[Fic Reborn I KHR] หวนคืนความรักแห่งกุหลาบ

ตอนที่ 11 : Memory

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 มี.ค. 62





' Memory '





- Natsuna Kohaku -

' My heart is broken '











     โคฮาคุเดินมาตามททางที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เล็ก ๆ ฝีเท้าการเดินขึ้นบันไดดังมาเป็นช่วง ๆ และค่อย ๆ หยุดลงเมื่อถึงปลายสุดของบันได เสียงขับร้องเพลงแวว ๆ ของนกที่บินมาเกาะที่ปลายนิ้วของโคฮาคุ พร้อมยื่นมือปล่อยไปตามธรรมชาติของมัน


     "อา.. บรรยากาศช่างน่าคิดถึงเสียจริง ถ้าท่านอยู่กับข้าก็ดีสิ ' อิซึมิ '"


     "ท่านไม่น่าจากข้าไปเลย.. ทำไมท่านถึงปล่อยให้ข้าอยู่คนเดียวเล่าอิซึมิ" หยาดนํ้าตาหลั่งไหลลงมาไม่รู้กี่คราต่อกี่คราในวันที่เขาได้จากเธอไป เสียงสะอื้นแสดงถึงความอ่อนแอที่เธอได้ปิดกั้นมันไว้ไม่เห็นผู้ใดเห็น แม้ว่ากระทั่งจะเป็นเพื่อนที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้รู้


     ."ข้านี่ช่างอ่อนแอ.. แค่ไม่มีท่านข้าก็ไม่ต่างอะไรจากมนุษย์คนนึงที่รอวันตายมาเยือนเพียงเท่านั้นเอง..." หล่อนพรํ่าบอกซํ้าไปมากับตน เอ่ยแต่ชื่อบุรุษผู้นึงซํ้า ๆ เหมือนดั่งสตรีที่สูญเสียสามีไป นรกได้พรากเขาไปจากอ้อมอกเธอแล้ว.. ไม่มีเขาอีกแล้ว..


     "เจ้าเป็นอะไรกันสัตว์กินพืช" หล่อนหันหลังขวับไปประจันหน้ากับฮิบาริ เคียวยะที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาตามเธอมาตั้งแต่ที่แห่งใด แม้แต่คำขึ้นตนเรียกก็เหยียดหยามพอทนแล้ว แล้วมีเหตุอันใดที่เธอจะต้องตอบคำถามนั้นแบบดี ๆ กัน?


     "ข้ามิได้เป็นอันใด แล้วท่านเล่า ตามข้ามาทำอะไรกัน" ท่าทางสุขุมเปรียบผู้ใหญ่คนนึงได้กลับมาเป็นบุคลิกเดิมเสีย โคฮาคุส่งสายตาจิกกัดเร่งเร้าให้ตอบเธอมาเสียที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับใหน้าคมคายทำให้เขานั้นดูหล่อเหลาขึ้นไปอีก ถ้าไม่ติดว่าคำตอบที่ได้นั้นมันจะกวนบาทาเธอมากเสียเหลือเกินนั้นมันจะหายไปให้พ้น ๆ ตาหล่อน


     "ข้าแค่ตามเจ้ามา มิมีเหตุผลใดแทรกกลาง หรือเจ้าจะคิดว่าข้ามาทำมิดีมิร้ายเจ้ากันฮึ" ปากเม้มกัดฟันกรอดพยายามสะกดอารมณ์ให้เป็นดั้งเดิมเช่นสายธารนํ้าไหลที่ไม่เคยไหลกระโชกชาก ถึงกระนั้นก็ยังมีเสียงสถบเล็ก ๆ ที่เผลอไผลหลุดความเป็นกุลสตรีออก


     "ข้ามิได้คิด แล้วท่านอยากจะมาที่ศาลเจ้าทำไมกันเล่า มิมีสิ่งใดให้ท่านเชยชมหรอก" คำตอบนั้นเรียกเสียงหัวเราะน้อย ๆ ได้จากฮิบาริ โคฮาคุเดินไปนั่งที่ก้อนหินพอเชยชมความงามจากเหล่าพฤกษาหมู่แมกไม้ที่กำลังเติบโตเป็นต้นโตแตกหน่อตามสะพรั่ง ฮิบาริเดินไปนั่งข้างโคฮาคุโดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย ทั้งคู่นั่งสงบเสงียมไม่มีเสียงแทรกกลางคั่น ทำให้บรรกาศมันดูมืดชืดทื่อไม่มีความสัมพันธ์ในทางการพูดคุยหรือทางความรักเพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย


     "ท่านเคยคิดบ้างรึเปล่าว่าเมื่อเรารอคอยคนบางคนนั้นไม่เคยแม้แต่น้อยที่จะกลับมาหามันจะทรมาณเสียขนาดไหนกัน.." โคฮาคุเปิดบทสนทนาการพูดโดยมีความหมายแฝงที่เศร้าพอตัว แววตาที่ไร้ความหมาย ดูโหยหาบางอย่าง มือบีบชายกระโปร่งแน่นเก็บกั้นอารมณ์ที่พยายามจะพรั่งพรูออกมาเสียตอนนี้ ฮิบาริเหม่อมองเอื้อนเอ่ยตอบยามชมท้องฟ้าหมูเมฆลอยเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ 


     "ข้าก็เคยคิด และก็เคยเผชิญกับมันมาแล้ว ในตอนนี้ข้าได้แต่รอคอย รอจนกว่าคน ๆ นั้นจะกลับมา แล้วมันก็ไม่ได้เป็นดั่งฝันเหมือนทุ่งดอกไม้หรอกนะ เพียงแต่เขากลับเลือนลับหายไปเรื่อย ๆ จากความทรงจำ ท้ายที่สุดข้าก็ตัดสินใจทิ้งอดีตและกลับมาเริ่มใหม่ที่ปัจจุบัน แม้มันจะทรมาณขนาดไหนเสียก็ตามทีเถอะ" 



     เมฆผืนหนาลอยละล่องไปตามสายลมที่พัดปลิวไสว ปล่อยตัวเป็นอิสระ ไม่จับกลุ่มเป็นก้อนหนา ๆ คล้ายอารมณ์ของมนุษย์ที่ไม่ชอบรวมกันเป็นกลุ่ม แตกแยกสาขากันออกไปเรื่อย ๆ เหมือนยาม ฮิบาริ เคียวยะ ที่ปล่อยตนเป็นอิสระ ไม่ยืดติดกับอดีตอันแสนเจ็บปวด



     "ท่านคิดว่าเราควรละทิ้งอดีตงั้นรึ" โคฮาคุส่ายหน้าไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาต้องการสื่อความหมาย


     "ใช่ เจ้าควรหันมาเริ่มต้นกับชีวิตใหม่เสียที อย่าไปยึดติดกับอดีตให้มันมากนัก มิฉะนั้นเจ้าจะเสียใจในภายภาคหน้า" สิ้นสุดปลายเจ้าของเสียงก็ลุกเดินออกไปโดยทิ้งให้โคฮาคุนั่งคิดหมกหมุ่นอยู่ตัวคนเดียว ลมหายใจอุ่นถอดออกจากภวังห้วงความคิด หล่อนได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะไม่ยึดติดกับอดีตที่แสนเจ็บอีกแล้ว แม้ลึก ๆ ยังเจ็บปวดรวดร้าวขนาดไหนเสียก็ตาม อดีตที่ยังมีกรรไกรมาตัดให้ขาดก็ยังมีเข็มที่เอี่ยวตัวมาเชื่อมโยงมันใหม่อย่างลับ ๆ ภายใต้ความมืดมิดที่หาไม่




     "ข้าควรจะทิ้งความทรงจำเกี่ยวกับเจ้านั้นมันดีจริง ๆ งั้นรึ" โคฮาคุเอ่ยตัดสินใจคำตอบสุดท้าย



     "อิซึมิ ข้าขอโทษ แต่ข้าจะลืมเจ้าและกลัมาเริ่มต้นใหม่.." ประโยคที่ฝังลึกลงไปในจิตใจที่เธอในขณะนี้มันยังคงตราตรึงใจไม่ให้หวนกลับไปหาอดีตอีกเสีย







S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #40 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 13:05
    จะรอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #40
    1
    • #40-1 Karasaki Ukino (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 11)
      15 มีนาคม 2562 / 13:07
      จะพยายามนะคะ.. พยายามไม่เปิดเรื่องใหม่...
      #40-1