คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ FIC - INAZUMA ; TakuRan ] Kiss You Under Mistletoe

" นายรู้มั้ยว่าตามทำธรรมเนียมแล้ว เวลาคนสองคนอยู่ด้วยกันใต้ต้นมิสเซิลโทเทนเนี่ย เขาทำอะไรกัน... " เขาหันมาถามผมที่อยู่กับเขาใต้ต้นที่ว่า " อะไรงั้นหรอ? 'ชินโด' "ผมถามกลับไป " ก็... " . . . "จูบ" ...!?

ยอดวิวรวม

418

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


418

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ก.ย. 61 / 12:26 น.
นิยาย [ FIC - INAZUMA ; TakuRan ] Kiss You Under Mistletoe [ FIC - INAZUMA ; TakuRan ] Kiss You Under Mistletoe | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

**เปิดในแอพไม่มีเพลงนาจา^^ 

Kiss You Under Mistletoe

จุมพิตแห่งวันคริสต์มาส



" Jingle Bells , Jingle Bells

Jingle all the way... "



เสียงดนตรีของเทศกาลคริสมาสต์ดังขึ้นตลอดทางเดินที่ประดับประดาไปด้วยแสงสีหลากหลาย เทศกาลแห่งความสุขที่เฉลิมฉลองการบังเกิดของพระบุตร พระผู้เป็นเจ้า...




[ สวัสดีค่ะท่านผู้ชมทุกท่าน ดิฉัน 'โทมินากะ จุน' นักข่าวสาวเจ้าประจำคนเดิมค่ะ! ตอนนี้ทุกๆท่านอยู่กับดิฉันที่ศูนย์กลางของโตเกียว ซึ่งถูกประดับไปด้วยแสงไฟและของประดับวันคริสมาสต์สีสันสวยงาม และยังมีร้านค้าแผงลอยที่มาขายของน่ารักๆ ขนมหวานและอาหารวันคริสมาสต์ แต่ไฮไลต์ของเทศกาลปีนี้ต้นคริสมาสต์ขนาดใหญ่ยักษ์ ที่ข้างใต้ต้นคริสมาสต์เต็มไปด้วยของขวัญมากมายเลยค่ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นค่ะเนี่ย ]




นักข่าวสาว พูดพร้อมกับยื่นไมค์ไปหาผู้จัดกิจกรรมในชุดแสนต้าคลอส




[ ปีนี้เราจะให้ผู้ที่มาเข้าร่วมงานทุกคน ซึ่งต้องลงชื่อมาเข้าร่วมงานในเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว นำของขวัญมาคนละชิ้นเพื่อนำมาไว้ที่ใต้ต้นคริสมาสต์แห่งนี้ ซึ่งเมื่อเข้างานมาก็จะได้หมายเลขกล่องของขวัญมาคนละใบ เพื่อรอลุ้นของขวัญที่ตนเองได้จากการจับฉลากช่วงห้าทุ่ม ส่วนคนที่ไม่ได้ลงชื่อเข้าสมัครก็จะเดินอยู่รอบนอกของรั้วที่ล้อมรอบต้นคริสมาสต์ไปจนถึงพื้นที่ๆกั้นไว้ เพื่อให้คนที่ไม่ได้มาสมัครสามารถเดินดูงานรอบนอกได้นะครับ ]




[ อย่างนี้นี่เอง! ขอบคุณมากๆนะคะ! เอาล่ะค่ะทุกท่าน ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสี่ทุ่มครึ่ง อีกเพียงครึ่งชั่วโมงทุกท่านก็จะได้เห็นกิจกรรมที่จัดขึ้นแล้ว อดใจรออีกนิดเดียวเท่านั้นเองค่ะ! ระหว่างนี้เราจะลองสัมภาษณ์ผู้มาเข้าชมเทศกาลกันนะค่ะ--- อ๊ะ! หยุดก่อนค่ะ! หยุดก่อน! ]




เธอวิ่งไปหาเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะเดินไปหน้าร้านค้าเล็กๆที่ขายพวงกุญแจแพนกวินอันจิ๋ว




[ อ- เออผมหรอฮะ? ]

 



เขาพูดพร้อมชี้ไปที่ตนเอง ด้วยสีหน้างง




[ ใช่เราจริงๆด้วย! ท่านผู้ชมค่ะ! ตอนนี้ดิฉันอยู่กับ' คาเงยาม่า ฮิคารุ ' กองหน้าหมายเลข 16 ของทีมไรมงค่ะ! วันนี้เรามาเข้าร่วมกิจกรรมแลกของขวัญ รึเปล่าคะ? ]




[ อ๋อ เปล่าหรอกฮะ ผมนัดคนมาเดินเที่ยวงานด้วยเฉยๆฮะ ไม่ได้มาเข้าร่วมกิจกรรมอะไรมากมาย ]




[ เอ๋? นัด'แฟน'มาเดทหรอคะเนี่ย น่ารักจังเลย^^ ]




