[Fic Reborn I KHR] หวนคืนความรักแห่งกุหลาบ

ตอนที่ 6 : Red Rose

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 มี.ค. 62


     แม่บ้านได้นำทางพวกเขาไปที่ห้อง ระหว่างทางพวกเขาได้สำรวจรอบๆไปพลางๆ จนมาถึงที่ห้องของพวกเขา แม่บ้านพูดแนะนำห้องของแต่ละคนว่าห้องไหนคือของใคร และพวกเขาก็มารวมตัวกันประชุมกันที่ห้อง


     "เอาล่ะ เรามาเริ่มประชุมกันดีกว่า จากที่ฉันคาดการไว้ ยุคที่เราย้อนเวลามาน่าจะเป็นญี่ปุ่นสมัยเอโดะ เพราะดูจากลักษณะการพูดแล้วล่ะนะ"


     "และการที่เราย้อนเวลามาและไม่สามารถกลับได้เพราะบาซูก้าทศวรรษน่าจะพังเช่นกัน" รีบอร์นพูดเปิดประเดนเป็นคนแรก ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำสันนิฐานของเขา รีบอร์นเริ่มเอ่ยต่อพร้อมกับสีหน้าเครงเครียด


     "แต่...การที่เรามาอยู่ที่นี้โดยไม่มีกำหนดกลับนั้นเราก็ต้องปรับตัวกับสถานที่ๆเราอยู่ด้วย...ซึ่งนั้นหมายความว่าพวกเราจะต้องพูดให้ได้แบบปกติที่เขาพูดกันในสมัยนี้ ส่วนพูดปกติของเราต้องพูดตอนที่พวกเราอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาโดยไม่มีคนอื่นเท่านั้น" รีบอร์นเ่อยเสียงสั่งดังกังวาน ทุกนเริ่มมีสีหน้าที่ตึงเครียดเรื่อยๆ แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเพลงแววเข้ามาในห้อง ทุกคนขมวดคิ้วฉงน ใครกันหนอมาร้องเพลงยามนี้กัน?


     เสียงเพลงที่ได้ยินนั้นทั้วทำนองมันแลดูเศร้าหมองเสียเหลือเกิน นักฆ่าหนุ่มนั้นเป็นคนแรกที่เดินออกจากห้องและเดินตามเสียงเพลงนั้นไป คนอื่นที่สงสัยก็เดินตามเขาไปอย่างงุนงง


     เมื่อถึงปลายเสียงนั้นก็ได้พบกับสวนกุหลาบสีแดงเข้มจัด ภายในนั้นมีหญิงสาวร่างบางกำลังร่ายรำพัดอย่างสง่า ท่วงท่าของเธอนั้นเหมือนจะสะกดอรุณหนุ่มให้อยู่ใต้มนต์เสน่ห์ของเธอ หยาดนํ้าตาสีใสได้หยดหย้อยลงมาสู่พสุธา มันบ่งบอกว่าเธอนั้นกำลังเศร้าเสียใจอยู่มิใช้น้อยแม้ร่างกายจะขยับไปตามมือนั้นแต่ปากก็ยังร้องโหยหาบางอย่างอย่างออกมาอยู่เช่นเดิม


     "kono kawa no nagareru ga gotoku" (สายธารไหลรินเฉกเช่นเคย)


     "odayaka ni neiro ga kikoeru" (สดับฟังท่วงทำนองแสนสงบ)


     "fuku kaze ga hoo wo nadete iku" (สายลมพัดคลอเคลียแก้ม)


     "natsukashii omoide ga nijimu" (วันเมื่อวัยเยาว์ดูพร่าเลื่อน)


     "haruka naru sora wa" (ฟากฟ้าไกลชวนหวนคิดถึง)


     "mune wo saka you ni" (ความทรงจำที่อยากลืม)


     "wasure kaketa kioku wo samasu" (บาดลึกลงกลางหัวใจ)


     "afureru wa namida" (จนนํ้าตาหลั่งริน)


     "shiroisakura no hana no kisetsu wa" (ฤดูกาลแห่งดอกซากุระสีขาว)


     "tooku yume no naka ni dake" (มีเพียงในฝันอันเลือนรางเท่านั้น)


     "mai chiru hanabira  ni sasayaita" (ที่ได้ยินเสียงกระซิบจากเหล่าซากุระร่วงโรย)


     "wasurarenai kotobu" (บอกคำที่ไม่อาจลืม)



     "nemurena yoru wo hitori kiri" (อยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางคํ่าคืนที่ไม่อาจหลับไหล)


     "aruki dasu nurui kaze no naka" (เดินเล่นท่ามกลางสายลมอุ่นละไม)


     "itazura nihashaideita mama" (ทั้งยังส่งเสียงลั่นหยอกล้อ)


     "ki ga tsukeba omoide ni kawaru" (พลันรู้สึกตัวก็กลายเป็นเพียงอดีต)


     "tsuki mo kumogakure" (แม้พระจันทร์ยังแอบซ่อนอยู่หลังหมู่เมฆ)


     "mushi atsui hibi no" (หนีอากาศร้อนอบอ้าวในวันนั้น)


