[Fic Reborn I KHR] หวนคืนความรักแห่งกุหลาบ

ตอนที่ 8 : Purple Rose

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 มี.ค. 62




รูปภาพ

' Purple Rose '





- Misuiro Rena -

' When the moon is shining I will not despair of finding freedom. '











     ยามแสงจันทร์สาดส่องลงมายามรัตติกาลอันมืดมิด ยังมีเด็กสาวที่กำลังรํ่าไห้ขอความอิสระที่ไม่อาจจะได้มันมา แม้ว่านํ้าตาที่อาบแก้มมันจะยังหลั่งไหลอีกสักกี่ครั้งเสียก็ตาม มันก็เปรียบได้กับนกที่ถูกกักขังในกรงที่ไม่มีวันที่จะได้ออกไป



     "เฮ้ย! ยัยสวะบอสเรียก!" ไอพวกชั้นตํ่า.. เป็นได้แค่สวะไร้ค่าอย่ามาตีตราเรียกฉันแบบนั้น! 


     "หุบปาก.." แรงกดดันอากาศที่เป็นปกติกลับมีจิตสังหารที่กดดันคล้ายคมมีดที่พร้อมจะเชือดได้ทุกเมื่อ ไอเย็นชาแผ่กระจายไปรอบเป็นวงกว้าง อารมณ์หงุดหงิดพรั่งพรูออกมาจนเธอเก็บไม่ไหว จึงจัดการฆ่าลูกน้องหน่วยอัศนีทิ้ง



คำสั่งของบอสยังไงก็ถือเป็นเด็ดขาดอยู่ดี จะไม่ไปหาก็ยังๆอยู่นะ...



     ฝีเท้าเล็กกำลังเคลื่อนเดินไปตามทางอย่างเชื่องช้า ร่องรอยเสียงฝีเท้าที่ปกติมันควรจะมีแต่ตอนนี้มันกลับไม่หลงเหลือให้แม้แต่ตรวจสอบดูเลยแม้น้อย ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นนักฆ่าก็ต้องทำตัวลึกลับแบบนี้ล่ะนะ..





     ก็อก ก็อก ก็อก


     "บอสเรียกดิฉันมาทำไมเจ้าคะ?" ไอจิตสังหารถูกเก็บไปทันทีเมื่ออยู่ตอนหน้าผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบอส เข่าที่ทรุดตัวลงและชันเข่าขึ้นมาวางรองมือรอรับคำสั่ง เสียงเย็นชาเอ่ยสั่งเธอเรียบ ๆ ดวงคาคมของผู้เป้นบอสมองเรนะด้วยแววตาสมเพชเวทนา


     "ข้าเรียกเจ้าเพื่อมาถามไถ่ความจริง..." คิ้วเรียวผูกเข้าหากันอย่างงงๆ นี้เธอไปทำอะไรน่าสงสัยตอนไหนกัน?


     "ความจริงอะไรกันเจ้าคะ?"


     "เจ้าเป็นคนฆ่าลูกน้องชั้นตํ่าในหน่วยของข้า?" แววตาจับผิดนับหลายสิบคู่จ้องมองเธอปานจะกลืนกิน จิตสังหารนับคนได้พุ่งเป้ามาที่เธอเพียงผู้เดียว ไอกดดันกลับคืนมาอีกละรอบ แรงกดดันที่สามารถทำให้เธอทรุดตัวลงกับพื้นง่าย ๆ นั้น... เขาคิดผิด! คิดว่าเธอเป็นใครกัน!? คนที่แกดูแลมาตั้งแต่เล็กๆไงล่ะ! ทรมาณฉันปานจะฆ่าแกงกันให้ตาย!! แล้วนี่ไม่เคยรู้แล้วหรอว่าฉันไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซํ้า!!!? เหอะ!!