[ อ- เออ! ไม่ใช่แฟนฮะ! เพื่อนสนิทผมเฉยๆ 'คาริยะคุง'น่ะฮะ แล้วเขาก็บอกว่าเจอ'เทนมะคุง'กับ'สึรุงิคุง' ระหว่างเดินมา ก็เลยโทรมาบอกว่าเดี๋ยวจะเดินเที่ยวงานด้วยกันเลยนะฮะ^//^ ]




[ เอ๋! ทั้งกัปตัน เอสสไตรเกอร์ แล้วก็กองหลังของไรมงจะมาชมงานด้วยหรอค่ะ! น่าตื่นเต้นจังเลยนะคะท่านผู้ชม! ว่าแต่ 'ชินโดคุง'มาด้วยรึเปล่าคะเนี่ย*U* ]




[ เออ... ถ้ารุ่นพี่ชินโดล่ะก็ ผมไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันฮะ แต่ถ้ามาก็น่าจะมากับ'รุ่นพี่คิริโนะ' แหละฮะ ]




[ จริงด้วยสินะค่ะ ก็สองคนนั้นเป็น'เพื่อนสนิท'กันนี่คะ เนอะ? ]




[ อ- เออครับ แหะๆ ที่จริงดูเหมือนเป็นมากกว่านั้นอีกนะ ]




[ แหม ฉันล่ะอยากเจอชินโดคุงจังเลยน้า เอาเป็นว่าขอบคุณฮิคารุคุงด้วยนะคะที่ให้สัมภาษณ์ ]




[ ครับ ไม่มีปัญหา งั้นผมขอตัวไปซื้อพวงกุญแจก่อนนะฮะ ]




[ แหมให้แฟนซื้อให้ก็ได้นะคะ คิก คิก^^ ]




[ โธ่! ก็บอกว่ายังไม่มีไงฮะ! งั้นขอตัวก่อนนะฮะ さようなら ( Sayōnara ) ]




[ ค่าๆ โชคดีนะค่ะ! เอาล่ะค่ะท่านผู้ชม พักชมสิ่งที่น่าสนใจก่อนนะคะ ^^ ]




---ปิ๊ป!



" เจ้าฮิคารุโดนสัมภาษณ์ด้วยแหะ ตอนโดนยิงคำถามใส่เรื่อง'แฟน' จะรู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าหน้าแดงเถือกขนาดไหน แถมยังร้อนตัวอีก เขาไม่ได้บอกซะหน่อยว่าพูดถึงเจ้าคาริยะ น่ารักจริงๆ ฮะ ฮะ "

เขาพูดขึ้นก่อนเก็บโทรศัพท์ที่ถ่ายทอดสดงานเทศกาลใจกลางเมือง ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ไกลจากพื้นที่มากพอสมควร ก่อนขาเรียวจะเดินต่อไปข้างหน้าเมื่อเริ่มมองเห็น 'ที่ๆนั้น'


ฟึ่บ--- ตึก ตึก ตึก


" ชินโดงั้นหรอ? ถ้าเขาไปก็ดีอยู่หรอก แต่ฉันอยากให้เขาอยู่ที่นั่นจัง... "

ดวงตาสีฟ้าหม่นลงเล็กน้อย ก่อนที่ตาคู่สวยจะหลับลง เขาสยายผมยาวสลวยสีชมพูของตนเอง แล้วหยุดเดิน ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมามองท้องฟ้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่เปล่งแสงริบหรี่ และจันทราที่ส่องแสงเจิดจ้าอยู่กลางนภาสีทมิฬ




เขา... ก็เหมือนดวงจันทร์






ส่วนผมงั้นหรอ...






...?





หิมะ...?






ตึก ตึก ตึก---


" ฮะ ฮะ เพ้อเจ้อน่าตัวเรา "




T
B


เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ก.ย. 61 / 12:26





T
B
    


It’s the most beautiful time of the year
(มันเป็นช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของปี)

Lights fill the streets spreading so much cheer
(แสงไฟที่ประดับอยู่เต็มถนนได้สร้างความสุขให้มากมาย)

I should be playing in the winter snow
(แทนที่ผมจะไปวิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางหิมะ)

But I’mma be under the mistletoe
(แต่ผมจะไปอยู่ใต้มิสเซิลโทเทน)

I don’t want to miss out on the holiday
(ผมไม่อยากจะพลาดวันหยุดนี้ไปหรอก)

But I can’t stop staring at your face
(แต่ผมหยุดมองใบหน้าของคุณไม่ได้)

I should be playing in the winter snow
(ผมน่าจะไปวิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางหิมะนะ)

But I’mma be under the mistletoe
(แต่ผมจะไปอยู่ใต้มิสเซิลโทเทน)

With you, shawty with you
(กับคุณ ที่รัก อยู่กับคุณ)

With you, shawty with you
(เคียงคู่กับคุณ ที่รัก กับคุณ)

With you under the mistletoe
(อยู่กับคุณใต้ต้นมิสเซิลโทเทน)



               เสียงดนตรีในเทศกาลแห่งความสุข ถูกเปิดขึ้นระหว่างทางเดินที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนในชุดหลากสีสัน ทั่วทั้งท้องถนนที่ประดับประดาไปด้วยไฟหลากหลายสี เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุขของทั้งครอบครัว เพื่อนสนิทที่มาสนุกสนานกันในเทศกาลคริสมาสต์ หรือแม้กระทั่ง'คู่รัก' กับธรรมเนียมอันแสนโรแมนติกของเทศกาล...


