Daddy Young ป๊ะป๋าหน้าใส หัวใจว้าวุ่น(มี E-book)

ตอนที่ 3 : แม่อยู่ไหน 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,371
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 273 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60


เปิดในเว็บมีเพลงฟังด้วยนะเออ คลิ๊ก>> อ่านในเว็บDaddy Young

คุณพ่อทามสมัยนั้น หุหุ

จับเธอด้วยหมวดช่วยจับหน่อย อย่าปล่อยให้เธอลอยนวล อย่าให้เธอเที่ยวไปก่อกวน ฉุดดวงใจของใครต่อใคร โว้ว..

เพลง 191 ดังขึ้น ผมตบไปที่พวงมาลัยทันที ทำไมจะจำไม่ได้ ว่าตัวเองเคยร้องเพลงนี้จีบมายด์

จับเธอแล้วหมวดช่วยส่งข่าว จะเอาของกลางกลับมา คนใจร้ายหนีไปไม่ลา หมวดช่วยค้นหาเธอให้ที โว้ว...

“ฟังแล้วนึกถึงความหลังดีนะคะ” เหมือนพูดมาลอยๆ แต่ทำไมคำพูดของมายด์มันสะกิดต่อมความทรงจำของผมให้ผุดขึ้นมา

รูปร่างพอดีคิ้วโด่งดำหน้าตางาม เธอชอบพูดคำนั่งขำพูดซ้ำๆ ว่ารัก จับเธอด้วยหมวดช่วยจับหน่อย อย่าปล่อยให้เธอลอยนวล อย่าให้เธอเที่ยวไปก่อกวน ฉุดดวงใจของใครต่อใคร โว้ว..

ยังจำได้ว่าผมขึ้นไปชั้นสามของอาคาร ให้เพื่อนดีดกีตาร์แล้วตะโกนร้องเพลงนี้ออกมาให้คนด้านล่างที่กำลังเดินอยู่กับเพื่อนสองสามคนได้ยิน นั่นแหละครั้งแรกที่ผมจีบมายด์

จับเธอแล้วหมวดช่วยส่งข่าว จะเอาของกลางกลับมา คนใจร้ายหนีไปไม่ลา หมวดช่วยค้นหาเธอให้ที โว้ว...

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ นิ้วกลางชูเด่นส่งกลับ เรียกเสียงหัวเราะสะใจจากเพื่อนๆ ของผมในตอนนั้น ไอ้ผมมันหน้าด้าน มั่นหน้าร้องต่อไปจนอาจารย์ฝ่ายปกครองเรียกลงไปพบ

“นายทินกฤติ มาพบครูที่ห้องปกครองเดี๋ยวนี้!” หลังจากนั้นก็โดนสวดจากอาจารย์แม่ร่วมชั่วโมง โทษฐานเอะอะโวยวายรบกวนคนอื่น จารย์แม่ใจร้ายมากกก

 “ฉันไม่ชอบเพลงลาบานูน” โกหก ทุกวันนี้ผมยังเปิดฟังอยู่ โดยเฉพาะเพลงนี้ ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน รู้ตัวอีกทีเพลงมันก็เล่นจบไปซะทุกครั้ง

“แต่ก็มีติดรถไว้ทุกอัลบั้ม ก็อบลงแฟรตไดฟ์มาเปิดอีก” มายด์แย้ง ผมคงปฏิเสธยาก เมื่อเธอชูแผ่นเสียงขึ้น นั่นมันไม่มีวางแผงแล้วนะทุกวันนี้

“ไอ้แก็ปเอามาฝากไว้ พรุ่งนี้จะเอาไปคืนมัน”

“ยืมแฟรตไดฟ์กันด้วยเหรอคะ อีกอย่างพี่แก็ปเด็กแร็ป ชอบโจอี้ บอย”

ให้ตายสิ ผมก็ลืมไป ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงจำอะไรได้ขนาดนี้นะ ผมรู้สึกจนมุมบอกไม่ถูก แต่ก็ยังแถไปเรื่อย

“เดี๋ยวนี้มันชอบร็อกลาบานูน เธอไม่รู้หรือไงเวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน”