     "ไม่ใช่ดิฉันเจ้าค่ะ.. ดิฉันเพิ่งกลับมาจากอิตาลีเมื่อสามคืนก่อนวานนี่เอง ไม่มีสิทธิอะไรจะไปทำร้ายลูกน้องในสังกัดของบอสหรอกเจ้าค่ะ" คำตอบเชิงปัด ๆ ให้เลิกถามแบบอ้อม ๆ ทำเอาเธออยากเบ้ปากมองบนเอาเสียมาก ๆ อารมณ์โกรธมันเริ่มที่จะปะทุอีกระรอบใหญ่เนื่องจากคำถามของบอสมันช่างไล่ต้อนเธฮให้จนมุมและพยายามถามไถ่หลาย ๆ คำถาม จนเธอสะกดอารมณ์ไม่ไหวเส้นเลือดเลยปูดขึ้นมาบนใบหน้าประดับให้ใครหลาย ๆ คนในห้องนี้หลุดหัวเราะร่าออกมาได้ ขนาดผู้เป็นบอสในตอนนี้ยังปริปากกลั้นเสียงอันน่าเกลียดน่าชัง


     "ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าไมได้เป็นคนทำ แต่ข้านึกคิดเพียงได้อย่างเดียวว่าอย่างไรเจ้าก้ต้องเป็นกบฏ!!" ผู้เป็นบอสกระแอมไอก่อนที่จะเข้าเรื่องจริงจังเสียที ผู้ที่แอบฟังหรือผู้ที่ใช่สายหมอกอำพรางตัวเพื่อปกป้องบอสของตนได้เผยตัวออกมา สายหมอกเช่นลูกน้องชั้นสูงเปรียบคนสนิทถืออาวุธครบมือ เธอเริ่มอยากจะตะโกนแสกหน้าด่าไอพวกไม่เจียมตัวทั้งหลายนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด!!


ถ้ามึงจะหัวเราะมึงก็หัวเราะดิ! อย่ามาหัวเราะแล้วมาเข้าเรื่องว่ากูเป็นกบฏดิเฮ้ย!!?


     ดวงตากลอกตามองบนอย่างเซ็ง ๆ อาวุธคู่ใจถูกควงเล่น ๆ ดาบโลหะที่ตีมาอย่างดีสะบัดคมดาบไปมาอย่างไม่แคร์แสลูกน้องระดับสูงเลยสักนิด 


     "เจ้ามันก็กบฏดีๆนี่เอง! เลี้ยงเสียข้าวสุกเสียจริงๆ!! ไปจับตัวนางมา!!" มาดบอสผู้เย็นชาหลุดลุ่ยออกทันที เมื่อคำสั่งอันเหมือนคนอยากได้อำนาจและสมเพชผู้อื่นไปทั่วได้หลุดออกจากปาก


     เรนะกระโดดลงจากหน้าต่างบานใหญ่ในห้องของบอสไปอย่างสวยงาม ชั้นห้าที่โดดลงมาไม่ทำให้ผิวเธอระคายเคืองเลยสักนิด ก็คนมันเป็นนักฆ่าอ่ะนะ.. เอาอะไรกับแค่ชั้นห้า!!!


     เพล้ง!!

     เสียงกระจกแตกทำเรนะเอื่อมระอาใจไปอีกรอบ ใครว่าเธอเรียบร้อยล่ะ!? เห็นอย่างนี่เธอซนใช่เล่นนะ! แค่กระโดดลงตึกนี่เธอผิดมาก? เหอะ!


     ไม่ว่าจะเป็นเข็มพิษ ธนู หรือ แม้แต่กระทั่งลูกดอกก็ถูกปามาใส่เธอทั้งหมด บ้างก็เชียดหน้า บ้างก็เชียดขา ถึงแม้มันจะไม่ค่อยเจ็บ.. แต่โดนขนาดนี้ก็ไม่ไหวนะเออ!! ลูกน้องตั้งร้อยกว่าคน! เอาอะไรไปเทียบคะ!?