' การจุมพิตใต้ต้นมิสเซิลโทเทน อันหมายถึงความรักที่เป็นนิจนิรัดร์ '




.



.



.



          ตุบ! ---

               " สุดท้ายฉันก็มาจนได้หรอเนี่ย... " เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตนเอง หลังจากที่หย่อนตัวนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นมิสเซิลโทเทน ในสนามเด็กเล่นแห่งหนึ่งที่ไกลศูนย์กลางของตัวเมืองมากพอสมควร นัยต์สีน้ำทะเลคู่สวย ทอดมองไปยังสนามโล่งๆที่ไร้ซึ่งผู้คน เครื่องเล่นและพื่นหญ้าหลายส่วนถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวแสนหนาวเหน็บ ที่ๆนี้เงียบและสงบมากจนแทบจะเหมือนอยู่เพียงคนเดียวบนโลกใบนี้...





          เหมือน...'ตอนนั้น'มากเลยแหะ





               " อ้าว! รุ่นพี่คิริโนะนี่นา! " เสียงๆหนึ่งดังขึ้นในขณะที่คิริโนะ รันมารุหลับตาลงเพื่อคิดอะไรบางอย่างเรื่อยเปื่อย ก่อนที่เขาจะลืมตาเพื่อหาต้นเสียงที่ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ไปชั่วขณะ



               " หืม? เทนมะ คาริยะ แล้วก็...สึรุงิ " ร่างบางทำหน้าฉงนเล็กน้อย เมื่อเห็นรุ่นน้องทั้งสามคนของตนมาอยู่ในที่ๆเป็น'ความทรงจำ'ของเขา ทั้งๆที่ควรจะไปอยู่ในสถานที่จัดเทศกาลแห่งความสุขแท้ๆ



               " อ๊ะ! พวกผมทำรุ่นพี่ตื่นรึเปล่าครับ " เทนมะพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาด้วยสีค่อนหน้าลำบากใจ 



               " ป- เปล่าๆ! ฉันแค่พักสายตานิดหน่อยน่ะ แล้วพวกนาย...? " เจ้าของเรือนผมสีชมพูลูบท้ายทอย พร้อมกับบอกมือเล็กน้อยเพื่อแสดงท่าทีว่าไม่เป็นไรจริงๆ ก่อนจะถามรุ่นน้องสองคนที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับเหลือบมองอีกคนที่ยืนเล่นโทรศัพท์อยู่ไกลนิดหน่อยจากที่ๆเขานั่งอยู่



               " อ๋อ ผมนัดกับฮิคารุว่าจะไปเดินเที่ยวงานคริสมาสต์ด้วยกันซักหน่อย ระหว่างเดินมาก็เจอเทนมะกับสึรุงิมาด้วยกัน ก็เลยคุยกันว่าจะไปเดินด้วยกันเลยน่ะครับรุ่นพี่... " คาริยะอธิบายให้คิริโนะฟังแบบรวบรัด ก่อนที่ร่างบางตรงจะเอามือป้องปากเพื่อกลั้นขำสุดชีวิต " ฮ่า ฮ่า ฮ่า--อุ๊บ! ขอโทษๆ ฮะ ฮะ ฮะ "



               " รุ่นพี่ขำอะไรกันครับ - -"คาริยะถามคิริโนะที่ตอนนี้อยู่ในสภาพกุมท้องตัวสั่นๆ ด้วยสีหน้างงๆพร้อมกับหรี่ตาลงตามสภาวะอารมณ์ที่ไม่เข้าใจสุดๆ



               " โอ๊ย! ฮะ ฮะ ก็ดูพวกนายสิ จะมาเดทกันเป็นคู่ๆแต่ดันมาเจอกันซะงั้น พวกนายไปเป็นแฟนกันตอนไหนเนี่ย? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยล่ะ ฮะ ฮะ " หนุ่มหน้าหวานเอ่ยแซวรุ่นน้องตนเองอย่างสนุกสนาน มือเรียวป้องปากตัวเองเล็กน้อย มืออีกข้างปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากความขบขัน ส่วนรุ่นน้องสองคนตรงหน้าก็หน้าแดงไปมากเลยทีเดียว



               " ผ- ผมไม่ได้เป็นแฟนกับสึรุงินะฮะO///O! / ผมไม่ได้มาเดทกับฮิคารุซักหน่อย! แค่มาเดินด้วยกันเองนะO//[]//O! " เด็กหนุ่มสองคนตรงหน้าเถียงออกมาสุดเสียง ทำเอาเจ้าตาแมวที่ใส่หูฟังยืนอยู่ไกล ดึงหูฟังออกแล้วมองมาทางทั้งสองคนด้วยสีหน้านิ่งเป็นเอกลักษณ์ ก่อนจะยกนาฬิกาเรือนหรูยกขึ้นมาดู แล้วตะโกนมาทางทั้งสามคน " เทนมะ! คาริยะ! งานใกล้จะเริ่มแล้วนะ! รีบๆหน่อยสิ! "



