"น้ำตาชาวนา"
**เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเป็นกิน**
เมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยว ลมหนาวมักจะพัดพารอยยิ้มของชาวนามาด้วย เสียงผู้คนร้องแข่งกับเสียงเครื่องจักรที่กำลังเก็บเกี่ยวรวงข้าวในทุ่งนา อีกไม่นานข้าวที่ถนอมมาหลายเดือนก็จะออกมาเป็นเม็ด รอตาก รอขาย รอขึ้นยุ้ง ใกล้เข้ามาอีกแล้วเวลาสิ้นสุดการรอคอย รถเกี่ยวก็เกี่ยวไป คนจับถุงรองข้าวก็รองไป เสียงรถเกี่ยวเคลื่อนที่เพื่อย้ายไปเกี่ยวในนาเจ้าต่อไปเจ้าของนาก็รีบไปหาจ้างรถมาขนกระสอบข้าวเข้าบ้าน ข้าว ๑๒ กระสอบนี้ หวังไว้ว่าจะแบ่งขายจ่ายค่าจ้างรถเกี่ยวข้าว หวังไว้ว่าที่เหลือคงพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง .....เสียงป้าเจ้าของนาร้องแข่งกับขาที่วิ่งสุดชีวิต "พ่อดาบ! พ่อดาบ!....."
คันนาที่ขาวละลานตาด้วยกระสอบข้าวที่เรียงราย ข้าวทีจะเป็นค่าจ้างรถ ข้าวที่เป็นความหวังต่อปากต่อท้องของป้า บัดนี้เหลือแต่คันนาที่ว่างเปล่า.......
ความคิดเห็น