!! <<This is a หน้ากียุล
 "ใยแมงมุมสีดำ..."กียุลมองอย่างทึ้งๆเมื่อเห็นสิ่งก่อสร้าง(?) ที่มีลักษณะเหมือนรังของแมงมุมขนาดใหญ่ และในนั้นก็มีเหล่านักเรียนของลาฟลอร่าและโนอาห์ ถูกม้วนจนกลายเป็นก้อน และติดกับใยแมงมุมนั้น และด้านบน ยังมีแมงมุมตัวเท่าไม่สิ ใหญ่กว่าเครื่องบิน กำลังจับตัวนักเรียนหญิงคนหนึ่งมาพันกับใยของมัน และนำไมติดเข้ากับใยแมงมุม
 "มีสัตว์ประหลาดกินอาคาร มีสไลม์หมากฝรั่งสีดำ และยังจะมีแมงมุมยักษ์อีกเรอะ!!"กียุลบ่นไปมา โดยไม่ได้สังเกตุเลยว่า ข้างหลัง...
 "กรรซ์..."เสียงขู่เบาๆทำให้กียุลรีบหันหลังขวับไปมองก็พบกับ...แมงมุมยักษ์สีดำตัวเมื่อกี้ ป้าด!! เร็วเกิ๊น!!
 "...."กียุลมองแมงมุมอย่างกล้าๆกลัวๆแล้วอยู่ๆแมงมุมก็ง้างขาของมันให้สูงขึ้นหวังจะแทงกียุล แต่พระเอกซะอยาก
 ตู้ม!!!! เสียงขาของแมงมุม สัมผัสเข้ากับตัวอาคารที่กียุลเคยยืนอยู่
 'นะ...น่ากลัวเกินไปแล้ว!!คุณสุริยาช่วยผมด้วย!!!'กียุลคิด
 'คุณกียุล...ผมก็กลัวนะครับบบ'สุริยาเอ่ยขึ้นอย่างกลัวๆ
 'โธ่~ คุณสุริยา ไม่แมนเลยนะครับ'กียุลพูดกับสุริยาในใจ พลางกระโดดหลบแมงมุมอย่างรวดเร็ว
 'ผมขอโทษ~'สุริยาเอ่ยขึ้นและ...ขาดการติดต่อ
 "คุณสุริยา!!!!!"กียุลตะโกนเรียกชื่อของกามเทพพิทักษ์ใจของเขาแล้วกระโดดหลบต่อไป
 5 นาทีต่อมา [นายอึดเกินไปแล้วกียุล] {พระเอกซะอย่าง~(กียุล)} [ฉันคิดถูกรึเปล่าที่ให้นายมาเป็นพระเอก] {พูดอย่างนี้หมายความว่าไง//มองแรง(กียุล)} [>>ขาดการติดต่อขึ้นมาทันที<<] {ยัยไรท์บ้าเอ้ย(กียุล)}
 ปึก!! ขาของกียุลเกี่ยวกับอะไรบางอย่างทำให้ล้มลงอย่างไม่เป็นท่า
 "กรรซ์!!!"แมงมุมง้างขาอีกครั้ง เพระแน่ใจแล้วว่า ครั้งนี้เหยื่อของมันจะไม่มีทางหลุดไปได้
 'ซวยแล้ว!!'กียุลคิดในใจแล้วรีบใช้มือบังตาทันที แต่...