               " เอ๊ะ! ไปเดี๋ยวนี้แหละเคียวสุเกะ" เด็กหนุ่มตะโกนตอบกลับไปด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำให้คิริโนะหรี่ตามองพร้อมกับยิ้มแสยะ " แหม เรียกชื่อเล่นด้วยแหะ ไหนบอกว่าไม่-ใช่-แฟนไงล่ะเทนมะ^U^ "




               " อ- เออ! ผ- ผมไม่คุยกับรุ่นพี่แล้ว! ไปกันเถอะคาริยะ! " เจ้าตัวเล็กพูดเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะแผดเสียงออกมาเชิงเขินอาย ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อจนเห็นได้ชัด ก่อนที่จะจับแขนคาริยะเตรียมลากไปหาสึรุงิทันที " งั้นลานะครับรุ่นพี่ สุขสันต์วันคริสมาสต์คร้าบ "



               " จ้าๆ โชคดีน้าทุกคน " ร่างบางโบกมือลาเหล่ารุ่นน้องที่เดินไปไกลจนเกือบลับสายตา ก่อนจะกลับมานั่งเอาศีรษะเอนไปข้างหลังชะนักเก้าอี้เล็กน้อย





          ก็ยัง... น่าเบื่ออยู่ดี





               ร่างบางหลับตาลงเล็กน้อยหลังจากที่คิดในใจ ในหัวย้อนระลึกถึง' ช่วงเวลาของตอนนี้ในอดีต '


.


.


.


" นี่เธอไปหลบข้างใต้ทำไมน่ะ? "
เสียงของเด็กน้อยอายุราวแปดขวบ พูดขึ้นในขณะที่ก้มลงมองร่างของเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน นั่งตัวสั่นเทาอยู่ใต้ม้านั่งตัวใหญ่



" อึก-- อย่ายุ่งกับฉันน่า "
น้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมา สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ร่างของเด็กน้อยใต้เก้าอี้เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อให้เห็นหน้าของคนที่มายุ่งวุ่นวายเรื่องของตน



ดวงตาเรียวคมสีเปลือกจ้องมองเด็กน้อยใต้เก้าอี้ ที่ตอนนี้โผล่มาให้เห็นเพียงดวงตาของตนจากท่ากอดเข่า ดวงตาสีน้ำทะเลที่หม่นหมอง และเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา



" เธอเหงางั้นหรอ? "
คำถามของเด็กหนุ่มตรงหน้าทำให้เจ้าของดวงตาสีน้ำทะเลเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เจ้าตัวจะกลับไปฟุบหน้าลงกับเขาเช่นเดิม



" ย- อย่าเข้ามา "
ร่างเล็กพูดขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้าคลานเข้ามาใกล้



ฟึ่บ---



???



" ไม่เอาน่า เธอไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกซักหน่อยนะ ออกมาเถอะ ฉันเป็นเพื่อนกับเธอก็ได้นะ "
เขาพูดพร้อมยื่นมือมาปาดน้ำตาของเด็กตรงหน้าตน ก่อนจะยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างเป็นมิตร



" อะ... อืม ก็ได้ "
หลังจากที่ตอบตกลง เด็กน้อยทั้งสองคนก็คลานออกมาม้านั่งตัวใหญ่ ก่อนที่ร่างที่สูงกว่านิดหน่อยจะจับมือของร่างเล็กเดินไปตามเทศกาลแห่งสีสัน ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์



" จะว่าไป... ที่จริงฉันเป็นผู้ชายนะ นายเข้าใจเพศฉันผิดรึเปล่าเนี่ย? "
เด็กน้อยถามคนที่กุมมือตัวเองด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย



" เอ๋! จริงดิ พอดีนายสวยมากซะจนฉันเข้าใจผิดน่ะ ขอโทษจริงๆนะ^^ "



...ฉ่า!



" ม- มันไม่ใช่คำที่ใช้ชมผู้ชายซะหน่อย เจ้าบ้าเอ๊ย( -///-) "
ร่างบางพูดพร้อมหันหน้าหนีไปทางอื่น ใบหน้าขึ้สีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด แต่ก็มิวายทำให้ร่างสูงเห็นใบหูที่แดงลามมาจากใบหน้า



" ฮะ ฮะ ฮะ ...ว่าแต่นายชื่ออะไรงั้นหรอ? "
ร่างสูงหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะยิงคำถามที่ทำให้ไม่ทันตั้งตัวใส่ร่างบาง



" ... คิริโนะ "
เขาพูดออกมาเสียงแผ่วเบา




" หืม? "



" ' คิริ ' ที่แปลว่าหมอก... คิริโนะ รันมารุ "