     ทางด้านหน้าของเรนะมีหน้าผาที่มีนํ้าตกไหลผ่านหลายสายมาหลายรวมตั้วกัน ณ ที่แห่งนี่ เธอตัดสินใจกระโดดลงหน้าผาไป ความรู้สึกแรกที่เธอรับรู้คืออากาศเสียดสีกับร่างกายที่ยิ่งทำให้บาดแผลเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น ความรู้สึกที่สองคือ...


อีห่า!! นํ้าลึกนี่หว่า! ขากูชา!! ว่ายนํ้าขึ้นไปไม่ได้เว้ย!!!?



     สิ้นสุดความคิดนั้น ห้วงความคิดและจิตใจก็ได้ดับลงไป...








     "หืม... อะไรอยู่ในนํ้าน่ะ?.. คน?... เฮ้ย!? คนนี่หว่า!!?" ร่างสูงที่เดินเล่นริมแม่นํ้าประจำป่า อยู่ดีๆหางตาก็ไปสะดุดเข้ากับเงาดำบางอย่างที่อยู่ด้านบนเหนือนํ้าแม่นํ้า เงานั้นตกลงมาทำนํ้าแตกกระจายซ่าน เขาไม่รีรอที่จะกระโดดลงไปช่วยเธอเลยสักนิด


     มือสากเอื้อมไปกระชากร่างเล็กให้เข้ามาในอ้อมกอด และเริ่มตะเกียกตะกายว่ายขึ้นไปเหนือนํ้า หัวเทาดั่งบุหรี่โผล่ขึ้นมาเหนือนํ้า มือแหวกว่ายพยายามเข้าฝั่งพร้อมหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน


     เสียงหอบหายใจเมื่อเข้าฝั่งนั้นดูหอบหายใจถี่ๆ มันช่างเซ็กซี่เสียจริง.. ปอยยูาตะที่หลุดลุ่ยออกมาเล็กน้อยทำให้เห็นแผงอกเซ็กซี่ สาวๆคนไหนมาเห็นย่อมต้องใจละลายเป็นแน่... แต่กับหญิงสาวคนนี้กลับแน่นิ่งเฉกเช่นคนที่ตายไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่ามีเสียงหายใจอันแผ่วเบาอยู่


     "ต้องผายปอดหรอวะ!?" 






[Writer Talk]

ไรท์สอบเสร็จแล้วค้า! สอบเสร็จเมื่อวาน แต่มาลงวันนี้เพราะตอนมันยาว! ฮือออ พาร์ทของเรนะจังคอพล็อตขึ้นหัวมากกก จริงๆมีพล็อตในหัวอยู่ล่ะ แต่แต่งไม่ได้! อยากร้องง

ก็เอาเป็นวาไรท์กลับมาแล้วนะคะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #34 KAsu_w (@w2345) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 10:20
    เริ่มมาก็จะจูบแล้วหรอน้องงงงง รออออ รออ่านเลยยยย :3
    #34
    2
    • #34-1 Satangnaka (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 8)
      2 มีนาคม 2562 / 10:30
      อะไรกันนนน ทำไมพี่คัจคิดแบบเน้อ่า! หื่นตัวแม่จริงๆ! ชิ! - -r
      #34-1
    • #34-2 KAsu_w (@w2345) (จากตอนที่ 8)
      2 มีนาคม 2562 / 10:37
      เงอะ.. โทษษษษ โทษทีที่พี่หื่น--
      #34-2
  2. #33 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 14:40
    ค่ะ ขอให้สอบผ่านนะคะ อยากให้คู่สึคุงออกมาไวๆจัง สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #33
    2
    • #33-1 Satangnaka (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 8)
      29 มกราคม 2562 / 20:36
      ค่ะ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะคะ
      คู่สึนี้น่าจะสุดท้ายเลยมั่งไม่แน่ใจ ฮ่าๆ! เพราะไรท์ด้นสดเอาค่ะ เอาจริงๆก็มีคนต่อไปอยู่ในหัวแล้วแหละ แต่มัน....คิดพล็อตไม่ออกง่ะ!
      #33-1