“ค่ะ”

มายด์พูดแค่นั้นก็นิ่งไป รู้ดีว่าเธอไม่อยากจะได้ยินคำแถจากผมต่อ จึงมั่นหน้าทำหน้าที่สารถีพร้อมกับฟังเพลงลาบานูนไปเงียบๆ มายด์เองก็เช่นกัน จนกระทั่งรถเคลื่อนเข้ามาจอดที่คอนโดของผม และอีกครั้งที่ผมต้องอุ้มเด็กสาวขึ้นไปยังห้อง ในขณะที่มายด์ทำหน้าที่ถือกระเป๋า นี่ถ้าเด็กคนนี้ตัวเล็กกว่านี้สักสองสามเท่ามันเหมือนพ่ออุ้มลูกที่เหนื่อยกับกิจกรรมอะไรบางอย่างดีๆ นี่เอง


 

 

หนูมิ้นท์ :

หนูฝันไปรึเปล่า ทำไมลืมตาขึ้นมาเห็นพื้นเพดานสีขาว หลังรู้สึกนุ่มนิ่มเหมือนนอนบนเตียง หนูต้องนอนอยู่ริมฟุตบาทสิ ทำไมกลายเป็นห้องนอนกว้างใหญ่นี้ไปได้

“แม่ แม่คะ” หนูพยายามเรียกหาแม่ รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจว่าอาจมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับเรา หรือว่ามีคนจับตัวเรามาค้าประเวณี ถ้าใช่แม่ต้องแย่แล้วแน่ๆ

“แม่ แม่อยู่ไหน อย่าทิ้งหนูสิ แม่คะ” หนูนั่งร้องไห้มองไปรอบห้อง ไม่มีวีแววของแม่เลยสักนิด หนูจะทำยังไงดี ในที่สุดหนูก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินกึ่งวิ่งออกไปนอกห้อง มองไปรอบๆ ห้องผ่านม่านน้ำตาแล้วเหลือบไปเห็นร่างเหมือนผู้ชายนอนอยู่ข้างโซฟา คิดว่าเขาต้องเป็นพวกโจรที่จับแม่ไปแน่ๆ จึงตรงเข้าไปหาแล้วเขย่าร่างนั้นอย่างแรงพร้อมกับลงมือทุบตีไปด้วย

“เอาแม่หนูคืนมา ฮือๆๆๆ เอาแม่หนูคืนมานะ” หนูโวยวายลั่น นั่นทำให้ผู้ชายคนนั้นเลิกผ้าห่มที่ปกหน้าออกแล้วตวัดมือผลักหนูให้ออกห่าง

“อะไรของเธอวะ”

“พะ...คุณ!” หนูยั้งทันที่ไม่เรียกเขาว่าพ่อ สติที่กระเจิดกระเจิงเริ่มกลับเข้าที่เข้าทาง เรื่องที่เป็นกังวลว่าแม่อาจจะถูกพาตัวไปค้าประเวณีจึงตกไป กลับมีความเคืองเข้ามาแทนที่

“แม่หนูอยู่ไหน” หนูถามเขาซึ่งมีสถานะเป็นพ่อ ในชีวิตนี้หนูคงเรียกเขาว่า พ่อ เพียงแค่ครั้งเดียว คือเมื่อคืน

“มิ้นท์!

“แม่” หนูรีบลุกขึ้นไปกอดแม่ทันทีที่ได้ยินเสียง ร่างเพรียวของแม่ก็กอดตอบอย่างงงๆ ในมือข้างหนึ่งยังถือตะหลิวอยู่เลย

“หัดสั่งสอนลูกเธอให้มีมารยาทหน่อย มานอนบ้านคนอื่นแล้วยังมาปลุกเจ้าบ้านแบบน่ารำคาญอีก ซวยแต่เช้าชะมัด” 