" อ๋อหรอ "



" แล้วนายละ? "



" อืม... ทาคุโตะ "



" นั้นนามสกุลหรอ? เหมือนชื่อเล่นมากกว่านะ "
เขาทำสีหน้าฉงนเล็กน้อย



" ก็นั้นแหละชื่อเล่น ฮะ ฮะ ฮะ "
ทาคุโตะหัวเราะตอบไป



" ไม่แฟร์นี่! ทำไมไม่บอกชื่อนามสกุลล่ะ!? "
ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ก่อนจะดึงคนที่จับมือให้มาสบตากับตน



" แหะๆ ฉันมีเหตุผลนิดหน่อยน่ะ "
ร่างสูงทำหน้าเศร้าหมองลง นัยต์สีเปลือกไม้หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด



" เฮ้ มีอะไรก็พูดมาเถอะน่า เราเป็นเพื่อนกันแล้วไง ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก "



" ...ฮะ ฮะ ฮะ จริงด้วยสินะ "



" ไหนว่ามาสิ^^ "
เขายิ้มออกมา ดวงตาสีน้ำทะเลเป็นประกายจนหน้าหลงใหล ทำเอาร่างสูงนิ่งไปชั่วขณะ



" ...ชินโด "



" ...ห๊ะ? "



" ชินโด ทาคุโตะน่ะ^^ "




...





          ผ่านมา 6 ปีแล้วมั้ง?





               " ฮัดชิ้ว! บ้าเอ้ย ไม่น่าลืมผ้าพันคอเลย " คิริโนะสบถออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะได้แต่นั่งถอนหายใจ เขาใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ทับด้วยเสื้อไหมพรมคอวีแขนกุดสีเขียวเหลืองสลับกันเป็นตาราง ชุดเอี๊ยมกระบอกขายาวสีน้ำตาล แล้วทับตัวเสื้อคลุมแบบลองทรงตัวใหญ่ ซึ่งที่จริงแล้วก็ทำให้อบอุ่นได้ในสภาพอากาศที่หนาวเย็น... แต่ไม่ใช่กับตอนที่หิมะตกโว้ย!!!



          ฟึ่บ!--- ?

               " นายเนี่ยจริงๆเลยน่า เขาก็บอกกันทางพยากรณ์อากาศว่าหิมะจะตกวันนี้ก็ดันไม่ใส่เสื้อผ้าให้อบอุ่นเนี่ย อ๊ะนี่! ถุงมือด้วย " คิริโนะที่ยังคงมึนงงกับผ้าพันคอผืนใหญ่ที่อยู่ดีๆก็ถูกโยนมาหาเขาซะดื้อๆ ก่อนที่จะโดนบ่นยาวหลายประโยค แต่ด้วยน้ำเสียงที่เขาคุ้นเคย ทำให้เขาหันไปหาต้นเสียงที่เป็น'คนคุ้นเคย'โดยทันทีอย่างไม่สงสัย



               " ช- ชินโด!!! " คิริโนะตะโกนชื่อคนตรงหน้าออกมาด้วยความประหลาดใจ



               " จะตะโกนทำไมคิริโนะ ฉันไม่ลืมชื่อตัวเองหรอกน่า -*- " ชินโดทำสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะดึงมือตัวเองออกจากหูที่ปิดเอาไว้ แล้วมานั่งข้างเพื่อนสนิทตน



               " อ๊ะ ขอโทษๆ แค่ตกใจว่านายมาที่นี่ทำไมน่ะ " คิริโนะพูดพร้อมกับโบกมือไปมาแบบรัวๆ ก่อนที่ชินโดจะเอ่ยประโยคที่ทำให้สภาพแวดล้อมเงียบชั่วขณะ



               "  ฉันแค่อยากมาสถานที่สำคัญ ที่ทำให้ฉันได้เจอนายก็เท่านั้นเอง 



The wise men followed the star
(คนฉลาดๆเค้าวิ่งตามดวงดาว)


The way I follow my heart
(แต่ผมวิ่งตามหัวใจตัวเอง)


And it led me to a miracle
(และมันทำให้ผมได้พบกับปาฏิหาริย์)




               " ... "



               " อย่าว่าแต่ฉันเลย ที่นายมาที่นี้ก็เพราะ... เหตุผลเดียวกันไม่ใช่หรอ( ^^) "



               " อ- อืม นั่นแหละ - -// "



               " เห นายดูไม่ดีใจที่เห็นฉันเลยนะ อุตส่าห์ใจตรงกันท-- "



          ฟึ่บ--- ตุบ!

