+*~*+_+*~*+

การรอคอย

เฮ้อ! เมื่อไหร่เราจะหลุดพ้นจากคำๆนี้สักที

มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย

ไม่ว่าจะกี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี

มันก้อทำให้เราเจ็บปวดอยู่เสมอ

อดทนกับการรอคอยมานานแล้ว อยากจะหยุดรอ

แต่ก้อทำไม่ได้สักที

เหนื่อยกับการร้องไห้ ไม่สามารถระบายกับคัยได้ว่าเราเป็นอะไร

อยู่ดีๆน้ำตาก้อไหล มีคนมาถามมากมายว่าร้องไห้ทำไม

แต่เราบอกไม่ได้จิงๆว่าร้องไห้ทำไม

เราเหมือนคนโง่ที่จมปลักอยู่กับอดีต

ไม่เปิดทางให้กับอนาคตข้างหน้า

ยังรอแต่ผู้ชายคนนั้น

คนที่ทำให้เรายิ้ม หัวเราะ และร้องไห้

ไม่มีทางลืมได้เลย ไม่ว่าจะมีคัยเข้ามานัยชีวิต

ก้อยังโง่รอแต่เค้า

แค่มีผู้ชายมาเรียกชื่อก้อหวังว่าคงจะเป็นนาย

แต่หันหลังไปก้อเจอแต่....ความว่างเปล่า

เราหูฝาดไปเอง ไม่มีคัยเรียกชื่อเรา

เราไม่มีนายให้โอบกอดแล้ว

ไม่มีเสียงของนายที่คอยเรียกชื่อเรา

ไม่มีมือที่อบอุ่นของนายให้เราจับ

ไม่มีคนเช็ดน้ำตาให้

ไม่มีแม้แต่เงาของนาย

ความว่างเปล่าเท่านั้นที่เป็นเหมือนเงาติดตามตัวของเรา

อยากย้อนเวลากลับไปวันนั้น

วันที่เราสองคนได้อยู่ข้างกายกัน

ได้แบ่งปันทุกข์และสุขถึงแม้ว่าเราจะได้แค่ความสุข

แต่ความทุกข์นายเก็บไว้คนเดียวก้อเหอะ

นายมันบ้ามาทิ้งเราทำไม

แค่เราคุยกับเพื่อนผู้ชายนายก้อโกรธแล้วทิ้งเรา

เรารู้ว่าความจิงแล้วนายมีคนอื่น

เราเลยเปิดโอกาสให้นายไป

โดยการเข้าไปคุยกะผู้ชายคนอื่นอย่างสนิทสนม

เพื่อให้เป็นข้อแก้ตัวของนาย

แต่ทุกวันนี้เรายังรอนายอยู่ที่เดิม

ไม่เคยไปไหนไม่ว่านายไม่ต้องการก้อตาม

ยังรอนายอยู่

นายจะกลับมาก้อได้นะ เราจะไม่ซ้ำเติม

และไม่ทิ้งนายไปไหน

รักนายที่สุด