 แวป!!!!!! แสงสีเหลืองทองอร่ามสาดส่องขึ้น ทำให้กียุลที่ใช้มือบังตารีบหลับตาปี๋ขึ้นมาทันที ส่วนเจ้าแมงมุมยักษ์ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและสลายหายไปในทันที
 "เอ๊ะ!? ที่นี่ที่ไหน"กียุลเอ่ยขึ้นเมื่อลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
 "คุณกียุล..."เสียงทุ้มที่ซ่อนเร้นความอ่อนโยนดังขึ้น ทำให้กียุลรีบหันขวับมาทางรูปปั้น ที่มีหญิงและชายคู่หนึ่งกำลังยืนยิ้มอย่างสดใสและถืออัญมณีอะไรบางอย่าง
 "คุณ...คุณ..."สุริยาที่อยู่ๆก็ถูกดึงตัวออกมาจากจิตใจของกียุลพูดขึ้น
 "สวัสดี เราชื่อคามิกามิ (ในภาษาญี่ปุ่น "คามิ" Kami มีความหมายว่า เทพ ถ้าพูดคำเต็มก็คือ Kamisama ซึ่ง Sama "ซามะ" มีความหมายว่าท่าน เมื่อรวมกับคำว่า Kami ก็จะมีความหมายความ ท่านเทพ ^^) ยินดีที่ได้เจอ คุณกียุล คุณสุริยา"ชายผู้มีเรือนผมสีฟ้าอ่อนเกือบขาว ยาวถึงกลางหลัง ประดับด้วยอัญมณีรูปหยดน้ำสีทองที่หน้าผาก อยู่ในอาภรณ์สีขาว ดวงตาสีเงินเด่นเป็นประกาย มองทั้ง 2 คนแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตร
 "หรือว่าคุณจะเป็นกามเทพพิทักษ์ใจ ที่เคยปกป้องโรงเรียนแห่งนี้"กียุลเอ่ยขึ้น
 "ใช่แล้วครับ เราและเมกามิ คู่ครองของเรา เป็นกามเทพพิทักษ์ใจรุ่นแรก"คามิกามิเอ่ยขึ้นแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรอีกครั้ง
 "แล้วคุณเรียกพวกเรามามีอะไรหรอครับ"สุริยาเอ่ยถาม
 "เรามีอะไรจะให้ เพื่อให้พวกท่านปกป้องที่แห่งนี้"คามิกามิเอ่ยขึ้น
 "ครับ...พวกผมสัญญาจะช่วยพวกคุณให้ได้"กียุลพูดขึ้นอย่างกล้าหาญ
 "ถ้าอย่างนั้นก็ดี..."คามิกามิเอื้อมมือไปหยิบอัญมณีสีแดง มีลักษณะเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่ ขอบของมันมีสีทองอร่ามสวยงาม
 "คุณสุริยาครับ...มันคืออะไรหรอครับ"กียุลเอ่ยถามอย่างสงสัย
 "มันคือ ทับทิม ที่มีขนาแใหญ่ที่สุดในโลก มันคืออัญมณีที่ผนึกพลังของกามเทพพิทักษ์ใจเมื่อในอดีต ท่านเมกามิและท่าคามิกามิ..."เมื่อสุริยาเอ่ยเสร็จกียุลก็ต้องตกใจเพราะมันเป็นถึงสิ่งที่รวมพลังของสิ่งที่เคยปกป้องที่แห่งนี้
 "@&#$#@"สารพัดคำพูดที่กียุลพยายามฟังและแปลมันแต่ก็ทำไม่ได้
 แวป!! แสงสีเหลืองทองเปล่งประกายอีกครั้ง และตอนนี้ทั่งทั้งร่างของกียุลก็สว่างขึ้น โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องอะไรเลย...
.
  .
   .
     .
       .
         .
          .
            .
              .
               .
             .
           .
        .
      .
    .
  .
 .
.
 .
   .
    .
      .
        .
          .
            .
              .
                .
                 .
                   .
                 .
              .
            .
          .
        .
      .
    .
  .
.
 .
   .
     .
      .
        .
         .
          .
           .
            .
             .
              .
               .
                .
                 .
                .
               .
              .
             .
            .
           .
          .
         .
        .
       .
      .
    .
  .
.
.
.
.
.
ป้าบ!!!! เสียงกระดาษปะทะกับหัวของใครบางคน
《ไรท์เตอร์!!! เล่นบ้าอะไร!!!》|<<ผู้ช่วย No.1 (ผู้คลั่งทราย)
[โอย~ ก็เห็นเพื่อนในเฟสเล่นกัน เค้าก็แค่อยากเล่นด้วยอ่ะ Q□Q]
《นี่มันนิยายนะไรท์!》|<<ผู้ช่วย No.1
[ขอโทษ Q₩Q]
《ไปนอนไป ดึกแล้ว》|<<ผู้ช่วย No.1
(เวลาที่ไรท์แต่ง >> 00:37น.<< อันนี้เรื่องจริง)
[ฝันดีนะรีดเดอร์~]
.
 .
  .
    .
     .
      .
       .
        .
       .
      .
     .
   .
 .
.
 .
  .
    .
     .
      .
       .
        .
       .
     .
   .
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
 To be continued....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

25 ความคิดเห็น