               " ไร้สาระน่า! ฉันดีใจแทบบ้าที่เห็นนายมาที่นี่น่ะ! เพราะว่า...! " ร่างบางสะดุดชั่วขณะ หลังจากที่ตนเองเผลอดึงฝ่ายตรงข้ามมานั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะขาข้างหนึ่งยันตัวเองไว้กับเบาะเก้าอี้ พร้อมกับกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ตน จนอยู่ในสภาพคร่อมอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์ 



               " แหม หน้าแดงเถือกเลยนะครับ รันมารุ " ชินโดเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกคนตรงหน้า พร้อมกับใบหน้าที่หยอกล้อเจ้าของดวงตาสีน้ำทะเล ซึ่งตอนนี้ใบหน้าแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำไป



               " อึก- บอกว่าอย่าเรียกอย่างนั้นไงเจ้าบ้า! ฮึ่ย! น่าโมโหที่สุดเลย! " ใบหน้าซุกลงไปที่อกของฝ่ายตรงข้าม พร้อมกอดรัดคนตรงหน้าไว้แน่น



               " โอ๋ๆ ขอโทษนะ ขอโทษ กลับไปนั่งดีๆนะครับ 



               " ชิ! " เขาสบถเล็กน้อยก่อนจะกลับมานั่งแบบเดิม





          ...





          ฟู่ ฟู่ --- ?

               " บรื๋อ! หนาวกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ฟู่ ฟู่ " คิริโนะมองชินโดที่ตอนนี้กำลังประกบมือเข้าหากันพร้อมกับป้องไว้ที่ปาก ก่อนที่พ่นลมหายใจออกมาเพื่อคลายความหนาว แต่มันก็ช่วยได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น




          ...เฮ้อ มีแต่วิธีนั้นนี่นะ ทำใจเถอะคิริโนะ - -//




               " นี่ชินโด "



               " ว- ว่าไงคิริโนะ? "



               " เอามือซ้ายนายมา... "



               " เอ๋? อ-อืม "



          ฟึ่บ---

               " เฮ้ๆ นายจะถอดถุงมือข้างนึงมาให้ฉันใส่เนี่ยนะ? บ้ารึป--- "



               " เงียบน่า "



               " ค-ครับๆ ขอโทษครับ "



               " แปปน้า... "



          ฟึ่บ---

               " อ๊ะเสร็จแล้ว "



               " แล้วไงต่อ? ข้างเดียวมันจะหายหนาวรึง--- "



          หมับ--- ?

               " ...น-นาย--- "



               " เงียบไปเหอะน่า! ทำเพราะไม่อยากเห็นใครมาแข็งตายตรงหน้าหรอกนะ รู้ไว้ด้วย! ( -///-) " เป็นรอบที่สามที่คิริโนะขัดคำพูดชินโด... 





          ก็มันอายนี่หว่า! ตอนเดินมาที่นี่ก็เห็น'คู่รัก'กำลังเดินกระหนุงกระหนิงจับมือกันมาแต่ไกล ข้างที่ไม่ได้จับมือกันใส่ถุงมือที่เป็นคู่เดียวกันคนละข้าง แถมเดินตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ ไม่แตกต่างจากเขาตอนนี้เลย!



               " นายรู้ใช่มั้ยว่านี่มันที่--- "



               " คู่รักเขาทำกัน เออรู้น่า! ก็ตอนเดินมามันเห็นนี่นา ฉันไม่รู้วิธีอื่นด้วย "



               " งั้นก็แปลว่า... "



               " อะไร? พูดให้ถูกใจฉันนะโว้ย ไม่งั้นต่อยแน่ -*-// "



               " แสดงว่านายไม่เข้าใจงั้นสิ? "



               " ก็พูดมาสิฟะ! "



               " นายทำกับฉันเหมือนเป็น ' แฟน ' ไงล่ะ^^ "





          ...





          ---ฉ่า!

               " อ- ไอ้ บ- บ- บ- O///O " คำพูดของชินโดทำให้คิริโนะถึงกับใบ้กิน พร้อมกับหน้าแดงเถือกไปหมดทั้งหน้า



               " แต่ที่จริง ถ้าจะให้อุ่นจริงๆก็... " ชินโดพูดพร้อมกับใช้นิ้วมือประสานเข้ากับคิริโนะ ก่อนจะยิ้มด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นแบบเดียวกับที่ได้รับตลอดมาจากเขา





เหมือนแฟน... เหมือนแฟน... เหมือนแฟน... เหมือน






' แฟน '



               " พูดอะไรบ้าๆ!O//O เราเป็นเพื่อนกันนะชินโด! นายผีเข้ารึไง? สตินายอยู่ไหนห--- " คิริโนะกระชากคอเสื้อชินโดขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับยิงคำถามรัวๆใส่ชินโด ก่อนที่เขาถูกคนตรงหน้าขัด



               " ห๊า? นายบอกว่าฉันผีเข้าเนี่ยนะ? ถ้าฉันผีเข้าจริงๆล่ะก็ นายก็ผีเข้าเหมือนกันนั้นแหละ! " คำพูดของคนตรงหน้าทำให้คิริโนะทำหน้าฉงนด้วยความไม่เข้าใจเลยซักนิด



               " ม- หมายความว่าไง? "



               " นายไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆหรอ? เวลาอยู่กับฉัน... น่ะ " เสียงของชินโดแผ่วลง ดวงตาสีเปลือกไม้สะท้อนแสงจันทร์ทำให้ดูมีเสน่ห์ จ้องมาที่ดวงตาสีน้ำทะเลคู่สวยจนไม่สามารถพูดออกมาได้เป็นคำ