“หัดสั่งสอนลูกเธอให้มีมารยาทหน่อย มานอนบ้านคนอื่นแล้วยังมาปลุกเจ้าบ้านแบบน่ารำคาญอีก ซวยแต่เช้าชะมัด” หนูถึงบอกไงว่าเขาไม่สมควรเป็นพ่อของหนู ประโยคพวกนี้ทำให้หนูเม้มปาก มือกำแน่นด้วยความโกรธ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าแม่รักเขาเข้าไปได้ยังไง แม้หน้าตาจะหล่อแถมดูดีกว่าตอนเห็นในทีวีก็เถอะ

“มายด์ขอโทษค่ะ มิ้นท์ขอโทษพ่อเขาสิลูก” แม่บอก แต่หนูเบือนหน้าหนีไม่ยอม

“พูดให้ถูกหน่อย ฉันยังไม่เคยเป็นพ่อใคร” ยิ่งได้ฟังแบบนี้หนูยิ่งไม่ยอม วิ่งเข้าห้องไปเก็บของแล้วถือกระเป๋าของแม่และของตัวเองออกมา

“ไปเถอะค่ะแม่ เขาไม่ต้อนรับเรา เราจะอยู่ไปทำไม” หนูบอกแม่ หางตายังส่งไปให้พ่อใจร้าย ดูเหมือนเขาจะไม่สะทกสะท้านอะไรสักนิด นั่งไขว้ห้างกอดอกแล้วผิวปากอยู่บนโซฟาไม่ทุกข์ร้อนใจที่หนูจะออกจากคอนโดของเขา

“เอาของไปเก็บเถอะมิ้นท์ เราไม่มีที่ไป” แม่ย้ำชัดเจนเหมือนตอนที่ตะเกือกตะกายมาหาเขา หนูจึงทำหน้าหงุดหงิด มองหน้าแม่สลับกับหน้ากวนๆ ของพ่อผู้ให้กำเนิด

“แม่เลือกมาระหว่างหนูกับเขา” หนูยื่นคำขาด แม่มีสีหน้าลำบากใจอึกอัก หนูเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะตอบ แต่หนูก็อยากจะถาม

“มิ้นท์...เราไม่มีที่ไป” แม่ย้ำอีกรอบ หนูเลยเข้าใจว่าแม่เลือกเขา ไม่รอช้าหนูกระชับกระเป๋าตัวเองแน่นแล้ววิ่งออกจากห้องทันที แม้จะได้ยินเสียงเรียกของแม่ไล่ตามหลังแต่หนูก็ไม่คิดหันหลังกลับไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าทนอยู่กับคนไร้หัวใจอย่างเขา!

 

พ่อทาม :

“ฮึก พี่ทาม” มายด์ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ผมไม่นึกว่าเด็กคนนั้นจะบ้าบิ่นหนีไปแบบนั้น ใจของผมมันตกวูบลงทันทีตอนเธอปิดประตูเสียงดัง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผมถึงบอกกับมายด์ว่า

“ฉันจะไปตามให้ เธออยู่ในห้องนี่แหละ” จนตอนนี้ผมเห็นหลังไวๆ ของเด็กคนนั้น เดินจำอ้าวไม่คิดเหลียวหลังกลับ ช่างมีจิตใจที่แน่วแน่อะไรปานนั้น เหมือนใครกันนะ

“หยุดก่อน” ผมเรียกเสียงดัง แต่เธอไม่คิดจะเหลียวแล เดินหน้าบึ้งไปเรื่อยๆ มันจะไม่มีปัญหาเลยถ้าเธอจะมองทางสักนิด ว่าตอนนี้มีรถที่กำลังจะเลี้ยวเข้ามาจอดในอาคารจอดรถกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูงพอควร “มิ้นท์!” ตาผมเบิกกว้าง หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อรถคันนั้นใกล้เข้ามา ในขณะที่ผมยืนอยู่ไกลจากมิ้นท์ถึง 30 เมตร

“พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไง เดินดูทางหน่อยสิวะ” ผู้ชายวัยน่าจะ 30 ปลายๆ เปิดกระจกชะโงกศีรษะออกมาด่า ผมได้ยินชัดทุกถ้อยคำ นึกอยากจะไปตะบันหน้าไอ้หมอนั่นที่มันพูดหมาๆ ออกมา แต่มันคงไม่ทันเมื่อด่าเสร็จเขาก็กระชากรถออกไป ผมจึงรีบเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหามิ้นท์ที่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ



อารมณ์พ่อ ณ เพลานี้ อุ๊ต๊ะ!!! โฟกัสที่ใบหน้าจ้า 555


พ่อไม่ต้องทำหน้ายากขนาดนั้น เดี๋ยวต่อไปลูกพ่อจะทำให้ชีวิตพ่อไม่สงบสุขอีกต่อไป โฮ๊ะๆๆๆ




เพลงนี้ดังมากเลยน๊าสมัยก่อน เด็กสมัยใหม่รู้จักม๊ายยย ไรต์อายุ 25 ล่ะ ช่วงวัยนี้ขึ้นไปน่าจะรู้จักกันดี ดังไม่กี่วงหรอกสมัยนั้น วงร็อกที่ชอบสุดคือลาบานูน ตอนนี้ก็ยังชอบ กลับไปฟังเพลงเก่าๆ (ซึ่งเต็มไปด้วยเพลงอกหัก) เพลงเพราะมากค่ะ ให้ได้อรรถรสและยิ้มตาม เปิดอ่านในเว็บอีกทีเด้อ พีแปะลิ้งให้ด้านบนแล้วจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 273 ครั้ง

947 ความคิดเห็น

  1. #768 Rosemary1985 (@Rosemary1985) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 08:56
    ลาบานูนเคยไปเล่นที่โรงเรียน ตอนนั้นเรียนอยุ่ ปวช. เพลงนี้กำลังฮิตเลยค่ะ ตอนนี้อายุ 33 แระ คิดไปคิดมาทำไมเราดูแก่จัง55
    #768
    0
  2. #687 Farenze (@Farenze) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 19:12
    คือไรท์ติ่งพี่กันต์ขนาดไหนคะเนี่ย55555 รูปเยอะเว่อร์อ่ะ555 เรายังรู้แค่เขาเป็นพิธีกร the mask singer กับ I can see your voice แล้วก็เล่นละครเรื่องนึงแค่นั้น5555 เพลงเพลิงที่เขาคุยกันไม่รู้หรอก วะฮ่าๆๆๆๆ #ขอนอกเรื่องแปป
    #687
    0
  3. #582 คอนิยาย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:28
    อายุ28ค่ะ จำได้เพลงแรกที่เปิดตัวลาบานูนคือยาม ตอนนั้นอยูป.5ทุกวันนี้ยังชอบลาบานูนค่ะ
    #582
    0
  4. #284 ข้าวสวย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 21:42
    ยุคนั้นลาบานูนดังมาก 191 ใครร้องไม่ได้ไม่มี 555
    #284
    0
  5. #13 นกพิราบ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 14:45
    ปูเสื่อรอเลยเรื่องนี้ มโนไปว่าเมื่อไหร่จะมีอีบุ้ค จะสอยมาด่วนเลย
    #13
    1
  6. #10 sea_rain (@sea_rain) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 02:59
    รออออน้าาาาา
    #10
    1
  7. #9 seeeiceee (@pokemonpika) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 13:56
    เพลงนี้เคยฟัง จากวิทยุตอนเด็กๆ จำและร้องได้จนถึงทุกวันนี้ค่ะ55555555555
    #9
    1
  8. #8 YuuuuuY (@YuuuuuY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 20:21
    ยกมือ อึบ!! หมั่นไส้หนักมากค่ะไรท์#รอนะคะ ขอบคุณค่า
    #8
    1
  9. #7 WaridaSaisukon (@WaridaSaisukon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 15:01
    เพลง 191 ชอบ55555 เพิ่งเคยฟังตอนที่มีงานโรงเรียน
    #7
    1
  10. #6 YuuuuuY (@YuuuuuY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 14:38
    รอค่าาา สกิลเเถพ่อทามเยอะ 5555
    #6
    1
  11. #5 SutinaAiamthawi (@SutinaAiamthawi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 14:18
    อยากอ่านต่อ!!!!
    #5
    1