     "kexai kuiku mo hakanaku wa" (ความทรงจำที่อยากลบทิ้งช่างแสนสั้น)


     "tomaranai namida" (เสียจนไม่อาจห้ามนํ้าตา)


     "kizamareru jikan wa zankoku ni" (เวลาไม่อาจหยุด ซํ้่ายัง)


     "HJTO wo shibari tsuke asobu" (ดึงคนเราไปด้วยราวกับจะกลั่นแกล้ง)


     "aoao to shigera sakura no ha wa" (ต้นซากุระแตกใบสีเขียวชอุ่ม)


     "nani mo katari wa shinai" (ที่ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยสิ่งใด)


     "shiroi sakura no hana no kisetsu wa" (ฤดูกาลแห่งดอกซากุระสีขาว)


     "tooku yume no naka ni dake" (มีเพียงในฝันเลือนรางเท่านั้น)


     "mai chiru hanabira no sasayaita" (ที่ได้ยินเสียงกระซิบจากเหล่าซากุระร่วงโรย)


     "wasurarenai kotoba" (บอกคำที่ไม่อาจลืม)


     เมื่อเธอเอื้อนจบทุกอย่างก็ได้หยุดเคลื่อน ทั้งท่วงทำนองที่น่าหลงไหลนั้น ท่าทางการร่ายรำที่ไม่อาจละสายตาไปได้ มือเรียวบางได้ปาดหยาดนํ้าออกไป และเอ่ยประโยคที่เจ็บปวดที่สุดออกมา


     "ความรักนั้นมิอาจเป็นจริงได้..." เธอเก็บพัดลงไปและหันหลังมาทำท่าทีที่จะกลับ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเธอพึ่งรู้ตัวว่ามีคนยืนฟังเธอกล่าวเพลงนั้นออกมา 


     "! ขออภัยเจ้าค่ะที่ข้าได้กล่าวเพลงนั้นออกมา มันคงจะรบกวนท่านมากเลยสินะ ขออภัยเจ้าค่ะ" เธอก้มโค้งเดินออกไปอย่างเลิกลัก แต่นักฆ่าหนุ่มได้คว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน ร่างบางได้ถูกกระชากเข้ามาในอ้อมแขน หน้าเรียวก้มหน้างุดไม่กล้าสบตากับเขา


     "มิเป็นไรหรอก ข้าอยากรู้จักนามของเจ้า เจ้าสามารถบอกให้ข้ารับรู้ได้หรือไม่?" ผู้พิทักษ์รอบข้างอึ้งกับประโยคอาจารย์หนุ่มเอ่ยออกมา แน่ละใครจะมาปรับการพูดให้เข้ากับยุคนี้เลยล่ะ ไม่กระหันเกินไปหน่อยหรือไง


     "จะ--เจ้าค่ะ ข้ามีนามว่า อิชิกะ ฮิเมะ เจ้าคะ" เธอเอ่ยด้วยใบหน้าสีแดงระรื่อ เธอพยายามแกะมือของเขาออกเพื่อที่จะคล้ายออกจากอ้อมแขนแกร่งของเขาได้ เขาปล่อยเธอไปอย่างง่ายดายโดยไม่รู้เลยว่าเขานั้นได้หวั่นไหวกับเธอเสียแล้ว...







     "หึ! แล้วเราจะได้พบกันอีก 'อิชิกะ ฮิเมะ'"




TBC.

[Writer Talk]

อ๊าาา น้องรีของเราแอบหวั่นไหวเล็กแหละ ไรท์ชอบน้องฮิเมะมากเลยแหละ ส่วนตัวคือน้องแต่งง่ายด้วย เลยชอบ

คือขอยอมรับว่ามาอัพช้าเพราะธุระทางบ้านและหาเพลงไม่ค่อยจะตรงกับน้องด้วย คือตอนแรกอ่ะเลือกเพลงได้แล้ว....แต่มันพิมพ์นานมากเลย สักชั่วโมงหนึ่งอ่ะ ไรท์เลยข้ามตรงนี้ไปและเอาเพลงอื่นมาแทน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #30 Haruka Hart<3 (@Arisara_KareN) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:05
    อัพรัวได้ใจมากค่ะ อ่านเพลินๆไป555+

    โผล่มา 3 คนแล้ววว เหลืออีก 3 คู่ไหนจะออกมาเปิดตัวต่อน้อ---
    #30
    1
    • #30-1 Satangnaka (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 6)
      26 มกราคม 2562 / 20:28
      ฮ่าๆ! ต้องรอลุ้นเอานะคะ :)
      แหมๆ รู้สึกอยากลงเรือป๋ารียังไงก็ไม่รู้ แต่ก็ต้องแต่งคนต่อไปก่อน T T
      #30-1
  2. #29 KAsu_w (@w2345) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 18:05

    อัพเร็วนะเรา ขยันเกินนนนนนนนนน


    #29
    1
    • #29-1 Satangnaka (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 6)
      26 มกราคม 2562 / 18:11
      ขยันหรอมม ไม่เลยยยยยย พี่ๆช่วยหนูหารูปหน่อยดิ หาภาพแล้วมันไม่ตรงกะของหนูเลย T T
      #29-1