               " ฉ- ฉัน ฉัน--- อึก 



          ฟึ่บ--- หมับ

               " ฉันไม่รู้หรอกนะว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้ความรู้สึกที่เวลาอยู่กับนาย หัวใจของฉันมันกลับมามีชีวิตชีวาและมีควาสุขมากซะจนไม่อาจจะหยุดยิ้มได้ เวลานายร้องไห้มันก็เหมือนโลกทั้งใบมันจะแตกสลาย แล้วก็เวลาที่นายยิ้มให้ฉัน... " หลายประโยคของชินโดทำให้คิริโนะหลุบตาต่ำ ก่อนที่ชินโดจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับนำมือหนาทั้งสองข้างกุมมือเรียวเล็กไว้



          วืด---

               " ... " คิริโนะได้แต่อยู่นิ่งและเงียบเพื่อรอฟังประโยคถัดไปของคนตรงหน้า มือหน้าข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยของร่างเล็กให้เข้ามาใกล้ จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน





ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก






               " มันเหมือนโลกทั้งใบของฉันมันหยุดนิ่งเพื่อหันมามองที่นาย " เมื่อชินโดพูดจบประโยค ทั้งสองคนก็จ้องหน้ากันอยู่นานสองนาน




          ...




               " ชินโด... " คิริโนะเรียกชื่อคนตรงหน้าเมื่อรู้สึกได้ว่าแรงกดที่ท้ายทอยเริ่มแรงขึ้น จนใบหน้านั้นใกล้คนตรงหน้ามากกว่าเดิมมากจนริมฝีปากเริ่ม...



               " จูบได้มั้ย? " ชินโดพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดูมีเสน่ห์ ก่อนดวงตาทั้งสองคู่จ้องสอดผสานกัน... 



ลึกซึ้งจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ



               " ... " คิริโนะไม่พูดอะไร เพียงแต่ค่อยๆหลับตาลงช้าๆ ร่างสูงตรงหน้ายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะค่อยนำริมฝีปากของตนประกบกับริมฝีปากเล็กตรงหน้า...



               " อือ... อืม " ร่างสูงเริ่มสอดลิ้นเข้าไปโพรงปากของร่างบางตรงหน้า เกี่ยวตวัดหยอกล้อกับลิ้นของอีกฝ่าย ควานหาความหวานในโพรงปาก




ราวกับโหยหามันมานานแสนนาน




Don’t you buy me nothing
(ไม่ต้องซื้ออะไรให้ผมหรอก)


I am feeling one thing, your lip on my lip
(ผมรู้สึกอย่างนึง ริมฝีปากของคุณบนริมฝีปากผม)


That’s a very, Merry Christmas
(นั่นคือความสุขสันต์สุดๆในวันคริสต์มาสเลยแหละ)




               " อืม...อึก--อื้อ! " มือเรียวกำชายเสื้ออีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความหมดแรง สุดท้ายร่างสูงก็ยอมผละออกมาริมฝีปากหวานฉ่ำตรงหน้า



               " แฮก แฮก --หยุดๆๆ พอๆๆ นี่กะเอาตายเลยรึไง " ร่างเล็กนำมือเรียวของตนมาปิดปากของอีกฝ่ายที่กำลังจะจู่โจมริมฝีปากของอีกครั้ง หลังจากที่หอบหายใจอย่างเหนื่อยออก



               " โธ่! นิดเดียวเอง " ชินโดทำหน้าไม่พอใจก่อนจะหันไปทางอื่น ด้วยท่าทางงอนๆ "



               " นี่ฉันเกือบจะหมดลมนะ! "







" มันชดเชยไม่พอกับช่วงเวลาที่ไม่สามารถสัมผัสนายได้หรอก นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายน่าขย้ำมากแค่ไหน "





          โอ๊ย!!! นี่มันรู้ตัวมั้ยว่าพูดจาชวนคิดลึกแค่ไหนน่ะ!!!O//[]//O

               " พอโว้ย! ยังไงก็พอ! ไว้ที่หลังจะทำมากกว่านี้ก็ได้! แต่ไม่ใช่ที่นี่ตรงนี้! " ร่างบางตะโกนออกเสียงดัง โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองพูดจาทำให้ตัวเองไปเสี่ยงมากแค่ไหน


          ควับ!---

               _บหาย...

               " นายพูดเองแล้วนะ รัน-มา-รุ ^^ " เจ้าหนุ่มยิ้มหน้าระรื่น ก่อนที่เขาจะยื่นหน้าเขาไปใกล้ร่างเล็กพร้อมกับแสยะยิ้ม



               " ก- ก็ได้โว้ย! เอาหน้าไปไกลๆเลย! "



          หมับ---พรึ่บ!

               " เรียกฉันว่า'ทาคุโตะ'สิ " อยู่ดีๆร่างสูงก็ดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้ พร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง



               " อ- อ- เออ 



               " ไม่เรียกฉันจ--- "



               " ทาคุโตะคุง!!! "




...



          หมับ---!

               " โธ่เอ้ย! นายน่าฟัดเป็นบ้าเลย หยุดน่ารักซักทีเถอะขอร้อง "



               " ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะ "



               " อยากรับคืนตอนนี้เลยมั้ย รันจัง ^^ "



               " ม- ไม่ครับทาคุโตะคุง ^^; "



               " โธ่ น่าเสียดายแหะ แต่เรียกให้ได้อยางนี้ตลอดแล้วกันนะ "



               " คร้าบ คร้าบ "



...



               " นี่รันมารุ เห็นเขาบอกว่าถ้าเราจุมพิตกับคนที่เรารักใต้ต้นนี้มันมีความหมายนะ "



               " ความหมาย? ความหมายอะไร? "



               " ... มันแปลว่า "




                    ฟึ่บ---



" ความรักอันเป็นนิรันดร์ ตราบนานเท่านาน "


               " เอ๊ะ? "



               " ... "



               " เอ๋!!! "




               " ฉันรักนายนะรันมารุ "




               " เจ้าบ้าเอ้ย จูบไปขนาดนั้นแล้วไม่ต้องมาพูดอะไรหวานก็ได้ -///- "



               " แล้วนายล่ะรันมารุ? "



               " ? "



               " ช่วยบอกรักฉัน... ให้ฟังหน่อยได้มั้ย? " ชินโดพูดพร้อมกับเอาหน้ามาใกล้  แล้วจ้องตาคนตรงหน้า



               " ... งั้นเอาหูมาใกล้ๆได้มั้ย? "



               " แหม อายหรอครับที่รัก^^ 



               " ฉันไม่ด้านพอเหมือนนายต่างหาก เอาหูมาเร็วๆเหอะน้า " คิริโนะพูดพร้อมเอาแขนสองข้างมารั้งท้ายทอยอีกฝ่ายให้เข้าไปใกล้



               " คร้าบๆ "



...




" รันมารุรักทาคุโตะคุงนะครับ รักมากที่สุดเลยด้วย "



ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!





               " พอใจรึยังล่ะ? "



               " ไม่อะ "



               " เอ้า! อะไรอีกว่ะ? "



" จูบอีกนะ "


               " ห๊ะ! เดี๋ยวน--- อื้อ! " ไม่ทันทีร่างบางจะพูดจบริมฝีปากบางก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากหนาทันที...



Kiss me underneath the mistletoe
(จุมพิตใต้ต้นมิสเซิลโทเทน)


Show me baby that you love me so
(แสดงให้เห็นทีว่าคุณรักผม)





ผมบอกแล้ว...



ว่าเขาคือดวงจันทร์ที่เด่นสง่าน่าหลงใหลในยามราตรี




ส่วนผม...










' เป็นดวงดาวที่จะอยู่เคียงเดือนตลอดไป:) '





เฮลโล่ๆ เทสต์ๆ
เมอร์รี่คริสมาสต์ค่ะทุกคน
สนุกกันมั้ยเอ่ยหวังว่าทุกคนจะสนุกกับฟิค(ไม่)สั้นของทาคุรันนะค่ะ บ๊าย บาย ราตรีสวัสดิ์ค่ะ^^

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

โทมินากะ จุน






Thanks for Themes


Musicsssssss 

Mistletoe - Justin Bieber
Jingle Bells piano


Have a Sweat dream on Christmas day everyone ^^
ลงตอน : 25 / 12 / 60
แก้ไข : 26 / 12 / 60 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ' ○ ศศา - ปัณฑูร จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 peach_spc (@peach_spc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 19:13

    ละมุนมากกกกกก อ่านแล้วเขิน
    #4
    0
  2. วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 16:15
    ฟินนนนนนนนน อ่านเเล้วจะละลาย@////@
    พึ่งมาเห็น เเต่งเก่งมากกก
    #3
    1
    • 29 มีนาคม 2561 / 20:09
      แหมมม ชมเกินไปแล้วนะคะ -///- เราไม่ได้เก่งขนาดน้านนน //ขอบคุณมากๆเลยนะคะ>-<
      #3-1
  3. #2 木より♥ (@KiyoriChan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:25
    พึ่งมาอ่านค่ะชอบมากเยยยย/_/
    #2
    1
    • #2-1 RoseChess18056 (@Rose18056) (จากตอนที่ 1)
      27 มีนาคม 2561 / 13:35
      fcทาคุรันชูป้ายไฟเร็ว\ [> O <] /
      #2-1
  4. #1 SHOTGUN
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 13:36
    จะทำมากกว่านี้ก็ได้!ย้ำจะทำมากกว่านี้ก็ได้!!!!
    #1
    1
    • 26 ธันวาคม 2560 / 15:08
      รันจังไม่ได้ผิดนะค่ะ! นางแค่พูดไม่คิดเลยเสร็จหนูชินไปเลย(?) เท่านั้นเอง //หรอ?
      #1-1